Adhyaya 7

Verse 1

श्रीशुक उवाच एवं ब्रुवाणं मैत्रेयं द्वैपायनसुतो बुध: । प्रीणयन्निव भारत्या विदुर: प्रत्यभाषत ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! மைத்ரேய முனிவர் இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், த்வைபாயன வ்யாசரின் மகன் விதுரர் இனிய மொழியால் மகிழ்வித்து கேள்வி எழுப்பினார்।

Verse 2

विदुर उवाच ब्रह्मन् कथं भगवतश्चिन्मात्रस्याविकारिण: । लीलया चापि युज्येरन्निर्गुणस्य गुणा: क्रिया: ॥ २ ॥

விதுரர் கூறினார்—பிராமணரே! பகவான் தூய சைதன்யமே, மாற்றமற்றவர், நிர்குணர்; அப்படியிருக்க இயற்கையின் குணங்களும் அவற்றின் செயல்களும் அவருடன் எவ்வாறு தொடர்புபடும்? இது லீலை என்றால், மாற்றமற்றவரில் செயல்கள் எவ்வாறு வெளிப்படும்?

Verse 3

क्रीडायामुद्यमोऽर्भस्य कामश्चिक्रीडिषान्यत: । स्वतस्तृप्तस्य च कथं निवृत्तस्य सदान्यत: ॥ ३ ॥

சிறுவன் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு மற்ற சிறுவர்களோடு அல்லது பல விளையாட்டுகளோடு விளையாட உற்சாகம் கொள்கிறான்; ஆனால் தன்னிறைவு பெற்றும் எப்போதும் பற்றற்றும் உள்ள பகவானுக்கு அத்தகைய ஆசை எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 4

अस्राक्षीद्भगवान् विश्वं गुणमय्यात्ममायया । तया संस्थापयत्येतद्भूय: प्रत्यपिधास्यति ॥ ४ ॥

பகவான் மூன்று குணங்களால் ஆன தம் ஆத்மமாயையால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தார். அதே சக்தியால் இதை நிலைநிறுத்தி காக்கிறார்; மீண்டும் மீண்டும் இதை லயத்திலும் ஆக்குகிறார்.

Verse 5

देशत: कालतो योऽसाववस्थात: स्वतोऽन्यत: । अविलुप्तावबोधात्मा स युज्येताजया कथम् ॥ ५ ॥

தூய ஆத்மா சைதன்ய-ஸ்வரூபம்; இடம், காலம், நிலை, கனவு முதலிய எந்தக் காரணத்தாலும் அதன் விழிப்பு ஒருபோதும் அழிவதில்லை. அப்படியிருக்க அது ‘அஜா’ எனும் அவித்யையுடன் எவ்வாறு இணைகிறது?

Verse 6

भगवानेक एवैष सर्वक्षेत्रेष्ववस्थित: । अमुष्य दुर्भगत्वं वा क्लेशो वा कर्मभि: कुत: ॥ ६ ॥

பகவான் பரமாத்மாவாக ஒவ்வொரு ஜீவனின் இதயத்திலும் நிலைத்துள்ளார். அப்படியிருக்க, ஜீவர்களின் கர்மங்களால் துரதிர்ஷ்டமும் துயரமும் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 7

एतस्मिन्मे मनो विद्वन् खिद्यतेऽज्ञानसङ्कटे । तन्न: पराणुद विभो कश्मलं मानसं महत् ॥ ७ ॥

அறிஞரே, இந்த அறியாமைச் சிக்கலில் என் மனம் மிகுந்த துயருறுகிறது. வibhோ, இந்தப் பெரும் மனக்கல்மஷத்தை நீக்கி அருளுங்கள்.

