Adhyaya 9

Verse 1

ब्रह्मोवाच ज्ञातोऽसि मेऽद्य सुचिरान्ननु देहभाजां न ज्ञायते भगवतो गतिरित्यवद्यम् । नान्यत्त्वदस्ति भगवन्नपि तन्न शुद्धं मायागुणव्यतिकराद्यदुरुर्विभासि ॥ १ ॥

பிரம்மா கூறினார்—என் ஆண்டவனே, நீண்ட தவத்திற்குப் பின் இன்று உம்மை அறிந்தேன். உடல் கொண்ட ஜீவர்கள் உமது நிலையைக் அறிய இயலாதது எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டம்! உம்மைத் தவிர மேலானது எதுவும் இல்லை; உம்மை மீறியது எனக் கருதப்படுவது பரமம் அல்ல. மாயையின் குணங்களின் கலப்பால் படைப்புச் சக்தியை வெளிப்படுத்தி நீர் பரமேஸ்வரனாய் விளங்குகிறீர்.

Verse 2

रूपं यदेतदवबोधरसोदयेन शश्वन्निवृत्ततमस: सदनुग्रहाय । आदौ गृहीतमवतारशतैकबीजं यन्नाभिपद्मभवनादहमाविरासम् ॥ २ ॥

நான் காணும் இந்தத் திருவுரு, ஞான-ரசத்தின் உதயத்தால் எப்போதும் அறியாமை இருளிலிருந்து விடுபட்டது; பக்தர்களுக்கு அருள் செய்ய உள்சக்தியாக அவதரித்தது. இந்த அவதாரம் பல அவதாரங்களின் விதை; உமது நாபி-தாமரையின் இல்லத்திலிருந்தே நான் தோன்றினேன்.

Verse 3

नात: परं परम यद्भवत: स्वरूप- मानन्दमात्रमविकल्पमविद्धवर्च: । पश्यामि विश्वसृजमेकमविश्वमात्मन् भूतेन्द्रियात्मकमदस्त उपाश्रितोऽस्मि ॥ ३ ॥

என் பரம ஆண்டவனே, உமது இவ்வுருவை விட மேலானதை நான் காணவில்லை—இது தூய ஆனந்தமே, மாற்றமற்றது, அழியாத ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது. நீர் ஒருவராய் இருந்தும் உலகைப் படைப்பவர்; ஆயினும் உலகத்தால் தீண்டப்படாதவர். நான் பூத-இந்திரியங்களால் ஆன உடல் அகந்தையில் நிற்கிறேன்; ஆகவே மாயையால் தீண்டப்படாத உமக்கு சரணடைகிறேன்.

Verse 4

तद्वा इदं भुवनमङ्गल मङ्गलाय ध्याने स्म नो दर्शितं त उपासकानाम् । तस्मै नमो भगवतेऽनुविधेम तुभ्यं योऽनाद‍ृतो नरकभाग्भिरसत्प्रसङ्गै: ॥ ४ ॥

உலகமங்கலனே, உமது இவ்வுரு எல்லா உலகங்களுக்கும் சமமாக மங்களகரமானது; உமது உபாசகர்கள் தியானத்தில் நீர் இதை வெளிப்படுத்தினீர். அந்த பகவானுக்கு நமஸ்காரம்; உமக்கு நாம் பணிவிடை செய்வோம். அசத் விஷயச் சங்கத்தில் மூழ்கி நரகப் பாதை அடைவோர் உமது தனிப்பட்ட திருவுருவை அலட்சியம் செய்கின்றனர்.

Verse 5

ये तु त्वदीयचरणाम्बुजकोशगन्धं जिघ्रन्ति कर्णविवरै: श्रुतिवातनीतम् । भक्त्या गृहीतचरण: परया च तेषां नापैषि नाथ हृदयाम्बुरुहात्स्वपुंसाम् ॥ ५ ॥

நாதனே, காதின் வழியாக வேத-ஒலியின் காற்று கொண்டு வரும் உமது தாமரைப் பாதக் குஞ்சின் மணத்தை ‘முகர்ந்து’ கொள்ளும்வர்கள் பக்தியால் உமது பாதங்களைப் பற்றிக் கொள்கிறார்கள். அத்தகைய பரம பக்தர்களின் இதயத் தாமரையிலிருந்து நீர் ஒருபோதும் பிரியமாட்டீர்.

