Adhyaya 32
Kapila’s Conclusion: Limits of Karma and Yoga; Supremacy of Bhakti and Qualification to Receive the Teaching
தேவஹூதிக்கு உபதேசத்தைத் தொடரும் கபிலர், இவ்வத்யாயத்தில் இல்லறம் மையமான தர்மமும் பலன் நாடும் கர்மகாண்ட யாகங்களும் ஏற்படுத்தும் மீள்மீள் சுழற்சியை, சுத்தமான கடமை மற்றும் பக்தி தரும் விடுதலைப் பாதையுடன் எதிர்வைத்து விளக்குகிறார். தேவர்கள், பித்ருக்களை நோக்கி யாகம் செய்பவர்கள் புண்ணியத்தால் சோமலோகம், பித்ருலோகம் முதலிய உயர்ந்த லோகங்களை அடைந்தாலும், புண்ணியம் தீர்ந்ததும் பிரளயத்திலும் மீண்டும் திரும்பவேண்டும்; பிரம்மலோகம் வரை உள்ள உயர்ந்த நிலைகளும் காலத்திற்குள் தான். யோகிகள் பிரம்மாவின் தேகத்தில் லயித்து, பிரம்மா முக்தியடையும் போது அவருடன் மேலே செல்லலாம் என்றாலும், இதயத்தில் உறையும் பகவானை நேரடியாகச் சரணடையுமாறு கபிலர் வலியுறுத்துகிறார். ஞானம், யோகம், வர்ணாஶ்ரம தர்மம், தவம், தானம் ஆகியவற்றின் சாரம் ஒன்றே—அதே பரம்பொருள் பிரம்மன், பரமாத்மா, பகவான் என வேறுபட்ட அனுபவங்களாகத் தோன்றுகிறது என்று முடிவுறுத்துகிறார். இந்த அறிவு பொறாமையுள்ளவர்களுக்கும் போலிகளுக்கும் அல்ல; நம்பிக்கை, தூய்மை, அநசூயை கொண்ட பக்தர்களுக்கே. இறுதியில் கபிலரைப் பற்றிய ஸ்ரவணம்-கீர்த்தனம்-த்யானம் நம்பிக்கையுடன் செய்தால் பகவத் தாமம் அடையலாம் என வாக்குறுதி அளிக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
कपिल उवाच अथ यो गृहमेधीयान्धर्मानेवावसन्गृहे । काममर्थं च धर्मान्स्वान्दोग्धि भूय: पिपर्ति तान् ॥ १ ॥
கபிலர் கூறினார்—இல்லற வாழ்வின் மையத்தில் இருந்து வெறும் கர்மகாண்ட தர்மங்களைச் செய்பவன், அவற்றால் காமமும் பொருளும் எனும் பயனைப் பிழிந்து எடுத்து, மீண்டும் மீண்டும் அதையே வளர்க்கிறான்.
Verse 2
स चापि भगवद्धर्मात्काममूढ: पराङ्मुख: । यजते क्रतुभिर्देवान्पितृंश्च श्रद्धयान्वित: ॥ २ ॥
இத்தகையவன் காமமயக்கத்தால் பகவத்-தர்மத்திலிருந்து முகம் திருப்புகிறான். நம்பிக்கையுடன் பல யாகங்களால் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் வழிபட்டாலும், கிருஷ்ண-பக்தியில் அவனுக்கு விருப்பமில்லை.
Verse 3
तच्छ्रद्धयाक्रान्तमति: पितृदेवव्रत: पुमान् । गत्वा चान्द्रमसं लोकं सोमपा: पुनरेष्यति ॥ ३ ॥
இத்தகையவன் நம்பிக்கையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன், பித்ரு-தேவ வ்ரதங்களில் ஈடுபட்டு சந்திரலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; அங்கு சோமரசத்தை அருந்தி, பின்னர் மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு திரும்புகிறான்.
