Adhyaya 13

Verse 1

श्रीशुक उवाच निशम्य वाचं वदतो मुने: पुण्यतमां नृप । भूय: पप्रच्छ कौरव्यो वासुदेवकथाद‍ृत: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! மைத்ரேய முனிவரின் மிகப் புண்ணியமான உரையை கேட்ட பின், வாசுதேவ கதையை நேசித்த கௌரவ விதுரன் மீண்டும் கேள்வி எழுப்பினான்।

Verse 2

विदुर उवाच स वै स्वायम्भुव: सम्राट् प्रिय: पुत्र: स्वयम्भुव: । प्रतिलभ्य प्रियां पत्नीं किं चकार ततो मुने ॥ २ ॥

விதுரன் கூறினான்—மகாமுனியே! சுயம்பூ பிரம்மாவின் அன்புப் புதல்வனான சுவாயம்புவ மன்னன், தன் மிகப் பிரியமான மனைவியைப் பெற்ற பின் என்ன செய்தான்?

Verse 3

चरितं तस्य राजर्षेरादिराजस्य सत्तम । ब्रूहि मे श्रद्दधानाय विष्वक्सेनाश्रयो ह्यसौ ॥ ३ ॥

ஹே சத்தமா! விஷ்வக்சேனனைச் சரணடைந்த அந்த ராஜரிஷி ஆதிராஜன் (மனு) அவரின் புனிதச் சரிதமும் செயல்களும் எனக்கு பக்தியுடன் கூறுங்கள்; கேட்க நான் மிக ஆவலாய் உள்ளேன்।

Verse 4

श्रुतस्य पुंसां सुचिरश्रमस्य नन्वञ्जसा सूरिभिरीडितोऽर्थ: । तत्तद्गुणानुश्रवणं मुकुन्द- पादारविन्द हृदयेषु येषाम् ॥ ४ ॥

நீண்ட கால உழைப்பால் கேட்டதின் சாரம் தூய பக்தர்களால் எளிதில் போற்றப்படுகிறது; ஆகவே, முக்குந்தனின் தாமரைத் திருவடிகள் இதயத்தில் நிலைத்துள்ள தூய பக்தர்களின் குணங்களையும் சரிதங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்க வேண்டும்।

Verse 5

श्रीशुक उवाच इति ब्रुवाणं विदुरं विनीतं सहस्रशीर्ष्णश्चरणोपधानम् । प्रहृष्टरोमा भगवत्कथायां प्रणीयमानो मुनिरभ्यचष्ट ॥ ५ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—வினயமிக்க விதுரன் கூறியதை கேட்ட மைத்ரேய முனி, பகவத்கதையில் ரோமாஞ்சமடைந்து, அவன் பக்தி உணர்வால் தூண்டப்பட்டு பேசத் தொடங்கினார்; ஏனெனில் ஆயிரத் தலைவனான பரமன் விதுரனின் மடியில் தன் திருவடிகளை வைத்திருந்தான்।

Verse 6

मैत्रेय उवाच यदा स्वभार्यया सार्धं जात: स्वायम्भुवो मनु: । प्राञ्जलि: प्रणतश्चेदं वेदगर्भमभाषत ॥ ६ ॥

மைத்ரேய முனி கூறினார்—ஸ்வாயம்புவ மனு தன் மனைவியுடன் தோன்றியபோது, கைகூப்பி வணங்கி, வேத ஞானத்தின் களஞ்சியமான பிரம்மாவை இவ்வாறு வேண்டினார்।

Verse 7

त्वमेक: सर्वभूतानां जन्मकृद् वृत्तिद: पिता । तथापि न: प्रजानां ते शुश्रूषा केन वा भवेत् ॥ ७ ॥

நீங்களே எல்லா உயிர்களுக்கும் பிறப்பளிப்பவர், வாழ்வாதாரமளிப்பவர், தந்தை; ஆயினும் நாங்கள் உங்கள் பிரஜைகள்—எவ்வாறு உங்களுக்கு சேவை செய்யலாம் என்று அருள்புரிந்து ஆணையிடுங்கள்।

Verse 8

तद्विधेहि नमस्तुभ्यं कर्मस्वीड्यात्मशक्तिषु । यत्कृत्वेह यशो विष्वगमुत्र च भवेद्‍गति: ॥ ८ ॥

வணங்கத்தக்க இறைவா, உமக்கு நமஸ்காரம். எங்கள் ஆற்றலுக்கேற்ப கடமைகளை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று அருள்க; இதனால் இவ்வுலகில் புகழும், அடுத்துலகில் நற்கதியும் பெறுவோம்.