Verse 6

तावद्भयं द्रविणदेहसुहृन्निमित्तं शोक: स्पृहा परिभवो विपुलश्च लोभ: । तावन्ममेत्यसदवग्रह आर्तिमूलं यावन्न तेऽङ्‌घ्रिमभयं प्रवृणीत लोक: ॥ ६ ॥

என் ஆண்டவனே! செல்வம், உடல், நண்பர்கள் என்பவற்றால் பயம், துயரம், ஆசை, அவமானம், பெரும் பேராசை எழுகின்றன. ‘என்’ ‘எனது’ என்ற நிலையற்ற பற்றில் சிக்கி, உமது அபயமான தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடையாத வரை மக்கள் இவ்விதக் கவலைகளால் நிறைந்திருப்பர்।

Verse 7

दैवेन ते हतधियो भवत: प्रसङ्गा- त्सर्वाशुभोपशमनाद्विमुखेन्द्रिया ये । कुर्वन्ति कामसुखलेशलवाय दीना लोभाभिभूतमनसोऽकुशलानि शश्वत् ॥ ७ ॥

என் ஆண்டவனே! உமது திவ்ய லீலைகளைச் செவி கொண்டு பாடும் சுபமங்களமான சங்கத்திலிருந்து விலகியவர்கள், விதியால் அறிவிழந்த துரதிர்ஷ்டசாலிகள். சிறிதளவு, क्षணிகமான இంద్రிய இன்பத்திற்காக பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் அவர்கள் எப்போதும் அசுபமான செயல்களையே செய்கின்றனர்।

Verse 8

क्षुत्तृट्‌त्रिधातुभिरिमा मुहुरर्द्यमाना: शीतोष्णवातवरषैरितरेतराच्च । कामाग्निनाच्युत रुषा च सुदुर्भरेण सम्पश्यतो मन उरुक्रम सीदते मे ॥ ८ ॥

அச்யுதனே, உருக்ரமனே! இவ்வெளிய உயிர்கள் பசி, தாகம், மூன்று தோஷங்களின் (வாத-பித்த-கப) விகாரங்களால் மீண்டும் மீண்டும் வதைக்கப்படுகின்றன; குளிர், வெப்பம், காற்று, மழை முதலிய பல தொல்லைகளால் தாக்கப்படுகின்றன. காமத்தின் தீயாலும் தாங்கமுடியாத கோபத்தாலும் அழுத்தப்படுவதைப் பார்த்து என் மனம் மிகுந்த துயருறுகிறது।

Verse 9

यावत्पृथक्त्वमिदमात्मन इन्द्रियार्थ- मायाबलं भगवतो जन ईश पश्येत् । तावन्न संसृतिरसौ प्रतिसंक्रमेत व्यर्थापि दु:खनिवहं वहती क्रियार्था ॥ ९ ॥

ஈசனே! ஆத்மாவிற்கு பொருளுலகத் துயரங்கள் உண்மையில் இல்லை; ஆனால் உமது வெளிப்புற மாயையின் வலிமையால், இంద్రிய இன்பத்திற்காக உடலையே ‘நான்’ எனக் கருதி வேறுபாட்டைக் காணும் வரை, ஜீவன் சம்சாரப் பிணையிலிருந்து விடுபடாது; பயனின்றி துயரக் குவியலைச் சுமந்துகொண்டே இருக்கும்।

Verse 10

अह्न्यापृतार्तकरणा निशि नि:शयाना । नानामनोरथधिया क्षणभग्ननिद्रा: । दैवाहतार्थरचना ऋषयोऽपि देव युष्मत्प्रसङ्गविमुखा इह संसरन्ति ॥ १० ॥

