Adhyaya 3

Verse 1

उद्धव उवाच तत: स आगत्य पुरं स्वपित्रो- श्चिकीर्षया शं बलदेवसंयुत: । निपात्य तुङ्गाद्रिपुयूथनाथं हतं व्यकर्षद् व्यसुमोजसोर्व्याम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்—பின்னர் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பலதேவருடன் மதுராபுரிக்கு வந்தார். பெற்றோரை மகிழ்விக்க, பகைவர்களின் தலைவன் கம்சனை அரியணையிலிருந்து இழுத்து வீழ்த்தி, பேராற்றலால் தரையில் இழுத்துச் சென்று கொன்றார்।

Verse 2

सान्दीपने: सकृत्प्रोक्तं ब्रह्माधीत्य सविस्तरम् । तस्मै प्रादाद्वरं पुत्रं मृतं पञ्चजनोदरात् ॥ २ ॥

பகவான் சாந்தீபனி முனிவரிடமிருந்து ஒருமுறை கேட்டதுமே வேதங்களை கிளைகளுடன் விரிவாகக் கற்றார். குருதட்சிணையாக, பஞ்சஜனனின் வயிற்றிலிருந்து (யமலோகப் பகுதியிலிருந்து) குருவின் இறந்த மகனை மீட்டுத் தந்தார்।

Verse 3

समाहुता भीष्मककन्यया ये श्रिय: सवर्णेन बुभूषयैषाम् । गान्धर्ववृत्त्या मिषतां स्वभागं जह्रे पदं मूर्ध्नि दधत्सुपर्ण: ॥ ३ ॥

பீஷ்மகனின் மகள் ருக்மிணியின் அழகும் செல்வமும் கவர, பல அரசர்களும் இளவரசர்களும் திருமணத்திற்காகக் கூடியனர். ஆனால் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அவர்கள் கண்முன்னே காந்தர்வ முறையில் தன் பங்காக அவளை எடுத்துச் சென்றார்—கருடன் அமிர்தத்தை எடுத்துச் சென்றதுபோல்।

Verse 4

ककुद्मिनोऽविद्धनसो दमित्वा स्वयंवरे नाग्नजितीमुवाह । तद्भग्नमानानपि गृध्यतोऽज्ञा- ञ्जघ्नेऽक्षत: शस्त्रभृत: स्वशस्त्रै: ॥ ४ ॥

மூக்கு துளையிடப்படாத ஏழு காளைகளை அடக்கி, பகவான் திறந்த போட்டியான சுயம்வரத்தில் நாக்னஜிதியை மணந்தார். தோற்ற போட்டியாளர்கள் மீண்டும் அவளை விரும்பி போரிட்டனர்; அப்போது பகவான் தன் ஆயுதங்களால் அவர்களை கொன்றோ காயப்படுத்தியோ விட்டார், ஆனால் தாம் மட்டும் காயமின்றி இருந்தார்।

Verse 5

प्रियं प्रभुर्ग्राम्य इव प्रियाया विधित्सुरार्च्छद् द्युतरुं यदर्थे । वज्र्याद्रवत्तं सगणो रुषान्ध: क्रीडामृगो नूनमयं वधूनाम् ॥ ५ ॥

தன் அன்புப் மனைவியை மகிழ்விக்க, சாதாரண கணவன் போலப் பகவான் விண்ணுலகிலிருந்து பாரிஜாத மரத்தை கொண்டு வந்து அளித்தார். அதற்காகவே, மனைவிகளால் தூண்டப்பட்ட இந்திரன் கோபத்தில் குருடனாய், வஜ்ரத்தை ஏந்தி படையுடன் பகவானைத் தொடர்ந்து போருக்கு ஓடினான்—பெண்களின் விளையாட்டு மானைப் போல.

Verse 6

सुतं मृधे खं वपुषा ग्रसन्तं दृष्ट्वा सुनाभोन्मथितं धरित्र्या । आमन्त्रितस्तत्तनयाय शेषं दत्त्वा तदन्त:पुरमाविवेश ॥ ६ ॥

பூமாதேவியின் மகன் நரகாசுரன் ஆகாயத்தை விழுங்க முயன்றபோது, போரில் பகவான் அவனை வதைத்தார். அப்போது பூமாதை இறைவனை வேண்டினாள்; இறைவன் மீதமிருந்த அரசை அவன் மகனுக்குக் கொடுத்து, அசுரனின் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தார்.

