Adhyaya 10
Brahmā’s Secondary Creation, Kāla (Eternal Time), and the Taxonomy of Species
விதுரர் மைத்ரேயரிடம் கேட்கிறார்—பகவான் நேரடி தரிசனத்திலிருந்து மறைந்த பின், பிரம்மா எவ்வாறு உடலுடைய உயிரினங்களைப் படைத்தார்? தன் சந்தேகங்களுக்கு முழு தீர்வு வேண்டுகிறார். மைத்ரேயர் பிரம்மாவின் நீண்ட தவமும் பக்தியும் கூறி, அதனால் அவருடைய ஞானம் முதிர்ந்து செயற்படுவதாக விளக்குகிறார். கடும் காற்றால் பிரபஞ்ச நீரும் தாமரையும் கலங்கியபோது, அனுபவஞான வலிமையால் பிரம்மா அதை நிலைநிறுத்தி, பிரபஞ்சத் தாமரையை மூன்று உலகங்களாகவும் பின்னர் பதினான்கு லோகப் பிரிவுகளாகவும் ஒழுங்குபடுத்தி, பலவகை உயிர்களுக்கு வாசஸ்தலங்களை நிறுவுகிறார். பின்னர் விதுரர் ‘காலம்’—பகவானின் நிராகார, அவ்யக்த அம்சம்; குணங்களின் பரஸ்பர இயக்கத்தைத் தூண்டி ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளயங்களை ஒழுங்குபடுத்துவது—பற்றி வினவுகிறார். மைத்ரேயர் மஹத்-தத்துவம், அஹங்காரம், இந்திரியங்கள், பூதங்கள், சக்திகள், அதிதேவர்கள் முதலிய ஒன்பது ஸர்கங்களைச் சொல்லி, பிரம்மாவின் வைக்ருத ஸ்ருஷ்டி—ஸ்தாவரங்கள், தாழ்ந்த யோனிகள், மனிதர்கள், மேலும் தேவர்கள் மற்றும் தொடர்புடைய உயிர்களின் எட்டுவகை வகுப்புகள்—என விவரிக்கிறார். अध्यாய முடிவில் மனுக்களின், குறிப்பாக மனுபுத்திரர்களின் வம்சவரிசைகள் குறித்து முன்னோட்டம் அளித்து, அடுத்த अध्यாயங்களில் பிரபஞ்சவியல் வரலாற்றோட்டத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
विदुर उवाच अन्तर्हिते भगवति ब्रह्मा लोकपितामह: । प्रजा: ससर्ज कतिधा दैहिकीर्मानसीर्विभु: ॥ १ ॥
விதுரர் கூறினார்—முனிவரே! பகவான் மறைந்த பின், லோகபிதாமஹன் பிரம்மா தன் உடலும் மனமும் கொண்டு ஜீவர்களின் உடல்களை எத்தனை வகையாகப் படைத்தான்? அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.
Verse 2
ये च मे भगवन् पृष्टास्त्वय्यर्था बहुवित्तम । तान् वदस्वानुपूर्व्येण छिन्धि न: सर्वसंशयान् ॥ २ ॥
ஓ பகவான், பேரறிவாளரே! நான் உம்மிடம் கேட்ட அனைத்தையும் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை ஒழுங்காக உரைத்து, எங்கள் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்குவீராக।
Verse 3
सूत उवाच एवं सञ्चोदितस्तेन क्षत्त्रा कौषारविर्मुनि: । प्रीत: प्रत्याह तान् प्रश्नान् हृदिस्थानथ भार्गव ॥ ३ ॥
சூதர் கூறினார்: ஓ பார்கவா! விதுரன் இவ்வாறு ஊக்கமளிக்க, கௌஷாரவி முனி மைத்ரேயர் மிக மகிழ்ந்தார். கேள்விகள் அவரது இதயத்தில் நிலைத்திருந்ததால், அவர் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விடையளிக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 4
मैत्रेय उवाच विरिञ्चोऽपि तथा चक्रे दिव्यं वर्षशतं तप: । आत्मन्यात्मानमावेश्य यथाह भगवानज: ॥ ४ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்: ஓ விதுரா! விரிஞ்சன் (பிரம்மா) கூட, பகவான் அஜன் (அஜன்மன்) கூறியபடியே, தன் ஆத்மாவில் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் தவம் செய்து, ஆண்டவனின் பக்திசேவையில் ஈடுபட்டான்।
Verse 5
तद्विलोक्याब्जसम्भूतो वायुना यदधिष्ठित: । पद्ममम्भश्च तत्कालकृतवीर्येण कम्पितम् ॥ ५ ॥
அதன்பின் அப்ஜஸம்பூதன் (பிரம்மா) கண்டான்: தன் இருப்பிடமான தாமரையும், அந்தத் தாமரை வளர்ந்த நீரும், அச்சமயம் எழுந்த கடும் காற்றின் வலிமையால் நடுங்கின.