தேவனே! பக்தியற்றோர் பகலில் தங்கள் இந்திரியங்களை மிகுந்த துன்பமளிக்கும் பரந்த செயல்களில் ஈடுபடுத்துகின்றனர்; இரவில் நிம்மதியாக உறங்க முடியாது—பல மனோரதங்களின் சிந்தனை அவர்களின் உறக்கத்தை கணம் கணமாக உடைக்கிறது. தெய்வவலிமை அவர்களின் திட்டங்களை முறியடிக்கிறது; உமது திருக்கதைகளுக்கு விமுகரானால் மகரிஷிகளும் இவ்வுலகில் சுழன்று திரிவர்।

Verse 11

त्वं भक्तियोगपरिभावितहृत्सरोज आस्से श्रुतेक्षितपथो ननु नाथ पुंसाम् । यद्यद्धिया त उरुगाय विभावयन्ति तत्तद्वपु: प्रणयसे सदनुग्रहाय ॥ ११ ॥

ஓ நாதா! பக்தியோகத்தால் பரிபாவிக்கப்பட்ட இதயத் தாமரையில், சுத்தமான ஸ்ரவண மார்க்கத்தினால் நீர் வெளிப்பட்டு அங்கேயே அமர்கிறீர். ஓ உருகாயா! பக்தர்கள் எந்த நித்திய திவ்ய ரூபத்தை நினைக்கிறார்களோ, அருளுக்காக நீர் அதே ரூபமாக வெளிப்படுகிறீர்.

Verse 12

नातिप्रसीदति तथोपचितोपचारै- राराधित: सुरगणैर्हृदिबद्धकामै: । यत्सर्वभूतदययासदलभ्ययैको नानाजनेष्ववहित: सुहृदन्तरात्मा ॥ १२ ॥

ஓ பிரபுவே! ஆசைகளால் கட்டுண்ட தேவர்கள் பல உபசாரங்களுடன் ஆடம்பரமாக ஆராதித்தாலும், நீர் அதனால் மிகுந்த திருப்தி அடைவதில்லை. நீர் எல்லோரின் இதயத்திலும் கருணையால் உள்ளுறைந்த சுஹ்ருத் அந்தர்யாமியாக இருப்பீர்; ஆனால் அபக்தருக்கு நீர் அரிதாய் இருப்பீர்.

Verse 13

पुंसामतो विविधकर्मभिरध्वराद्यै- र्दानेन चोग्रतपसा परिचर्यया च । आराधनं भगवतस्तव सत्क्रियार्थो धर्मोऽर्पित: कर्हिचिद्‌म्रियते न यत्र ॥ १३ ॥

ஆகவே மக்களின் யாகாதி வைதிக கர்மங்கள், தானம், கடும் தவம், பரிசர்யை—இவை உம்மை ஆராதிக்கவும் அதன் பலனை உமக்கு அர்ப்பணிக்கவும் செய்து நடத்தினால்—அவையும் நன்மை தரும். அத்தகைய தர்மம் ஒருபோதும் வீணாகாது; எங்கும் அழியாது.

Verse 14

शश्वत्स्वरूपमहसैव निपीतभेद- मोहाय बोधधिषणाय नम: परस्मै । विश्वोद्भवस्थितिलयेषु निमित्तलीला- रासाय ते नम इदं चकृमेश्वराय ॥ १४ ॥

நித்திய ஸ்வரூப ஒளியால் வேறுபாடு மயக்கத்தை விழுங்கி, ஆத்மபோத ஞானத்தை எழுப்பும் பரமத்திற்கே நமஸ்காரம். பிரபஞ்சத்தின் உற்பத்தி, நிலை, லயங்களில் காரணமாக இருந்து லீலாரஸத்தை அனுபவிக்கும் அந்த ஈஸ்வரனுக்கு என் வணக்கம்.

Verse 15

यस्यावतारगुणकर्मविडम्बनानि नामानि येऽसुविगमे विवशा गृणन्ति । तेऽनैकजन्मशमलं सहसैव हित्वा संयान्त्यपावृतामृतं तमजं प्रपद्ये ॥ १५ ॥

உலக நடத்தை போன்ற மர்மமான லீலா-விடம்பனைகளாகிய அவதாரங்கள், குணங்கள், கர்மங்கள் உடைய அந்த அஜனின் தாமரைத் திருவடிகளை நான் சரணடைகிறேன். உயிர் பிரியும் வேளையில் அறியாமல்கூட அவன் திவ்ய நாமத்தை உச்சரிப்பவன், பல பிறவிகளின் பாவத்தை உடனே விட்டு, நிச்சயமாக வெளிப்பட்ட அம்ருதஸ்வரூபமான அவரை அடைகிறான்.