Verse 8

श्रीशुक उवाच स इत्थं चोदित: क्षत्‍त्रा तत्त्वजिज्ञासुना मुनि: । प्रत्याह भगवच्चित्त: स्मयन्निव गतस्मय: ॥ ८ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: அரசே, தத்துவத்தை அறிய விரும்பிய விதுரன் இவ்வாறு தூண்டியபோது முனி மைத்ரேயர் முதலில் வியந்ததுபோல் தோன்றினார்; ஆனால் பகவச்சித்தராக இருந்ததால் தயக்கமின்றி பதிலளித்தார்.

Verse 9

मैत्रेय उवाच सेयं भगवतो माया यन्नयेन विरुध्यते । ईश्वरस्य विमुक्तस्य कार्पण्यमुत बन्धनम् ॥ ९ ॥

ஸ்ரீமைத்ரேயர் கூறினார்: இதுவே பகவானின் மாயை; சிலர் ‘ஈச்வரன் விடுதலையானவன்’ என்று சொல்லியும், அதே நேரத்தில் அவருக்கு தாழ்மை மற்றும் பந்தனம் உண்டு என வாதிடுகின்றனர். இது நியாயத்திற்கு எதிரானது.

Verse 10

यदर्थेन विनामुष्य पुंस आत्मविपर्यय: । प्रतीयत उपद्रष्टु: स्वशिरश्छेदनादिक: ॥ १० ॥

உண்மையான ஆதாரம் இன்றியே ஜீவனுக்கு தன் அடையாளத்தில் மயக்கம் தோன்றுகிறது—கனவில் காண்பவன் தன் தலையே வெட்டப்படுவது முதலியவற்றைக் காண்பதுபோல்.

Verse 11

यथा जले चन्द्रमस: कम्पादिस्तत्कृतो गुण: । द‍ृश्यतेऽसन्नपि द्रष्टुरात्मनोऽनात्मनो गुण: ॥ ११ ॥

நீரில் சந்திரனின் பிரதிபலிப்பு நீரின் குணச் சேர்க்கையால் நடுங்குவது போலத் தோன்றுவது போல, காண்பவன் ஆன ஆத்மா அனாத்மப் பொருளின் குணச் சங்கத்தால் குணமுடையவன் போலத் தோன்றுகிறது; உண்மையில் அப்படியல்ல.

Verse 12

स वै निवृत्तिधर्मेण वासुदेवानुकम्पया । भगवद्भक्तियोगेन तिरोधत्ते शनैरिह ॥ १२ ॥

அந்த ஆத்ம-மயக்கம் இங்கே விரக்தியுடனான நிவ்ருத்தி-தர்மத்தில் நிலைத்து, வாசுதேவ பகவானின் கருணையால், பகவத்-பக்தியோகத்தின் வழியாக மெதுவாக மறைந்து போகிறது.

Verse 13

यदेन्द्रियोपरामोऽथ द्रष्ट्रात्मनि परे हरौ । विलीयन्ते तदा क्लेशा: संसुप्तस्येव कृत्‍स्‍नश: ॥ १३ ॥

இந்திரியங்கள் பரமக் காண்பவன்—பரமாத்மா ஹரியில் அமைதி பெற்று அவரில் லயித்தால், எல்லா துன்பங்களும் முழுவதுமாக அழிகின்றன; ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குப் பின் போல.

Verse 14

अशेषसंक्लेशशमं विधत्ते गुणानुवादश्रवणं मुरारे: । किं वा पुनस्तच्चरणारविन्दपरागसेवारतिरात्मलब्धा ॥ १४ ॥

முராரியின் குணங்களைப் பாடி கேட்பதே அளவற்ற துயரங்களைத் தணிக்கிறது; அப்படியிருக்க, ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளின் தூளின் சேவையில் ஈர்ப்பு பெற்று ஆத்மலாபம் அடைந்தவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 15

विदुर उवाच संछिन्न: संशयो मह्यं तव सूक्तासिना विभो । उभयत्रापि भगवन्मनो मे सम्प्रधावति ॥ १५ ॥

விதுரர் கூறினார்: ஓ வibhோ! உங்கள் நல்வாக்கின் வாளால் என் சந்தேகங்கள் அறுக்கப்பட்டன. ஓ பகவான், இப்போது என் மனம் பகவான் தத்துவத்திலும் ஜீவ தத்துவத்திலும் முறையாகப் புகுகிறது.

