Adhyaya 17

Verse 1

मैत्रेय उवाच निशम्यात्मभुवा गीतं कारणं शङ्कयोज्झिता: । तत: सर्वे न्यवर्तन्त त्रिदिवाय दिवौकस: ॥ १ ॥

ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்—விஷ்ணுவிலிருந்து பிறந்த பிரம்மா இருளின் காரணத்தை விளக்கிக் கூறியதை கேட்டவுடன், மேலுலகத் தேவர்கள் அச்சமும் ஐயமும் நீங்கினர். பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் உலகங்களுக்கு மீண்டும் சென்றனர்.

Verse 2

दितिस्तु भर्तुरादेशादपत्यपरिशङ्किनी । पूर्णे वर्षशते साध्वी पुत्रौ प्रसुषुवे यमौ ॥ २ ॥

பதியின் ஆணையும் முன்னறிவிப்பும் காரணமாக, தன் கருவிலுள்ள பிள்ளைகளால் தேவர்களுக்கு துன்பம் வருமோ என்று நற்குணமுள்ள திதி மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தாள். முழு நூறு ஆண்டுகள் கர்ப்பம் தாங்கிய பின் அவள் இரட்டைக் குமாரர்களை பெற்றாள்.

Verse 3

उत्पाता बहवस्तत्र निपेतुर्जायमानयो: । दिवि भुव्यन्तरिक्षे च लोकस्योरुभयावहा: ॥ ३ ॥

அந்த இரு தானவர்கள் பிறந்தபோது, விண்ணுலகம், பூமி மற்றும் இடைநிலையுலகம் ஆகிய அனைத்திலும் பல இயற்கை அசம்பாவிதங்கள் நிகழ்ந்தன; அவை மிகப் பயங்கரமும் அதிசயமும் ஆனவை.

Verse 4

सहाचला भुवश्चेलुर्दिश: सर्वा: प्रजज्वलु: । सोल्काश्चाशनय: पेतु: केतवश्चार्तिहेतव: ॥ ४ ॥

மலைகளுடன் கூடிய பூமி நடுங்கியது; எல்லாத் திசைகளும் தீப்பற்றியதுபோல் தோன்றின. உல்கைகள், இடிமின்னுடன் கூடிய வஜ்ரவீழ்ச்சிகள் நிகழ்ந்தன; சனி போன்ற அபசகுன கிரகங்களும் வால்நட்சத்திரங்களும் தோன்றி, பெரும் துயரத்தின் அறிகுறிகளாயின.

Verse 5

ववौ वायु: सुदु:स्पर्श: फूत्कारानीरयन्मुहु: । उन्मूलयन्नगपतीन्वात्यानीको रजोध्वज: ॥ ५ ॥

மிகக் கடுமையான தொடுதலுடைய காற்று மீண்டும் மீண்டும் சீறி வீசி, பெருமரங்களை வேரோடு பிடுங்கியது; புயல்கள் அதன் படையாய், தூசிமேகங்கள் அதன் கொடிகளாய் இருந்தன.

Verse 6

उद्धसत्तडिदम्भोदघटया नष्टभागणे । व्योम्नि प्रविष्टतमसा न स्म व्याद‍ृश्यते पदम् ॥ ६ ॥

சிரிப்பைப் போல மின்னல் மின்னும் அடர்ந்த மேகக் கூட்டங்கள் வானின் ஒளிமிக்க நட்சத்திரங்களை மறைத்தன; இருள் எங்கும் ஆட்சி செய்தது, எதுவும் காணப்படவில்லை.

Verse 7

चुक्रोश विमना वार्धिरुदूर्मि: क्षुभितोदर: । सोदपानाश्च सरितश्चुक्षुभु: शुष्कपङ्कजा: ॥ ७ ॥

உயர்ந்த அலைகளுடன் கடல் துயருற்றவன் போல அலறியது; கடல்வாழ் உயிர்கள் கலங்கின. நதிகளும் குளங்களும் கிணறுகளும் கலக்கமுற்றன; தாமரைகள் வாடின.

Verse 8

मुहु: परिधयोऽभूवन् सराह्वो: शशिसूर्ययो: । निर्घाता रथनिर्ह्रादा विवरेभ्य: प्रजज्ञिरे ॥ ८ ॥

சூரியன் சந்திரன் இருவரையும் சுற்றி மீண்டும் மீண்டும் மங்கலான வளையங்கள் தோன்றின, கிரகண நேரம் போல; மேகமின்றியே இடிமுழக்கம் கேட்டது, மலைக் குகைகளிலிருந்து தேர்களின் குலுக்கல் போன்ற ஒலிகள் எழுந்தன.