Verse 6
तपसा ह्येधमानेन विद्यया चात्मसंस्थया । विवृद्धविज्ञानबलो न्यपाद् वायुं सहाम्भसा ॥ ६ ॥
தவத்தால் ஒளிர்ந்து, ஆத்மநிலையறிவால் முதிர்ந்ததால் பிரம்மாவின் ஞானவலிமை பெருகியது; அப்போது அவர் நீருடன் சேர்த்து அந்தக் காற்றையும் முழுவதுமாகக் குடித்து (அமைதிப்படுத்தி) விட்டார்।
Verse 7
तद्विलोक्य वियद्व्यापि पुष्करं यदधिष्ठितम् । अनेन लोकान् प्राग्लीनान् कल्पितास्मीत्यचिन्तयत् ॥ ७ ॥
அப்போது அவர் தாம் அமர்ந்திருந்த தாமரை ஆகாயமெங்கும் பரவி இருப்பதைக் கண்டு, ‘இத்தாமரையிலேயே முன்பு லயித்த உலகங்களை நான் மீண்டும் கல்பித்து உருவாக்குவேன்’ என்று சிந்தித்தார்।
Verse 8
पद्मकोशं तदाविश्य भगवत्कर्मचोदित: । एकं व्यभाङ्क्षीदुरुधा त्रिधा भाव्यं द्विसप्तधा ॥ ८ ॥
பகவானின் செயலால் தூண்டப்பட்ட பிரம்மா தாமரையின் கோஷத்தில் நுழைந்து, அது பிரபஞ்சமெங்கும் விரிந்தபோது, முதலில் மூன்று உலகப் பிரிவுகளாகவும் பின்னர் பதினான்கு பிரிவுகளாகவும் அதை வகுத்தார்।
Verse 9
एतावाञ्जीवलोकस्य संस्थाभेद: समाहृत: । धर्मस्य ह्यनिमित्तस्य विपाक: परमेष्ठ्यसौ ॥ ९ ॥
ஜீவலோகத்தின் அமைப்பு வேறுபாடுகள் இவ்வளவே என்று தொகுத்துக் கூறப்பட்டது. காரணமற்ற பக்தி-தர்மத்தின் பரிபாகத்தால் பரமேஷ்டி பிரம்மாவே பதினான்கு உலகப் பிரிவுகளை வாசத்திற்காக அமைத்தார்।
Verse 10
विदुर उवाच यथात्थ बहुरूपस्य हरेरद्भुतकर्मण: । कालाख्यं लक्षणं ब्रह्मन् यथा वर्णय न: प्रभो ॥ १० ॥
விதுரர் கூறினார்—ஓ பிரபுவே, ஓ பிராமணரே, அற்புத செயல்கள் புரியும் பலரூப ஹரியை நீங்கள் கூறியதுபோல, ‘காலம்’ எனப்படும் அவருடைய மற்றொரு ரூபத்தின் இலக்கணங்களையும் தயவுசெய்து எங்களுக்கு விரிவாக விளக்குங்கள்।
Verse 11
मैत्रेय उवाच गुणव्यतिकराकारो निर्विशेषोऽप्रतिष्ठित: । पुरुषस्तदुपादानमात्मानं लीलयासृजत् ॥ ११ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—காலம் என்பது மூன்று குணங்களின் பரஸ்பர கலப்பு-மாற்றங்களின் வடிவம்; அது நிர்விசேஷம், நிலைபெற்றது, எல்லையற்றது. பகவான் புருஷன் தமது லீலா-ஸிருஷ்டியில் இதையே கருவியாகக் கொண்டு, உபாதானமாகச் செயல்படச் செய்கிறார்।
Verse 12
विश्वं वै ब्रह्मतन्मात्रं संस्थितं विष्णुमायया । ईश्वरेण परिच्छिन्नं कालेनाव्यक्तमूर्तिना ॥ १२ ॥
இந்தப் பிரபஞ்சம் பிரம்ம-தன்மாத்திர ரூபமாய் விஷ்ணுமாயையால் நிலைபெற்றது. அவ்யக்த ரூபமான காலத்தால் இது ஈசுவரனிடமிருந்து வேறுபட்டதுபோல் தோன்றுகிறது.