Verse 16

साध्वेतद् व्याहृतं विद्वन्नात्ममायायनं हरे: । आभात्यपार्थं निर्मूलं विश्वमूलं न यद्बहि: ॥ १६ ॥

அறிஞர் முனிவரே, நீங்கள் கூறியது மிகச் சரியான விளக்கம். கட்டுண்ட ஜீவனின் கலக்கங்களுக்கு வேறு ஆதாரம் இல்லை; அது ஹரியின் வெளிப்புற மாயா-சக்தியின் இயக்கமே காரணம்.

Verse 17

यश्च मूढतमो लोके यश्च बुद्धे: परं गत: । तावुभौ सुखमेधेते क्लिश्यत्यन्तरितो जन: ॥ १७ ॥

உலகில் மிக மூடனும், புத்திக்கு அப்பாற்பட்ட பரம நிலையை அடைந்தவனும்—இவ்விருவரும் இன்பமாக வாழ்வர்; ஆனால் நடுவில் இருப்பவன் மோகத்தால் மூடப்பட்டு துன்புறுவான்.

Verse 18

अर्थाभावं विनिश्चित्य प्रतीतस्यापि नात्मन: । तां चापि युष्मच्चरणसेवयाहं पराणुदे ॥ १८ ॥

இப்போது நான் உறுதியாக அறிந்தேன்: இந்த உலகம் உண்மையெனத் தோன்றினாலும் சாரமற்றது; அது ஆத்மாவின் சொத்து அல்ல. உங்கள் திருவடிச் சேவையால் இந்த பொய்யான எண்ணத்தையும் நான் முற்றிலும் விலக்குவேன்.

Verse 19

यत्सेवया भगवत: कूटस्थस्य मधुद्विष: । रतिरासो भवेत्तीव्र: पादयोर्व्यसनार्दन: ॥ १९ ॥

ஆன்மிக குருவின் திருவடிச் சேவையால், மது-த்விஷ் எனும் மாறாத பரமபுருஷனின் திருவடிகளில் தீவிரமான பிரேமரசம் எழுகிறது; அந்தச் சேவையே பொருட்துன்பங்களை அழிக்கிறது.

Verse 20

दुरापा ह्यल्पतपस: सेवा वैकुण्ठवर्त्मसु । यत्रोपगीयते नित्यं देवदेवो जनार्दन: ॥ २० ॥

அற்ப தவமுடையோருக்கு, வைகுண்டப் பாதையில் முன்னேறும் தூய பக்தர்களின் சேவை அரிது. ஏனெனில் அந்தத் தூய பக்தர்கள் தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனனை நாள்தோறும் முழுமையாகப் புகழ்ந்து கீர்த்தனம் செய்கிறார்கள்.

Verse 21

सृष्ट्वाग्रे महदादीनि सविकाराण्यनुक्रमात् । तेभ्यो विराजमुद्‍धृत्य तमनु प्राविशद्विभु: ॥ २१ ॥

ஆரம்பத்தில் பகவான் மகத்-தத்துவம் முதலிய விகாரமுடைய தத்துவங்களை வரிசையாகப் படைத்து, அவற்றிலிருந்து விராட் விஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தி, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பரமன் அதனுள் புகுந்தான்।

Verse 22

यमाहुराद्यं पुरुषं सहस्राङ्‌घ्र्‌यूरुबाहुकम् । यत्र विश्व इमे लोका: सविकाशं त आसते ॥ २२ ॥

காரணக் கடலில் சயனிக்கும் புருஷ அவதாரம் பொருள் படைப்பில் ஆதிப் புருஷன் என அழைக்கப்படுகிறான்; அவன் விராட் ரூபத்தில், இவ்வுலகங்கள் மற்றும் அவற்றின் வாசிகள் அனைத்தும் தங்குகின்றனர்; அவனுக்கு ஆயிரமாயிரம் கால்களும் கைகளும் உள்ளன।