Verse 7

तत्राहृतास्ता नरदेवकन्या: कुजेन दृष्ट्वा हरिमार्तबन्धुम् । उत्थाय सद्यो जगृहु: प्रहर्ष- व्रीडानुरागप्रहितावलोकै: ॥ ७ ॥

அங்கே அசுரனின் இல்லத்தில், நரகாசுரன் கடத்தி வந்த அரசகுமாரிகள், துயருற்றோரின் நண்பன் ஹரியைப் பார்த்தவுடன் உடனே எழுந்தனர். மகிழ்ச்சி, வெட்கம், அன்பு கலந்த பார்வையால் அவரை நோக்கி, அவரைத் தங்கள் கணவராக ஏற்க முனைந்தனர்.

Verse 8

आसां मुहूर्त एकस्मिन्नानागारेषु योषिताम् । सविधं जगृहे पाणीननुरूप: स्वमायया ॥ ८ ॥

அந்த அரசகுமாரிகள் பல்வேறு அறைகளில் தங்கியிருந்தனர். இறைவன் தன் உள்சக்தியான மாயையால் ஒரே கணத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்ற பல வடிவங்களை ஏற்று, முறையாக அவர்களின் கரங்களைப் பற்றினார்.

Verse 9

तास्वपत्यान्यजनयदात्मतुल्यानि सर्वत: । एकैकस्यां दश दश प्रकृतेर्विबुभूषया ॥ ९ ॥

தன் தெய்வீக தன்மையை விரிவுபடுத்தும் விருப்பத்தால், இறைவன் அவர்களெல்லோரிடமும்—ஒவ்வொருவரிடமும் பத்து பத்து—தன்னுடன் ஒத்த குணங்களுடைய பிள்ளைகளைப் பெற்றார்.

Verse 10

कालमागधशाल्वादीननीकै रुन्धत: पुरम् । अजीघनत्स्वयं दिव्यं स्वपुंसां तेज आदिशत् ॥ १० ॥

காலயவனன், மகத அரசன், சால்வன் முதலியோர் படைகளுடன் மதுரையை முற்றுகையிட்டனர். அப்போது இறைவன் தானே அவர்களை கொல்லாமல், தன் வீரர்களின் தெய்வீக வல்லமையை வெளிப்படுத்தும்படி ஆணையிட்டார்.

Verse 11

शम्बरं द्विविदं बाणं मुरं बल्वलमेव च । अन्यांश्च दन्तवक्रादीनवधीत्कांश्च घातयत् ॥ ११ ॥

சம்பரன், த்விவிதன், பாணன், முரன், பல்வலன் மற்றும் தந்தவக்ரன் முதலிய பல அசுரர்களில் சிலரை பகவான் தாமே வதைத்தார்; சிலரை பலதேவர் முதலியோரால் வதைக்கச் செய்தார்।

Verse 12

अथ ते भ्रातृपुत्राणां पक्षयो: पतितान्नृपान् । चचाल भू: कुरुक्षेत्रं येषामापततां बलै: ॥ १२ ॥

பின்னர், ஓ விதுரா, உன் சகோதரன் புதல்வர்களின் பக்கம் மற்றும் எதிர்ப்பக்கம்—இரு தரப்பிலும் இருந்த அரசர்களையும் குருக்ஷேத்திரப் போரில் ஆண்டவன் அழிக்கச் செய்தான். அவர்கள் பெரும் வலிமையுடன் நகர்ந்தபோது பூமி நடுங்குவது போலத் தோன்றியது।

Verse 13

सकर्णदु:शासनसौबलानां कुमन्त्रपाकेन हतश्रियायुषम् । सुयोधनं सानुचरं शयानं भग्नोरुमूर्व्यां न ननन्द पश्यन् ॥ १३ ॥

கர்ணன், துஶ்ஶாசனன், சௌபலன் ஆகியோரின் தீய ஆலோசனைகளின் விளைவால் துரியோதனனின் செல்வமும் ஆயுளும் அழிந்தன. அவன் துணையர்களுடன் தரையில் கிடந்து, தொடைகள் முறிந்திருந்தாலும் வலிமையுடன் இருந்த அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து ஆண்டவன் மகிழவில்லை।