Verse 4
यदा चाहीन्द्रशय्यायां शेतेऽनन्तासनो हरि: । तदा लोका लयं यान्ति त एते गृहमेधिनाम् ॥ ४ ॥
ஹரி அனந்த-சேஷன் எனும் பாம்புப் படுக்கையில் சயனிக்கும் போது, இல்லறப் பற்றுடையோரின் சந்திரன் முதலான ஸ்வர்கலோகங்களும் உட்பட எல்லா லோகங்களும் லயமடைகின்றன।
Verse 5
ये स्वधर्मान्न दुह्यन्ति धीरा: कामार्थहेतवे । नि:सङ्गा न्यस्तकर्माण: प्रशान्ता: शुद्धचेतस: ॥ ५ ॥
அறிவுடையோர் காம-அர்த்த நிமித்தமாகத் தம் ஸ்வதர்மத்தைச் சுரண்டார்; அவர்கள் பற்றற்றோர், கர்மங்களை அர்ப்பணித்தோர், அமைதியுற்றோர், தூய சித்தமுடையோர்।
Verse 6
निवृत्तिधर्मनिरता निर्ममा निरहङ्कृता: । स्वधर्माप्तेन सत्त्वेन परिशुद्धेन चेतसा ॥ ६ ॥
நிவ்ருத்தி-தர்மத்தில் நிலைத்து, மமகாரம் மற்றும் அகங்காரம் இன்றி, ஸ்வதர்மத்தால் கிடைத்த தூய ஸத்த்வமும் பரிசுத்த சித்தமும் கொண்டு தம் இயல்புநிலைக்கு நிறுவப்பட்டு, எளிதில் பகவானின் ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறார்।
Verse 7
सूर्यद्वारेण ते यान्ति पुरुषं विश्वतोमुखम् । परावरेशं प्रकृतिमस्योत्पत्त्यन्तभावनम् ॥ ७ ॥
அத்தகைய முக்தர்கள் சூரிய-த்வாரம் வழியாக, அனைத்துமுகமுடைய புருஷோத்தமனை அணைகின்றனர்; அவர் பரா-அபர உலகங்களின் அதிபதி, பிரக்ருதியின் தோற்றமும் லயமும் ஏற்படுத்தும் பரம காரணன்।
Verse 8
द्विपरार्धावसाने य: प्रलयो ब्रह्मणस्तु ते । तावदध्यासते लोकं परस्य परचिन्तका: ॥ ८ ॥
இரண்டு பரார்த்தங்கள் முடிவில் பிரம்மாவின் பிரளயம் நிகழும் வரை, ஹிரண்யகர்ப விரிவை வழிபடுவோர் இவ்வுலகத்திலேயே தங்கியிருப்பர்।
Verse 9
क्ष्माम्भोऽनलानिलवियन्मनइन्द्रियार्थ- भूतादिभि: परिवृतं प्रतिसञ्जिहीर्षु: । अव्याकृतं विशति यर्हि गुणत्रयात्मा कालं पराख्यमनुभूय पर: स्वयम्भू: ॥ ९ ॥
மூன்று குணங்களின் இயல்பான, இரு பரார்த்தங்கள் எனப்படும் தாண்ட இயலாத காலத்தை அனுபவித்த பின், பரம ஸ்வயம்பூ பிரம்மா பூமி, நீர், அகம், காற்று, ஆகாயம், மனம், இந்திரியப் பொருள்கள் முதலிய அடுக்குகளால் மூடப்பட்ட இந்த பிரபஞ்சத்தை ஒடுக்கி அவ்யக்தத்தில் புகுந்து, பின்னர் பரமபதத்தை அடைகிறார்।
Verse 10
एवं परेत्य भगवन्तमनुप्रविष्टा ये योगिनो जितमरुन्मनसो विरागा: । तेनैव साकममृतं पुरुषं पुराणं ब्रह्म प्रधानमुपयान्त्यगताभिमाना: ॥ १० ॥
பிராணாயாமமும் மனக்கட்டுப்பாடும் செய்து உலகப் பற்றிலிருந்து விலகிய யோகிகள் மிகத் தொலைவான பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, பகவான் பிரம்மாவின் உடலில் புகுகின்றனர். உடலை விட்டபின் அவர்கள் பிரம்மாவின் தேகத்தில் லயிக்கிறார்கள்; ஆகவே பிரம்மா விடுதலை பெற்று ஆதிப் புருஷன், பரப்ரஹ்மன் ஆகிய ஸ்ரீபகவானின் தாமத்திற்குச் செல்லும் போது, அந்த யோகிகளும் அகங்காரமின்றி அவருடன் சேர்ந்து இறை இராஜ்யத்தில் நுழைகிறார்கள்।
Verse 11
अथ तं सर्वभूतानां हृत्पद्मेषु कृतालयम् । श्रुतानुभावं शरणं व्रज भावेन भामिनि ॥ ११ ॥
ஆகையால், அன்புத் தாயே, எல்லா உயிர்களின் இதயத் தாமரையில் வாசம் செய்பவரும், வேதங்களில் புகழப்பட்டவருமான பரம புருஷோத்தமனை பக்தி-பாவத்துடன் நேரடியாகச் சரணடை.
