Adhyaya 23
Kardama Muni’s Mystic Opulence, Devahūti’s Rejuvenation, and the Turning Toward Fearlessness
முந்தைய अध्यாயத்தில் இல்லறம் நிறுவப்பட்ட பின், தேவஹூதி பதி-விரதா தர்மத்துடன் கர்தம முனிவரைச் சேவித்து, தவமும் தன்னைப் புறக்கணித்தலும் காரணமாக உடல் மெலிந்து விடுகிறாள். கருணையுடன் மகிழ்ந்த கர்தமர், விஷ்ணுவின் அருள் இன்றி எல்லாச் சாதனைகளும் நிலையற்றவை என உணர்த்தி, இருந்தும் தேவஹூதிக்கு அரிய வரங்களும் திவ்ய தரிசனமும் அளிக்கிறார். தேவஹூதி முன் வாக்குறுதியான சந்ததி நிறைவேற வேண்டுமென வேண்ட, கர்தமர் ரத்தினமய விமானத்தை வெளிப்படுத்தி, விஷ்ணுவின் புனித ஏரியான பிந்து-சரோவரத்தில் நீராடச் சொல்கிறார்; அங்கு அப்சரஸ்கள் அவளை நீராட்டி அலங்கரித்து அழகை மீட்டளிக்கின்றனர். பின்னர் தம்பதியர் மேரு, நந்தன முதலிய தெய்வீக உல்லாசத் தோட்டங்களில் பயணித்து, யோக ஐஸ்வர்யமும் நுண்ணிய போகத்தின் மயக்க சக்தியும் வெளிப்படுகின்றன. கர்தமர் ஒன்பது ரூபங்களாகப் பிரிந்து தேவஹூதியைத் திருப்திப்படுத்துகிறார்; நூறு ஆண்டுகள் கணநேரமாய் கடந்து, ஒரே நாளில் ஒன்பது மகள்கள் பிறக்கின்றனர். சந்நியாசத்திற்குத் தயாராகும் கர்தமரைப் பார்த்து தேவஹூதியின் மனம் போகத்திலிருந்து விலகி, இருப்பின் பயமும் ஆன்மீக அவசரமும் எழுகிறது—காலவிரயம் குறித்து வருந்தி, இந்திரிய சங்கம் பந்தம் என உணர்ந்து, அபயம் வேண்டுகிறாள்; அடுத்த கட்டத்தில் கபிலரின் ஞான-பக்தியால் முக்தி உறுதியாகும் கதைத்தொடர்பாக இது அமைகிறது.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच पितृभ्यां प्रस्थिते साध्वी पतिमिङ्गितकोविदा । नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या भवानीव भवं प्रभुम् ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—பெற்றோர் புறப்பட்ட பின், கணவனின் உள்ளக்குறிப்பை அறிந்த சதீ தேவஹூதி, பவானி பரம சிவனைச் சேவிப்பதுபோல், தினமும் அன்புடன் தன் கணவனைச் சேவித்தாள்.
Verse 2
विश्रम्भेणात्मशौचेन गौरवेण दमेन च । शुश्रूषया सौहृदेन वाचा मधुरया च भो: ॥ २ ॥
ஓ விதுரா! தேவஹூதி நெருக்கமான அன்புடன், உள்ளத் தூய்மையுடன், மரியாதையுடன், புலனடக்கத்துடன், நேசமிகு சேவையுடன், இனிய சொற்களால் கணவனைச் சேவித்தாள்.
Verse 3
विसृज्य कामं दम्भं च द्वेषं लोभमघं मदम् । अप्रमत्तोद्यता नित्यं तेजीयांसमतोषयत् ॥ ३ ॥
காமம், தம்பம், த்வேஷம், லோபம், பாவச் செயல்கள், அகந்தை ஆகியவற்றை விட்டொழித்து, விழிப்புடனும் முயற்சியுடனும் இருந்து, மிகுந்த வல்லமைமிக்க கணவனை அவள் தினமும் மகிழ்வித்தாள்.
Verse 4
स वै देवर्षिवर्यस्तां मानवीं समनुव्रताम् । दैवाद्गरीयस: पत्युराशासानां महाशिष: ॥ ४ ॥ कालेन भूयसा क्षामां कर्शितां व्रतचर्यया । प्रेमगद्गदया वाचा पीडित: कृपयाब्रवीत् ॥ ५ ॥
தேவரிஷிகளில் முதன்மையான கர்தம முனி, கணவனுக்கு முழுமையாக இணங்கும் மனுவின் மகளான அந்த மனிதப் பெண்ணை நோக்கினார்; அவள் கணவனை விதியைவிடவும் உயர்ந்தவன் எனக் கருதி, அவனிடமிருந்து மகத்தான ஆசீர்வாதங்களை எதிர்பார்த்தாள். நீண்ட கால சேவையும் விரதச் செயல்களும் அவளை மெலிந்து களைத்தன. அவள் நிலையைக் கண்டு கர்தமர் கருணையால் உருகி, அன்பால் குரல் தடுக்க அவளிடம் பேசினார்.
