Adhyaya 30

Verse 1

कपिल उवाच तस्यैतस्य जनो नूनं नायं वेदोरुविक्रमम् । काल्यमानोऽपि बलिनो वायोरिव घनावलि: ॥ १ ॥

கபிலர் கூறினார்—மேகக் கூட்டம் வலிமையான காற்றின் தாக்கத்தை அறியாததுபோல், பொருட்சிந்தனையில் மூழ்கியவன் காலத் தத்துவத்தின் பேராற்றலை அறியான்; அதுவே அவனை இழுத்துச் செல்கிறது।

Verse 2

यं यमर्थमुपादत्ते दु:खेन सुखहेतवे । तं तं धुनोति भगवान्पुमाञ्छोचति यत्कृते ॥ २ ॥

பொருளாசை கொண்டவன் எதை எதைத் துன்பமும் உழைப்பும் கொண்டு போலியான இன்பத்திற்காகச் சேர்க்கிறானோ, அவை அவை அனைத்தையும் பகவான் காலரூபமாகக் குலைத்து அழிக்கிறார்; அதனால் ஜீவன் புலம்புகிறான்।

Verse 3

यदध्रुवस्य देहस्य सानुबन्धस्य दुर्मति: । ध्रुवाणि मन्यते मोहाद् गृहक्षेत्रवसूनि च ॥ ३ ॥

மூடபுத்தியுள்ளவன் மயக்கத்தால் நிலையற்ற உடலையும், அதனுடன் தொடர்புடைய வீடு, நிலம், செல்வம் ஆகியவற்றையும் நிலையானவை என எண்ணுகிறான்; அவற்றின் தற்காலிகத்தன்மையை அறியான்।

Verse 4

जन्तुर्वै भव एतस्मिन्यां यां योनिमनुव्रजेत् । तस्यां तस्यां स लभते निर्वृतिं न विरज्यते ॥ ४ ॥

ஜீவன் எந்த எந்த யோனியில் பிறக்கிறானோ, அந்த அந்த யோனியிலேயே ஒரு வகைத் திருப்தியை அடைகிறான்; அந்த நிலையிலிருந்து அவனுக்கு விரக்தி ஏற்படாது।

Verse 5

नरकस्थोऽपि देहं वै न पुमांस्त्यक्तुमिच्छति । नारक्यां निर्वृतौ सत्यां देवमायाविमोहित: ॥ ५ ॥

நரகத்தில் இருந்தாலும் மனிதன் உடலை விட்டுவிட விரும்பான்; தேவமாயையால் மயங்கித் நரக இன்பங்களிலும் மகிழ்ச்சி காண்கிறான்।

Verse 6

आत्मजायासुतागारपशुद्रविणबन्धुषु । निरूढमूलहृदय आत्मानं बहु मन्यते ॥ ६ ॥

உடல், மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு, மிருகங்கள், செல்வம், உறவினர் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த பற்றால் இதயம் வேரூன்றுகிறது; அதனால் கட்டுண்ட ஜீவன் தன்னை மிகப் பூரணன் என எண்ணுகிறான்.

Verse 7

सन्दह्यमानसर्वाङ्ग एषामुद्वहनाधिना । करोत्यविरतं मूढो दुरितानि दुराशय: ॥ ७ ॥

குடும்பப் பாரத்தைச் சுமந்து அவன் எப்போதும் கவலையால் எரிந்தாலும், அந்த மூடன் நிறைவேறாத ஆசையுடன் இடைவிடாது தீவினைகளைச் செய்கிறான்.

Verse 8

आक्षिप्तात्मेन्द्रिय: स्त्रीणामसतीनां च मायया । रहो रचितयालापै: शिशूनां कलभाषिणाम् ॥ ८ ॥

மாயையால் மயக்கும் அசத்தியான பெண்ணிடம் அவன் மனமும் புலன்களும் இழுக்கப்படுகின்றன; தனிமையில் அணைப்பும் உரையாடலும் அனுபவித்து, சிறு குழந்தைகளின் இனிய பேச்சால் மயங்குகிறான்.

Verse 9

गृहेषु कूटधर्मेषु दु:खतन्त्रेष्वतन्द्रित: । कुर्वन्दु:खप्रतीकारं सुखवन्मन्यते गृही ॥ ९ ॥

பற்றுள்ள இல்லறத்தான் சூழ்ச்சி-நெறிகளும் அரசியல் வஞ்சகமும் நிறைந்த, துயரத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இல்லத்தில் அயராது தங்கி விடுகிறான். துயர விளைவுகளைத் தடுக்கவே செயற்பட்டு, அது ஓரளவு வென்றால் தன்னை மகிழ்வானவன் என எண்ணுகிறான்.