Verse 12
आद्य: स्थिरचराणां यो वेदगर्भ: सहर्षिभि: । योगेश्वरै: कुमाराद्यै: सिद्धैर्योगप्रवर्तकै: ॥ १२ ॥ भेददृष्टयाभिमानेन नि:सङ्गेनापि कर्मणा । कर्तृत्वात्सगुणं ब्रह्म पुरुषं पुरुषर्षभम् ॥ १३ ॥ स संसृत्य पुन: काले कालेनेश्वरमूर्तिना । जाते गुणव्यतिकरे यथापूर्वं प्रजायते ॥ १४ ॥ ऐश्वर्यं पारमेष्ठ्यं च तेऽपि धर्मविनिर्मितम् । निषेव्य पुनरायान्ति गुणव्यतिकरे सति ॥ १५ ॥
தாயே, நிலை-நடையுள்ள அனைத்தின் ஆதியான வேதகர்பன் பிரம்மாவும், சனத்குமாரர் முதலிய யோகேஸ்வரர்கள், சித்தர்கள், யோகப் பாதை நிறுவிய முனிவர்களும்—பேத நோக்கும் கர்த்தൃത്വ அகங்காரமும் காரணமாக—சகுணப் பிரம்மனாகிய புருஷர்ஷப பகவானை வழிபடுகின்றனர். அவர்கள் நிஷ்காம கர்மத்தால் பற்றற்றவர்களாக இருந்தாலும், ஈச்வர ரூபமான காலத்தால் குணங்களின் கலப்பு தொடங்கும் போது மீண்டும் சம்சாரத்தில் வந்து முன்பிருந்த அதே ரூபமும் நிலையையும் பெறுகின்றனர். பரமேஷ்ட்ய ஐஸ்வர்யமும் தர்மத்தால் உருவானதே; அதை அனுபவித்த பின் குணக் கலப்பு நிகழும்போது அவர்கள் மீண்டும் திரும்பி வருகின்றனர்।
Verse 13
आद्य: स्थिरचराणां यो वेदगर्भ: सहर्षिभि: । योगेश्वरै: कुमाराद्यै: सिद्धैर्योगप्रवर्तकै: ॥ १२ ॥ भेददृष्टयाभिमानेन नि:सङ्गेनापि कर्मणा । कर्तृत्वात्सगुणं ब्रह्म पुरुषं पुरुषर्षभम् ॥ १३ ॥ स संसृत्य पुन: काले कालेनेश्वरमूर्तिना । जाते गुणव्यतिकरे यथापूर्वं प्रजायते ॥ १४ ॥ ऐश्वर्यं पारमेष्ठ्यं च तेऽपि धर्मविनिर्मितम् । निषेव्य पुनरायान्ति गुणव्यतिकरे सति ॥ १५ ॥
தாயே, நிலை-நடையுள்ள அனைத்தின் ஆதியான வேதகர்பன் பிரம்மாவும், சனத்குமாரர் முதலிய யோகேஸ்வரர்கள், சித்தர்கள், யோகப் பாதை நிறுவிய முனிவர்களும்—பேத நோக்கும் கர்த்தൃത്വ அகங்காரமும் காரணமாக—சகுணப் பிரம்மனாகிய புருஷர்ஷப பகவானை வழிபடுகின்றனர். அவர்கள் நிஷ்காம கர்மத்தால் பற்றற்றவர்களாக இருந்தாலும், ஈச்வர ரூபமான காலத்தால் குணங்களின் கலப்பு தொடங்கும் போது மீண்டும் சம்சாரத்தில் வந்து முன்பிருந்த அதே ரூபமும் நிலையையும் பெறுகின்றனர்; பரமேஷ்ட்ய ஐஸ்வர்யமும் தர்மத்தால் உருவானதே—அதை அனுபவித்த பின் குணக் கலப்பு நிகழும்போது அவர்கள் மீண்டும் திரும்பி வருகின்றனர்।
Verse 14
आद्य: स्थिरचराणां यो वेदगर्भ: सहर्षिभि: । योगेश्वरै: कुमाराद्यै: सिद्धैर्योगप्रवर्तकै: ॥ १२ ॥ भेददृष्टयाभिमानेन नि:सङ्गेनापि कर्मणा । कर्तृत्वात्सगुणं ब्रह्म पुरुषं पुरुषर्षभम् ॥ १३ ॥ स संसृत्य पुन: काले कालेनेश्वरमूर्तिना । जाते गुणव्यतिकरे यथापूर्वं प्रजायते ॥ १४ ॥ ऐश्वर्यं पारमेष्ठ्यं च तेऽपि धर्मविनिर्मितम् । निषेव्य पुनरायान्ति गुणव्यतिकरे सति ॥ १५ ॥