Verse 5
स वै देवर्षिवर्यस्तां मानवीं समनुव्रताम् । दैवाद्गरीयस: पत्युराशासानां महाशिष: ॥ ४ ॥ कालेन भूयसा क्षामां कर्शितां व्रतचर्यया । प्रेमगद्गदया वाचा पीडित: कृपयाब्रवीत् ॥ ५ ॥
மனுவின் மகள், கணவருக்கு முழுமையாக இணங்கும் பத்தினி, கர்தம முனிவரை விதியைவிடவும் உயர்ந்தவரெனக் கருதி அவரிடமிருந்து மகத்தான ஆசிகளை எதிர்பார்த்தாள். நீண்ட கால சேவை மற்றும் விரதச்சரியையால் அவள் பலவீனமடைந்து மெலிந்தாள். அவளின் நிலையைக் கண்டு தேவரிஷிவர்யன் கர்தமர் கருணையால் உருகி, அன்பால் குரல் தழுதழுக்கப் பேசினார்।
Verse 6
कर्दम उवाच तुष्टोऽहमद्य तव मानवि मानदाया: शुश्रूषया परमया परया च भक्त्या । यो देहिनामयमतीव सुहृत्स देहो नावेक्षित: समुचित: क्षपितुं मदर्थे ॥ ६ ॥
கர்தமர் கூறினார்—மரியாதைக்குரிய மானவி! உன் மிகச் சிறந்த அன்புச் சேவையும் உயர்ந்த பக்தியும் இன்று என்னை மிகுந்த திருப்தியடையச் செய்தன. உடலுடையோர்க்கு உடல் மிகப் பிரியமானது; ஆயினும் என் பொருட்டு நீ உன் உடலை உரியவாறு கவனிக்காமல் விட்டது எனக்கு வியப்பாக உள்ளது।
Verse 7
ये मे स्वधर्मनिरतस्य तप:समाधि- विद्यात्मयोगविजिता भगवत्प्रसादा: । तानेव ते मदनुसेवनयावरुद्धान् दृष्टिं प्रपश्य वितराम्यभयानशोकान् ॥ ७ ॥
என் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்து தவம், சமாதி, வித்யை, ஆத்மயோகம் ஆகியவற்றால் நான் பெற்ற பகவத்பிரசாதமான அருள்கள்—நீ என் சேவையில் ஈடுபட்டதால் அவை அனைத்தும் உனக்கே உரியவையாகின்றன. இப்போது அவற்றைப் பார்; பயமும் சோகமும் அற்ற அந்தப் பலன்களை காண நான் உனக்கு திவ்யத் த்ருஷ்டியை அளிக்கிறேன்।
Verse 8
अन्ये पुनर्भगवतो भ्रुव उद्विजृम्भ- विभ्रंशितार्थरचना: किमुरुक्रमस्य । सिद्धासि भुङ्क्ष्व विभवान्निजधर्मदोहान् दिव्यान्नरैर्दुरधिगान्नृपविक्रियाभि: ॥ ८ ॥
உருக்ரமனாகிய பகவான் (விஷ்ணு) அருளைத் தவிர மற்ற இன்பங்களால் என்ன பயன்? அவருடைய புருவத்தின் சிறு அசைவினாலேயே உலகியல்ச் சாதனைகள் சிதைந்து போகும். நீ கணவனுக்கான தர்மபக்தியால் सिद्धி பெற்றவள்; ஆகவே உன் தர்மத்தின் பால் கறந்த திவ்ய வைபவங்களை அனுபவி—அவை அரசவளத்தின் பெருமை கொண்டோர்க்கும் அரிது।
Verse 9
एवं ब्रुवाणमबलाखिलयोगमाया- विद्याविचक्षणमवेक्ष्य गताधिरासीत् । सम्प्रश्रयप्रणयविह्वलया गिरेषद्- व्रीडावलोकविलसद्धसिताननाह ॥ ९ ॥
அனைத்து யோகமாயா‑வித்யைகளிலும் தேர்ந்த கணவர் இவ்வாறு கூறியதை கேட்ட நிர்மலமான தேவஹூதி மனம் நிறைந்தாள். பணிவும் அன்பும் கலந்த பரவசத்தால், சிறிது வெட்கம் கலந்த பார்வையுடன் புன்னகை ஒளிரும் முகத்தால், குரல் தழுதழுக்கப் பேசினாள்।
Verse 10
देवहूतिरुवाच राद्धं बत द्विजवृषैतदमोघयोग- मायाधिपे त्वयि विभो तदवैमि भर्त: । यस्तेऽभ्यधायि समय: सकृदङ्गसङ्गो भूयाद्गरीयसि गुण: प्रसव: सतीनाम् ॥ १० ॥
தேவஹூதி கூறினாள்—என் அன்புக் கணவரே, பிராமணச் சிறந்தவரே! யோகமாயையின் அருள்சாயலில் நீங்கள் அமோக யோகசித்திகளின் அதிபதி என நான் அறிவேன். ஒருமுறை நீங்கள் அளித்த உடல்சேர்க்கை வாக்குறுதி இப்போது நிறைவேறுக; புகழ்மிக்க கணவரையுடைய பத்தினிக்குச் சந்தானப் பெறுதல் உயர்ந்த நற்குணம்.