Verse 9

ब्रह्मोवाच प्रीतस्तुभ्यमहं तात स्वस्ति स्ताद्वां क्षितीश्वर । यन्निर्व्यलीकेन हृदा शाधि मेत्यात्मनार्पितम् ॥ ९ ॥

பிரம்மா கூறினார்: என் மகனே, உலகாதிபதியே, நான் உன்னால் மிக மகிழ்ந்தேன். உனக்கும் உன் மனைவிக்கும் நலமுண்டாக. கபடமற்ற இதயத்துடன் என் உபதேசத்தை ஏற்க நீ உன்னை எனக்கு அர்ப்பணித்துள்ளாய்.

Verse 10

एतावत्यात्मजैर्वीर कार्या ह्यपचितिर्गुरौ । शक्त्याप्रमत्तैर्गृह्येत सादरं गतमत्सरै: ॥ १० ॥

வீரனே, தந்தை-குருவின் மீது மகன் இவ்வாறே பணிவும் சேவையும் செலுத்துதல் தக்கது. மேன்மையுடையவர்க்கு இத்தகைய மரியாதை அவசியம். பொறாமை அற்றும் தெளிவுடனும் இருப்பவன் தந்தையின் ஆணையை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்று, தன் முழு ஆற்றலால் நிறைவேற்றுவான்.

Verse 11

स त्वमस्यामपत्यानि सद‍ृशान्यात्मनो गुणै: । उत्पाद्य शास धर्मेण गां यज्ञै: पुरुषं यज ॥ ११ ॥

ஆகையால், உன் மனைவியின் கருவில் உன் குணங்களுக்கு ஒத்த தகுதியான பிள்ளைகளைப் பெறுவாயாக. தர்மப்படி உலகை ஆளுவாயாக; யாகங்களால் பரமபுருஷனாகிய பகவானை வழிபடுவாயாக.

Verse 12

स त्वमस्यामपत्यानि सद‍ृशान्यात्मनो गुणै: । उत्पाद्य शास धर्मेण गां यज्ञै: पुरुषं यज ॥ ११ ॥

அரசே, பொருட் உலகில் உள்ள உயிர்களைச் சரியாகக் காக்க நீ இயன்றால், அதுவே எனக்குச் சிறந்த சேவை. பரமபகவான் உன்னை கட்டுண்ட ஜீவர்களின் நல்ல காவலனாகக் காணும்போது, இந்திரியங்களின் ஆண்டவனான ஹ்ருஷீகேசன் நிச்சயமாக மகிழ்வான்.

Verse 13

येषां न तुष्टो भगवान् यज्ञलिङ्गो जनार्दन: । तेषां श्रमो ह्यपार्थाय यदात्मा नाद‍ृत: स्वयम् ॥ १३ ॥

யாகப் பலனை ஏற்றுக் கொள்பவர் ஜனார்தனன்; அவர் திருப்தியடையாவிட்டால் முன்னேற்றத்திற்கான உழைப்பு வீணாகும். அவர் பரமாத்மா; அவரைத் திருப்திப்படுத்தாதவன் தன் நலனையே புறக்கணிக்கிறான்.

