Adhyaya 5

Verse 1

श्री शुक उवाच द्वारि द्युनद्या ऋषभ: कुरूणां मैत्रेयमासीनमगाधबोधम् । क्षत्तोपसृत्याच्युतभावसिद्ध: पप्रच्छ सौशील्यगुणाभितृप्त: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அச்யுத பக்தியில் நிறைவு பெற்ற குருவம்சத்தின் சிறந்த விதுரர், திவ்ய கங்கையின் வாசல் (ஹரித்வார்) இடத்தை அடைந்தார்; அங்கே ஆழ்ந்த ஞானம் கொண்ட மகரிஷி மைத்ரேயர் அமர்ந்திருந்தார். பணிவும் நற்குணமும் நிறைந்த விதுரர் அருகே சென்று வினவினார்।

Verse 2

विदुर उवाच सुखाय कर्माणि करोति लोको न तै: सुखं वान्यदुपारमं वा । विन्देत भूयस्तत एव दु:खं यदत्र युक्तं भगवान् वदेन्न: ॥ २ ॥

விதுரன் கூறினான்—ஓ மகரிஷியே, உலகம் இன்பத்திற்காகக் கர்மங்களைச் செய்கிறது; ஆனால் அவற்றால் உண்மையான இன்பமோ திருப்தியோ துயரநிவாரணமோ கிடையாது; மாறாகத் துயரமே அதிகரிக்கிறது. ஆகவே, நிஜ இன்பத்திற்காக எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்று அருள்புரிந்து கூறுங்கள்.

Verse 3

जनस्य कृष्णाद्विमुखस्य दैवा- दधर्मशीलस्य सुदु:खितस्य । अनुग्रहायेह चरन्ति नूनं भूतानि भव्यानि जनार्दनस्य ॥ ३ ॥

ஓ प्रभுவே, கிருஷ்ணனை மறந்து தெய்வவசத்தால் அதர்மத்தில் ஈடுபட்டு மிகுந்த துயருற்றவர்களுக்கு அருள் செய்யவே ஜனார்தனனின் நல்வழி பக்தர்கள் இப்பூமியில் உலாவுகின்றனர்.

Verse 4

तत्साधुवर्यादिश वर्त्म शं न: संराधितो भगवान् येन पुंसाम् । हृदि स्थितो यच्छति भक्तिपूते ज्ञानं सतत्त्वाधिगमं पुराणम् ॥ ४ ॥

ஆகவே, ஓ சாதுசிறந்தவரே, எங்களுக்கு நலமளிக்கும் வழியை உபதேசியுங்கள்; அதனால் பகவான் திருப்தியடைவார். அவர் அனைவரின் இதயத்திலும் உறைந்து, பக்தியால் தூய்மையடைந்தவர்களுக்கு உள்ளிருந்து பழம்பெரும் வேதத் தத்துவஞானத்தை அருள்கிறார்.

Verse 5

करोति कर्माणि कृतावतारो यान्यात्मतन्त्रो भगवांस्त्र्यधीश: । यथा ससर्जाग्र इदं निरीह: संस्थाप्य वृत्तिं जगतो विधत्ते ॥ ५ ॥

ஓ மகரிஷியே, தயவுசெய்து கூறுங்கள்—மூன்று உலகங்களின் ஆண்டவன், சுயாதீனன், ஆசையற்ற பகவான் அவதாரங்களை ஏற்று எந்தெந்த லீலைக் கர்மங்களைச் செய்கிறான்; மேலும் ஆதியில் இவ்வுலகை எவ்வாறு படைத்து, அதன் நிலைபேறுக்காக ஒழுங்கமைந்த விதிகளை எவ்வாறு நிறுவினான்.

Verse 6

यथा पुन: स्वे ख इदं निवेश्य शेते गुहायां स निवृत्तवृत्ति: । योगेश्वराधीश्वर एक एत- दनुप्रविष्टो बहुधा यथासीत् ॥ ६ ॥

அவர் தமது ‘க’—ஆகாயரூப உள்ளகப் பரப்பில் முழு படைப்பையும் நிறுவி, குகையில் சயனிக்கிறார்; அவருக்கு பராமரிப்பிற்காக முயற்சி தேவையில்லை, ஏனெனில் அவர் யோகீஸ்வரர்களுக்கும் ஆண்டவன், ஒரே பரமன். இப் படைப்பில் புகுந்து பல உயிர்வகைகளாக வெளிப்பட்டாலும், உயிர்களிலிருந்து அவர் முற்றிலும் வேறுபட்டவர்.