அம்மையே, ஒருவர் தன்நல நோக்கத்துடன் கூட பரமபுருஷனான பகவானை வழிபட்டாலும், படைப்புக் காலத்தில் மூன்று குணங்களின் கலப்பு தொடங்கும்போது காலத்தின் ஆட்சியால் வேதகர்ப்பன் பிரம்மாவும் சனத்குமாரர் முதலிய ரிஷி-யோகப் பிரவர்த்தக சித்தர்களும் முன்பிருந்த அதே ரூபமும் பதவியுமாக மீண்டும் உலகில் தோன்றுகின்றனர்।
Verse 15
आद्य: स्थिरचराणां यो वेदगर्भ: सहर्षिभि: । योगेश्वरै: कुमाराद्यै: सिद्धैर्योगप्रवर्तकै: ॥ १२ ॥ भेददृष्टयाभिमानेन नि:सङ्गेनापि कर्मणा । कर्तृत्वात्सगुणं ब्रह्म पुरुषं पुरुषर्षभम् ॥ १३ ॥ स संसृत्य पुन: काले कालेनेश्वरमूर्तिना । जाते गुणव्यतिकरे यथापूर्वं प्रजायते ॥ १४ ॥ ऐश्वर्यं पारमेष्ठ्यं च तेऽपि धर्मविनिर्मितम् । निषेव्य पुनरायान्ति गुणव्यतिकरे सति ॥ १५ ॥
பாரமேஷ்ட்ய பதவியும் பெரும் ஐஸ்வர்யமும் தர்மத்தால் உருவானவை; அவற்றை அனுபவித்தாலும் குணங்களின் கலப்பு நிகழும் போது தேவர்-ரிஷிகள் மீண்டும் திரும்புகின்றனர். படைப்பின் தொடக்கத்தில் காலத்தின் ஆட்சியால் அவர்கள் தம் பழைய ரூப-பதவியிலேயே மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்।
Verse 16
ये त्विहासक्तमनस: कर्मसु श्रद्धयान्विता: । कुर्वन्त्यप्रतिषिद्धानि नित्यान्यपि च कृत्स्नश: ॥ १६ ॥
இந்த உலகில் மிகுந்த பற்றுள்ளவர்கள், நம்பிக்கையுடன் தினந்தோறும் தடை செய்யப்படாத நித்திய கர்மங்களை முழுமையாகச் செய்கிறார்கள்; ஆனால் பலன் பற்றுதலால் அவர்களின் மனம் கட்டுப்பட்டே இருக்கும்।
Verse 17
रजसा कुण्ठमनस: कामात्मानोऽजितेन्द्रिया: । पितृन् यजन्त्यनुदिनं गृहेष्वभिरताशया: ॥ १७ ॥
ரஜோகுணத் தூண்டுதலால் இவர்கள் கலங்கிய மனத்துடன், காமத்தில் மூழ்கி, அடங்காத இந்திரியங்களுடன் இருப்பார்கள். இல்ல வாழ்வின் ஆசையில் பற்றுடன் தினமும் பித்ருக்களை வழிபட்டு, குடும்பம்-சமூகம்-நாடு ஆகியவற்றின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக இரவு பகலாக உழைப்பார்கள்।
Verse 18
त्रैवर्गिकास्ते पुरुषा विमुखा हरिमेधस: । कथायां कथनीयोरुविक्रमस्य मधुद्विष: ॥ १८ ॥
இவர்கள் ‘த்ரைவர்கிகர்’ எனப்படுவர்; ஏனெனில் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் என்ற மூன்று இலக்குகளிலேயே அவர்கள் ஆசை கொண்டிருப்பர். ஹரியிடம் அவர்கள் விமுகர்; மதுத்விஷன் பகவானின் கேட்கத் தகுந்த, மகாபராக்கிரமம் நிறைந்த லீலாகதைகளில் அவர்களுக்கு ருசி இல்லை।