Verse 9

अन्तर्ग्रामेषु मुखतो वमन्त्यो वह्निमुल्बणम् । सृगालोलूकटङ्कारै: प्रणेदुरशिवं शिवा: ॥ ९ ॥

கிராமங்களின் உள்ளே பெண் நரிகள் அபசகுனமாக அலறி, வாயிலிருந்து கொடுந்தீயை உமிழ்ந்தன; அவற்றுடன் நரிகளும் ஆந்தைகளும் கரகரப்பான குரலால் அமங்கலத்தை அறிவித்தன.

Verse 10

सङ्गीतवद्रोदनवदुन्नमय्य शिरोधराम् । व्यमुञ्चन् विविधा वाचो ग्रामसिंहास्ततस्तत: ॥ १० ॥

கழுத்தை உயர்த்திக் கொண்டு நாய்கள் இங்கும் அங்கும் பலவித ஒலிகளை எழுப்பின—சிலவேளை பாடல் போலவும், சிலவேளை அழுகை போலவும்।

Verse 11

खराश्च कर्कशै: क्षत्त: खुरैर्घ्नन्तो धरातलम् । खार्काररभसा मत्ता: पर्यधावन् वरूथश: ॥ ११ ॥

ஓ க்ஷத்தா (விதுரா), கழுதைகள் கடினக் குளம்புகளால் நிலத்தைத் தட்டிக் கொண்டு, மயக்கமுற்றவையாக கூட்டம் கூட்டமாக ஓடி, கரகரப்பாக கத்தின।

Verse 12

रुदन्तो रासभत्रस्ता नीडादुदपतन् खगा: । घोषेऽरण्ये च पशव: शकृन्मूत्रमकुर्वत ॥ १२ ॥

கழுதைகளின் கத்தலால் அஞ்சிய பறவைகள் அலறியபடி கூண்டுகளை விட்டு பறந்தன; தொழுவிலும் காட்டிலும் இருந்த மாடுகள் மலமும் மூத்திரமும் கழித்தன।

Verse 13

गावोऽत्रसन्नसृग्दोहास्तोयदा: पूयवर्षिण: । व्यरुदन्देवलिङ्गानि द्रुमा: पेतुर्विनानिलम् ॥ १३ ॥

மாடுகள் அச்சத்தில் நடுங்கி, பாலுக்குப் பதிலாக இரத்தம் சுரந்தன; மேகங்கள் புழுவை (புண்) மழையாக்கின; கோயில்களில் தேவ விக்ரகங்கள் கண்ணீர் விட்டன; காற்றில்லாமலே மரங்கள் விழுந்தன।

Verse 14

ग्रहान् पुण्यतमानन्ये भगणांश्चापि दीपिता: । अतिचेरुर्वक्रगत्या युयुधुश्च परस्परम् ॥ १४ ॥

செவ்வாய், சனி போன்ற அசுப கிரகங்கள் மிகப் பிரகாசித்து, புதன், குரு, வெள்ளி மற்றும் பல நட்சத்திர மண்டலங்களை மிஞ்சின; வளைந்த பாதையில் சென்று கிரகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதின।

Verse 15

दृष्ट्वान्यांश्च महोत्पातानतत्तत्त्वविद: प्रजा: । ब्रह्मपुत्रानृते भीता मेनिरे विश्‍वसम्प्लवम् ॥ १५ ॥

இவ்வாறான பல மகோற்பாதங்களைப் பார்த்து, பிரம்மாவின் நான்கு குமாரர்களைத் தவிர தத்துவம் அறியாத மக்கள் அஞ்சினர். இக்குறிகளின் மறைபொருள் அறியாமல் உலகப் பிரளயம் நெருங்கியது என எண்ணினர்.

Verse 16

तावादिदैत्यौ सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषौ । ववृधातेऽश्मसारेण कायेनाद्रिपती इव ॥ १६ ॥

அந்த இரு ஆதிதைத்யர்கள் திடீரென தம் அபூர்வ வீரத்தை வெளிப்படுத்தினர். அவர்களின் உடல் எஃகுபோல் உறுதியாய் வளர்ந்து, இரு மாபெரும் மலைகளைப் போல உயர்ந்தது.

Verse 17

दिविस्पृशौ हेमकिरीटकोटिभि- र्निरुद्धकाष्ठौ स्फुरदङ्गदाभुजौ । गां कम्पयन्तौ चरणै: पदे पदे कट्या सुकाञ्‍च्यार्कमतीत्य तस्थतु: ॥ १७ ॥

அவர்களின் பொன் கிரீடச் சிகரங்கள் வானைத் தொட்டன; திசைகள் மறைந்தன. அடியெடுத்து வைக்கும் போதெல்லாம் பூமி நடுங்கியது; ஒளிரும் வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தோள்கள், அழகிய காஞ்சியால் கட்டிய இடுப்பு சூரியனையே மறைப்பதுபோல் நின்றது.