Verse 11
तत्रेतिकृत्यमुपशिक्ष यथोपदेशं येनैष मे कर्शितोऽतिरिरंसयात्मा । सिद्ध्येत ते कृतमनोभवधर्षिताया दीनस्तदीश भवनं सदृशं विचक्ष्व ॥ ११ ॥
தேவஹூதி தொடர்ந்தாள்—என் ஆண்டவரே! சாஸ்திரம் சொல்லும் முறையில் செய்ய வேண்டிய ஏற்பாடுகளை அருளி நடத்துங்கள்; நிறைவேறாத ஆசையால் மெலிந்த என் உடல் உமக்கு ஏற்றதாக ஆகட்டும். மேலும், மன்மத வேதனையால் துன்புறும் இந்த ஏழைக்காக இக்காரியத்திற்குத் தகுந்த இல்லத்தையும் சிந்தியுங்கள்.
Verse 12
मैत्रेय उवाच प्रियाया: प्रियमन्विच्छन् कर्दमो योगमास्थित: । विमानं कामगं क्षत्तस्तर्ह्येवाविरचीकरत् ॥ १२ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே! தன் அன்பு மனைவியை மகிழ்விக்க விரும்பிய கர்தம முனிவர் யோகசக்தியைத் தழுவி, உடனே தன் விருப்பம்போல் செல்லும் ஒரு வான்மாளிகை (விமானம்) தோன்றச் செய்தார்.
Verse 13
सर्वकामदुघं दिव्यं सर्वरत्नसमन्वितम् । सर्वर्द्ध्युपचयोदर्कं मणिस्तम्भैरुपस्कृतम् ॥ १३ ॥
அது தெய்வீகமானது; எல்லா விருப்பங்களையும் வழங்கும் ‘சர்வகாமதுகம்’; எல்லா ரத்தினங்களாலும் நிறைந்தது; மணித்தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் அதிலுள்ள செல்வமும் உபகரணங்களும் காலத்தோடு மேலும் மேலும் பெருகுமாறு அமைந்திருந்தது.
Verse 14
दिव्योपकरणोपेतं सर्वकालसुखावहम् । पट्टिकाभि: पताकाभिर्विचित्राभिरलंकृतम् ॥ १४ ॥ स्रग्भिर्विचित्रमाल्याभिर्मञ्जुशिञ्जत्षडङ्घ्रिभि: । दुकूलक्षौमकौशेयैर्नानावस्रैर्विराजितम् ॥ १५ ॥
அந்த மாளிகை தெய்வீக உபகரணங்களால் நிறைந்தது; எல்லாக் காலங்களிலும் இன்பம் தருவது. சுற்றிலும் வண்ணவண்ணக் கொடிகள், தொங்கல்கள், கலைநயமான அலங்காரங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது. இனிய ஒலியுடன் மும்முரம் செய்யும் தேனீகளை ஈர்க்கும் அழகிய மலர்மாலைகளால் அது பொலிந்தது; மேலும் மெல்லிய துணி, சணல், பட்டு மற்றும் பலவகை ஆடைகளின் அலங்காரத்தால் அது மேலும் ஜொலித்தது.
Verse 15
दिव्योपकरणोपेतं सर्वकालसुखावहम् । पट्टिकाभि: पताकाभिर्विचित्राभिरलंकृतम् ॥ १४ ॥ स्रग्भिर्विचित्रमाल्याभिर्मञ्जुशिञ्जत्षडङ्घ्रिभि: । दुकूलक्षौमकौशेयैर्नानावस्रैर्विराजितम् ॥ १५ ॥
அந்த அரண்மனைத் துர்கம் தெய்வீக உபகரணங்களால் நிறைந்திருந்தது; எல்லா காலங்களிலும் இன்பம் தருவதாக இருந்தது. சுற்றிலும் வண்ணவண்ணக் கொடிகள், தொரணங்கள், கலைநயமான அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இனிய முரசொலி போல் மும்முரமாக முணுமுணுக்கும் தேனீகளை ஈர்க்கும் அழகிய மலர்மாலைகளாலும், லினன், க்ஷௌமம், பட்டு மற்றும் பலவகைத் துணித் திரைகளாலும் மேலும் ஒளிர்ந்தது.
Verse 16
उपर्युपरि विन्यस्तनिलयेषु पृथक्पृथक् । क्षिप्तै: कशिपुभि: कान्तं पर्यङ्कव्यजनासनै: ॥ १६ ॥
மேல்மேல் அமைந்த தனித்தனி வாசஸ்தலங்களில் படுக்கைகள், கட்டில்கள், விசிறிகள், ஆசனங்கள் என அனைத்தும் தனித்தனியாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்ததால், ஏழு மாடிகளைக் கொண்ட அந்த அரண்மனை மிக அழகாகத் தோன்றியது.