Verse 7

क्रीडन् विधत्ते द्विजगोसुराणां क्षेमाय कर्माण्यवतारभेदै: । मनो न तृप्यत्यपि श‍ृण्वतां न: सुश्लोकमौलेश्चरितामृतानि ॥ ७ ॥

பகவான் பல அவதார வேறுபாடுகளால் இருபிறப்பினர், பசுக்கள், தேவர்கள் நலனுக்காக லீலைக் கர்மங்களை நிகழ்த்துகிறார். நாம் தொடர்ந்து கேட்டாலும் அவரது திவ்ய சரிதாமிருதம் மனத்தை நிறைவு செய்யாது।

Verse 8

यैस्तत्त्वभेदैरधिलोकनाथो लोकानलोकान् सह लोकपालान् । अचीक्लृपद्यत्र हि सर्वसत्त्व- निकायभेदोऽधिकृत: प्रतीत: ॥ ८ ॥

தத்துவ வேறுபாடுகளின்படி எல்லா உலகங்களின் நாதன் பல உலகங்களையும் வாழ்விடங்களையும், அவற்றின் அரசர்-பாலகர்களையும் படைத்தான். ஜீவர்கள் குணம், கர்மம் படி பல வகையாக நிலைபெற்றுள்ளனர்।

Verse 9

येन प्रजानामुत आत्मकर्म- रूपाभिधानां य भिदां व्यधत्त । नारायणो विश्वसृगात्मयोनि- रेतच्च नो वर्णय विप्रवर्य ॥ ९ ॥

ஓ சிறந்த பிராமணரே! உலகை படைக்கும், தன்னிறைவு நாராயணன் உயிர்களின் இயல்பு, செயல், வடிவு, இலக்கணம், பெயர் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகளை எவ்வாறு அமைத்தான் என்பதை விளக்குங்கள்।

Verse 10

परावरेषां भगवन् व्रतानि श्रुतानि मे व्यासमुखादभीक्ष्णम् । अतृप्नुम क्षुल्लसुखावहानां तेषामृते कृष्णकथामृतौघात् ॥ १० ॥

ஓ பகவனே! உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆகிய நிலைகள், விரதங்கள் பற்றி வியாசதேவரின் வாயிலாக நான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன். சிறிய இன்பம் தரும் அவை எனக்கு நிறைவு; ஆனால் கிருஷ்ணகதையின் அமிர்தப் பெருக்கின்றி எதுவும் மனத்தை நிறைவு செய்யாது।

Verse 11

कस्तृप्नुयात्तीर्थपदोऽभिधानात् सत्रेषु व: सूरिभिरीड्यमानात् । य: कर्णनाडीं पुरुषस्य यातो भवप्रदां गेहरतिं छिनत्ति ॥ ११ ॥

தீர்த்தபதனான ஆண்டவரின் நாமத்தைப் போதுமான அளவு கேளாமல் யார் திருப்தி அடைவார்? அவர் மகரிஷிகளாலும் பக்தர்களாலும் யாகச் சத்திரங்களில் போற்றப்படுகிறார். அவரது கதை காதின் வழி நுழைந்து குடும்பப் பற்றின் பந்தத்தை அறுத்துவிடுகிறது।

Verse 12

मुनिर्विवक्षुर्भगवद्गुणानां सखापि ते भारतमाह कृष्ण: । यस्मिन्नृणां ग्राम्यसुखानुवादै- र्मतिर्गृहीता नु हरे: कथायाम् ॥ १२ ॥

ஓ பாரதா! உன் நண்பன் முனிவர் கிருஷ்ண-த்வைபாயன வ்யாசர் மகாபாரதத்தில் பகவானின் தெய்வீக குணங்களை முன்பே உரைத்தார்; உலகியல்கதைகளில் ஈர்ப்புள்ள மக்களின் மனத்தை கிருஷ்ணகதைக்கே இழுப்பதே நோக்கம்.

