Adhyaya 16
The Lord’s Apology to the Kumāras and the Fall of Jaya and Vijaya
வைகுண்டத்தின் வாயிலில் நான்கு குமாரர்கள் காவலர்கள் ஜய–விஜயரை சபித்ததால் பெரும் குழப்பம் எழுகிறது; அதைத் தீர்க்க பிரம்மாவும் ஸ்வயம் பகவானும் தோன்றுகின்றனர். பகவான் தம் சேவகர்களின் குற்றத்திற்குப் பொறுப்பைத் தாமே ஏற்று மன்னிப்பு வேண்டி, பிராமணர், பசு, ஆதரவற்றோர் ஆகியோர் தம் திருமேனியின் அங்கங்களே என அறிவிக்கிறார். அவர் பக்தவாத்ஸல்யத்தை வெளிப்படுத்தி, சாதுப் பிராமணர்க்கு அளிக்கும் அன்னதானமும் நைவேத்யமும் யாகாஹுதிகளைக் காட்டிலும் அதிகம் பிரியமானது என்றும், வைஷ்ணவ பாதரஜம் பரமப் பூஜ்யம் என்றும் கூறுகிறார். முன்பு கோபமுற்றிருந்த முனிவர்கள் பகவானின் வேதநிகரான வாக்கால் உருகினாலும், அவரது ஆழ்ந்த நோக்கை அறிய இயலாது; தர்மத்தின் மூலமும் காவலனுமாகிய அவரின் தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். சாபம் தம் அனுமதியாலேயே நிகழ்ந்தது என்று பகவான் விளக்குகிறார்—ஜயவிஜயர் அசுரயோனியில் பிறந்தாலும், கோபத்தால் உண்டான தீவிர ததாத்மியத்தால் விரைவில் மீண்டும் திரும்புவர். அவர்கள் வைகுண்டத்தை விட்டு நீங்கும்போது தேவர்கள் வருந்துகின்றனர்; லக்ஷ்மியின் முன்சொல் நினைவுக்கு வருகிறது. கதை திதியின் கருவில் அவர்களின் அவதாரத்திற்கும், வரவிருக்கும் தெய்வீக தலையீடுகள் மற்றும் சமநிலை மீட்பிற்கும் வழி வகுக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच इति तद् गृणतां तेषां मुनीनां योगधर्मिणाम् । प्रतिनन्द्य जगादेदं विकुण्ठनिलयो विभु: ॥ १ ॥
பிரம்மா கூறினார்—யோக தர்மத்தில் நிலைத்த அந்த முனிவர்களின் சொற்களைப் பாராட்டி, வைகுண்டத்தில் வாசம் செய்யும் அனைத்தையும் ஆளும் பரமன் இவ்வாறு உரைத்தான்.
Verse 2
श्रीभगवानुवाच एतौ तौ पार्षदौ मह्यं जयो विजय एव च । कदर्थीकृत्य मां यद्वो बह्वक्रातामतिक्रमम् ॥ २ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—இவர்கள் என் பர்ஷதர்கள் ஜயன், விஜயன்; என்னை அலட்சியப்படுத்தி உங்கள்மேல் பெரும் அபராதம் செய்தனர்।
Verse 3
यस्त्वेतयोर्धृतो दण्डो भवद्भिर्मामनुव्रतै: । स एवानुमतोऽस्माभिर्मुनयो देवहेलनात् ॥ ३ ॥
மகா முனிவர்களே, என்னைத் தொடர்ந்து நிற்கும் நீங்கள் இவர்களுக்கு விதித்த தண்டனையை நான் ஏற்கிறேன்; தேவர்களை இகழ்ந்ததற்காக அது எனக்கும் ஒப்புதலானதே।
Verse 4
तद्व: प्रसादयाम्यद्य ब्रह्म दैवं परं हि मे । तद्धीत्यात्मकृतं मन्ये यत्स्वपुम्भिरसत्कृता: ॥ ४ ॥
இன்று நான் உங்கள் அருளை வேண்டுகிறேன்; எனக்குப் பிராமணரே பரம தெய்வம். என் சேவகர்கள் செய்த அவமதிப்பை நான் என் குற்றமாகவே கருதுகிறேன்; ஆகவே இந்நிகழ்விற்கு மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்।