Verse 10

अर्थैरापादितैर्गुर्व्या हिंसयेतस्ततश्च तान् । पुष्णाति येषां पोषेण शेषभुग्यात्यध: स्वयम् ॥ १० ॥

இங்கும் அங்கும் வன்முறை செய்து அவன் பணம் சேர்க்கிறான்; அதைக் கொண்டு குடும்பத்தைப் போஷித்தாலும், தானோ மிகச் சிறிதே உண்ணுகிறான்; அநியாய வழியில் ஈட்டிய அந்தச் செல்வத்திற்காக அவன் தானே நரகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 11

वार्तायां लुप्यमानायामारब्धायां पुन: पुन: । लोभाभिभूतो नि:सत्त्व: परार्थे कुरुते स्पृहाम् ॥ ११ ॥

தன் தொழிலில் இழப்பு ஏற்பட்டால் அவன் மீண்டும் மீண்டும் முயல்கிறான்; ஆனால் எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்து அழிந்தபின், பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பிறரின் பணத்தை நாடுகிறான்।

Verse 12

कुटुम्बभरणाकल्पो मन्दभाग्यो वृथोद्यम: । श्रिया विहीन: कृपणो ध्यायञ्‍छ्वसिति मूढधी: ॥ १२ ॥

குடும்பத்தைப் பேண இயலாத அந்த துர்பாக்கியன், வீண்முயற்சி செய்பவன், செல்வ-அழகு இழந்த கஞ்சன், தன் தோல்வியையே நினைத்து மூடபுத்தியுடன் ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டுக் கடுந்துயரில் உழல்கிறான்।

Verse 13

एवं स्वभरणाकल्पं तत्कलत्रादयस्तथा । नाद्रियन्ते यथापूर्वं कीनाशा इव गोजरम् ॥ १३ ॥

இவ்வாறு அவன் தன்னைத் தானே பேண இயலாதவன் எனக் கண்டதும், அவன் மனைவி முதலியோர் முன்புபோல் மதிப்பதில்லை; கஞ்சன் விவசாயி பழைய, சோர்ந்த எருதை முன்புபோல் போற்றாததுபோல்.

Verse 14

तत्राप्यजातनिर्वेदो भ्रियमाण: स्वयम्भृतै: । जरयोपात्तवैरूप्यो मरणाभिमुखो गृहे ॥ १४ ॥

அங்கேயும் அவனுக்கு விரக்தி பிறக்காது; ஒருகாலத்தில் அவன் பேணியவர்களாலேயே இப்போது பேணப்படுகிறான். முதுமையால் வடிவம் கெட்டு, வீட்டிலேயே மரணத்தை எதிர்நோக்குகிறான்।

Verse 15

आस्तेऽवमत्योपन्यस्तं गृहपाल इवाहरन् । आमयाव्यप्रदीप्ताग्निरल्पाहारोऽल्पचेष्टित: ॥ १५ ॥

அவன் வீட்டில் அவமதிக்கப்பட்டு, வீட்டுக் காவல் நாயைப் போல கிடந்து, அலட்சியமாக வைக்கப்படுவதையே உண்ணுகிறான். அஜீரணம் முதலிய நோய்களால் வாடி, ஜீரணஅக்னி மந்தமாய் சிறிதளவே உண்டு; அற்ப முயற்சியுடன் வேலை செய்ய இயலாதவனாகிறான்।

Verse 16

वायुनोत्क्रमतोत्तार: कफसंरुद्धनाडिक: । कासश्वासकृतायास: कण्ठे घुरघुरायते ॥ १६ ॥

அந்த நோயுற்ற நிலையில் உள்ளே உள்ள காற்றின் அழுத்தத்தால் அவன் கண்கள் பிதுங்கி வெளிப்படும்; கபம் நரம்புக் குழாய்களை அடைத்து விடும். இருமல், மூச்சுத்திணறலால் சோர்ந்து, தொண்டையில் ‘குருகுரு’ எனக் கரகர ஒலி எழும்.

Verse 17

शयान: परिशोचद्‌भि: परिवीत: स्वबन्धुभि: । वाच्यमानोऽपि न ब्रूते कालपाशवशं गत: ॥ १७ ॥

இவ்வாறு அவன் மரணத்தின் பிடியில் அகப்பட்டு படுத்திருப்பான்; அழுது புலம்பும் நண்பரும் உறவினரும் அவனைச் சூழ்ந்திருப்பர். அவர்கள் பேசச் சொன்னாலும் அவன் பேச இயலாது; காலத்தின் பாசத்திற்குள் அடங்கிவிட்டான்.