Verse 19
नूनं दैवेन विहता ये चाच्युतकथासुधाम् । हित्वा शृण्वन्त्यसद्गाथा: पुरीषमिव विड्भुज: ॥ १९ ॥
அச்யுதனின் கதாமுதத்தை விட்டுவிட்டு அசத்துக் கதைகளை கேட்போர் நிச்சயமாக தெய்வவிதியால் மயங்கியவர்கள்; அவர்கள் மலமுண்ணும் பன்றிகளைப் போன்றவர்கள்।
Verse 20
दक्षिणेन पथार्यम्ण: पितृलोकं व्रजन्ति ते । प्रजामनु प्रजायन्ते श्मशानान्तक्रियाकृत: ॥ २० ॥
அவர்கள் சூரியனின் தெற்குப் பாதையால் யமன் வழியாக பித்ருலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; பின்னர் மீண்டும் தம் குலங்களில் பிறந்து, பிறப்பு முதல் சுடுகாடு வரை அதே கர்மச் செயல்களை மீண்டும் தொடங்குகிறார்கள்।
Verse 21
ततस्ते क्षीणसुकृता: पुनर्लोकमिमं सति । पतन्ति विवशा देवै: सद्यो विभ्रंशितोदया: ॥ २१ ॥
பின் அவர்களின் புண்ணியம் தீர்ந்ததும், தேவர்களின் ஏற்பாட்டால் வலியுறுத்தப்பட்டு, அவர்கள் உடனே உயர்நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு வருகின்றனர்।
Verse 22
तस्मात्त्वं सर्वभावेन भजस्व परमेष्ठिनम् । तद्गुणाश्रयया भक्त्या भजनीयपदाम्बुजम् ॥ २२ ॥
ஆகையால், அம்மா, நீ முழு மனத்தோடு பரமேஷ்வரனை வழிபடு; அவருடைய குணங்களைச் சார்ந்த பக்தியால் வணங்கத்தக்க அவரது திருவடித் தாமரைகளைச் சரணடை।
Verse 23
वासुदेवे भगवति भक्तियोग: प्रयोजित: । जनयत्याशु वैराग्यं ज्ञानं यद्ब्रह्मदर्शनम् ॥ २३ ॥
வாசுதேவ பகவானில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட பக்தியோகம் விரைவில் வைராக்யத்தையும், பிரம்மதரிசனமாகிய ஞானம்—ஆத்மசாக்ஷாத்காரம்—என்பதையும் உண்டாக்குகிறது।
Verse 24
यदास्य चित्तमर्थेषु समेष्विन्द्रियवृत्तिभि: । न विगृह्णाति वैषम्यं प्रियमप्रियमित्युत ॥ २४ ॥
அவனுடைய சித்தம் இந்திரியச் செயல்களோடு பொருள்களில் சமமாக நிலைத்தால், அவன் பிரிய-அபிரிய வேறுபாட்டை ஏற்காது; சமசித்த பக்தனாக இருப்பான்।
Verse 25
स तदैवात्मनात्मानं नि:सङ्गं समदर्शनम् । हेयोपादेयरहितमारूढं पदमीक्षते ॥ २५ ॥
அப்போது அந்த பக்தன் தன்னைப் பொருள் கலங்காமை உடையவன், சமதரிசி, ஹேய-உபாதேயமற்றவன் எனக் காண்கிறான்; தன்னைத் தெய்வீக நிலையிலே உயர்ந்ததாக உணர்கிறான்।
Verse 26
ज्ञानमात्रं परं ब्रह्म परमात्मेश्वर: पुमान् । दृश्यादिभि: पृथग्भावैर्भगवानेक ईयते ॥ २६ ॥
ஒரே பரமபுருஷனே முழுமையான தெய்வீக ஞானம்; ஆனால் அறிதலின் விதவிதமான முறைகளின்படி அவர் நிர்குண பிரம்மம், அந்தர்யாமி பரமாத்மா, மற்றும் பகவான் என வேறுபடத் தோன்றுகிறார்।
Verse 27