Verse 5
यन्नामानि च गृह्णाति लोको भृत्ये कृतागसि । सोऽसाधुवादस्तत्कीर्तिं हन्ति त्वचमिवामय: ॥ ५ ॥
சேவகர் குற்றம் செய்தால் மக்கள் எஜமானனைப் பழிப்பர்; அந்தப் பழி எஜமானனின் கீர்த்தியை வெள்ளைக் குஷ்டம் தோலை மாசுபடுத்துவது போலக் கெடுக்கும்।
Verse 6
यस्यामृतामलयश:श्रवणावगाह: सद्य: पुनाति जगदाश्वपचाद्विकुण्ठ: । सोऽहं भवद्भय उपलब्धसुतीर्थकीर्ति- श्छिन्द्यां स्वबाहुमपि व: प्रतिकूलवृत्तिम् ॥ ६ ॥
என் அமுதமயமான தூய புகழை காதால் கேட்பதே செவிச் ச্নானம்; அது உலகை, நாய்மாமிசம் சமைத்து உண்ணும் ச்வபச சாண்டாளனையும் உடனே தூய்மைப்படுத்தும். இப்போது நீங்கள் என்னை ஐயமின்றி அறிந்தீர்கள்; ஆகவே என் கை கூட உங்களுக்கு விரோதமாக நடந்தால், அதை வெட்டத் தயங்கமாட்டேன்।
Verse 7
यत्सेवया चरणपद्मपवित्ररेणुं सद्य:क्षताखिलमलं प्रतिलब्धशीलम् । न श्रीर्विरक्तमपि मां विजहाति यस्या: प्रेक्षालवार्थ इतरे नियमान् वहन्ति ॥ ७ ॥
பகவான் கூறினார்—நான் என் பக்தர்களின் சேவகன்; ஆகவே என் தாமரைத் திருவடிகளின் புனிதத் தூள் உடனே எல்லாப் பாபமலத்தையும் அகற்றுகிறது. அந்தச் சேவையால் என் இயல்பு இப்படியாகி விட்டது—நான் அவளிடம் பற்றில்லாதிருந்தாலும் திருமகள் என்னை விட்டு நீங்காள்; ஆனால் பிறர் அவளின் சிறு அருளுக்காகவும் அவளின் அழகை போற்றி விரத-நியமங்களை மேற்கொள்கிறார்கள்।
Verse 8
नाहं तथाद्मि यजमानहविर्विताने श्च्योतद्घृतप्लुतमदन् हुतभुङ्मुखेन । यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोऽनुघासं तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकै: ॥ ८ ॥
யஜமானர்கள் யாகஅக்னியில்—அது என் ஒரு வாயே—நெய் சொட்டச் சொட்ட ஹவியை அர்ப்பணித்தாலும், நான் அதனை அவ்வளவு ரசித்து அனுபவிப்பதில்லை; ஆனால் தங்கள் கர்மபலனை எனக்கு அர்ப்பணித்து என் பிரசாதத்தில் எப்போதும் திருப்தியாய் இருக்கும் பிராமணர்களின் வாயில் அளிக்கப்படும் நெய் நிறைந்த சுவையான உணவுத் துண்டுகளை நான் மிகுந்த இன்பத்துடன் ஏற்கிறேன்।
Verse 9
येषां बिभर्म्यहमखण्डविकुण्ठयोग- मायाविभूतिरमलाङ्घ्रि रज: किरीटै: । विप्रांस्तु को न विषहेत यदर्हणाम्भ: सद्य: पुनाति सहचन्द्रललामलोकान् ॥ ९ ॥
நான் தடையற்ற வைகுண்ட-யோகமாயா சக்தியின் அதிபதி; கங்கைநீர் என் திருவடிகள் கழுவிய பின் மீதமுள்ள புனித நீரே. அந்த நீர் சந்திரசேகரன் சிவன் தன் தலையில் தாங்கி, மூன்று உலகங்களையும் உடனே தூய்மைப்படுத்துகிறது. நான் வைஷ்ணவரின் திருவடித் தூளை என் தலைமேல் அணிகலனாகத் தாங்குகிறேன் என்றால், அதைத் தாங்க மறுப்பவர் யார்?