Verse 14

मनुरुवाच आदेशेऽहं भगवतो वर्तेयामीवसूदन । स्थानं त्विहानुजानीहि प्रजानां मम च प्रभो ॥ १४ ॥

மனு கூறினார்—ஹே வாசுதனே, எல்லாம் வல்ல பிரபுவே! உமது ஆணைப்படி நான் நடப்பேன். இங்கு என் இடமும், என்னிடமிருந்து பிறந்த உயிர்களின் இடமும் அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 15

यदोक: सर्वभूतानां मही मग्ना महाम्भसि । अस्या उद्धरणे यत्नो देव देव्या विधीयताम् ॥ १५ ॥

தேவர்களின் தேவனே! எல்லா உயிர்களுக்கும் வாசஸ்தலமான பூமி பேர்நீரில் மூழ்கியுள்ளது. தயை செய்து அதை உயர்த்த முயலுங்கள்; அது உமது முயற்சியாலும் பகவானின் அருளாலும் நிகழும்.

Verse 16

मैत्रेय उवाच परमेष्ठी त्वपां मध्ये तथा सन्नामवेक्ष्य गाम् । कथमेनां समुन्नेष्य इति दध्यौ धिया चिरम् ॥ १६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு நீரில் மூழ்கிய பூமியைப் பார்த்த பரமேஷ்டி பிரம்மா, அதை எவ்வாறு மேலே எடுக்கலாம் என்று நீண்ட நேரம் சிந்தித்தார்.

Verse 17

सृजतो मे क्षितिर्वार्भि:प्लाव्यमाना रसां गता । अथात्र किमनुष्ठेयमस्माभि: सर्गयोजितै: । यस्याहं हृदयादासं स ईशो विदधातु मे ॥ १७ ॥

பிரம்மா சிந்தித்தார்—நான் படைப்பில் ஈடுபட்டிருக்கையில், பூமி வெள்ளத்தால் மூழ்கி கடலின் ஆழத்திற்குச் சென்றுவிட்டது. படைப்புப் பணியில் நியமிக்கப்பட்ட நாங்கள் இப்போது என்ன செய்ய முடியும்? எவருடைய இதயத்திலிருந்து நான் தோன்றினேனோ, அந்த ஈசன் எனக்கு வழி வகுக்கட்டும்.

Verse 18

इत्यभिध्यायतो नासाविवरात्सहसानघ । वराहतोको निरगादङ्गुष्ठपरिमाणक: ॥ १८ ॥

ஓ பாவமற்ற விதுரா! பிரம்மா தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில் திடீரென அவரது மூக்குத் துளையிலிருந்து பெருவிரல் நுனியளவு சிறிய வராஹக் குட்டி வெளிப்பட்டது।

Verse 19

तस्याभिपश्यत: खस्थ: क्षणेन किल भारत । गजमात्र: प्रववृधे तदद्भुतमभून्महत् ॥ १९ ॥

ஓ பாரத குலத்தவனே! பிரம்மா பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அந்த வராஹம் ஆகாயத்தில் நிலைத்து, ஒரு கணத்தில் பெரிய யானை அளவிற்கு விரிந்தது; அது பேரதிசயம்.

Verse 20

मरीचिप्रमुखैर्विप्रै: कुमारैर्मनुना सह । हृष्ट्वा तत्सौकरं रूपं तर्कयामास चित्रधा ॥ २० ॥

மரீசி முதலிய மகரிஷிகள், குமாரர்கள், மனு ஆகியோருடன் பிரம்மா, ஆகாயத்தில் அந்த அற்புத வராஹ ரூபத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்து பலவிதமாக விவாதித்தார்।

Verse 21

किमेतत्सूकरव्याजं सत्त्वं दिव्यमवस्थितम् । अहो बताश्चर्यमिदं नासाया मे विनि:सृतम् ॥ २१ ॥

இது வராஹம் என்ற போர்வையில் வந்த தெய்வீக சத்துவமா? ஆஹா! இது என்ன அதிசயம்—என் மூக்கிலிருந்தே வெளிவந்ததே!

Verse 22

द‍ृष्टोऽङ्गुष्ठशिरोमात्र: क्षणाद्‍गण्डशिलासम: । अपि स्विद्भगवानेष यज्ञो मे खेदयन्मन: ॥ २२ ॥

முதலில் இது பெருவிரல் நுனியளவாகவே தெரிந்தது; ஒரு கணத்தில் கல்லின் துண்டுபோல் பெரிதாயிற்று. என் மனம் கலங்குகிறது—இவர் யஜ்ஞஸ்வரூபமான பகவான் விஷ்ணுவா?