Verse 23

यस्मिन् दशविध: प्राण: सेन्द्रियार्थेन्द्रियस्त्रिवृत् । त्वयेरितो यतो वर्णास्तद्विभूतीर्वदस्व न: ॥ २३ ॥

ஓ மகா பிராமணரே! விராட் ரூபத்தில் பத்து வகை பிராணன், இந்திரியங்கள், இந்திரியப் பொருள்கள், மேலும் மூவகை உயிர்வீரியம் உள்ளன என்று நீங்கள் கூறினீர். இப்போது அந்தச் சிறப்பு பிரிவுகளின் பல்வேறு சக்திகளை எங்களுக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 24

यत्र पुत्रैश्च पौत्रैश्च नप्तृभि: सह गोत्रजै: । प्रजा विचित्राकृतय आसन् याभिरिदं ततम् ॥ २४ ॥

ஓ ஆண்டவரே! மகன், பேரன், கொள்ளுப் பேரன், குலத்தினர் எனப் பிரஜைகள் பலவித வடிவங்களிலும் இனங்களிலும் வெளிப்பட்டு, இதனால் இவ்வுலகம் முழுவதும் பரவி நிறைந்துள்ளது என நான் எண்ணுகிறேன்।

Verse 25

प्रजापतीनां स पतिश्चक्लृपे कान् प्रजापतीन् । सर्गांश्चैवानुसर्गांश्च मनून्मन्वन्तराधिपान् ॥ २५ ॥

ஓ பண்டித பிராமணரே! தேவர்களின் தலைவரான பிரஜாபதி பிரம்மா எவ்வாறு பல பிரஜாபதிகளை, ஸர்கம்-அனுஸர்கங்களை, மேலும் யுகங்களின் தலைவர்களான பல மனுக்களை நிறுவினார் என்பதை அருள்கூர்ந்து விளக்குங்கள். அந்த மனுக்களையும் அவர்களின் சந்ததியையும் கூறுங்கள்।

Verse 26

उपर्यधश्च ये लोका भूमेर्मित्रात्मजासते । तेषां संस्थां प्रमाणं च भूर्लोकस्य च वर्णय ॥ २६ ॥

மித்திராவின் புதல்வனே, தயவுசெய்து பூமியின் மேலும் கீழும் உள்ள உலகங்களின் அமைப்பையும் அளவையும், மேலும் பூலோகத்தின் அளவையும் விளக்குக।

Verse 27

तिर्यङ्‌मानुषदेवानां सरीसृपपतत्‍त्रिणाम् । वद न: सर्गसंव्यूहं गार्भस्वेदद्विजोद्‍‌भिदाम् ॥ २७ ॥

தயவுசெய்து திர்யக் (விலங்குகள்), மனிதர், தேவர்கள், ஊர்வனங்கள், பறவைகள், மேலும் கர்ப்பஜ, ஸ்வேதஜ, த்விஜ (பறவைகள்) மற்றும் உத்பித (தாவரங்கள்) உயிர்களின் படைப்பு அமைப்பையும் பிரிவுகளையும் கூறுக।

Verse 28

गुणावतारैर्विश्वस्य सर्गस्थित्यप्ययाश्रयम् । सृजत: श्रीनिवासस्य व्याचक्ष्वोदारविक्रमम् ॥ २८ ॥

குணாவதாரங்களான பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் மூலம் உலகின் படைப்பு, நிலை, லயம் ஆகியவற்றின் ஆதாரத்தை விளக்குக; மேலும் ஸ்ரீநிவாசனின் அவதாரத்தையும் அவரது பெருந்தன்மைமிகு செயல்களையும் கூறுக।

Verse 29

वर्णाश्रमविभागांश्च रूपशीलस्वभावत: । ऋषीणां जन्मकर्माणि वेदस्य च विकर्षणम् ॥ २९ ॥