Verse 10
ये मे तनूर्द्विजवरान्दुहतीर्मदीया भूतान्यलब्धशरणानि च भेदबुद्ध्या । द्रक्ष्यन्त्यघक्षतदृशो ह्यहिमन्यवस्तान् गृध्रा रुषा मम कुषन्त्यधिदण्डनेतु: ॥ १० ॥
பிராமணர்கள், பசுக்கள், பாதுகாப்பற்ற உயிர்கள்—all என் உடலே. தங்கள் பாவத்தால் பார்வை கெட்டவர்கள், வேற்றுமை எண்ணத்தால் இவற்றை என்னிடமிருந்து வேறெனக் காண்கிறார்கள். அவர்கள் கோபச் சர்ப்பங்களைப் போன்றவர்கள்; பாவிகளுக்குத் தண்டனை அளிக்கும் யமராஜனின் கழுகுபோன்ற தூதர்கள் கோபத்துடன் தங்கள் அலகுகளால் அவர்களைச் சிதறடிக்கிறார்கள்।
Verse 11
ये ब्राह्मणान्मयि धिया क्षिपतोऽर्चयन्त- स्तुष्यद्धृद: स्मितसुधोक्षितपद्मवक्त्रा: । वाण्यानुरागकलयात्मजवद् गृणन्त: सम्बोधयन्त्यहमिवाहमुपाहृतस्तै: ॥ ११ ॥
மற்றொரு பக்கம், பிராமணர்களை மனத்தில் என்னையே எனக் கருதி, அவர்கள் கடுமையான சொற்கள் கூறினாலும் அவர்களை மதிப்பவர்கள்—மனமகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவர்கள், அமுதமயப் புன்னகையால் ஒளிரும் தாமரை முகத்தவர்கள்—அன்பு நிறைந்த வார்த்தைகளால், மகன் கோபித்த தந்தையை சமாதானப்படுத்துவது போல, பிராமணர்களை அமைதிப்படுத்துகிறார்கள். அவர்களே என் இதயத்தை கவர்கிறார்கள்; நான் கூட அவர்களால் சமாதானப்படுத்தப்பட்டதுபோல் ஆகிறேன்।
Verse 12
तन्मे स्वभर्तुरवसायमलक्षमाणौ युष्मद्वयतिक्रमगतिं प्रतिपद्य सद्य: । भूयो ममान्तिकमितां तदनुग्रहो मे यत्कल्पतामचिरतो भृतयोर्विवास: ॥ १२ ॥
என் இச்சேவகர்கள் தங்கள் ஆண்டவனின் உள்ளக்கருத்தை அறியாமல் உங்களிருவரையும் மீறி குற்றம் செய்தனர். ஆகவே, குற்றத்தின் பலனை அனுபவித்தபோதும் அவர்கள் விரைவில் என் சன்னிதிக்கு மீண்டும் வரவும், என் தாமத்திலிருந்து அவர்களின் நாடுகடத்தல் காலம் சீக்கிரமே முடிவுறவும் நீங்கள் ஆணையிட்டால், அதையே எனக்குச் செய்த அருளாக நான் கருதுவேன்.
Verse 13
बह्मोवाच अथ तस्योशतीं देवीमृषिकुल्यां सरस्वतीम् । नास्वाद्य मन्युदष्टानां तेषामात्माप्यतृप्यत ॥ १३ ॥
பிரம்மா கூறினார்—அந்த முனிவர்கள் கோபமெனும் பாம்பால் கடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், வேதஸ்தோத்திரத் தொடரைப் போன்ற ஆண்டவரின் இனிமையும் ஒளியூட்டும் வாக்கைச் செவிமடுத்தும் அவர்களின் உள்ளம் திருப்தியடையவில்லை.
Verse 14
सतीं व्यादाय शृण्वन्तो लघ्वीं गुर्वर्थगह्वराम् । विगाह्यागाधगम्भीरां न विदुस्तच्चिकीर्षितम् ॥ १४ ॥
ஆண்டவரின் அந்தச் சிறந்த உரை கேட்க எளிதாயினும், பொருளில் மிகப் பெருமையும் ஆழமும் கொண்டது. முனிவர்கள் காதுகளை விரித்து கேட்டு சிந்தித்தும், அந்த அளவிலா ஆழத்தில் மூழ்கியும், அவர் செய்ய விரும்பியது என்னவென்று அறிய இயலவில்லை.