Verse 17
तत्र तत्र विनिक्षिप्तनानाशिल्पोपशोभितम् । महामरकतस्थल्या जुष्टं विद्रुमवेदिभि: ॥ १७ ॥
சுவர்களில் இடையிடையே பலவகைச் சிற்பக் கலைச் செதுக்குகள் பதிக்கப்பட்டிருந்ததால் அதன் அழகு பெருகியது. தரை மகாமரகதம்—பச்சைமணியால், மேடைகள் வித்ருமம்—பவளத்தால் அமைந்திருந்தன.
Verse 18
द्वा:सु विद्रुमदेहल्या भातं वज्रकपाटवत् । शिखरेष्विन्द्रनीलेषु हेमकुम्भैरधिश्रितम् ॥ १८ ॥
வாசல்களில் வித்ருமம்—பவளத் திண்ணை ஒளிர்ந்தது; கதவுக் கதவாடைகள் வைரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. இன்றநீலம்—நீலமணி கும்பங்களின் மேல் பொன் கலசங்கள் நிறுவப்பட்டதால் அந்த அரண்மனை மிக அழகாகத் திகழ்ந்தது.
Verse 19
चक्षुष्मत्पद्मरागाग्र्यैर्वज्रभित्तिषु निर्मितै: । जुष्टं विचित्रवैतानैर्महार्हैर्हेमतोरणै: ॥ १९ ॥
வைரச் சுவர்களில் சிறந்த பத்மராகம்—மாணிக்கங்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்ததால் அது கண்கள் உடையதுபோல் தோன்றியது. விசித்திரமான விதானங்கள் (மேல்சாயல்கள்) மற்றும் மிக மதிப்புமிக்க பொன் தோரணங்களால் அது மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
Verse 20
हंसपारावतव्रातैस्तत्र तत्र निकूजितम् । कृत्रिमान् मन्यमानै: स्वानधिरुह्याधिरुह्य च ॥ २० ॥
அந்த அரண்மனையில் இடையிடையே அன்னங்களும் புறாக்களும் கூட்டமாக இனிய குரலில் கூவின. செயற்கை அன்ன‑புறாக்களும் உயிருள்ளதுபோல் இருந்ததால், உண்மையான அன்னங்கள் அவற்றைத் தம்மைப் போன்ற உயிர்ப்பறவைகள் என எண்ணி மீண்டும் மீண்டும் மேலே பறந்து அமர்ந்தன; இவ்வாறு அரண்மனை முழுதும் பறவைகளின் ஒலியால் அதிர்ந்தது।
Verse 21
विहारस्थानविश्रामसंवेशप्राङ्गणाजिरै: । यथोपजोषं रचितैर्विस्मापनमिवात्मन: ॥ २१ ॥
அந்த கோட்டையில் விளையாட்டு தோட்டங்கள், ஓய்வறைகள், உறங்குமறைகள், உள்ளும் வெளியும் உள்ள முற்றங்கள்—எல்லாம் வசதிக்கேற்றபடி அமைக்கப்பட்டிருந்தன. இதையெல்லாம் கண்ட முனிவரே தம்முள்ளே வியப்புற்றார்.
Verse 22
ईदृग्गृहं तत्पश्यन्तीं नातिप्रीतेन चेतसा । सर्वभूताशयाभिज्ञ: प्रावोचत्कर्दम: स्वयम् ॥ २२ ॥
இத்தகைய பெருவைபவ மாளிகையைப் பார்த்தும் தேவஹூதியின் மனம் மகிழவில்லை. எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தை அறிந்த கர்தம முனி அவளின் உணர்வை உணர்ந்து, தாமே தம் மனைவியிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।
Verse 23
निमज्ज्यास्मिन् हृदे भीरु विमानमिदमारुह । इदं शुक्लकृतं तीर्थमाशिषां यापकं नृणाम् ॥ २३ ॥
அஞ்சும் தேவஹூதி, நீ பயந்தவளாய் தோன்றுகிறாய். முதலில் விஷ்ணு பகவான் தாமே உருவாக்கிய பிந்து‑சரோவரம் எனும் தூய தீர்த்தத்தில் நீராடுவாய்; அது மனிதரின் ஆசிகளை நிறைவேற்றும். பின்னர் இந்த விமானத்தில் ஏறு।
Verse 24
सा तद्भर्तु: समादाय वच: कुवलयेक्षणा । सरजं बिभ्रती वासो वेणीभूतांश्च मूर्धजान् ॥ २४ ॥
தாமரைக்கண்ணுடைய தேவஹூதி தம் கணவரின் சொல்லை ஏற்றுக் கொண்டாள். ஆனால் அவள் அணிந்த ஆடை அழுக்காகவும், தலை முடி சடையாகக் குழைந்து கட்டப்பட்டிருந்ததாலும், அவள் மிக அழகாகத் தோன்றவில்லை।
Verse 25
अङ्गं च मलपङ्केन संछन्नं शबलस्तनम् । आविवेश सरस्वत्या: सर: शिवजलाशयम् ॥ २५ ॥
அவளுடைய உடல் அடர்ந்த அழுக்கால் மூடப்பட்டு, மார்புகள் மங்கலாயின; ஆயினும் சரஸ்வதியின் புனித நீர் நிறைந்த அந்த சிவமயக் குளத்தில் அவள் மூழ்கினாள்।
Verse 26
सान्त:सरसि वेश्मस्था: शतानि दश कन्यका: । सर्वा: किशोरवयसो ददर्शोत्पलगन्धय: ॥ २६ ॥
அந்தக் குளத்தின் உள்ளேயுள்ள மாளிகையில் அவள் ஆயிரம் கன்னியரை கண்டாள்; அனைவரும் இளமைத் துடிப்பில், தாமரை மணம் பரப்புவோர்.