மகா முனிவரே, லட்சணம், நடத்தை, இயல்பு ஆகியவற்றின்படி வர்ணாஷ்ரமப் பிரிவுகளை விளக்குக; மேலும் முனிவர்களின் பிறப்பு-காரியங்களையும் வேதத்தின் பிரிவுகளையும் கூறுக।

Verse 30

यज्ञस्य च वितानानि योगस्य च पथ: प्रभो । नैष्कर्म्यस्य च सांख्यस्य तन्त्रं वा भगवत्स्मृतम् ॥ ३० ॥

பிரபுவே, யாகங்களின் விரிவுகள், யோகத்தின் பாதைகள், நைஷ்கர்ம்யம், சாங்க்யம், மேலும் பகவத்-ஸ்மிருதி எனும் பக்தித் தந்திரம்—இவற்றை விதி-நியமங்களுடன் விளக்குக।

Verse 31

पाषण्डपथवैषम्यं प्रतिलोमनिवेशनम् । जीवस्य गतयो याश्च यावतीर्गुणकर्मजा: ॥ ३१ ॥

நாத்திகப் பாஷண்டர்களின் வழியின் குறைபாடுகள், பரஸ்பர முரண்பாடுகள், பிரதிலோம (வர்ண-சங்கர) நிலை, மேலும் குணம்-கர்மம் படி ஜீவர்களின் பல யோனிகளில் உள்ள இயக்கங்களை விளக்குங்கள்।

Verse 32

धर्मार्थकाममोक्षाणां निमित्तान्यविरोधत: । वार्ताया दण्डनीतेश्च श्रुतस्य च विधिं पृथक् ॥ ३२ ॥

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் முரண்பாடற்ற காரணங்கள், மேலும் வாழ்வாதார வழிகள், தண்டநீதி (அரசாட்சி) மற்றும் ஸ்ருதியில் கூறப்பட்ட தனித்தனி விதிகளை விளக்குங்கள்।

Verse 33

श्राद्धस्य च विधिं ब्रह्मन् पितृणां सर्गमेव च । ग्रहनक्षत्रताराणां कालावयवसंस्थितिम् ॥ ३३ ॥

ஹே பிரஹ்மன், ஸ்ராத்த விதி, பித்ருலோகத்தின் படைப்பு, மேலும் கிரக-நட்சத்திர-தாரைகளில் காலப் பகுதிகளின் ஒழுங்கும் அவற்றின் தனித்தனி நிலைகளும் விளக்குங்கள்।

Verse 34

दानस्य तपसो वापि यच्चेष्टापूर्तयो: फलम् । प्रवासस्थस्य यो धर्मो यश्च पुंस उतापदि ॥ ३४ ॥

தானம், தவம், மேலும் இஷ்டாபூர்த்த (எ.கா. நீர்த்தேக்கங்கள் தோண்டுதல் போன்றவை) ஆகியவற்றின் பலன், வீட்டைவிட்டு தூரத்தில் இருப்பவரின் தர்மநிலை, மற்றும் ஆபத்தில் உள்ள மனிதனின் கடமையையும் கூறுங்கள்।

Verse 35

येन वा भगवांस्तुष्येद्धर्मयोनिर्जनार्दन: । सम्प्रसीदति वा येषामेतदाख्याहि मेऽनघ ॥ ३५ ॥

ஹே பாவமற்றவரே, தர்மத்தின் மூலமான பகவான் ஜனார்தனன் முழுமையாகத் திருப்தியடைய எந்த வழி, அல்லது யார்மேல் அவர் பரிபூரண அருளுடன் பிரசன்னமாவார்—அதை எனக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 36

अनुव्रतानां शिष्याणां पुत्राणां च द्विजोत्तम । अनापृष्टमपि ब्रूयुर्गुरवो दीनवत्सला: ॥ ३६ ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! குருக்கள் ஏழைகளுக்கு மிகக் கருணையுடையவர்கள். அவர்கள் தம் अनुயாயிகள், சீடர்கள், மகன்கள் மீது எப்போதும் அருளுடையவர்கள்; கேட்காவிட்டாலும் எல்லா ஞானத்தையும் உரைப்பார்கள்।