Verse 13

सा श्रद्दधानस्य विवर्धमाना विरक्तिमन्यत्र करोति पुंस: । हरे: पदानुस्मृतिनिर्वृतस्य समस्तदु:खाप्ययमाशु धत्ते ॥ १३ ॥

நம்பிக்கையுடன் இடையறாது கிருஷ்ணகதையை கேட்க விரும்புவோர்க்கு, பிற அனைத்திலும் பற்றின்மை மெதுவாக வளர்கிறது; கிருஷ்ணனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து பரமானந்தத்தில் நிலைபெற்ற பக்தரின் எல்லாத் துயரங்களும் உடனே ஒழிகின்றன.

Verse 14

ताञ्छोच्यशोच्यानविदोऽनुशोचे हरे: कथायां विमुखानघेन । क्षिणोति देवोऽनिमिषस्तु येषा- मायुर्वृथावादगतिस्मृतीनाम् ॥ १४ ॥

ஓ முனிவரே! பாவச் செயல்களால் ஹரிகதையிலிருந்து விலகி, மகாபாரதத்தின் நோக்கை அறியாதோர் இரங்கத்தக்கவர்கள்; நானும் அவர்களை இரங்குகிறேன், ஏனெனில் வாதவிவாதம், கற்பித இலக்குகள், பலவகைச் சடங்குகள் ஆகியவற்றில் மூழ்கி, கண்மூடாத காலம் அவர்களின் ஆயுளை வீணாகக் கெடுக்கும் என்பதை நான் காண்கிறேன்.

Verse 15

तदस्य कौषारव शर्मदातु- र्हरे: कथामेव कथासु सारम् । उद्‍धृत्य पुष्पेभ्य इवार्तबन्धो शिवाय न: कीर्तय तीर्थकीर्ते: ॥ १५ ॥

ஓ மைத்ரேயா, துயருற்றோரின் நண்பனே! எல்லாக் கதைகளின் சாரம் ஹரிகதையே; அது உலகிற்கு நன்மை தரும். ஆகவே தேனீ மலர்களிலிருந்து தேனைச் சேகரிப்பதுபோல், சாரத்தை எடுத்துத் தீர்த்தகீர்த்தி பகவானின் மகிமையை எங்களுக்காகப் பாடுங்கள்.

Verse 16

स विश्वजन्मस्थितिसंयमार्थे कृतावतार: प्रगृहीतशक्ति: । चकार कर्माण्यतिपूरुषाणि यानीश्वर: कीर्तय तानि मह्यम् ॥ १६ ॥

பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றிற்காக முழு சக்தியுடன் அவதாரம் ஏற்ற பரம கட்டுப்பாட்டாளனான பகவானின் அதிமானுட தெய்வீக செயல்களை தயவுசெய்து எனக்காகப் பாடுங்கள்.

Verse 17

श्री शुक उवाच स एवं भगवान् पृष्ट: क्षत्‍त्रा कौषारवो मुनि: । पुंसां नि:श्रेयसार्थेन तमाह बहुमानयन् ॥ १७ ॥

ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—விதுரர் கேட்டதற்கிணங்க, மகரிஷி மைத்ரேயர் அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றி, எல்லோரின் பரம நலனுக்காக உரையாடத் தொடங்கினார்।

Verse 18

मैत्रेय उवाच साधु पृष्टं त्वया साधो लोकान् साध्वनुगृह्णता । कीर्तिं वितन्वता लोके आत्मनोऽधोक्षजात्मन: ॥ १८ ॥

ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்—ஓ சாதுவான விதுரா! நீ கேட்டது மிகச் சிறந்த கேள்வி. உலகின்மேல் கருணை காட்டி, அதோக்ஷஜனை நினைவில் நிலைத்த உன் மனத்தின் புகழை பரப்பி, உலகத்திற்கும் எனக்கும் நன்மை செய்தாய்।

Verse 19

नैतच्चित्रं त्वयि क्षत्तर्बादरायणवीर्यजे । गृहीतोऽनन्यभावेन यत्त्वया हरिरीश्वर: ॥ १९ ॥