Verse 27
तां दृष्ट्वा सहसोत्थाय प्रोचु: प्राञ्जलय: स्त्रिय: । वयं कर्मकरीस्तुभ्यं शाधि न: करवाम किम् ॥ २७ ॥
அவளைக் கண்டதும் அவர்கள் திடீரென எழுந்து, கைகூப்பி கூறினர்—“நாங்கள் உமது பணிப்பெண்கள்; ஆணையிடுங்கள், உமக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?”
Verse 28
स्नानेन तां महार्हेण स्नापयित्वा मनस्विनीम् । दुकूले निर्मले नूत्ने ददुरस्यै च मानदा: ॥ २८ ॥
அந்தப் பெண்கள் தேவஹூதியை மிக மதித்து, அரிய எண்ணெய்களும் உபடனங்களும் கொண்டு குளிப்பாட்டி, பின்னர் புதிய, தூய, நுண்மையான ஆடையை அணியத் தந்தனர்।
Verse 29
भूषणानि परार्ध्यानि वरीयांसि द्युमन्ति च । अन्नं सर्वगुणोपेतं पानं चैवामृतासवम् ॥ २९ ॥
பின்னர் அவர்கள் அவளை மிகச் சிறந்த, அரிய, ஒளிவீசும் அணிகலன்களால் அலங்கரித்து, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த உணவும், இனிய மயக்கமளிக்கும் ‘ஆசவம்’ பானமும் அளித்தனர்।
Verse 30
अथादर्शे स्वमात्मानं स्रग्विणं विरजाम्बरम् । विरजं कृतस्वस्त्ययनं कन्याभिर्बहुमानितम् ॥ ३० ॥
அப்போது அவள் கண்ணாடியில் தன் பிரதிபலிப்பைக் கண்டாள்—உடல் முழுதும் மாசற்றது, மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, தூய ஆடை அணிந்து, மங்கள திலகச் சின்னங்களால் பூஷிக்கப்பட்டு, பணிப்பெண்களால் மிகுந்த மரியாதையுடன் சேவிக்கப்பட்டாள்।
Verse 31
स्नातं कृतशिर:स्नानं सर्वाभरणभूषितम् । निष्कग्रीवं वलयिनं कूजत्काञ्चननूपुरम् ॥ ३१ ॥
தலை உட்பட முழு உடலும் நன்கு நீராடி தூய்மையடைந்தது. அவள் அனைத்துப் பாவாடைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்—லாக்கெட் (நிஷ்க) உடைய மாலை, கைகளில் வளையல்கள், கால்களில் ஒலிக்கும் பொன் நுபுரங்கள்।
Verse 32
श्रोण्योरध्यस्तया काञ्च्या काञ्चन्या बहुरत्नया । हारेण च महार्हेण रुचकेन च भूषितम् ॥ ३२ ॥
இடுப்பில் பல ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட பொன் காஞ்சி (இடுப்புப்பட்டை) அணிந்தாள்; மேலும் அரிய மாலையாலும், ருசக (மங்களப் பொருள்/சுப அலங்காரம்) என்பதாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்।
Verse 33
सुदता सुभ्रुवा श्लक्ष्णस्निग्धापाङ्गेन चक्षुषा । पद्मकोशस्पृधा नीलैरलकैश्च लसन्मुखम् ॥ ३३ ॥
அவளின் பற்கள் அழகானவை; புருவங்கள் மனோகரமானவை. கண்களின் மூலைகளில் மென்மையான ஈரச் சாயல் இருந்து, அது தாமரை மொட்டின் அழகையும் வென்றது. அவள் முகத்தைச் சூழ்ந்து கருநீலச் சுருள் கூந்தல் ஒளிர்ந்தது।
Verse 34
यदा सस्मार ऋषभमृषीणां दयितं पतिम् । तत्र चास्ते सह स्त्रीभिर्यत्रास्ते स प्रजापति: ॥ ३४ ॥
அவள் முனிவர்களில் சிறந்தவரும் தன் அன்பிற்குரிய கணவருமான கர்தம முனியை நினைத்தவுடன், பணிப்பெண்களுடன் சேர்ந்து, பிரஜாபதி இருந்த இடத்திலேயே உடனே தோன்றினாள்।
Verse 35
भर्तु: पुरस्तादात्मानं स्त्रीसहस्रवृतं तदा । निशाम्य तद्योगगतिं संशयं प्रत्यपद्यत ॥ ३५ ॥
கணவரின் முன்னிலையில் தன்னை ஆயிரம் பணிப்பெண்கள் சூழ்ந்திருப்பதையும், அவரது யோகப் பெருமையையும் கண்ட அவள் வியந்து, மனத்தில் ஐயம் கொண்டாள்।
Verse 36
स तां कृतमलस्नानां विभ्राजन्तीमपूर्ववत् । आत्मनो बिभ्रतीं रूपं संवीतरुचिरस्तनीम् ॥ ३६ ॥ विद्याधरीसहस्रेण सेव्यमानां सुवाससम् । जातभावो विमानं तदारोहयदमित्रहन् ॥ ३७ ॥
முனிவர் தேவஹூதி குளித்து தூய்மையடைந்து, முன்புபோல் அல்லாமல் தன் இயல்பான அரசகுமாரி அழகுடன் ஒளிர்வதை கண்டார். சிறந்த ஆடைகள் அணிந்து, அழகிய மார்பை முறையாக கட்டி, ஆயிரம் வித்யாதரிப் பெண்கள் அவளைச் சேவித்தனர்.