Verse 23

इति मीमांसतस्तस्य ब्रह्मण: सह सूनुभि: । भगवान् यज्ञपुरुषो जगर्जागेन्द्रसन्निभ: ॥ २३ ॥

பிரம்மா தம் புதல்வர்களுடன் ஆலோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, யஜ்ஞபுருஷனான பகவான் விஷ்ணு மாபெரும் மலைபோல் முழங்கினார்.

Verse 24

ब्रह्माणं हर्षयामास हरिस्तांश्च द्विजोत्तमान् । स्वगर्जितेन ककुभ: प्रतिस्वनयता विभु: ॥ २४ ॥

எல்லாதிசைகளிலும் எதிரொலித்த தம் கர்ஜனையால், வல்லமைமிகு ஹரி பிரம்மாவையும் உயர்ந்த பிராமணர்களையும் மகிழ்வித்தார்.

Verse 25

निशम्य ते घर्घरितं स्वखेद- क्षयिष्णु मायामयसूकरस्य । जनस्तप:सत्यनिवासिनस्ते त्रिभि: पवित्रैर्मुनयोऽगृणन् स्म ॥ २५ ॥

மாயாமய வராகரூப ஆண்டவனின், துயரத்தை நீக்கும் அந்தக் கரகரப்பான முழக்கத்தை கேட்டதும், ஜனலோகம், தபோலோகம், சத்யலோகம் வாசி முனிவர்கள் மூன்று புனித வேதங்களிலிருந்து மங்கள மந்திரங்களைப் பாடினர்.

Verse 26

तेषां सतां वेदवितानमूर्ति- र्ब्रह्मावधार्यात्मगुणानुवादम् । विनद्य भूयो विबुधोदयाय गजेन्द्रलीलो जलमाविवेश ॥ २६ ॥

பெருந்தகை பக்தர்கள் பாடிய வேதப் புகழ்ச்சிகள் தம் குணவிளக்கமே என்றும், வேதயாகத்தின் உருவான பகவான் அவை தமக்கே உரித்தென்றும் உணர்ந்து; தேவர்களின் நலனுக்காக மீண்டும் முழங்கி, யானைபோல் விளையாடி நீரில் இறங்கினார்.

Verse 27

उत्क्षिप्तवाल: खचर: कठोर: सटा विधुन्वन् खररोमशत्वक् । खुराहताभ्र: सितदंष्ट्र ईक्षा- ज्योतिर्बभासे भगवान्महीध्र: ॥ २७ ॥

பூமியை மீட்க நீரில் இறங்குவதற்கு முன், பகவான் வராகர் வானில் பறந்து, வாலை உயர்த்தி வீசினார்; கடினமான உடலில் உள்ள மயிர்கள் நடுங்க, குதிரைகளால் மேகங்களைச் சிதறடித்து, வெண்மையான தந்தங்கள் மின்ன, அவருடைய பார்வை ஒளி பிரகாசித்தது—மலைபோல் மகத்தானவர்।

Verse 28

घ्राणेन पृथ्व्या: पदवीं विजिघ्रन् क्रोडापदेश: स्वयमध्वराङ्ग: । करालदंष्ट्रोऽप्यकरालद‍ृग्भ्या- मुद्वीक्ष्य विप्रान् गृणतोऽविशत्कम् ॥ २८ ॥

அவர் தாமே பரம விஷ்ணு; ஆகவே தெய்வீகமானவர். ஆயினும் வராக உடல் கொண்டு பூமியின் தடத்தை மணத்தால் தேடினார். பயங்கர தந்தங்களுடனும் பிரார்த்தனை செய்யும் பக்த பிராமணர்களை கருணை நோக்குடன் பார்த்து நீரில் புகுந்தார்.