Verse 14

कियान् भुवोऽयं क्षपितोरुभारो यद्‌द्रोणभीष्मार्जुनभीममूलै: । अष्टादशाक्षौहिणिको मदंशै- रास्ते बलं दुर्विषहं यदूनाम् ॥ १४ ॥

[குருக்ஷேத்திரப் போரின் முடிவில் ஆண்டவன் கூறினான்:] துரோணர், பீஷ்மர், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோரின் மூலம் பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளாக இருந்த பூமியின் பெரும் பாரம் இப்போது குறைந்தது. ஆனால் இது என்ன? என்னிடமிருந்து தோன்றிய யது வம்சத்தின் மாபெரும் வலிமை இன்னும் உள்ளது; அது மேலும் தாங்கமுடியாத பாரமாகலாம்।

Verse 15

मिथो यदैषां भविता विवादो मध्वामदाताम्रविलोचनानाम् । नैषां वधोपाय इयानतोऽन्यो मय्युद्यतेऽन्तर्दधते स्वयं स्म ॥ १५ ॥

மதுவின் மயக்கத்தால் அவர்களின் கண்கள் செம்பு நிறமாகச் சிவந்தபோது, அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிடுவார்கள்; அப்போதுதான் அவர்கள் அழிவார்கள்—இதற்கு வேறு வழி இல்லை. நான் மறைந்தபின் இந்த நிகழ்வு தானாகவே நிகழும்।

Verse 16

एवं सञ्चिन्त्य भगवान् स्वराज्ये स्थाप्य धर्मजम् । नन्दयामास सुहृद: साधूनां वर्त्म दर्शयन् ॥ १६ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், தர்மராஜ யுதிஷ்டிரரை உலகின் உச்ச ஆட்சிப் பதவியில் நிறுவினார்; சாதுக்களுக்கு தர்மப் பாதையில் அரசதர்மத்தின் आदர்ஷத்தை காட்டி நண்பர்களை மகிழ்வித்தார்।

Verse 17

उत्तरायां धृत: पूरोर्वंश: साध्वभिमन्युना । स वै द्रौण्यस्त्रसंप्लुष्ट: पुनर्भगवता धृत: ॥ १७ ॥

உத்தரையின் கர்ப்பத்தில் மகாவீரன் அபிமன்யு மூலம் பூருவம்சத்தின் கரு நிலைத்தது; அது துரோணபுத்திரனின் அஸ்திரத்தால் எரிந்தது, ஆனால் பின்னர் பகவான் அதை மீண்டும் தாங்கி காத்தருளினார்।

Verse 18

अयाजयद्धर्मसुतमश्वमेधैस्त्रिभिर्विभु: । सोऽपि क्ष्मामनुजै रक्षन् रेमे कृष्णमनुव्रत: ॥ १८ ॥

விபுவான பகவான், தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரரை மூன்று அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்யத் தூண்டினார்; கிருஷ்ணனைத் தொடர்ந்து நடந்த யுதிஷ்டிரர் இளைய சகோதரர்களுடன் பூமியை காத்து இன்புற்று ஆட்சி செய்தார்।

Verse 19

भगवानपि विश्वात्मा लोकवेदपथानुग: । कामान् सिषेवे द्वार्वत्यामसक्त: सांख्यमास्थित: ॥ १९ ॥

அதே வேளையில், விஸ்வாத்மனான பகவான் சமூகமும் வேதமும் கூறும் வழியைப் பின்பற்றி த்வாரகையில் வாழ்வின் இன்பங்களை அனுபவித்தார்; ஆனால் சாங்க்யம் உரைத்த ஞான-வைராக்யத்தில் நிலைத்து பற்றற்றவராய் இருந்தார்।

Verse 20

स्‍निग्धस्मितावलोकेन वाचा पीयूषकल्पया । चरित्रेणानवद्येन श्रीनिकेतेन चात्मना ॥ २० ॥

அங்கே அவர் ஸ்ரீலட்சுமியின் வாசஸ்தலமான தமது திவ்ய உடலுடன் இருந்தார்; அன்பு நிறைந்த மென்மையான புன்னகை பார்வை, அமுதம் போன்ற சொற்கள், குற்றமற்ற நடத்தை, மற்றும் ஸ்ரீநிகேதமான தெய்வீக சுயரூபம் கொண்டவர்.