Verse 37

तत्त्वानां भगवंस्तेषां कतिधा प्रतिसंक्रम: । तत्रेमं क उपासीरन् क उ स्विदनुशेरते ॥ ३७ ॥

பகவனே! பௌதிகத் தத்துவங்களுக்கு எத்தனை வகை பிரளயங்கள் உண்டு? அந்தப் பிரளயங்களுக்குப் பின் ஹரி யோகநித்திரையில் இருப்போது, யார் மீதமிருந்து அவரை வழிபட்டு சேவிக்கிறார்?

Verse 38

पुरुषस्य च संस्थानं स्वरूपं वा परस्य च । ज्ञानं च नैगमं यत्तद्गुरुशिष्यप्रयोजनम् ॥ ३८ ॥

ஜீவர்கள் மற்றும் பரம புருஷோத்தமனான பகவான் பற்றிய உண்மைகள் என்ன? அவர்களின் சுவரூபமும் நிலையுமென்ன? வேதங்களில் உள்ள ஞானத்தின் சிறப்பு மதிப்புகள் என்ன? மேலும் குரு-சீடர்க்கு வேண்டிய அவசியங்கள் என்ன?

Verse 39

निमित्तानि च तस्येह प्रोक्तान्यनघसूरिभि: । स्वतो ज्ञानं कुत: पुंसां भक्तिर्वैराग्यमेव वा ॥ ३९ ॥

இந்த ஞானத்தின் காரணங்களை குற்றமற்ற பக்தர்கள் கூறியுள்ளனர். அவர்களின் துணையின்றி மனிதருக்கு தானாகவே ஞானமும், பக்தியும், வைராக்யமும் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 40

एतान्मे पृच्छत: प्रश्नान् हरे: कर्मविवित्सया । ब्रूहि मेऽज्ञस्य मित्रत्वादजया नष्टचक्षुष: ॥ ४० ॥

அருள்மிகு முனிவரே! ஹரி, பரம பகவானின் லீலைகளை அறியவே நான் இக் கேள்விகளை வைத்தேன். நீங்கள் அனைவருக்கும் நண்பர்; ஆகவே மாயையால் பார்வை இழந்த இந்த அறியாத எனக்கு தயவுசெய்து விளக்குங்கள்।

Verse 41

सर्वे वेदाश्च यज्ञाश्च तपो दानानि चानघ । जीवाभयप्रदानस्य न कुर्वीरन् कलामपि ॥ ४१ ॥

ஓ குற்றமற்றவரே! இவ்வெல்லா கேள்விகளுக்கும் நீ அளிக்கும் பதில்கள் எல்லா பௌதிக துயரங்களிலிருந்தும் பாதுகாப்பை அளிக்கும். ஜீவர்களுக்கு அபயம் அளிக்கும் இந்த தானம், வேத தானங்கள், யாகங்கள், தவங்கள், தானங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் விட உயர்ந்தது; அவை இதன் ஒரு கலையையும் செய்ய இயலாது.

Verse 42

श्रीशुक उवाच स इत्थमापृष्टपुराणकल्प: कुरुप्रधानेन मुनिप्रधान: । प्रवृद्धहर्षो भगवत्कथायां सञ्चोदितस्तं प्रहसन्निवाह ॥ ४२ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—குருவம்சத்தின் சிறந்தவர் விதுரர் இவ்வாறு கேட்டபோது, முனிவர்களில் முதன்மையான (மைத்ரேயர்) புராணங்களின் விளக்கத்தைத் தொடங்கினார். பகவத் கதையில் அவருடைய ஆனந்தம் பெருகியது; விதுரரின் தூண்டுதலால், புன்னகையுடன் ஆண்டவரின் தெய்வீக லீலைகளை உரைக்கத் தொடங்கினார்.