Verse 29

स वज्रकूटाङ्गनिपातवेग- विशीर्णकुक्षि: स्तनयन्नुदन्वान् । उत्सृष्टदीर्घोर्मिभुजैरिवार्त- श्चुक्रोश यज्ञेश्वर पाहि मेति ॥ २९ ॥

வஜ்ரகூட மலைபோல் பேர்வேகத்தில் பாய்ந்த வராகப் பெருமான் கடலின் நடுப்பகுதியை பிளந்தார்; கடலின் வயிறு பிளந்ததுபோல் அது இடிமுழக்கமிட்டது. நீண்ட அலைகள் அதன் கரங்கள்போல் துயருடன் கூவி— “யஜ்ஞேஸ்வரா, என்னைக் காப்பாற்று; என்னை இரண்டாக வெட்டாதே” என்றன.

Verse 30

खुरै: क्षुरप्रैर्दरयंस्तदाप उत्पारपारं त्रिपरू रसायाम् । ददर्श गां तत्र सुषुप्सुरग्रे यां जीवधानीं स्वयमभ्यधत्त ॥ ३० ॥

அம்புபோல் கூர்மையான தன் குதிகால்களால் நீரைப் பிளந்து வராகப் பெருமான் ரசாதலத்தில் புகுந்து, எல்லையற்ற கடலின் எல்லையையும் கண்டார். அங்கே படைப்பின் தொடக்கத்தில் இருந்தபடியே கிடந்த பூமியை—அனைத்து உயிர்களின் தாங்குமிடத்தை—கண்டு, தாமே அதை உயர்த்தினார்.

Verse 31

स्वदंष्ट्रयोद्‍धृत्य महीं निमग्नां स उत्थित: संरुरुचे रसाया: । तत्रापि दैत्यं गदयापतन्तं सुनाभसन्दीपिततीव्रमन्यु: ॥ ३१ ॥

வராகப் பெருமான் தன் தந்தங்களில் மூழ்கியிருந்த பூமியை எளிதில் தூக்கி, ரசாதல நீரிலிருந்து மேலெழுந்து பேரொளியுடன் விளங்கினார். அப்போது கதையுடன் பாய்ந்த அசுரனை, சுதர்சனச் சக்கரம்போல் எரியும் கோபத்துடன், உடனே அழித்தார்.

Verse 32

जघान रुन्धानमसह्यविक्रमं स लीलयेभं मृगराडिवाम्भसि । तद्रक्तपङ्काङ्कितगण्डतुण्डो यथा गजेन्द्रो जगतीं विभिन्दन् ॥ ३२ ॥

அப்போது நீரில் வழியைத் தடுத்த அசுரனை, தாங்கமுடியாத வீரமுடையவனை, வராகப் பெருமான் விளையாட்டாகவே சிங்கம் யானையை கொல்வதுபோல் கொன்றார். அசுரரத்தம் படிந்து அவரது கன்னங்களும் நாவும் சிவந்தன; யானை ஊதா மண்ணைத் தோண்டி சிவப்பாகும் போல.

Verse 33

तमालनीलं सितदन्तकोट्या क्ष्मामुत्क्षिपन्तं गजलीलयाङ्ग । प्रज्ञाय बद्धाञ्जलयोऽनुवाकै- र्विरिञ्चिमुख्या उपतस्थुरीशम् ॥ ३३ ॥

அப்போது ஆண்டவன் யானை லீலை போலத் தன் வளைந்த வெண்தந்தத்தின் முனையில் பூமியைத் தூக்கி நிறுத்தினார். தமால மரம்போல் நீல நிறம் தாங்கி பரமபுருஷனென பிரம்மா முதலிய முனிவர்கள் உணர்ந்து கைகூப்பி ஸ்தோத்திரங்களுடன் வணங்கினர்।

Verse 34

ऋषय ऊचु: जितं जितं तेऽजित यज्ञभावन त्रयीं तनुं स्वां परिधुन्वते नम: । यद्रोमगर्ेषु निलिल्युरद्धय- स्तस्मै नम: कारणसूकराय ते ॥ ३४ ॥