Verse 16

यो वा अहं च गिरिशश्च विभु: स्वयं च स्थित्युद्भवप्रलयहेतव आत्ममूलम् । भित्त्वा त्रिपाद्ववृध एक उरुप्ररोह- स्तस्मै नमो भगवते भुवनद्रुमाय ॥ १६ ॥

என் ஆண்டவனே! நீங்கள் உலகமண்டலங்களெனும் மரத்தின் பரம மூலமாக இருக்கிறீர். பொருட்பிரகிருதியைத் துளைத்து, பிரம்மா, சிவன், மேலும் நீங்களே சர்வவிபுவாக சிருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளய காரணங்களாய் மூன்று தண்டுகளாக வெளிப்பட்டு, நாங்கள் மூவரும் பல கிளைகளாய் விரிந்தோம். அந்தப் புவனமரமான பகவானுக்கு வணக்கம்.

Verse 17

लोको विकर्मनिरत: कुशले प्रमत्त: कर्मण्ययं त्वदुदिते भवदर्चने स्वे । यस्तावदस्य बलवानिह जीविताशां सद्यश्छिनत्त्यनिमिषाय नमोऽस्तु तस्मै ॥ १७ ॥

மக்கள் பொதுவாகத் தவறான செயல்களில் ஈடுபட்டு, உண்மையான நன்மை தரும் காரியங்களில் அலட்சியமாக இருக்கிறார்கள்; நீங்கள் கூறிய தம் பகவதாராதனை எனும் கர்மத்தில் அவர்கள் நுழைவதில்லை. மூடச் செயல் பழக்கம் மற்றும் வாழ்வாசை வலுவாக இருக்கும் வரை, அவர்களின் எல்லா திட்டங்களும் கணநேரத்தில் துண்டிக்கப்படும். அந்தக் கண் இமைக்காத காலஸ்வரூபப் பிரபுவுக்கு வணக்கம்.

Verse 18

यस्माद्‌बिभेम्यहमपि द्विपरार्धधिष्ण्य- मध्यासित: सकललोकनमस्कृतं यत् । तेपे तपो बहुसवोऽवरुरुत्समान- स्तस्मै नमो भगवतेऽधिमखाय तुभ्यम् ॥ १८ ॥

ஆண்டவனே! இரண்டு பரார்த்த காலம் நிலைக்கும் என் இருப்பிடத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும் நான் உம்மை அஞ்சுகிறேன்; என் பதவி எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுகிறது, மேலும் ஆத்மசித்திக்காக நான் பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தேன்—இருப்பினும், யாகங்களின் போக்தாவே, சோர்வற்ற காலஸ்வரூப பகவானே, உமக்கு பணிவுடன் வணங்குகிறேன்.

Verse 19

तिर्यङ्‍मनुष्यविबुधादिषु जीवयोनि- ष्वात्मेच्छयात्मकृतसेतुपरीप्सया य: । रेमे निरस्तविषयोऽप्यवरुद्धदेह- स्तस्मै नमो भगवते पुरुषोत्तमाय ॥ १९ ॥

என் ஆண்டவனே! நீங்கள் உங்கள் சுயஇச்சையால் விலங்கு, மனிதன், தேவர்கள் முதலிய பல யோனிகளில் அவதரித்து தெய்வீக லீலைகளை நிகழ்த்துகிறீர். நீங்கள் பொருட்மாசால் மாசுபடாதவர்; உங்கள் தர்ம-சேதுவின் கடமையை நிறைவேற்றவே உடலை ஏற்கிறீர். ஆகவே, புருஷோத்தம பகவானே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 20