ஓ க்ஷத்தா (விதுரா)! நீ பாதராயணன் வ்யாசரின் வீரியத்தில் பிறந்தவன்; ஆகவே நீ ஒருமுகப் பக்தியுடன் ஹரி-ஈஸ்வரனை ஏற்றுக் கொண்டது வியப்பல்ல।

Verse 20

माण्डव्यशापाद्भगवान् प्रजासंयमनो यम: । भ्रातु: क्षेत्रे भुजिष्यायां जात: सत्यवतीसुतात् ॥ २० ॥

மாண்டவ்ய முனியின் சாபத்தால், உயிர்களை கட்டுப்படுத்தும் பகவான் யமராஜனாக இருந்த நீ இப்போது விதுரனாக ஆனாய். சத்தியவதியின் புதல்வன் வ்யாசர், தன் சகோதரனின் க்ஷேத்திரத்தில் இருந்த புஜிஷ்யா (பராமரிக்கப்பட்ட மனைவி) கருவில் உன்னைப் பெற்றார்।

Verse 21

भवान् भगवतो नित्यं सम्मत: सानुगस्य ह । यस्य ज्ञानोपदेशाय मादिशद्भगवान् व्रजन् ॥ २१ ॥

நீ பகவானின் நித்திய பரிவாரங்களில் ஒருவன்; ஆகவே அவர் உன்னை அன்புடன் ஏற்றுக் கொள்கிறார். உனக்கு ஞான உபதேசம் செய்யவே, பகவான் தம் தாமத்திற்குச் செல்லும் போது எனக்கு ஆணையிட்டார்।

Verse 22

अथ ते भगवल्लीला योगमायोरुबृंहिता: । विश्वस्थित्युद्भवान्तार्था वर्णयाम्यनुपूर्वश: ॥ २२ ॥

இப்போது உனக்கு பகவானின் லீலைகளை வரிசையாக உரைப்பேன்; அவன் யோகமாயை விரிந்து, உலகின் படைப்பு, நிலைபேறு, லயம் ஆகியவற்றின் பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது।

Verse 23

भगवानेक आसेदमग्र आत्मात्मनां विभु: । आत्मेच्छानुगतावात्मा नानामत्युपलक्षण: ॥ २३ ॥

படைப்புக்கு முன் இரண்டற்ற ஒரே பகவான் இருந்தான்—அனைத்து ஜீவராசிகளின் அதிபதி. அவன் சித்தத்தாலே படைப்பு நிகழ்கிறது; இறுதியில் அனைத்தும் அவனிலேயே லயிக்கிறது; அந்த பரமாத்மா பல நாமங்களால் குறிக்கப்படுகிறான்।

Verse 24

स वा एष तदा द्रष्टा नापश्यद् द‍ृश्यमेकराट् । मेनेऽसन्तमिवात्मानं सुप्तशक्तिरसुप्तद‍ृक् ॥ २४ ॥

அப்போது ஒரே அரசனாய் ஆண்டவன் தான் ஒரே த்ரஷ்டா; காணத்தக்க பிரபஞ்சம் இல்லை. சக்தி உறங்கியிருந்ததால், தன்னைப் பூரணமற்றதுபோல் அவர் எண்ணினார்; ஆனால் உள்ளார்ந்த சக்தி வெளிப்பட்டிருந்தது।

Verse 25

सा वा एतस्य संद्रष्टु: शक्ति: सदसदात्मिका । माया नाम महाभाग ययेदं निर्ममे विभु: ॥ २५ ॥

பகவான் த்ரஷ்டா; காணப்படுவது அவனுடைய வெளிப்புற சக்தி, அது காரணமும் காரியமும் ஆகச் செயல்படுகிறது. ஓ பெரும்பாக்கியன் விதுரா, அந்த வெளிச் சக்தியே ‘மாயை’; அவளின் வாயிலாகவே இந்தப் பொருட் பிரபஞ்சம் உருவானது।

Verse 26

कालवृत्त्या तु मायायां गुणमय्यामधोक्षज: । पुरुषेणात्मभूतेन वीर्यमाधत्त वीर्यवान् ॥ २६ ॥

நித்திய காலத்தின் இயக்கத்தால், மூன்று குணங்களால் ஆன மாயையில், அதோக்ஷஜ பகவான் தன் புருஷ அவதார (பூர்ண விரிவு) மூலம் விதை-சக்தியை நிறுவுகிறார்; அப்பொழுது ஜீவர்கள் வெளிப்படுகின்றனர்।