முனிவர்கள் கூறினர்—அஜிதா, யாகங்களைப் போஷிப்பவனே! உமக்கு வெற்றி, வெற்றி. வேதத் திரயீயாகிய உமது திருமேனியை அசைத்துச் செல்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். உமது ரோமகூபங்களில் கடல்கள் மறைந்துள்ளன; காரணத்தால் வராக ரூபம் கொண்ட உமக்கு வணக்கம்।

Verse 35

रूपं तवैतन्ननु दुष्कृतात्मनां दुर्दर्शनं देव यदध्वरात्मकम् । छन्दांसि यस्य त्वचि बर्हिरोम- स्वाज्यं द‍ृशि त्वङ्‌घ्रि षु चातुर्होत्रम् ॥ ३५ ॥

தேவனே! உமது இவ்வுருவம் யாகஸ்வரூபம்; ஆனால் தீச்செயல் கொண்டோர்க்கு இது காண அரிது. உமது தோலில் காயத்ரி முதலிய சந்தங்கள், உமது ரோமங்களில் குசத் தழை, உமது பார்வையில் நெய், உமது நான்கு கால்களில் சாத்துர்ஹோத்ரம் எனும் நான்கு வகை கர்மங்கள் உள்ளன।

Verse 36

स्रक्तुण्ड आसीत्स्रुव ईश नासयो- रिडोदरे चमसा: कर्णरन्ध्रे । प्राशित्रमास्ये ग्रसने ग्रहास्तु ते यच्चर्वणं ते भगवन्नग्निहोत्रम् ॥ ३६ ॥

ஈசனே! உமது நாவே ஸ்ரக்துண்டம் எனும் ஹவிப் பாத்திரம்; உமது நாசிகள் ஸ்ருவம் எனும் ஹோம கரண்டிகள்; உமது வயிற்றில் இடா-சமசம்; காதுத் துளைகளில் சமசங்கள். உமது வாயில் ப்ராஷித்ர பாத்திரம்; உமது தொண்டையில் சோம-கிரஹங்கள்; பகவனே, நீர் மெல்வது அனைத்தும் அக்னிஹோத்ரமே.

Verse 37

दीक्षानुजन्मोपसद: शिरोधरं त्वं प्रायणीयोदयनीयदंष्ट्र: । जिह्वा प्रवर्ग्यस्तव शीर्षकं क्रतो: सत्यावसथ्यं चितयोऽसवो हि ते ॥ ३७ ॥

பிரபுவே! உமது மறுமறுப் பிரகடனமே தீக்ஷை, உபஸத் முதலியவற்றின் மூலமாகும்; உமது கழுத்து/தோள் பகுதி சிரோதரம். உமது தந்தங்கள் ப்ராயணீயமும் உதயனீயமும்—தீக்ஷையின் பலனும் நிறைவும். உமது நாவே ப்ரவர்க்யம்; உமது தலை கிரதுவின் சீர்ஷகம்; ஸத்யாவஸத்யம் உமது வேதிகள்; உமது உயிர்சக்திகளே சிதைகள்—யாகஅக்னிகளின் தொகை.

Verse 38

सोमस्तु रेत: सवनान्यवस्थिति: संस्थाविभेदास्तव देव धातव: । सत्राणि सर्वाणि शरीरसन्धि- स्त्वं सर्वयज्ञक्रतुरिष्टिबन्धन: ॥ ३८ ॥

ஓ தேவா! உமது வீரியமே சோம-யாகம்; காலை சவனக் கிரியைகளே உமது வளர்ச்சி. உமது தோலும் ஸ்பரிச உணர்வுகளும் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் தாதுக்கள்; உமது உடல் மூட்டுகள் பன்னிரண்டு நாள் சத்திரங்களின் பல அமைப்புகளின் குறியீடுகள். ஆகவே நீயே எல்லா யாகங்களின் இலக்கு; யாகங்களாலேயே கட்டுப்படுபவன்.