एतावानेव योगेन समग्रेणेह योगिन: । युज्यतेऽभिमतो ह्यर्थो यदसङ्गस्तु कृत्स्नश: ॥ २७ ॥
எல்லா யோகங்களின் பொதுச் சாரம் இதுவே: யோகி இவ்வுலகில் பொருள்களிடமிருந்து முழுமையான பற்றற்ற தன்மை—முழு வைராக்யம்—அடைய வேண்டும்; அது பல யோக முறைகளால் பெறப்படுகிறது।
Verse 28
ज्ञानमेकं पराचीनैरिन्द्रियैर्ब्रह्म निर्गुणम् । अवभात्यर्थरूपेण भ्रान्त्या शब्दादिधर्मिणा ॥ २८ ॥
அதீத தத்துவத்திலிருந்து விலகியவர்கள், வெளிமுகமான இந்திரியங்களின் ஊக உணர்வால் நிர்குண பிரம்மத்தையும் வேறுபட அறிகிறார்கள்; ஆகவே தவறான ஊகத்தால் அனைத்தும் அவர்களுக்கு சார்பானதாகத் தோன்றுகிறது।
Verse 29
यथा महानहंरूपस्त्रिवृत्पञ्चविध: स्वराट् । एकादशविधस्तस्य वपुरण्डं जगद्यत: ॥ २९ ॥
மஹத்-தத்துவம் எனும் மொத்த சக்தியிலிருந்து நான் அஹங்காரத்தை வெளிப்படுத்தினேன்; அதிலிருந்து மூன்று குணங்கள், ஐந்து மஹாபூதங்கள், ஜீவச் சைதன்யம், பதினொன்று இந்திரியங்கள் மற்றும் ஸ்தூல உடல் தோன்றின. அதுபோலவே முழு பிரபஞ்சமும் பரம புருஷன் ஸ்ரீபகவானிடமிருந்தே வெளிப்பட்டது.
Verse 30
एतद्वै श्रद्धया भक्त्या योगाभ्यासेन नित्यश: । समाहितात्मा नि:सङ्गो विरक्त्या परिपश्यति ॥ ३० ॥
இந்த பரிபூரண ஞானத்தை, நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்டு தினமும் யோகப் பயிற்சி செய்து, மனத்தை சமாதானமாக ஒருமுகப்படுத்தி, சங்கமற்றவனாய் வைராக்யத்துடன் இருப்பவன் காண்கிறான்; அவன் எப்போதும் பரம பகவானில் சிந்தனை லயமாக இருப்பான்.
Verse 31
इत्येतत्कथितं गुर्वि ज्ञानं तद्ब्रह्म-दर्शनम् । येनानुबुद्ध्यते तत्त्वं प्रकृते: पुरुषस्य च ॥ ३१ ॥
அன்பும் மரியாதையும் உரிய தாயே, நான் உனக்கு பிரஹ்ம-தரிசனமாகிய இந்த ஞானத்தை உரைத்தேன்; இதனால் பிரக்ருதி மற்றும் புருஷன் ஆகியவற்றின் உண்மைத் தத்துவமும், அவர்களுக்கிடையேயான தொடர்பும் அறியப்படும்.
Verse 32
ज्ञानयोगश्च मन्निष्ठो नैर्गुण्यो भक्तिलक्षण: । द्वयोरप्येक एवार्थो भगवच्छब्दलक्षण: ॥ ३२ ॥
என்னில் நிலைத்த ஞானயோகம், குணங்களைத் தாண்டி, பக்தியின் இலக்கணமாகிறது. பக்தியால் நேரடியாகவோ அல்லது தத்துவ ஆராய்ச்சியாலோ—இரண்டிற்கும் ஒரே பொருள்: ‘பகவான்’ எனும் பரம புருஷனே இறுதி இலக்கு.
Verse 33
यथेन्द्रियै: पृथग्द्वारैरर्थो बहुगुणाश्रय: । एको नानेयते तद्वद्भगवान्शास्त्रवर्त्मभि: ॥ ३३ ॥
பல குணங்களை உடைய ஒரே பொருள், வேறு வேறு இந்திரிய வாசல்களால் வேறுபட உணரப்படுவது போல, பகவான் ஒருவரே; ஆனால் சாஸ்திர விதிகளின் வேறுபாட்டினால் அவர் பல ரூபங்களாகத் தோன்றுகிறார்.