Verse 18

एवं कुटुम्बभरणे व्यापृतात्माजितेन्द्रिय: । म्रियते रुदतां स्वानामुरुवेदनयास्तधी: ॥ १८ ॥

இவ்வாறு குடும்பப் பராமரிப்பில் மூழ்கி, புலன்களை அடக்காத அந்த மனிதன், தன் உறவினர் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து பேர்வேதனையில் மயங்கிய மனத்துடன் இறந்து விடுகிறான்.

Verse 19

यमदूतौ तदा प्राप्तौ भीमौ सरभसेक्षणौ । स दृष्ट्वा त्रस्तहृदय: शकृन्मूत्रं विमुञ्चति ॥ १९ ॥

அப்போது பயங்கரமும் கோபக் கண்களும் கொண்ட யமதூதர்கள் வந்து நிற்கின்றனர். அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவன் இதயம் நடுங்கி, பயத்தால் மலம் மூத்திரம் கழிக்கிறான்.

Verse 20

यातनादेह आवृत्य पाशैर्बद्ध्वा गले बलात् । नयतो दीर्घमध्वानं दण्ड्यं राजभटा यथा ॥ २० ॥

அப்போது யமதூதர்கள் அவன் நுண்ணுடலை ‘யாதனை உடல்’ எனும் போர்வையால் மூடி, கழுத்தில் வலுவான கயிற்றுப் பாசம் கட்டி, நீண்ட பாதையில் இழுத்துச் செல்கிறார்கள்; அரச காவலர்கள் தண்டனைக்காக குற்றவாளியைப் பிடித்துச் செல்லுவது போல.

Verse 21

तयोर्निर्भिन्नहृदयस्तर्जनैर्जातवेपथु: । पथि श्वभिर्भक्ष्यमाण आर्तोऽघं स्वमनुस्मरन् ॥ २१ ॥

யமதூதர்களின் மிரட்டலால் அவன் இதயம் வெடித்து, நடுக்கம் கொள்கிறான். வழியில் நாய்களால் கடிக்கப்பட்டு, தன் பாவங்களை நினைத்து அவன் மிகுந்த துன்புறுகிறான்.

Verse 22

क्षुत्तृट्परीतोऽर्कदवानलानिलै: सन्तप्यमान: पथि तप्तवालुके । कृच्छ्रेण पृष्ठे कशया च ताडितश् चलत्यशक्तोऽपि निराश्रमोदके ॥ २२ ॥

பசி தாகத்தால் வாடி, கொளுத்தும் வெயிலிலும் காட்டுத் தீயிலும் சூடான மணலில் அவன் நடக்கிறான். நடக்க இயலாதபோதும் சவுக்கடி பட்டு, நீர் இன்றி, தங்குமிடம் இன்றி அவன் துன்புறுகிறான்.

Verse 23

तत्र तत्र पतञ्छ्रान्तो मूर्च्छित: पुनरुत्थित: । पथा पापीयसा नीतस्तरसा यमसादनम् ॥ २३ ॥

களைப்பால் அவன் ஆங்காங்கே விழுந்து, மயக்கமடைந்து, மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறான். இவ்விதமாக அந்தப் பாपी மிக விரைவில் யமராஜனின் இருப்பிடத்திற்கு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 24

योजनानां सहस्राणि नवतिं नव चाध्वन: । त्रिभिर्मुहूर्तैर्द्वाभ्यां वा नीत: प्राप्नोति यातना: ॥ २४ ॥

தொண்ணூற்றொன்பதாயிரம் யோஜனை தூரத்தை இரண்டு அல்லது மூன்று முகூர்த்தங்களில் கடந்து, தனக்கு விதிக்கப்பட்ட நரக வேதனைகளை அவன் அடைகிறான்.

Verse 25

आदीपनं स्वगात्राणां वेष्टयित्वोल्मुकादिभि: । आत्ममांसादनं क्‍वापि स्वकृत्तं परतोऽपि वा ॥ २५ ॥

எரியும் கட்டைகளுக்கு நடுவில் அவன் வைக்கப்பட்டு, அவன் உறுப்புகள் தீக்கிரையாக்கப்படுகின்றன. சில சமயங்களில் அவன் தன் சதையையே உண்ணும்படி அல்லது பிறரால் உண்ணும்படி செய்யப்படுகிறான்.