Verse 37
स तां कृतमलस्नानां विभ्राजन्तीमपूर्ववत् । आत्मनो बिभ्रतीं रूपं संवीतरुचिरस्तनीम् ॥ ३६ ॥ विद्याधरीसहस्रेण सेव्यमानां सुवाससम् । जातभावो विमानं तदारोहयदमित्रहन् ॥ ३७ ॥
ஆயிரம் வித்யாதரிப் பெண்கள் அவளைச் சேவித்தனர்; அவள் சிறந்த ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். பகைநாசகனே, முனிவரின் உள்ளத்தில் அவள்மேல் பாசம் எழ, அவளை அந்த விமானத்தில் ஏற்றினார்.
Verse 38
तस्मिन्नलुप्तमहिमा प्रिययानुरक्तो विद्याधरीभिरुपचीर्णवपुर्विमाने । बभ्राज उत्कचकुमुद्गणवानपीच्य- स्ताराभिरावृत इवोडुपतिर्नभ:स्थ: ॥ ३८ ॥
அன்புத் துணைவியிடம் ஈர்ப்புடன் இருந்தாலும், வித்யாதரிப் பெண்கள் சேவிக்கும் அந்த விமானத்தில் முனிவரின் மகிமை—தன்னடக்கம் எனும் ஆட்சி—குன்றவில்லை. அவர் துணைவியுடன், வானில் நட்சத்திரங்கள் சூழ்ந்த சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தார்; இரவில் குளங்களில் குமுதங்களை மலரச் செய்பவனைப் போல।
Verse 39
तेनाष्टलोकपविहारकुलाचलेन्द्र- द्रोणीस्वनङ्गसखमारुतसौभगासु । सिद्धैर्नुतो द्युधुनिपातशिवस्वनासु रेमे चिरं धनदवल्ललनावरूथी ॥ ३९ ॥
அந்த விமானத்தில் அவர் மேரு மலையின் இன்பத் தாழ்வாரங்களுக்கு சென்றார்; அங்கு குளிர்ந்த, மென்மையான, மணமிக்க காற்றுகள் காதல் உணர்வைத் தூண்டின. அங்கே சித்தர்கள் புகழும் குபேரன் அழகிய பெண்கள் சூழ இன்புறுவது போல, கர்தம முனியும் மனைவியுடன் அழகிய கன்னியர் சூழ நீண்ட காலம் பல ஆண்டுகள் இன்புற்றார்.