Verse 15
ते योगमाययारब्धपारमेष्ठ्यमहोदयम् । प्रोचु: प्राञ्जलयो विप्रा: प्रहृष्टा: क्षुभितत्वच: ॥ १५ ॥
அந்நான்கு பிராமண முனிவர்கள், யோகமாயையால் வெளிப்பட்ட பரமபுருஷனின் மகிமைமிகு வைபவத்தை கண்டதும் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர்; உடலெங்கும் பரவசம் எழுந்தது. பின்னர் அவர்கள் கைகூப்பி ஆண்டவரிடம் இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 16
ऋषय ऊचु: न वयं भगवन् विद्मस्तव देव चिकीर्षितम् । कृतो मेऽनुग्रहश्चेति यदध्यक्ष: प्रभाषसे ॥ १६ ॥
முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ பகவான், ஓ தேவா! நீங்கள் எதைச் செய்ய விரும்புகிறீர்கள் என்பதை நாங்கள் அறிய இயலவில்லை. ஏனெனில் நீங்கள் அனைத்திற்கும் அதிபதியாக இருந்தும், எங்களுக்குச் சாதகமாக ‘நீங்கள் எனக்கு அருள் செய்தீர்கள்’ என்று கூறுகிறீர்கள்; நாங்கள் உங்களுக்கு ஏதோ நன்மை செய்ததுபோல்.
Verse 17
ब्रह्मण्यस्य परं दैवं ब्राह्मणा: किल ते प्रभो । विप्राणां देवदेवानां भगवानात्मदैवतम् ॥ १७ ॥
ஓ பிரபுவே! பிராமண்ய தர்மத்தின் பரம ஆதிபதித் தெய்வம் நீயே. பிராமணர்களை உயர்ந்த நிலையில் வைத்துத் தார்மிகப் போதனை அளிக்கிறாய். தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் பரம ஆராத்யன் நீயே.
Verse 18
त्वत्त: सनातनो धर्मो रक्ष्यते तनुभिस्तव । धर्मस्य परमो गुह्यो निर्विकारो भवान्मत: ॥ १८ ॥
அனைத்து ஜீவராசிகளின் சனாதன தர்மம் உம்மிடமிருந்தே தோன்றுகிறது; உமது பல அவதார ரூபங்களால் நீர் எப்போதும் தர்மத்தை காத்தருளினீர். தர்மத்தின் பரம ரகசிய இலக்கு நீரே; எங்கள் கருத்தில் நீர் நித்தியன், அசையாதவன், அழிவிலாதவன்.
Verse 19
तरन्ति ह्यञ्जसा मृत्युं निवृत्ता यदनुग्रहात् । योगिन: स भवान् किंस्विदनुगृह्येत यत्परै: ॥ १९ ॥
உமது அருளால் யோகிகளும் தத்துவஞானிகளும் பொருட்காமங்களை விட்டு எளிதில் மரணத்தை (அவித்யையை) கடந்து செல்கிறார்கள். ஆகவே வேறு யாராலும் உமக்கு அருள் செய்ய இயலாது; நீரே பரம ஈசன்.
Verse 20
यं वै विभूतिरुपयात्यनुवेलमन्यै- रर्थार्थिभि: स्वशिरसा धृतपादरेणु: । धन्यार्पिताङ्घ्रितुलसीनवदामधाम्नो लोकं मधुव्रतपतेरिव कामयाना ॥ २० ॥
மற்ற பொருளாசை கொண்டோர் தலையில் தரிக்கும் பாதத் தூளை உடைய அந்த லக்ஷ்மீதேவியும் நியமமாக உம்மைச் சேவிக்க வருகிறாள். ஏனெனில் பாக்கியவான் பக்தன் உமது பாதங்களில் அர்ப்பணித்த புதிய துளசி மாலையில் தேனீ அரசன் மிதந்தாடும் போல, உமது தாமத்தில் இடம் பெற அவள் விரும்புகிறாள்.