Verse 39

नमो नमस्तेऽखिलमन्त्रदेवता- द्रव्याय सर्वक्रतवे क्रियात्मने । वैराग्यभक्त्यात्मजयानुभावित- ज्ञानाय विद्यागुरवे नमो नम: ॥ ३९ ॥

மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம்—நீயே எல்லா மந்திரங்களின் தேவன், யாகப் பொருட்களின் அதிபதி, எல்லா கிரதுக்களின் ஆண்டவன், கிரியையின் ஆத்மா. வைராக்யம், பக்தி, ஆத்மஜயம் ஆகியவற்றால் அனுபவிக்கப்படும் ஞானஸ்வரூபனே; பக்தி-வித்தையின் பரம குருவே—உமக்கு நமோ நமः।

Verse 40

दंष्ट्राग्रकोट्या भगवंस्त्वया धृता विराजते भूधर भू: सभूधरा । यथा वनान्नि:सरतो दता धृता मतङ्गजेन्द्रस्य सपत्रपद्मिनी ॥ ४० ॥

ஓ பகவான், பூதரனே! உமது தந்தத்தின் முனைக்கூரில் நீர் தூக்கிய மலைகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமி, நீரிலிருந்து இப்போதுதான் வெளிவரும் மதங்கஜேந்திரன் தந்தத்தில் இலைகளுடன் தாங்கப்படும் தாமரைக்கொடி போல அழகுற விளங்குகிறது.

Verse 41

त्रयीमयं रूपमिदं च सौकरं भूमण्डलेनाथ दता धृतेन ते । चकास्ति श‍ृङ्गोढघनेन भूयसा कुलाचलेन्द्रस्य यथैव विभ्रम: ॥ ४१ ॥

ஓ प्रभோ! வேதத் திரயீமயமான உமது இந்த வராஹ ரூபம், தந்தத்தின் முனையில் பூமியைத் தாங்குவதால் பூமண்டலத்தில் மேலும் ஒளிர்கிறது; மேகக் கூட்டங்கள் சூழ அலங்கரிக்கும் மாபெரும் மலைச்சிகரங்கள் போல.

Verse 42

संस्थापयैनां जगतां सतस्थुषां लोकाय पत्नीमसि मातरं पिता । विधेम चास्यै नमसा सह त्वया यस्यां स्वतेजोऽग्निमिवारणावधा: ॥ ४२ ॥

ஓ प्रभோ! அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களும் வாழ்வதற்காக இந்தப் பூமியை நிலைநிறுத்துவீராக. இந்தப் பூமி உமது துணைவி; நீர் பரம பிதா. திறமையான யஜமானன் அரணி மரத்தில் அக்னியை நிறுவுவது போல, நீர் உமது தேஜஸ்ஸை இதில் பதித்துள்ளீர்; ஆகவே மண்-தாயுடன் சேர்ந்து உமக்கு வணங்குகிறோம்.

Verse 43

क: श्रद्दधीतान्यतमस्तव प्रभो रसां गताया भुव उद्विबर्हणम् । न विस्मयोऽसौ त्वयि विश्वविस्मये यो माययेदं ससृजेऽतिविस्मयम् ॥ ४३ ॥

ஹே பிரபுவே! நீருக்குள் சென்ற பூமியை ரசாதலத்திலிருந்து மீட்டெடுக்க உம்மைத் தவிர வேறு யார் வல்லவர்? நீர் உலகமே வியக்கும் அதிசயர்; ஆகவே இது வியப்பல்ல, ஏனெனில் உமது மாயாசக்தியால் இவ்வியத்தகு பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தீர்।

Verse 44

विधुन्वता वेदमयं निजं वपु- र्जनस्तप:सत्यनिवासिनो वयम् । सटाशिखोद्धूतशिवाम्बुबिन्दुभि- र्विमृज्यमाना भृशमीश पाविता: ॥ ४४ ॥

ஹே ஈசனே! நாங்கள் ஜன, தப, சத்திய லோகங்களில் வாழ்பவர்களாயினும், நீர் உமது வேதமய உடலை அசைத்தபோது உமது தோள்மயிர்களில் இருந்து சிதறிய சிவமயமான நீர்த்துளிகள் எங்களைத் துவைத்து மிகப் புனிதராக்கின।