योऽविद्ययानुपहतोऽपि दशार्धवृत्त्या निद्रामुवाह जठरीकृतलोकयात्र: । अन्तर्जलेऽहिकशिपुस्पर्शानुकूलां भीमोर्मिमालिनि जनस्य सुखं विवृण्वन् ॥ २० ॥

ஆண்டவனே! நீங்கள் அவித்யையால் பாதிக்கப்படாதவராயிருந்தும், யோகநித்திரையில் உறங்குவது போலத் துயில்கிறீர்; எல்லா உலகங்களையும் உங்கள் வயிற்றில் அடக்கிக் கொள்கிறீர். பிரளய நீரில் கொடூர அலைகளின் நடுவே, பாம்பு படுக்கையில் சயனித்து, உங்கள் துயில் இன்பத்தை அறிவாளிகளுக்கு வெளிப்படுத்துகிறீர்.

Verse 21

यन्नाभिपद्मभवनादहमासमीड्य लोकत्रयोपकरणो यदनुग्रहेण । तस्मै नमस्त उदरस्थभवाय योग- निद्रावसानविकसन्नलिनेक्षणाय ॥ २१ ॥

என் ஆராத்யனே! உமது தாமரை நாபியின் இல்லத்திலிருந்து உமது அருளால் நான் பிறந்து, மூவுலகப் படைப்பிற்குப் பயன்படுகிறேன். யோகநித்திரையில் உமது தெய்வீக வயிற்றில் எல்லா உலகங்களும் தங்கியிருந்தன; இப்போது நித்திரை முடிந்து உமது கண்கள் காலை மலர்ந்த தாமரைகள்போல் விரிந்துள்ளன—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 22

सोऽयं समस्तजगतां सुहृदेक आत्मा सत्त्वेन यन्मृडयते भगवान् भगेन । तेनैव मे द‍ृशमनुस्पृशताद्यथाहं स्रक्ष्यामि पूर्ववदिदं प्रणतप्रियोऽसौ ॥ २२ ॥

அந்த பகவானே எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே நண்பனும் ஆத்மாவும்; தம் தெய்வீக ஐஸ்வரியங்களால் அனைவருக்கும் பரம நன்மை அளிப்பவர். அவர் என் பார்வையைத் தொடுவாராக, நான் முன்புபோல் படைப்புப் பணிக்குத் தன்னுணர்வு-வலிமை பெற; ஏனெனில் அவர் சரணடைந்தவர்களுக்கு அன்பானவர், நானும் சரணடைந்தவன்.

Verse 23

एष प्रपन्नवरदो रमयात्मशक्त्या यद्यत्करिष्यति गृहीतगुणावतार: । तस्मिन् स्वविक्रममिदं सृजतोऽपि चेतो युञ्जीत कर्मशमलं च यथा विजह्याम् ॥ २३ ॥

இவர் சரணடைந்தவர்களுக்கு வரம் அளிக்கும் பரமபகவான்; தம் உள்சக்தியான ரமா (ஸ்ரீ) வழியாக குணாவதார ரூபம் கொண்டு அவர் செய்யும் செயல்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும். பொருள் உலகப் படைப்பில் ஈடுபட்டாலும் என் மனம் அவரது வீர்யத்தில் இணைந்திருக்க வேண்டுகிறேன்; கர்ம மாசு என்னைத் தொடாதபடி, ‘நானே படைப்பாளர்’ என்ற பொய்யான அகந்தையை விட்டு விட இயல வேண்டும்.

Verse 24

नाभिहृदादिह सतोऽम्भसि यस्य पुंसो विज्ञानशक्तिरहमासमनन्तशक्ते: । रूपं विचित्रमिदमस्य विवृण्वतो मे मा रीरिषीष्ट निगमस्य गिरां विसर्ग: ॥ २४ ॥

அந்த அனந்த சக்தியுடைய பகவானின் சக்திகள் எண்ணற்றவை. பிரளய நீரில் அவர் சயனித்தபோது, தாமரை முளைக்கும் அவரது நாபி-ஏரியிலிருந்து நான்—விஞ்ஞான சக்தி ரூபமாக—பிறந்தேன். இப்போது அவரது பல்வகை சக்திகளை பிரபஞ்ச வெளிப்பாடாக நான் விரிக்கிறேன்; ஆகவே என் பொருட்செயல்களில் வேத மந்திர ஒலியிலிருந்து நான் விலகாதபடி வேண்டுகிறேன்.