Verse 21

इमं लोकममुं चैव रमयन् सुतरां यदून् । रेमे क्षणदया दत्तक्षणस्त्रीक्षणसौहृद: ॥ २१ ॥

பகவான் இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும், குறிப்பாக யது வம்சத்தாரின் சங்கத்தில், லீலைவிளையாடினார். இரவின் ஓய்வு நேரங்களில் அவர் பெண்களுடன் தாம்பத்திய நட்பின் மধுர ரசத்தை அனுபவித்தார்.

Verse 22

तस्यैवं रममाणस्य संवत्सरगणान् बहून् । गृहमेधेषु योगेषु विराग: समजायत ॥ २२ ॥

இவ்வாறு பல ஆண்டுகள் இல்லற லீலையில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், இறுதியில் நிலையற்ற காம இன்பத்தின் மீது பகவானுக்கு முழு வைராக்யம் வெளிப்பட்டது.

Verse 23

दैवाधीनेषु कामेषु दैवाधीन: स्वयं पुमान् । को विश्रम्भेत योगेन योगेश्वरमनुव्रत: ॥ २३ ॥

ஆசைகளும் தெய்வத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க, ஜீவனும் தெய்வத்தின் வசமே இருக்கிறான். ஆகவே யோகேஸ்வரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தெய்வீக இந்திரிய லீலைகளில் உறுதியான நம்பிக்கை கொள்ள இயல்வது, பக்திசேவையால் அவரின் அனுவ்ரத பக்தனானவருக்கே.

Verse 24

पुर्यां कदाचित्क्रीडद्‍‌भिर्यदुभोजकुमारकै: । कोपिता मुनय: शेपुर्भगवन्मतकोविदा: ॥ २४ ॥

ஒருமுறை நகரத்தில் யது, போஜ வம்ச அரசகுமாரர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் செயல்களால் முனிவர்கள் கோபமுற்று, பகவானின் எண்ணத்தை அறிந்து அவர்களுக்கு சாபம் அளித்தனர்.

Verse 25

तत: कतिपयैर्मासैर्वृष्णिभोजान्धकादय: । ययु: प्रभासं संहृष्टा रथैर्देवविमोहिता: ॥ २५ ॥

பின்னர் சில மாதங்கள் கழித்து, வ்ருஷ்ணி, போஜ, அந்தக முதலியோர்—தேவர்களின் அಂச அவதாரங்கள்—ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் மயங்கித் தேர்களில் மகிழ்ச்சியுடன் பிரபாசத்திற்கு சென்றனர்; ஆனால் பகவானின் நித்திய பக்தர்கள் செல்லாமல் த்வாரகையிலேயே தங்கினர்.

Verse 26

तत्र स्‍नात्वा पितृन्देवानृषींश्चैव तदम्भसा । तर्पयित्वाथ विप्रेभ्यो गावो बहुगुणा ददु: ॥ २६ ॥

அங்கே நீராடி, அந்தத் தீர்த்தநீரால் பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகளைத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தினர். பின்னர் பிராமணர்களுக்கு அரச தானமாக பல சிறந்த பசுக்களை அளித்தனர்.

Verse 27

हिरण्यं रजतं शय्यां वासांस्यजिनकम्बलान् । यानं रथानिभान् कन्या धरां वृत्तिकरीमपि ॥ २७ ॥

அவர்கள் நன்கு போஷிக்கப்பட்ட பசுக்களோடு மட்டும் அல்லாமல், பொன், வெள்ளி, படுக்கை, ஆடைகள், மிருகத்தோல் ஆசனங்கள், போர்வைகள், வாகனங்கள், ரதங்கள், யானைகள், கன்னியர் மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கு போதிய நிலத்தையும் தானமாக அளித்தனர்.

Verse 28

अन्नं चोरुरसं तेभ्यो दत्त्वा भगवदर्पणम् । गोविप्रार्थासव: शूरा: प्रणेमुर्भुवि मूर्धभि: ॥ २८ ॥

பின்னர் பகவானுக்கு முதலில் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மிகச் சுவையான உணவை பிராமணர்களுக்கு அளித்தனர். தலை தரையில் பதிய வணங்கினர். பசுக்களையும் பிராமணர்களையும் காக்கும் பண்பே அவர்களின் வாழ்வின் உயிராக இருந்தது.