Verse 40
वैश्रम्भके सुरसने नन्दने पुष्पभद्रके । मानसे चैत्ररथ्ये च स रेमे रामया रत: ॥ ४० ॥
மனைவி ராமையால் திருப்தியடைந்த அவர், அந்த திவ்ய விமான-மாளிகையில் மேருவில் மட்டுமல்லாது வைஶ்ரம்பக, ஸுரஸன, நந்தன, புஷ்பபத்ரக, சைத்ரரத்ய தோட்டங்களிலும் மானஸ சரோவரக் கரையிலும் இன்புறச் சுற்றினார்।
Verse 41
भ्राजिष्णुना विमानेन कामगेन महीयसा । वैमानिकानत्यशेत चरँल्लोकान् यथानिल: ॥ ४१ ॥
ஒளிமிக்க, மகத்தான, விருப்பம்போல் செல்லும் அந்த விமானத்தில் அவர் காற்றைப் போல எல்லாத் திசைகளிலும் தடையின்றி பல லோகங்களில் உலாவி, விமானவாசி தேவர்களையும் மிஞ்சினார்।
Verse 42
किं दुरापादनं तेषां पुंसामुद्दामचेतसाम् । यैराश्रितस्तीर्थपदश्चरणो व्यसनात्यय: ॥ ४२ ॥
உறுதியான மனத்தையுடையோர், தீர்த்தபதனும் உலகத் துன்பங்களை நீக்கும் பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைந்தால், அவர்களுக்கு எது அரிது? அந்தத் திருவடிகளிலிருந்தே கங்கை முதலிய புனித நதிகள் பிறக்கின்றன।
Verse 43
प्रेक्षयित्वा भुवो गोलं पत्न्यै यावान् स्वसंस्थया । बह्वाश्चर्यं महायोगी स्वाश्रमाय न्यवर्तत ॥ ४३ ॥
மகாயோகி கர்தம முனி, மனைவிக்கு பிரபஞ்சத்தின் கோளத்தையும் அதன் பல வியப்பூட்டும் அமைப்புகளையும் காட்டிவிட்டு, தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்।
Verse 44
विभज्य नवधात्मानं मानवीं सुरतोत्सुकाम् । रामां निरमयन् रेमे वर्षपूगान्मुहूर्तवत् ॥ ४४ ॥
ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பியபின், அவர் தம்மை ஒன்பது உருவங்களாகப் பிரித்து, இன்பவாழ்வில் ஆவலுற்ற மனுவின் மகளான தேவஹூதி (ராமா)யை மகிழ்வித்து, அவளுடன் பல பல ஆண்டுகள் இன்புற்றார்; அவை ஒரு நொடியைப் போலக் கடந்தன।
Verse 45
तस्मिन् विमान उत्कृष्टां शय्यां रतिकरीं श्रिता । न चाबुध्यत तं कालं पत्यापीच्येन सङ्गता ॥ ४५ ॥
அந்த திவ்ய விமானத்தில் தேவஹூதி, மிக அழகிய கணவருடன், காமத்தைத் தூண்டும் சிறந்த படுக்கையில் தங்கி, காலம் எவ்வளவு சென்றது என்பதை உணரவில்லை।
Verse 46
एवं योगानुभावेन दम्पत्यो रममाणयो: । शतं व्यतीयु: शरद: कामलालसयोर्मनाक् ॥ ४६ ॥
இவ்வாறு யோக சக்தியின் அனுபவத்தால், காம இன்பத்திற்காக ஏங்கிய அந்தத் தம்பதியர் மகிழ்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்க, நூறு சரத்காலங்கள் கணநேரமெனக் கடந்தன।
Verse 47
तस्यामाधत्त रेतस्तां भावयन्नात्मनात्मवित् । नोधा विधाय रूपं स्वं सर्वसङ्कल्पविद्विभु: ॥ ४७ ॥
அனைவரின் உள்ளத்தையும் அறிந்தும், எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லவனுமான சக்திமிகு கர்தம முனி, அவளைத் தன் அரைஉடலெனக் கருதி, தன்னை ஒன்பது ரூபங்களாகப் பிரித்து, ஒன்பது முறை விந்து நிஷேகத்தால் தேவஹூதியை கர்ப்பிணியாக்கினார்।
Verse 48
अत: सा सुषुवे सद्यो देवहूति: स्त्रिय: प्रजा: । सर्वास्ताश्चारुसर्वाङ्ग्यो लोहितोत्पलगन्धय: ॥ ४८ ॥
அதன்பின் அதே நாளில் தேவஹூதி உடனே ஒன்பது பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றாள்; அவர்கள் அனைவரும் அங்கங்கிலும் அழகியவர்களாகவும், செம்பத்மத்தின் மணம் கமழ்வோராகவும் இருந்தனர்।
Verse 49
पतिं सा प्रव्रजिष्यन्तं तदालक्ष्योशतीबहि: । स्मयमाना विक्लवेन हृदयेन विदूयता ॥ ४९ ॥
கணவர் இல்லம் விட்டு செல்லத் தயாராக இருப்பதைப் பார்த்தவுடன், அவள் வெளியில் புன்னகைத்தாள்; ஆனால் உள்ளத்தில் அவளது இதயம் கலங்கி துயரால் நொறுங்கியது।
Verse 50
लिखन्त्यधोमुखी भूमिं पदा नखमणिश्रिया । उवाच ललितां वाचं निरुध्याश्रुकलां शनै: ॥ ५० ॥
அவள் தலை குனிந்து நின்று, மணிபோல் ஒளிரும் நகங்களின் பிரகாசம் கொண்ட பாதத்தால் நிலத்தைச் சுரண்டினாள். கண்ணீரை அடக்கி மெதுவாக இனிய சொற்கள் சொன்னாள்.
Verse 51
देवहूतिरुवाच सर्वं तद्भगवान्मह्यमुपोवाह प्रतिश्रुतम् । अथापि मे प्रपन्नाया अभयं दातुमर्हसि ॥ ५१ ॥
தேவஹூதி கூறினாள்—என் ஆண்டவா, எனக்குத் தந்த வாக்குறுதிகளை எல்லாம் நீங்கள் நிறைவேற்றினீர். ஆயினும் நான் உமக்கு சரணடைந்தவள்; எனக்கு அபயத்தையும் அருள வேண்டும்.