Verse 34
क्रियया क्रतुभिर्दानैस्तप:स्वाध्यायमर्शनै: । आत्मेन्द्रियजयेनापि संन्यासेन च कर्मणाम् ॥ ३४ ॥ योगेन विविधाङ्गेन भक्तियोगेन चैव हि । धर्मेणोभयचिह्नेन य: प्रवृत्तिनिवृत्तिमान् ॥ ३५ ॥ आत्मतत्त्वावबोधेन वैराग्येण दृढेन च । ईयते भगवानेभि: सगुणो निर्गुण: स्वदृक् ॥ ३६ ॥
கர்மச் செயல்கள், யாகங்கள், தானம், தவம், ஸ்வாத்யாயம், தத்துவ ஆராய்ச்சி, மனக் கட்டுப்பாடு, இந்திரிய ஜயம், சந்நியாசம், தன் வர்ணாஶ்ரமக் கடமைகள்; பல யோக அங்கங்கள் மற்றும் பக்தியோகம்; பற்றும் பற்றின்மையும் இரு இலக்கணங்களும் கொண்ட தர்மம்; ஆத்மதத்துவப் போதமும் உறுதியான வைராக்யமும்—இவற்றால் நிறைந்த சாதகன், பகவானை சகுணமாகவும் நிர்குண பரமாகவும் யதார்த்தமாக உணர்கிறான்।
Verse 35
क्रियया क्रतुभिर्दानैस्तप:स्वाध्यायमर्शनै: । आत्मेन्द्रियजयेनापि संन्यासेन च कर्मणाम् ॥ ३४ ॥ योगेन विविधाङ्गेन भक्तियोगेन चैव हि । धर्मेणोभयचिह्नेन य: प्रवृत्तिनिवृत्तिमान् ॥ ३५ ॥ आत्मतत्त्वावबोधेन वैराग्येण दृढेन च । ईयते भगवानेभि: सगुणो निर्गुण: स्वदृक् ॥ ३६ ॥
பல யோக அங்கங்களாலும் பக்தியோகத்தாலும், மேலும் பற்றும் பற்றின்மையும் இரு குறியீடுகளும் கொண்ட தர்மத்தாலும் நடக்கும் சாதகன், சாதன வழிகளில் தேர்ச்சி பெற்று பகவான் அனுபவத்திற்கு தகுதி பெறுகிறான்।
Verse 36
क्रियया क्रतुभिर्दानैस्तप:स्वाध्यायमर्शनै: । आत्मेन्द्रियजयेनापि संन्यासेन च कर्मणाम् ॥ ३४ ॥ योगेन विविधाङ्गेन भक्तियोगेन चैव हि । धर्मेणोभयचिह्नेन य: प्रवृत्तिनिवृत्तिमान् ॥ ३५ ॥ आत्मतत्त्वावबोधेन वैराग्येण दृढेन च । ईयते भगवानेभि: सगुणो निर्गुण: स्वदृक् ॥ ३६ ॥
ஆத்மதத்துவத்தை யதார்த்தமாக அறிந்து உறுதியான வைராக்யம் பெற்றால், சாதகன் தன்னொளியாய் விளங்கும் பகவானை சகுணமாகவும் நிர்குண பரமாகவும் அனுபவிக்கிறான்।
Verse 37
प्रावोचं भक्तियोगस्य स्वरूपं ते चतुर्विधम् । कालस्य चाव्यक्तगतेर्योऽन्तर्धावति जन्तुषु ॥ ३७ ॥
அம்மா, பக்தியோகத்தின் இயல்பை நான் உனக்கு நான்கு விதமாக விளக்கியேன்; மேலும் கண்களுக்கு புலப்படாத இயக்கமுள்ள காலம் எவ்வாறு ஜீவர்களைத் தொடர்ந்து துரத்துகிறது என்பதையும் கூறினேன்।
Verse 38
जीवस्य संसृतीर्बह्वीरविद्याकर्मनिर्मिता: । यास्वङ्ग प्रविशन्नात्मा न वेद गतिमात्मन: ॥ ३८ ॥
அறியாமையில் செய்த கர்மங்களின்படி ஜீவனுக்கு பலவகைச் சம்சார நிலைகள் உருவாகின்றன. அம்மா, அந்த மறதிக்குள் புகும் ஆத்மா தன் பயணம் எங்கே முடியும் என்பதை அறிய முடியாது।
Verse 39
नैतत्खलायोपदिशेन्नाविनीताय कर्हिचित् । न स्तब्धाय न भिन्नाय नैव धर्मध्वजाय च ॥ ३९ ॥
கபில பகவான் கூறினார்—இந்த உபதேசம் பொறாமையுள்ளவர்க்கும், அடக்கமற்றவர்க்கும், அசுத்த நடத்தை உடையவர்க்கும் சொல்லப்படக் கூடாது; அகந்தையுள்ளவர்க்கும், மனம் பிளந்தவர்க்கும், தர்மக் கொடி ஏந்தும் பாசாங்கருக்கும் அல்ல।
Verse 40
न लोलुपायोपदिशेन्न गृहारूढचेतसे । नाभक्ताय च मे जातु न मद्भक्तद्विषामपि ॥ ४० ॥