Verse 21
यस्तां विविक्तचरितैरनुवर्तमानां नात्याद्रियत्परमभागवतप्रसङ्ग: । स त्वं द्विजानुपथपुण्यरज: पुनीत: श्रीवत्सलक्ष्म किमगा भगभाजनस्त्वम् ॥ २१ ॥
ஓ ஸ்ரீவத்ஸலக்ஷ்ம! பரம பகவதர்களின் சங்கமும் அவர்களின் திருச்சரிதமும் உமக்கு மிகப் பிரியம்; ஆனால் இடையறாது அன்புச் சேவையில் ஈடுபடும் லக்ஷ்மீதேவிகளிடமும் நீர் பற்றற்றவராய் இருக்கிறீர். அப்படியிருக்க, பிராமணர்கள் நடந்த பாதையின் புண்ணியத் தூள் உம்மை எவ்வாறு தூய்மைப்படுத்தும்? மார்பில் உள்ள ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் உம்மை எவ்வாறு ‘பாக்கியவான்’ ஆக்கும்?
Verse 22
धर्मस्य ते भगवतस्त्रियुग त्रिभि: स्वै: पद्भिश्चराचरमिदं द्विजदेवतार्थम् । नूनं भृतं तदभिघाति रजस्तमश्च सत्त्वेन नो वरदया तनुवा निरस्य ॥ २२ ॥
ஓ பகவானே! நீயே தர்மத்தின் உருவம். மூன்று யுகங்களில் உன் மூன்று பாதங்களால் வெளிப்பட்டு, தேவர்கள் மற்றும் த்விஜர்களின் நலனுக்காக இந்தச் சராசர உலகை காக்கிறாய். வரமளிக்கும் தூய சத்த்வக் கிருபையால் ரஜஸ்-தமஸை அகற்று.
Verse 23
न त्वं द्विजोत्तमकुलं यदिहात्मगोपं गोप्ता वृष: स्वर्हणेन ससूनृतेन । तर्ह्येव नङ्क्ष्यति शिवस्तव देव पन्था लोकोऽग्रहीष्यदृषभस्य हितत्प्रमाणम् ॥ २३ ॥
ஓ தேவனே! உன் பாதுகாப்பில் உள்ள உயர்ந்த த்விஜக் குலத்தை நீ வழிபாடாலும் இனிய சொற்களாலும் காக்காவிட்டால், உன் மங்களமான ஆராதனைப் பாதை அழியும். அப்போது மக்கள் உன் அதிகாரத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு அந்த வழியைத் துறப்பர்.
Verse 24
तत्तेऽनभीष्टमिव सत्त्वनिधेर्विधित्सो: क्षेमं जनाय निजशक्तिभिरुद्धृतारे: । नैतावता त्र्यधिपतेर्बत विश्वभर्तु- स्तेज: क्षतं त्ववनतस्य स ते विनोद: ॥ २४ ॥
ஓ சத்த்வநிதி ஆண்டவனே! மக்களின் நலனுக்காக நீ உன் சக்தியால் தீய தத்துவத்தை அழிக்கிறாய்; அது உனக்கு விருப்பமற்றதுபோல் தோன்றலாம். ஆனால் மூன்று படைப்புகளின் அதிபதி, உலகப் பேணுபவனான உன் தேஜஸ் குறையாது. உன் பணிவு உன் தெய்வீக லீலைகளை வெளிப்படுத்தும் விளையாட்டே.
Verse 25
यं वानयोर्दममधीश भवान् विधत्ते वृत्तिं नु वा तदनुमन्महि निर्व्यलीकम् । अस्मासु वा य उचितो ध्रियतां स दण्डो येऽनागसौ वयमयुङ्क्ष्महि किल्बिषेण ॥ २५ ॥
ஓ அதீசனே! இந்த இரு குற்றமற்றவர்களுக்கோ அல்லது எங்களுக்கோ நீ அளிக்க விரும்பும் தண்டனை எதுவாயினும், நாம் வஞ்சமின்றி ஏற்றுக்கொள்வோம். குற்றமற்றவர்களைப் பாவத்துடன் இணைத்து நாம் சாபமிட்டோம் என்பதை அறிகிறோம்.