Verse 25

सोऽसावदभ्रकरुणो भगवान् विवृद्ध- प्रेमस्मितेन नयनाम्बुरुहं विजृम्भन् । उत्थाय विश्वविजयाय च नो विषादं माध्व्या गिरापनयतात्पुरुष: पुराण: ॥ २५ ॥

அந்த ஆதிபுருஷனான பகவான் அளவற்ற கருணையுடையவர். அன்பு நிறைந்த புன்னகையுடன் தம் தாமரை கண்களை விரித்து என்மேல் அருள்வரங்களைப் பொழிவாராக. அவர் எழுந்தாலே முழு பிரபஞ்சத்தையும் உயர்த்த வல்லவர்; இனிய வாக்குகளால் எங்கள் துயரத்தை அகற்றுவாராக—இதுவே என் வேண்டுதல்.

Verse 26

मैत्रेय उवाच स्वसम्भवं निशाम्यैवं तपोविद्यासमाधिभि: । यावन्मनोवच: स्तुत्वा विरराम स खिन्नवत् ॥ २६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—தன் தோற்றத்தின் மூலமான பரமபுருஷனை நோக்கி, பிரம்மா தவம், ஞானம், சமாதி ஆகியவற்றால் மனமும் மொழியும் எட்டிய அளவு வரை ஸ்துதி செய்து, பின்னர் களைப்புற்றவன் போல் மௌனமானான்।

Verse 27

अथाभिप्रेतमन्वीक्ष्य ब्रह्मणो मधुसूदन: । विषण्णचेतसं तेन कल्पव्यतिकराम्भसा ॥ २७ ॥ लोकसंस्थानविज्ञान आत्मन: परिखिद्यत: । तमाहागाधया वाचा कश्मलं शमयन्निव ॥ २८ ॥

அப்போது மதுசூதனன், பிரம்மாவின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்து, பிரளய நீரால் மனம் தளர்ந்து உலக அமைப்பின் அறிவில் சோர்ந்திருந்த பிரம்மாவிடம் ஆழ்ந்த வாக்குகளால் பேசினான்; எழுந்த மயக்கக் கல்மஷத்தைத் தணிப்பதுபோல்।

Verse 28

अथाभिप्रेतमन्वीक्ष्य ब्रह्मणो मधुसूदन: । विषण्णचेतसं तेन कल्पव्यतिकराम्भसा ॥ २७ ॥ लोकसंस्थानविज्ञान आत्मन: परिखिद्यत: । तमाहागाधया वाचा कश्मलं शमयन्निव ॥ २८ ॥

அப்போது மதுசூதனன், பிரம்மாவின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்து, பிரளய நீரால் மனம் தளர்ந்து உலக அமைப்பின் அறிவில் சோர்ந்திருந்த பிரம்மாவிடம் ஆழ்ந்த வாக்குகளால் பேசினான்; எழுந்த மயக்கக் கல்மஷத்தைத் தணிப்பதுபோல்।

Verse 29

श्रीभगवानुवाच मा वेदगर्भ गास्तन्द्रीं सर्ग उद्यममावह । तन्मयापादितं ह्यग्रे यन्मां प्रार्थयते भवान् ॥ २९ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—வேதகர்ப பிரம்மா, சோர்வோ கவலையோ கொள்ளாதே; படைப்புப் பணியில் முயற்சி செய். நீ என்னிடம் வேண்டுவது, அதை நான் முன்பே அருளியுள்ளேன்।

Verse 30

भूयस्त्वं तप आतिष्ठ विद्यां चैव मदाश्रयाम् । ताभ्यामन्तर्हृदि ब्रह्मन् लोकान्द्रक्ष्यस्यपावृतान् ॥ ३० ॥