Verse 18

प्रजापतिर्नाम तयोरकार्षीद् य: प्राक् स्वदेहाद्यमयोरजायत । तं वै हिरण्यकशिपुं विदु: प्रजा यं तं हिरण्याक्षमसूत साग्रत: ॥ १८ ॥

உயிர்களின் படைப்பாளியான பிரஜாபதி கஷ்யபர் அந்த இரட்டைப் புதல்வர்களுக்கு பெயரிட்டார். முதலில் பிறந்தவனை ஹிரண்யாக்ஷன் என்றும், திதியின் கருவில் முதலில் கருவுற்றவனை ஹிரண்யகசிபு என்றும் அழைத்தார்.

Verse 19

चक्रे हिरण्यकशिपुर्दोर्भ्यां ब्रह्मवरेण च । वशे सपालाँल्लोकांस्त्रीनकुतोमृत्युरुद्धत: ॥ १९ ॥

பிரம்மாவின் வரம் பெற்றதால் ஹிரண்யகசிபு அகந்தையால் மிதந்தான். தன் புயபலத்தால் மூன்று உலகங்களையும் அவற்றின் காவலர்களுடன் அடக்கி வைத்தான்; ஆகவே மும்முலகிலும் எவரிடமும் மரணப் பயம் அவனுக்கு இல்லை.

Verse 20

हिरण्याक्षोऽनुजस्तस्य प्रिय: प्रीतिकृदन्वहम् । गदापाणिर्दिवं यातो युयुत्सुर्मृगयन् रणम् ॥ २० ॥

அவனுடைய இளைய சகோதரன் ஹிரண்யாக்ஷன் எப்போதும் மூத்தவன் ஹிரண்யகசிபுவை மகிழ்விக்கச் செயல்களில் ஈடுபட்டான். தோளில் கதையைச் சுமந்து, போர்வேட்கையுடன் உலகமெங்கும் போரைத் தேடி அலைந்தான்।

Verse 21

तं वीक्ष्य दु:सहजवं रणत्काञ्चननूपुरम् । वैजयन्त्या स्रजा जुष्टमंसन्यस्तमहागदम् ॥ २१ ॥

அவனைப் பார்த்தால் அவன் சீற்ற வேகம் கட்டுப்படுத்த இயலாதது எனத் தெரிந்தது. கால்களில் ஒலிக்கும் பொன் நுப்புரங்கள், மார்பில் பெரும் வைஜயந்தி மாலை, மேலும் ஒரு தோளில் சாய்த்த பெருங்கதை—இவ்வாறு அவன் அலங்கரித்திருந்தான்।

Verse 22

मनोवीर्यवरोत्सिक्तमसृण्यमकुतोभयम् । भीता निलिल्यिरे देवास्तार्क्ष्यत्रस्ता इवाहय: ॥ २२ ॥

மனமும் உடலும் கொண்ட வலிமையும், பெற்ற வரத்தின் பெருமையும் அவனை அகந்தையால் மயக்கியது. யாரிடமும் மரணப் பயம் அவனுக்கு இல்லை; அவனைத் தடுக்க இயலாத நிலை. ஆகவே தேவர்கள் அவனைப் பார்த்தவுடனே அஞ்சித் தங்களை மறைத்தனர்; கருடனை அஞ்சிச் பாம்புகள் ஒளிவதுபோல்।

Verse 23

स वै तिरोहितान् दृष्ट्वा महसा स्वेन दैत्यराट् । सेन्द्रान्देवगणान् क्षीबानपश्यन् व्यनदद् भृशम् ॥ २३ ॥

தன் மகிமையால் இந்திரன் உட்பட தேவர்கள் மறைந்ததை அந்த தைத்யராஜன் கண்டான். முன்பு வலிமை மயக்கத்தில் இருந்த அவர்களை காணாததால், அவன் மிகுந்த சத்தத்துடன் கர்ஜித்தான்।

Verse 24

ततो निवृत्त: क्रीडिष्यन् गम्भीरं भीमनिस्वनम् । विजगाहे महासत्त्वो वार्धिं मत्त इव द्विप: ॥ २४ ॥

பின்னர் விண்ணுலகத்திலிருந்து திரும்பிய அந்த மகாபல தைத்யன், விளையாட்டுக்காக, ஆழமாய் பயங்கரமாக முழங்கும் கடலில் கோபமுற்ற மத யானை போல பாய்ந்து இறங்கினான்।

Verse 25

तस्मिन् प्रविष्टे वरुणस्य सैनिका यादोगणा: सन्नधिय: ससाध्वसा: । अहन्यमाना अपि तस्य वर्चसा प्रधर्षिता दूरतरं प्रदुद्रुवु: ॥ २५ ॥