Verse 26
श्रीभगवानुवाच एतौ सुरेतरगतिं प्रतिपद्य सद्य: संरम्भसम्भृतसमाध्यनुबद्धयोगौ । भूय: सकाशमुपयास्यत आशु यो व: शापो मयैव निमितस्तदवेत विप्रा: ॥ २६ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! நீங்கள் விதித்த தண்டனை முதலில் என்னாலேயே நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்பதை அறியுங்கள். ஆகவே இவர்கள் உடனே அசுர யோனியை அடைவார்கள்; ஆனால் கோபத்தால் தீவிரமான சமாதியால் மனத்தில் என்னோடு உறுதியான யோகத்தைப் பிணைத்து விரைவில் என் சன்னிதிக்கு மீண்டும் வருவார்கள்.
Verse 27
ब्रह्मोवाच अथ ते मुनयो दृष्ट्वा नयनानन्दभाजनम् । वैकुण्ठं तदधिष्ठानं विकुण्ठं च स्वयंप्रभम् ॥ २७ ॥
பிரம்மா கூறினார்—தன்னொளியால் பிரகாசிக்கும் வைகுண்ட லோகத்தில் வைகுண்டநாத பரமேஸ்வரனை கண்களுக்கு ஆனந்தம் தரும் ரூபமாகக் கண்டு, முனிவர்கள் அந்த திவ்ய தாமத்தை விட்டு புறப்பட்டனர்।
Verse 28
भगवन्तं परिक्रम्य प्रणिपत्यानुमान्य च । प्रतिजग्मु: प्रमुदिता: शंसन्तो वैष्णवीं श्रियम् ॥ २८ ॥
முனிவர்கள் பகவானை வலம் வந்து, பணிவுடன் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, வைஷ்ணவ-ஸ்ரீயின் தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தைப் புகழ்ந்து மிக மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினர்।
Verse 29
भगवाननुगावाह यातं मा भैष्टमस्तु शम् । ब्रह्मतेज: समर्थोऽपि हन्तुं नेच्छे मतं तु मे ॥ २९ ॥
பகவான் தம் பரிவாரர்களிடம் கூறினார்—புறப்படுங்கள்; அஞ்சாதீர், உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகுக. பிராமணர்களின் சாபத்தை நீக்க வல்லவனாக இருந்தும் நான் அதைச் செய்யமாட்டேன்; மாறாக அது என் அனுமதியுடனே நிகழ்கிறது.
Verse 30
एतत्पुरैव निर्दिष्टं रमया क्रुद्धया यदा । पुरापवारिता द्वारि विशन्ती मय्युपारते ॥ ३० ॥
இந்தப் பிரிவு முன்பே கோபித்த ரமா (லக்ஷ்மி) கூறியதே—நான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவள் என் தாமத்தை விட்டு வெளியேறி மீண்டும் வருகையில், நீங்கள் வாசலில் அவளைத் தடுத்தீர்கள்.
Verse 31
मयि संरम्भयोगेन निस्तीर्य ब्रह्महेलनम् । प्रत्येष्यतं निकाशं मे कालेनाल्पीयसा पुन: ॥ ३१ ॥
கோப-யோகத்தைப் பயின்று, பிராமணர்களை அவமதித்த பாவத்தைத் தாண்டி நீங்கள் தூய்மையடைந்து, மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே மீண்டும் என் சன்னிதிக்கு வருவீர்கள்.