Verse 27

ततोऽभवन् महत्तत्त्वमव्यक्तात्कालचोदितात् । विज्ञानात्मात्मदेहस्थं विश्वं व्यञ्जंस्तमोनुद: ॥ २७ ॥

பின்னர் நித்திய காலத்தின் தூண்டுதலால் அவ்யக்தத்திலிருந்து மகத்தத்துவம் வெளிப்பட்டது. அந்த மகத்தத்துவத்தில் தூய சத்த்வரூபமான பகவான் தமது திவ்ய தேகத்திலிருந்து உலக வெளிப்பாட்டின் விதைகளை விதைத்து தமஸை அகற்றினார்.

Verse 28

सोऽप्यंशगुणकालात्मा भगवद्‍दृष्टिगोचर: । आत्मानं व्यकरोदात्मा विश्वस्यास्य सिसृक्षया ॥ २८ ॥

அந்த மகத்தத்துவமும் அம்‌சம், குணம், காலம் ஆகியவற்றின் ஆதாரமாக இருந்து பகவானின் திருஷ்டிக்குட்பட்டது. படைப்பின் விருப்பத்தால் அது தன்னைத் தானே பல வடிவங்களாகப் பிரித்து இவ்வுலகின் காரணக் களஞ்சியமாக ஆனது.

Verse 29

महत्तत्त्वाद्विकुर्वाणादहंतत्त्वं व्यजायत । कार्यकारणकर्त्रात्मा भूतेन्द्रियमनोमय: । वैकारिकस्तैजसश्च तामसश्चेत्यहं त्रिधा ॥ २९ ॥

மகத்தத்துவத்தின் மாற்றத்திலிருந்து அஹந்தத்துவம் பிறந்தது. அது காரணம், காரியம், கர்த்தா என மூன்று ரூபங்களாக வெளிப்பட்டு, பூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகிய நிலைகளில் செயல்களை நடத்துகிறது. அஹங்காரம் குணங்களின்படி—சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம்—மூன்று வகை.

Verse 30

अहंतत्त्वाद्विकुर्वाणान्मनो वैकारिकादभूत् । वैकारिकाश्च ये देवा अर्थाभिव्यञ्जनं यत: ॥ ३० ॥

அஹந்தத்துவத்தின் மாற்றம் சத்த்வ குணத்துடன் சேர்ந்தபோது வைகாரிக மனம் தோன்றியது. மேலும் உலகப் பொருள்களை வெளிப்படுத்தி ஆளும் தேவர்கள் அனைவரும் அதே வைகாரிகக் கோட்பாட்டிலிருந்தே உண்டானவர்கள்.

Verse 31

तैजसानीन्द्रियाण्येव ज्ञानकर्ममयानि च ॥ ३१ ॥

தைஜச (ராஜச) அஹங்காரத்திலிருந்தே இந்திரியங்கள் தோன்றுகின்றன; அவை ஞானமும் கர்மமும் நிகழ்த்தும் கருவிகள். ஆகவே தத்துவ ஊக-விசாரணையும் பலன் நாடும் செயல்களும் பெரும்பாலும் ரஜோகுணத்தின் விளைவாகும்.

Verse 32

तामसो भूतसूक्ष्मादिर्यत: खं लिङ्गमात्मन: ॥ ३२ ॥

தாமஸ அஹங்காரத்தின் மாற்றத்திலிருந்து சப்த-தன்மாத்திரை தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து ஆகாயம் வெளிப்படுகிறது; அது பரமாத்மாவின் குறியீட்டு லிங்கரூபப் பிரதிநிதி.

Verse 33

कालमायांशयोगेन भगवद्वीक्षितं नभ: । नभसोऽनुसृतं स्पर्शं विकुर्वन्निर्ममेऽनिलम् ॥ ३३ ॥

காலமும் மாயையின் அங்கமும் கலந்த ஆகாயத்தின் மீது பகவான் திருநோக்கு செய்தார்; அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து ஸ்பர்ச-தன்மாத்திரை தோன்றி, அதன் மாற்றத்தால் வாயு உண்டாயிற்று.