Verse 26

जीवतश्चान्त्राभ्युद्धार: श्वगृध्रैर्यमसादने । सर्पवृश्चिकदंशाद्यैर्दशद्‌भिश्चात्मवैशसम् ॥ २६ ॥

யமலோகத்தில் அவன் உயிருடன் இருக்கும்போதே நாய்களும் கழுகுகளும் அவன் குடலை உருவி எடுக்கின்றன. பாம்புகள், தேளிகள் மற்றும் பூச்சிகள் கடித்து அவனுக்குத் தாங்க முடியாத வேதனையைத் தருகின்றன.

Verse 27

कृन्तनं चावयवशो गजादिभ्यो भिदापनम् । पातनं गिरीशृङ्गेभ्यो रोधनं चाम्बु-गर्तयोः ॥ २७ ॥

அவனது உறுப்புகள் வெட்டப்படுகின்றன; யானைகளால் கிழிக்கப்படுகின்றன. அவன் மலை உச்சிகளிலிருந்து கீழே தள்ளப்படுகிறான்; மேலும் நீரில் அல்லது குகைகளில் சிறைவைக்கப்படுகிறான்.

Verse 28

यास्तामिस्रान्धतामिस्रा रौरवाद्याश्च यातना: । भुङ्क्ते नरो वा नारी वा मिथ: सङ्गेन निर्मिता: ॥ २८ ॥

தகாத பாலுறவில் ஈடுபட்ட ஆண்களும் பெண்களும் தாமிஸ்ரம், அந்த-தாமிஸ்ரம் மற்றும் ரௌரவம் எனப்படும் நரகங்களில் பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 29

अत्रैव नरक: स्वर्ग इति मात: प्रचक्षते । या यातना वै नारक्यस्ता इहाप्युपलक्षिता: ॥ २९ ॥

கபிலர் தொடர்ந்தார்: என் அன்புத் தாயே, நரகமும் சொர்க்கமும் இந்த உலகிலேயே அனுபவிக்கப்படுகின்றன என்று சில நேரங்களில் கூறப்படுகிறது; ஏனெனில் நரகத் தண்டனைகள் இங்கும் காணப்படுகின்றன.

Verse 30

एवं कुटुम्बं बिभ्राण उदरम्भर एव वा । विसृज्येहोभयं प्रेत्य भुङ्क्ते तत्फलमीद‍ृशम् ॥ ३० ॥

இந்த உடலை விட்ட பிறகு, பாவச் செயல்களால் தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றிய மனிதன் நரக வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறான்; அவனது உறவினர்களும் துன்புறுகின்றனர்.

Verse 31

एक: प्रपद्यते ध्वान्तं हित्वेदं स्वकलेवरम् । कुशलेतरपाथेयो भूतद्रोहेण यद्भृतम् ॥ ३१ ॥

இந்த உடலை விட்டுப் போனபின் அவன் தனியாக நரகத்தின் மிகக் கரிய இருளில் செல்வான்; உயிர்களிடம் பகை கொண்டு, பிறர்மீது பொறாமையால் சேர்த்த செல்வமே இவ்வுலகை விட்டு செல்லும் அவனுடைய பத்தேயமாகிறது।

Verse 32

दैवेनासादितं तस्य शमलं निरये पुमान् । भुङ्क्ते कुटुम्बपोषस्य हृतवित्त इवातुर: ॥ ३२ ॥

பரமபுருஷனின் ஏற்பாட்டினால் அந்தப் பாவி நரக நிலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறான்; குடும்பத்தைப் பேணுபவனாக இருந்தும், செல்வம் இழந்த துயருற்ற மனிதனைப் போல தன் பாவச் செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 33

केवलेन ह्यधर्मेण कुटुम्बभरणोत्सुक: । याति जीवोऽन्धतामिस्रं चरमं तमस: पदम् ॥ ३३ ॥

கேவலம் அதர்ம வழிகளால் குடும்பத்தைப் பேணுவதில் மிகுந்த ஆவல் கொண்டவன், ‘அந்ததாமிஸ்ர’ எனப்படும் நரகத்தின் இறுதி இருளுக்கே நிச்சயமாகச் செல்கிறான்।

Verse 34

अधस्तान्नरलोकस्य यावतीर्यातनादय: । क्रमश: समनुक्रम्य पुनरत्राव्रजेच्छुचि: ॥ ३४ ॥

மனிதலோகத்திற்குக் கீழுள்ள நரக வேதனைகளை ஒழுங்காக அனுபவித்து, பின்னர் மனிதப் பிறவிக்கு முன் மிருகம் முதலான தாழ்ந்த யோனிகளில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வரிசையில் சென்று; பாவம் கழிந்து தூய்மையடைந்து, மீண்டும் இப்பூமியில் மனிதனாகப் பிறக்கிறான்।