Verse 52
ब्रह्मन्दुहितृभिस्तुभ्यं विमृग्या: पतय: समा: । कश्चित्स्यान्मे विशोकाय त्वयि प्रव्रजिते वनम् ॥ ५२ ॥
ஓ பிராமணரே, உங்கள் மகள்கள் தங்களுக்கு ஏற்ற கணவர்களைத் தேடி தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்று விடுவார்கள். ஆனால் நீங்கள் சன்னியாசியாக வனத்திற்குச் சென்றபின் என் துயரத்தை யார் தணிப்பார்?
Verse 53
एतावतालं कालेन व्यतिक्रान्तेन मे प्रभो । इन्द्रियार्थप्रसङ्गेन परित्यक्तपरात्मन: ॥ ५३ ॥
என் பிரபுவே, இంద్రிய இன்பப் பொருள்களில் பற்றுதலால் நாம் இத்தனை காலத்தை வீணாக்கி, பரமாத்மாவின் ஞானத்தை வளர்த்தலை புறக்கணித்தோம்.
Verse 54
इन्द्रियार्थेषु सज्जन्त्या प्रसङ्गस्त्वयि मे कृत: । अजानन्त्या परं भावं तथाप्यस्त्वभयाय मे ॥ ५४ ॥
இంద్రியப் பொருள்களில் பற்றுடன் இருந்து, உமது பரம நிலையைக் அறியாமலேயே நான் உம்மீது அன்பு கொண்டேன். ஆயினும் உம்மீது உருவான இந்தப் பற்றுதல் என் எல்லாப் பயத்தையும் நீக்கட்டும்.
Verse 55
सङ्गो य: संसृतेर्हेतुरसत्सु विहितोऽधिया । स एव साधुषु कृतो नि:सङ्गत्वाय कल्पते ॥ ५५ ॥
புலனின்பத்திற்கான அசத்சங்கம் நிச்சயமாகப் பந்தத்தின் வழி; அதே சங்கம் சாதுக்களுடன் நிகழ்ந்தால், அறியாமையிலே செய்தாலும், அது பற்றின்மையும் விடுதலையும் அளிக்கும் வழியாகிறது।
Verse 56
नेह यत्कर्म धर्माय न विरागाय कल्पते । न तीर्थपदसेवायै जीवन्नपि मृतो हि स: ॥ ५६ ॥
யாருடைய செயல் அவரை தர்ம வாழ்விற்கு உயர்த்தாதோ, யாருடைய தர்மச் சடங்குகள் வைராக்யத்தை எழுப்பாதோ, மேலும் யாருடைய வைராக்யமும் பரமபுருஷனின் திருவடிச் சேவைக்கு (தீர்த்தபத) இட்டுச் செல்லாதோ—அவன் உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்தவனே.
Verse 57
साहं भगवतो नूनं वञ्चिता मायया दृढम् । यत्त्वां विमुक्तिदं प्राप्य न मुमुक्षेय बन्धनात् ॥ ५७ ॥
என் ஆண்டவனே! பகவானின் வெல்ல முடியாத மாயை என்னை உறுதியாக ஏமாற்றிவிட்டது; ஏனெனில் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை தரும் உங்கள் சங்கத்தைப் பெற்றும், நான் பந்தவிடுதலை விரும்பவில்லை.
Frequently Asked Questions
Kardama’s vimāna demonstrates yoga-siddhi under divine sanction, but the chapter frames it as subordinate to Viṣṇu’s grace. The opulence is used to honor Devahūti’s service and fulfill gṛhastha obligations (including progeny), while simultaneously teaching that material and celestial enjoyments remain perishable—thus preparing Devahūti’s mind for renunciation and liberation-centered inquiry.
Bindu-sarovara, described as created by Lord Viṣṇu and infused with sacred waters, functions as a tīrtha of purification and renewal. Devahūti’s bathing and re-adornment by celestial maidens symbolize śuddhi (cleansing of exhaustion and impurity) and the restoration of auspiciousness, enabling the next stage of household duty while also hinting that true beauty and fulfillment ultimately depend on divine grace rather than bodily condition.
They are celestial maidens (often understood as Gandharva-associated attendants) who serve under Kardama’s mystic arrangement. Narratively, they display the reach of yogic power; symbolically, they underscore that even the finest services and pleasures of higher realms are still within the created order and thus cannot replace the ‘fearlessness’ (abhaya) that comes only from spiritual realization and devotion.
The Bhāgavatam distinguishes saṅga by intention and consciousness: when association is driven by kāma (enjoyment), it strengthens ahaṅkāra and karma, binding one to repeated birth and death. The same social proximity, when centered on a sādhu and oriented to the Supreme Lord, plants śraddhā, awakens vairāgya, and redirects life toward bhakti—thus becoming a cause of liberation even if one begins without full philosophical clarity.
The nine daughters extend Svāyambhuva Manu’s manvantara genealogy and enable further dharmic propagation through their future marriages. At the same time, their birth marks the completion of Kardama’s household responsibilities, creating the narrative condition for his renunciation and for Devahūti’s intensified quest for mukti—culminating in the forthcoming teachings connected to Lord Kapila.