ஓ பிரம்மா, மீண்டும் தவத்தில் நிலைபெறு; மேலும் என் அருளைச் சார்ந்த ஞான நெறியையும் பின்பற்று. இவ்விரண்டினால் உன் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் எல்லா உலகங்களையும் மறைவு இன்றி காண்பாய்।

Verse 31

तत आत्मनि लोके च भक्तियुक्त: समाहित: । द्रष्टासि मां ततं ब्रह्यन्मयि लोकांस्त्वमात्मन: ॥ ३१ ॥

ஓ பிரம்மா, நீ பக்தியுடன் சிருஷ்டி-காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் மனம் ஒருமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் போது, என்னை உன்னுள் மற்றும் முழு பிரபஞ்சத்திலும் பரவி இருப்பதாகக் காண்பாய்; மேலும் நீயும், உலகமும், எல்லா ஜீவராசிகளும்—அனைத்தும் என்னுள் நிலைத்துள்ளன என உணர்வாய்।

Verse 32

यदा तु सर्वभूतेषु दारुष्वग्निमिव स्थितम् । प्रतिचक्षीत मां लोको जह्यात्तर्ह्येव कश्मलम् ॥ ३२ ॥

நீ என்னை எல்லா உயிர்களிலும், முழு பிரபஞ்சத்திலும்—மரத்தில் தீ இருப்பதுபோல்—நிலைத்திருப்பதாகக் காணும் போது, அந்த பரம தத்துவக் காட்சியிலேயே மாயைமயக்கம் உடனே நீங்கும்; அப்போதுதான் மயக்கத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்।

Verse 33

यदा रहितमात्मानं भूतेन्द्रियगुणाशयै: । स्वरूपेण मयोपेतं पश्यन् स्वाराज्यमृच्छति ॥ ३३ ॥

நீ நிலை-நுண் உடல் எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்ட ஆத்மாவைக் காணும் போது, உன் இந்திரியங்கள் பொருட்குணங்களின் தாக்கத்திலிருந்து விடுதலையடையும்; அப்போது என் சங்கத்தில் உன் தூய ஸ்வரூபத்தை உணர்வாய்; அந்நேரம் நீ தூய சைதன்யத்தில் நிலைபெறுவாய்।

Verse 34

नानाकर्मवितानेन प्रजा बह्वी: सिसृक्षत: । नात्मावसीदत्यस्मिंस्ते वर्षीयान्मदनुग्रह: ॥ ३४ ॥

நீ பலவகை கர்ம விரிவுகளால் எண்ணற்ற பிரஜைகளைப் பெருக்கவும், சேவையின் பல வடிவங்களை விரிவாக்கவும் விரும்பியுள்ளாய்; ஆகவே இவ்விஷயத்தில் நீ ஒருபோதும் தளரமாட்டாய், ஏனெனில் உன்மேல் என் காரணமற்ற கருணை எந்நாளும் மேலும் மேலும் பெருகும்।

Verse 35

ऋषिमाद्यं न बध्नाति पापीयांस्त्वां रजोगुण: । यन्मनो मयि निर्बद्धं प्रजा: संसृजतोऽपि ते ॥ ३५ ॥

நீ ஆதிய ரிஷி; பிரஜைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தாலும் உன் மனம் எப்போதும் என்னில் உறுதியாகப் பிணைந்திருப்பதால், பாவமயமான ரஜோகுணம் உன்னை ஒருபோதும் கட்டுப்படுத்த முடியாது।

Verse 36

ज्ञातोऽहं भवता त्वद्य दुर्विज्ञेयोऽपि देहिनाम् । यन्मां त्वं मन्यसेऽयुक्तं भूतेन्द्रियगुणात्मभि: ॥ ३६ ॥

உடலுடைய உயிர்களுக்கு நான் அறிதற்கரியவனாயினும், இன்று நீ என்னை அறிந்தாய்; ஏனெனில் என் திருவுரு பௌதிக பூத‑இந்திரிய‑குணங்களால் ஆனது அல்ல என்று நீ உணர்ந்தாய்।

Verse 37

तुभ्यं मद्विचिकित्सायामात्मा मे दर्शितोऽबहि: । नालेन सलिले मूलं पुष्करस्य विचिन्वत: ॥ ३७ ॥