Verse 34

अनिलोऽपि विकुर्वाणो नभसोरुबलान्वित: । ससर्ज रूपतन्मात्रं ज्योतिर्लोकस्य लोचनम् ॥ ३४ ॥

மிகுந்த வலிமையுடைய வாயு ஆகாயத்துடன் தொடர்பு கொண்டு மாற்றமடைந்து ரூப-தன்மாத்திரையை உருவாக்கியது; அந்த ரூப உணர்வே பின்னர் ஜ்யோதி (மின்சாரம்) ஆகி உலகின் கண்களாயிற்று.

Verse 35

अनिलेनान्वितं ज्योतिर्विकुर्वत्परवीक्षितम् । आधत्ताम्भो रसमयं कालमायांशयोगत: ॥ ३५ ॥

வாயுவுடன் இணைந்த ஜ்யோதி மாற்றமடைந்து பரமன் திருநோக்கால் அருள்பெற்றபோது, காலமும் மாயையின் அங்கமும் கலந்ததால் ரஸ-குணமுடைய நீர் தோன்றியது.

Verse 36

ज्योतिषाम्भोऽनुसंसृष्टं विकुर्वद्ब्रह्मवीक्षितम् । महीं गन्धगुणामाधात्कालमायांशयोगत: ॥ ३६ ॥

ஜ்யோதியிலிருந்து தோன்றிய நீர் மாற்றமடைந்து பிரம்மன் (பகவான்) திருநோக்கால் அருள்பெற்றபோது, காலமும் மாயையின் அங்கமும் கலந்ததால் அது மணக்குணம் முதன்மையான பூமியாக மாறியது.

Verse 37

भूतानां नभ आदीनां यद्यद्भव्यावरावरम् । तेषां परानुसंसर्गाद्यथासंख्यं गुणान् विदु: ॥ ३७ ॥

அன்புடையவனே, ஆகாயம் முதலாகப் பூமிவரை உள்ள எல்லாப் பூதத் தத்துவங்களிலும் தோன்றும் உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆகிய குணங்கள் அனைத்தும் பரமபுருஷ பகவானின் கருணைமிகு நோக்கின் இறுதித் தொடுதலாலேயே வரிசையாக அறியப்படுகின்றன।

Verse 38

एते देवा: कला विष्णो: कालमायांशलिङ्गिन: । नानात्वात्स्वक्रियानीशा: प्रोचु: प्राञ्जलयो विभुम् ॥ ३८ ॥

இவ்வெல்லா தேவதைகளும் விஷ்ணுவின் சக்தியூட்டப்பட்ட கலைகள்; வெளி மாயையில் காலரூபம் கொண்டு அவர் அங்கங்களாகவே உள்ளனர். பல்வேறு கடமைகளில் நியமிக்கப்பட்டும் நிறைவேற்ற இயலாததால், கைகூப்பி அவர்கள் விபு பகவானை இவ்வாறு துதித்தனர்.

Verse 39

देवा ऊचु: नमाम ते देव पदारविन्दं प्रपन्नतापोपशमातपत्रम् । यन्मूलकेता यतयोऽञ्जसोरु- संसारदु:खं बहिरुत्क्षिपन्ति ॥ ३९ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—எம்பெருமானே, சரணடைந்தோரின் துயர்தாபங்களைத் தணிக்கும் குடைபோன்ற உங்கள் திவ்ய தாமரைத் திருவடிகளுக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம். அந்த அடிப்படைச் சரணத்தில் நிலைபெற்ற முனிவர்கள் உலகவாழ்வின் பெருந்துயரை எளிதில் வெளியே எறிகின்றனர்.

Verse 40

धातर्यदस्मिन् भव ईश जीवा- स्तापत्रयेणाभिहता न शर्म । आत्मन्लभन्ते भगवंस्तवाङ्‌घ्रि- च्छायां सविद्यामत आश्रयेम ॥ ४० ॥

பிதாவே, ஆண்டவரே, இவ்வுலக வாழ்வில் உயிர்கள் மூவகைத் துன்பங்களால் தாக்கப்பட்டு ஒருபோதும் நிம்மதி பெறுவதில்லை. ஆகவே, பகவானே, ஞானம் நிறைந்த உங்கள் திருவடிகளின் நிழலை நாங்கள் சரணடைகிறோம்; நாங்களும் அதையே அடைக்கலமாகக் கொள்கிறோம்.