அவன் கடலில் நுழைந்தவுடன் வருணனின் படையெனிய நீர்வாழ் உயிர்கள் அச்சமடைந்து, அவன் ஒளியால் தாக்கப்படாமலேயே மிகத் தொலைவிற்கு ஓடின. இவ்வாறு ஹிரண்யாக்ஷன் அடியெடுப்பின்றியே தன் பிரபாவத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 26

स वर्षपूगानुदधौ महाबल- श्चरन्महोर्मीञ्‍छ्वसनेरितान्मुहु: । मौर्व्याभिजघ्ने गदया विभावरी- मासेदिवांस्तात पुरीं प्रचेतस: ॥ २६ ॥

பல பல ஆண்டுகள் கடலில் அலைந்து திரிந்த மகாபலன் ஹிரண்யாக்ஷன், காற்றால் எழுப்பப்பட்ட மாபெரும் அலைகளைத் தன் இரும்புக் கதையால் மீண்டும் மீண்டும் அடித்து, இறுதியில் வருணனின் தலைநகர் விபாவரியை அடைந்தான்.

Verse 27

तत्रोपलभ्यासुरलोकपालकं यादोगणानामृषभं प्रचेतसम् । स्मयन् प्रलब्धुं प्रणिपत्य नीचव- ज्जगाद मे देह्यधिराज संयुगम ॥ २७ ॥

அங்கே நீர்வாழ் உயிர்களின் தலைவனும் கீழுலகத்தின் காவலனுமான வருணன் (ப்ரசேதஸ்) இருப்பதை அறிந்து, அவனை ஏளனம் செய்யச் சிரித்தபடி, தாழ்ந்தவன் போல அவன் பாதங்களில் விழுந்து—“ஓ அதிராஜா, எனக்கு போர் தாரும்!” என்று சொன்னான்.

Verse 28

त्वं लोकपालोऽधिपतिर्बृहच्छ्रवा वीर्यापहो दुर्मदवीरमानिनाम् । विजित्य लोकेऽखिलदैत्यदानवान् यद्राजसूयेन पुरायजत्प्रभो ॥ २८ ॥

நீ ஒரு உலகவட்டத்தின் காவலனும் பரந்த புகழுடைய அதிபதியும்; அகந்தையால் மயங்கிய வீரர்களின் வலிமையைப் பறிப்பவனும் ஆவாய். உலகிலுள்ள எல்லா தைத்ய-தானவர்களையும் வென்று, ஒருகாலத்தில் பிரபுவுக்காக ராஜசூய யாகம் செய்தாய்.

Verse 29

स एवमुत्सिक्तमदेन विद्विषा द‍ृढं प्रलब्धो भगवानपां पति: । रोषं समुत्थं शमयन् स्वया धिया व्यवोचदङ्गोपशमं गता वयम् ॥ २९ ॥

இவ்வாறு எல்லையற்ற அகந்தையால் மயங்கிய பகைவன் கடுமையாக ஏளனம் செய்தபோது, வணங்கத்தக்க நீரின் அதிபதி வருணன் கோபமுற்றான்; ஆனால் தன் விவேகத்தால் எழுந்த கோபத்தை அடக்கி, “அன்பனே, நாம் இப்போது போரை விட்டு விலகியுள்ளோம்; போருக்கு நாம் மிக முதிர்ந்தோம்” என்று பதிலளித்தான்.

Verse 30

पश्यामि नान्यं पुरुषात्पुरातनाद् य: संयुगे त्वां रणमार्गकोविदम् । आराधयिष्यत्यसुरर्षभेहि तं मनस्विनो यं गृणते भवाद‍ृशा: ॥ ३० ॥

போரில் உன்னைத் திருப்திப்படுத்த வல்லவர் அந்த ஆதிபுருஷன் ஸ்ரீ விஷ்ணுவைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் காணேன். ஆகவே, அசுரரிஷபா, உன்னைப் போன்ற வீரரும் புகழ்ந்து கூறும் அவரிடமே செல்.

Verse 31

तं वीरमारादभिपद्य विस्मय: शयिष्यसे वीरशये श्वभिर्वृत: । यस्त्वद्विधानामसतां प्रशान्तये रूपाणि धत्ते सदनुग्रहेच्छया ॥ ३१ ॥

அந்த வீரப் பெருமானை அணுகியவுடனே உன் அகந்தை உடனே அழியும்; நாய்கள் சூழ்ந்த போர்க்களத்தில் வீரசயனத்தில் நீ நிரந்தர நித்திரை கொள்வாய். உன்னைப் போன்ற தீயோரைக் கட்டுப்படுத்தவும், நல்லோருக்கு அருள் செய்யவும் அவர் வராஹாதி அவதாரங்களை எடுக்கிறார்.