நீ என் பற்றிய ஐயத்தில், உன் பிறப்புக் கமலத்தின் தண்டின் மூலத்தைத் தேடி நீரில் அந்தத் தண்டுக்குள் நுழைந்தும் எதையும் காணவில்லை; அப்போது நான் உள்ளிருந்து என் திருவுருவை வெளிப்படுத்தினேன்।

Verse 38

यच्चकर्थाङ्ग मतस्तोत्रं मत्कथाभ्युदयाङ्कितम् । यद्वा तपसि ते निष्ठा स एष मदनुग्रह: ॥ ३८ ॥

ஓ பிரம்மா, என் திவ்ய லீலைகளின் மகிமையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்தோத்திரத்தை நீ இயற்றியதும், என்னை அறியத் தவத்தில் உன் உறுதியும்—இவை அனைத்தும் என் அருளே।

Verse 39

प्रीतोऽहमस्तु भद्रं ते लोकानां विजयेच्छया । यदस्तौषीर्गुणमयं निर्गुणं मानुवर्णयन् ॥ ३९ ॥

நலம் உண்டாகுக, ஓ பிரம்மா! உலகங்களின் மங்கள வெற்றியை விரும்பி, நீ என்னை குணமயன் என வர்ணித்தாலும், அந்த நிர்குண பரம்பொருளையே வெளிப்படுத்தினாய்; இதனால் நான் மிக மகிழ்ந்தேன்—உனக்கு வரங்களை அளிக்கிறேன்।

Verse 40

य एतेन पुमान्नित्यं स्तुत्वा स्तोत्रेण मां भजेत् । तस्याशु सम्प्रसीदेयं सर्वकामवरेश्वर: ॥ ४० ॥

இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் தினமும் என்னைத் துதித்து என்னை வழிபடும் மனிதனுக்கு நான் விரைவில் அருள்புரிவேன்; ஏனெனில் நான் எல்லா வரங்களின் ஆண்டவன், அவன் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 41

पूर्तेन तपसा यज्ञैर्दानैर्योगसमाधिना । राद्धं नि:श्रेयसं पुंसां मत्प्रीतिस्तत्त्वविन्मतम् ॥ ४१ ॥

பூர்த்தம், தவம், யாகம், தானம், யோகம், சமாதி முதலிய எல்லா நற்காரியங்களின் உச்ச இலக்கு என் திருப்தியைப் பெறுதலே என்று தத்துவஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 42

अहमात्मात्मनां धात: प्रेष्ठ: सन् प्रेयसामपि । अतो मयि रतिं कुर्याद्देहादिर्यत्कृते प्रिय: ॥ ४२ ॥

நான் எல்லா ஜீவர்களுக்கும் உள்ளிருக்கும் பரமாத்மா, ஆளும் நியந்தா, மிகப் பிரியமானவன். உடல் முதலியவற்றின் மீது பற்றுதல் மாயை; ஆகவே என்னிடமே பற்று கொள்ள வேண்டும்.

Verse 43

सर्ववेदमयेनेदमात्मनात्मात्मयोनिना । प्रजा: सृज यथापूर्वं याश्च मय्यनुशेरते ॥ ४३ ॥

என் ஆணையைப் பின்பற்றி, முழு வேதமய ஞானத்தாலும் என்னிடமிருந்து நேரடியாகப் பெற்ற இந்த உடலின் வல்லமையாலும், முன்புபோல ஜீவர்களைப் படை—என் ஆட்சிக்குள் இருப்பவர்களையும்.

Verse 44

मैत्रेय उवाच तस्मा एवं जगत्स्रष्ट्रे प्रधानपुरुषेश्वर: । व्यज्येदं स्वेन रूपेण कञ्जनाभस्तिरोदधे ॥ ४४ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு உலகச் சிருஷ்டிகரன் பிரம்மாவுக்கு உபதேசம் செய்து, ஆதிப் புருஷேஸ்வரன் பகவான் தன் நாராயண ரூபத்தில் வெளிப்பட்டு பின்னர் மறைந்தார்.