Verse 41

मार्गन्ति यत्ते मुखपद्मनीडै- श्छन्द:सुपर्णैऋर्षयो विविक्ते । यस्याघमर्षोदसरिद्वराया: पदं पदं तीर्थपद: प्रपन्ना: ॥ ४१ ॥

வேதம் எனும் சிறகுகளால் ஏந்தப்பட்ட தெளிந்த மனத்தையுடைய முனிவர்கள் தனிமையில் உங்கள் தாமரைமுகத்தின் கூடு போன்ற நிலையைக் தேடுகின்றனர். மேலும், தீர்த்தங்களுக்கே தீர்த்தமான உங்கள் திருவடிகளை, பாவநாசினியான சிறந்த நதி கங்கையைச் சார்ந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் சரணடைகின்றனர்.

Verse 42

यच्छ्रद्धया श्रुतवत्या य भक्त्या संमृज्यमाने हृदयेऽवधाय । ज्ञानेन वैराग्यबलेन धीरा व्रजेम तत्तेऽङ्‌घ्रिसरोजपीठम् ॥ ४२ ॥

உமது தாமரைத் திருவடிகளைப் பற்றிய அமுதக் கதைகளை நம்பிக்கையுடனும் பக்தியுடனும் ஆர்வமாய் கேட்டு, இதயத்தில் பதித்து தியானிப்பவன் உடனே ஞானஒளி பெறுகிறான்; வைராக்யத்தின் வலிமையால் அமைதி அடைகிறான். ஆகவே உமது தாமரைத் திருவடிகளின் சரணத்தை நாம் அடைவோம்.

Verse 43

विश्वस्य जन्मस्थितिसंयमार्थे कृतावतारस्य पदाम्बुजं ते । व्रजेम सर्वे शरणं यदीश स्मृतं प्रयच्छत्यभयं स्वपुंसाम् ॥ ४३ ॥

ஓ ஈசனே! உலகின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றிற்காக நீர் அவதாரம் எடுக்கிறீர்; ஆகவே நாங்கள் அனைவரும் உமது தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைகிறோம். உமது ஸ்மரணம் பக்தர்களுக்கு நினைவு, துணிவு, அபயம் அளிக்கிறது.

Verse 44

यत्सानुबन्धेऽसति देहगेहे ममाहमित्यूढदुराग्रहाणाम् । पुंसां सुदूरं वसतोऽपि पुर्यां भजेम तत्ते भगवन् पदाब्जम् ॥ ४४ ॥

ஓ பகவானே! நிலையற்ற உடலும் இல்லமும் உறவினரும் எனும் பற்றில் ‘என்’ ‘நான்’ என்ற துர்பிடிவாதத்தில் கட்டுண்டவர்கள், தங்கள் உடலுக்குள்ளேயே இருப்பதான உமது தாமரைத் திருவடிகளையும் காண இயலாது. ஆனால் நாங்கள் உமது தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைவோம்.

Verse 45

तान् वै ह्यसद्‌वृत्तिभिरक्षिभिर्ये पराहृतान्तर्मनस: परेश । अथो न पश्यन्त्युरुगाय नूनं ये ते पदन्यासविलासलक्ष्या: ॥ ४५ ॥

ஓ பரமேசனே, உருகாயனே! வெளிப்புறப் பொருட்செயல்களால் உள்ளக் கண் மயங்கிய அபராதிகள் உமது தாமரைத் திருவடிகளை காண இயலாது; ஆனால் உமது தூய பக்தர்கள்—உமது தெய்வீக லீலைப் பாதச்சுவடுகளையே ஒரே இலக்காகக் கொண்டவர்கள்—அவற்றை தரிசிக்கிறார்கள்.