Verse 32
द्वा:स्थावादिश्य भगवान् विमानश्रेणिभूषणम् । सर्वातिशयया लक्ष्म्या जुष्टं स्वं धिष्ण्यमाविशत् ॥ ३२ ॥
வைகுண்டத்தின் வாசலில் இவ்வாறு கூறிய பின், பல திவ்ய விமானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லாவற்றையும் மிஞ்சும் லக்ஷ்மீ-வைபவம் நிறைந்த தம் பரம தாமத்திற்குப் பகவான் மீண்டும் சென்றார்।
Verse 33
तौ तु गीर्वाणऋषभौ दुस्तराद्धरिलोकत: । हतश्रियौ ब्रह्मशापादभूतां विगतस्मयौ ॥ ३३ ॥
ஆனால் அந்த இரு வாசல்காவலர்கள், தேவர்களில் சிறந்தவர்கள், பிராமணர்களின் சாபத்தால் தங்கள் ஸ்ரீ-தேஜஸ் குன்றி, அகந்தை நீங்கி, மனம் தளர்ந்து ஹரியின் வைகுண்ட லோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தனர்।
Verse 34
तदा विकुण्ठधिषणात्तयोर्निपतमानयो: । हाहाकारो महानासीद्विमानाग्र्येषु पुत्रका: ॥ ३४ ॥
அப்போது ஜய-விஜயர் ஆண்டவரின் தாமத்திலிருந்து வீழ்ந்தபோது, சிறந்த விமானங்களில் அமர்ந்திருந்த தேவர்கள் அனைவரிடமும் பெரும் அலறல்—வருத்தத்தின் முழக்கம்—எழுந்தது।
Verse 35
तावेव ह्यधुना प्राप्तौ पार्षदप्रवरौ हरे: । दितेर्जठरनिर्विष्टं काश्यपं तेज उल्बणम् ॥ ३५ ॥
பிரம்மா கூறினார்: ஹரியின் அந்த இரு முதன்மை பரிஷதர்-வாசல்காவலர்கள் இப்போது திதியின் கர்ப்பத்தில் நுழைந்துள்ளனர்; கஷ்யப முனியின் வல்லமையான தேஜஸ்மய விதை அவர்களை மூடியுள்ளது।
Verse 36
तयोरसुरयोरद्य तेजसा यमयोर्हि व: । आक्षिप्तं तेज एतर्हि भगवांस्तद्विधित्सति ॥ ३६ ॥
இன்று அந்த இரட்டையாசுரர்களின் வீரமே உங்களை கலங்கச் செய்தது; அதனால் உங்கள் தேஜஸ் குறைந்தது. ஆனால் இதற்கு என் வல்லமையில் தீர்வு இல்லை; ஏனெனில் இதையெல்லாம் செய்ய விரும்புவது பகவானே.
Verse 37
विश्वस्य य: स्थितिलयोद्भवहेतुराद्यो योगेश्वरैरपि दुरत्यययोगमाय: । क्षेमं विधास्यति स नो भगवांस्त्र्यधीश- स्तत्रास्मदीयविमृशेन कियानिहार्थ: ॥ ३७ ॥
என் மக்களே, பகவான் மூன்று குணங்களின் அதிபதி; உலகின் படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றின் ஆதிக்காரணம். அவருடைய அதிசய யோகமாயையை யோகேஸ்வரர்களும் எளிதில் அறிய முடியாது. அந்த ஆதிபுருஷனான பரமபுருஷனே நமக்கு க்ஷேமம் அருள்வார்; ஆகவே இதை விவாதித்து நாம் என்ன பயன் செய்ய முடியும்?
Frequently Asked Questions
Because the doorkeepers act as His representatives, their misconduct reflects upon the master, and the Lord models dharma by accepting moral accountability. In bhāgavata theology, humility before devotees and brāhmaṇas is not a limitation of God but a līlā that establishes the authority of saintly persons and protects the social-spiritual order (poṣaṇa). The Lord’s apology also reveals bhakta-vātsalya: He places the honor of His devotees above His own majesty.
The text presents the episode as divinely sanctioned (ordained by the Lord) and mediated by yoga-māyā, meaning it serves a purposeful līlā rather than indicating material contamination of Vaikuṇṭha. The sages’ anger functions as a catalyst within the Lord’s plan to manifest formidable opponents and thereby display protective incarnations and restore balance in the worlds. Thus, the “fall” is a controlled descent for cosmic narrative and theological instruction.
This chapter states they enter Diti’s womb through Kaśyapa’s seed, initiating their demoniac incarnations. The purpose is twofold: (1) to fulfill the curse approved by the Lord, preserving the inviolability of saintly words, and (2) to intensify their absorption in the Lord through hostility, enabling a swift return to His presence while also generating the cosmic antagonists necessary for the Lord’s protective līlās.
It prioritizes personalist devotion and saintly service over ritual formalism. Although the Lord is the ultimate enjoyer of sacrifice, He declares greater “relish” in offerings given to realized brāhmaṇas who dedicate results to Him, teaching that yajña reaches perfection when it culminates in bhakti, humility, and honoring the Lord’s devotees—an applied ethic that safeguards dharma in society.