அதிக பேராசையுள்ளவர்க்கும், குடும்ப வாழ்வில் மனம் கட்டுண்டவர்க்கும் இதை உபதேசிக்கக் கூடாது; என் பக்தியற்றவர்க்கும் அல்ல, என் பக்தர்களையும் பரமபுருஷனையும் வெறுப்பவர்க்கும் அல்ல।
Verse 41
श्रद्दधानाय भक्ताय विनीतायानसूयवे । भूतेषु कृतमैत्राय शुश्रूषाभिरताय च ॥ ४१ ॥
இந்த உபதேசம் நம்பிக்கையுள்ள பக்தனுக்கே—குருவிடம் பணிவுடையவனுக்கு, பொறாமையற்றவனுக்கு, எல்லா உயிர்களிடமும் நட்புடன் இருப்பவனுக்கு, நம்பிக்கையும் நேர்மையும் கொண்டு சேவையில் ஈடுபடுவனுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்।
Verse 42
बहिर्जातविरागाय शान्तचित्ताय दीयताम् । निर्मत्सराय शुचये यस्याहं प्रेयसां प्रिय: ॥ ४२ ॥
கிருஷ்ண சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட வெளிப்புற விஷயங்களில் பற்றின்மை பெற்ற அமைதியான மனத்தவர்க்கு இந்த உபதேசம் அளிக்கப்பட வேண்டும்; பொறாமையற்ற, தூய்மையானவர்க்கு, மேலும் யாருக்கு நான்—பரமபுருஷன்—அனைத்துப் பிரியங்களிலும் மிகப் பிரியனோ அவர்க்கு।
Verse 43
य इदं शृणुयादम्ब श्रद्धया पुरुष: सकृत् । यो वाभिधत्ते मच्चित्त: स ह्येति पदवीं च मे ॥ ४३ ॥
அம்மா! நம்பிக்கையுடன் ஒருமுறை கூட இதைக் கேட்பவனும், என்னில் மனம் நிலைத்து என் நாம-குணங்களைச் சொல்லி பாடுபவனும், நிச்சயமாக என் பரம பதவியை அடைகிறான்।
Frequently Asked Questions
Because their elevation is karma-phala dependent: sacrifices and vows yield temporary heavenly enjoyment (Soma-rasa on the moon, pitṛ-loka privileges), but when the accrued puṇya is exhausted, they fall back to earthly birth. Additionally, all material lokas are subject to time and dissolution (nirodha), so such destinations cannot grant final liberation.
Fruitive duty is performed with attachment to results and proprietorship, strengthening ahaṅkāra and binding one to repeated birth. Purified duty (niṣkāma action) is executed without false ego and possessiveness, with detachment and purified consciousness, which situates the jīva in its constitutional position and supports entry into the kingdom of God when united with devotion.
The instruction is restricted from the envious, agnostic, unclean, hypocritical, greedy, and those hostile to devotees. It should be given to faithful devotees who respect the guru, are non-envious, friendly to all beings, cleansed in conduct, detached from non-Kṛṣṇa-centered life, and who hold the Supreme Lord as dearest—indicating adhikāra based on śraddhā and character.
It presents the Absolute Truth as one reality perceived according to approach: as impersonal Brahman, as the indwelling Paramātmā, and as the Supreme Personality of Godhead (Bhagavān). Kapila’s synthesis makes Bhagavān the culmination (āśraya), while acknowledging graded realizations through jñāna and yoga.