Verse 45

स वै बत भ्रष्टमतिस्तवैषते य: कर्मणां पारमपारकर्मण: । यद्योगमायागुणयोगमोहितं विश्वं समस्तं भगवन् विधेहि शम् ॥ ४५ ॥

ஹே பகவானே! உமது லீலைகளுக்கு எல்லை இல்லை; அவற்றின் எல்லையை அறிய விரும்புபவன் நிச்சயம் மயங்கிய புத்தியுடையவன். யோகமாயையின் குணச் சேர்க்கையால் இவ்வுலகம் முழுதும் மோகத்தில் உள்ளது; தயை செய்து இக்கட்டுண்ட ஜீவர்களுக்கு உமது காரணமற்ற கருணையை அருளி நலமளியுங்கள்।

Verse 46

मैत्रेय उवाच इत्युपस्थीयमानोऽसौ मुनिभिर्ब्रह्मवादिभि: । सलिले स्वखुराक्रान्त उपाधत्तावितावनिम् ॥ ४६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு முனிவர்களும் பிரம்மவாதிகளும் வணங்கியபோது, பகவான் நீரில் தமது குதிரைக்கால் (குரம்) போன்ற குரங்களால் பூமியைத் தொட்டு, அதை நீர்மேல் வைத்தார்।

Verse 47

स इत्थं भगवानुर्वीं विष्वक्सेन: प्रजापति: । रसाया लीलयोन्नीतामप्सु न्यस्य ययौ हरि: ॥ ४७ ॥

இவ்வாறு பகவான் ஹரி—விஷ்வக்சேனர், பிரஜாபதி, எல்லா ஜீவர்களையும் காக்கும் பரிபாலகர்—லீலையாக ரசாதலத்திலிருந்து பூமியை உயர்த்தி, அதை நீர்மேல் மிதக்க வைத்துத் தமது தாமத்திற்குத் திரும்பினார்।

Verse 48

य एवमेतां हरिमेधसो हरे: । कथां सुभद्रां कथनीयमायिन: । श‍ृण्वीत भक्त्या श्रवयेत वोशतीं जनार्दनोऽस्याशु हृदि प्रसीदति ॥ ४८ ॥

பக்தியுடன் ஹரியின் வராஹ அவதாரத்தின் இந்த மங்களமான, சொல்லத்தக்க கதையை கேட்டு மற்றவர்க்கும் சொல்லுகிறவன் மீது, எல்லோரின் இதயத்திலும் உறையும் ஜனார்தனன் விரைவில் மகிழ்வான்।

Verse 49

तस्मिन् प्रसन्ने सकलाशिषां प्रभौ किं दुर्लभं ताभिरलं लवात्मभि: । अनन्यद‍ृष्टय‍ा भजतां गुहाशय: स्वयं विधत्ते स्वगतिं पर: पराम् ॥ ४९ ॥

அனைத்து வரங்களின் ஆண்டவனான பரம்பொருள் மகிழ்ந்தால் எது அரிது? தெய்வீக சாதனையால் மற்றவை அனைத்தும் அற்பமாகத் தோன்றும். ஒரே நோக்குடன் பக்தி செய்பவர்க்கு, இதயத்தில் உறையும் பரமன் தானே உச்ச கதியை அளிக்கிறான்।

Verse 50

को नाम लोके पुरुषार्थसारवित् पुराकथानां भगवत्कथासुधाम् । आपीय कर्णाञ्जलिभिर्भवापहा- महो विरज्येत विना नरेतरम् ॥ ५० ॥

இந்த உலகில் வாழ்க்கையின் உச்ச இலக்கை அறிந்தவன் யார், பகவானின் லீலைகளின் அமுதமான புராணக் கதையை—பவத் தாபத்தை நீக்கும் அதையே—காதுகளின் அஞ்சலியால் பருகியும் விரக்தியடைவான்? மனிதன் அல்லாதவன் தவிர யார்?