Verse 46

पानेन ते देव कथासुधाया: प्रवृद्धभक्त्या विशदाशया ये । वैराग्यसारं प्रतिलभ्य बोधं यथाञ्जसान्वीयुरकुण्ठधिष्ण्यम् ॥ ४६ ॥

ஓ தேவனே! உமது கதாசுதையைப் பருகி, தீவிரமான பக்தியால் உள்ளம் தெளிவடைந்தவர்கள், வைராக்யத்தின் சாரமும் ஞானபோதமும் பெற்று, எளிதாகவே ஆன்மிக ஆகாயத்திலுள்ள வைகுண்டத் தாமத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 47

तथापरे चात्मसमाधियोग- बलेन जित्वा प्रकृतिं बलिष्ठाम् । त्वामेव धीरा: पुरुषं विशन्ति तेषां श्रम: स्यान्न तु सेवया ते ॥ ४७ ॥

வேறு சில திடமுள்ளோர் ஆத்ம-சமாதி யோகத்தின் வலிமையால் இயற்கையின் வலிய குணங்களை வென்று உம்மையே புருஷனாக அடைகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்கு மிகுந்த துன்பம் உண்டு, உமது பக்தன் சேவையால் அத்துன்பம் அறியான்।

Verse 48

तत्ते वयं लोकसिसृक्षयाद्य त्वयानुसृष्टास्त्रिभिरात्मभि: स्म । सर्वे वियुक्ता: स्वविहारतन्त्रं न शक्नुमस्तत्प्रतिहर्तवे ते ॥ ४८ ॥

ஆதி புருஷனே! நாங்கள் உம்மவர்களே. உலகைச் சிருஷ்டிக்க உமது இச்சையால், மூன்று குணங்களின் தாக்கத்தில் எங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படைத்தீர்; ஆகவே செயலில் வேறுபட்டு நாங்கள் பிரிந்தோம், சிருஷ்டிக்குப் பின் உமது தெய்வீக இன்பத்திற்காக ஒன்றாய் இயங்க இயலவில்லை।

Verse 49

यावद्बलिं तेऽज हराम काले यथा वयं चान्नमदाम यत्र । यथोभयेषां त इमे हि लोका बलिं हरन्तोऽन्नमदन्त्यनूहा: ॥ ४९ ॥

அஜனனே, அஜனனான प्रभுவே! எவ்வாறு, எந்தக் காலத்தில் உமக்கு இன்பமளிக்கும் தானியங்களும் பொருட்களும் பலியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும், மேலும் எங்கு நாங்கள் அன்னம் உண்ண வேண்டும்—அந்த வழியை எங்களுக்கு விளக்குவீராக; அப்பொழுது இவ்வுலகங்களில் எல்லா உயிர்களும் இடையூறு இன்றி வாழ்ந்து, உமக்கும் எங்களுக்கும் தேவையானவற்றை எளிதில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்।

Verse 50

त्वं न: सुराणामसि सान्वयानां कूटस्थ आद्य: पुरुष: पुराण: । त्वं देव शक्त्यां गुणकर्मयोनौ रेतस्त्वजायां कविमादधेऽज: ॥ ५० ॥

நீயே தேவர்களுக்கும் அவர்களின் பல நிலைகளுக்கும் ஆதிப் நிறுவனர்; ஆயினும் நீ கూటஸ்தன், மாற்றமற்றவன், ஆதிப் புருஷன். ஆண்டவனே! உனக்கு மூலமோ மேலானவரோ இல்லை; குண-கர்ம யோனியாகிய வெளிச் சக்தியில் எல்லா ஜீவர்களின் விதையை நீ நிறுவினாய், ஆயினும் நீ அஜனன்.

Verse 51

ततो वयं मत्प्रमुखा यदर्थे बभूविमात्मन् करवाम किं ते । त्वं न: स्वचक्षु: परिदेहि शक्त्या देव क्रियार्थे यदनुग्रहाणाम् ॥ ५१ ॥

பரமாத்மனே! மகத்தத்துவத்திலிருந்து ஆதியில் தோன்றிய நாங்கள் (பிரம்மா முதலியோர்) எதற்காக உருவானோம், உமக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? தேவனே! கருணையால் உமது பார்வைபோன்ற வழிகாட்டுதலை எங்களுக்கு அளியுங்கள்; முழுமையான ஞானமும் சக்தியும் அருளுங்கள், அப்பொழுது பின்வரும் சிருஷ்டியின் பல துறைகளில் உமக்கு சேவை செய்ய இயலும்।