Verse 13
यथेदानीं तथाग्रे च पश्चादप्येतदीदृशम् ॥ १३ ॥
இப்போது இந்த உலகம் எவ்வாறு உள்ளதோ, முன்பும் அப்படியே இருந்தது; பின்னரும் அப்படியே தொடரும்.
Verse 14
सर्गो नवविधस्तस्य प्राकृतो वैकृतस्तु य: । कालद्रव्यगुणैरस्य त्रिविध: प्रतिसंक्रम: ॥ १४ ॥
அவனுடைய ஸ்ருஷ்டி ஒன்பது வகை—பிராக்ருதம், வைக்ருதம் முதலியன. காலம், திரவியம், கர்ம-குணம் காரணமாக மூன்று வகை பிரதிஸங்க்ரமம் (ப்ரளயம்) உண்டு.
Verse 15
आद्यस्तु महत: सर्गो गुणवैषम्यमात्मन: । द्वितीयस्त्वहमो यत्र द्रव्यज्ञानक्रियोदय: ॥ १५ ॥
ஒன்பது ஸ்ருஷ்டிகளில் முதலாவது மகத்தத்த்வ ஸ்ருஷ்டி; பகவானின் சன்னிதியால் குண வேறுபாடு உண்டாகிறது. இரண்டாவது அஹங்கார ஸ்ருஷ்டி; அதிலிருந்து திரவியம், ஞானம், கிரியை எழுகின்றன.
Verse 16
भूतसर्गस्तृतीयस्तु तन्मात्रो द्रव्यशक्तिमान् । चतुर्थ ऐन्द्रिय: सर्गो यस्तु ज्ञानक्रियात्मक: ॥ १६ ॥
மூன்றாவது பூதஸ்ருஷ்டி; இதில் தன்மாத்திரங்கள் திரவிய-சக்தியுடன் கூடி ஸ்தூல பூதங்களுக்கு காரணமாகின்றன. நான்காவது ஐந்திரிய ஸ்ருஷ்டி; அது ஞானமும் கிரியாசக்தியும் ஆகும்.
Verse 17
वैकारिको देवसर्ग: पञ्चमो यन्मयं मन: । पष्ठस्तु तमस: सर्गो यस्त्वबुद्धिकृत: प्रभो: ॥ १७ ॥
சத்த்வ குணத்தின் சேர்க்கையால் உண்டாகும் ஆளும் தேவதைகளின் படைப்பு ஐந்தாவது; அதன் சமஷ்டி வடிவம் மனம். ஆறாவது படைப்பு ஜீவனின் தமோமய அறியாமை இருள்; அதனால் பரமப்ரபுவின் ஆட்சியில் அவன் மூடனென நடக்கிறான்.
Verse 18
षडिमे प्राकृता: सर्गा वैकृतानपि मे शृणु । रजोभाजो भगवतो लीलेयं हरिमेधस: ॥ १८ ॥
மேலுள்ள இவ்வாறு ஆறு சிருஷ்டிகளும், பகவானின் வெளிப்புறப் பிரக்ருதி-சக்தியால் நிகழும் இயற்கை படைப்புகள். இப்போது பிரம்மாவால் நிகழும் வைக்ருத படைப்புகளையும் என்னிடமிருந்து கேள்—அவர் ரஜோகுணத்தின் அவதாரப் பகுதி; படைப்பில் அவரது மேதை பகவானைப் போல ‘ஹரி-மேதா’ ஆகும்.
Verse 19
सप्तमो मुख्यसर्गस्तु षङ्विधस्तस्थुषां च य: । वनस्पत्योषधिलतात्वक्सारा वीरुधो द्रुमा: ॥ १९ ॥
ஏழாவது முக்கியப் படைப்பு அசைவற்ற நிலை உயிர்களின் படைப்பு; அது ஆறு வகை: மலரில்லா கனமரங்கள் (வனஸ்பதி), கனியெழும் வரை நிலைக்கும் மூலிகைகள், கொடிகள், த்வக்ஸார (குழாய்/நாணல் வகை) தாவரங்கள், ஆதரவின்றி பரவும் வீருதுகள், மற்றும் மலரும் கனியும் உடைய மரங்கள்.
Verse 20
उत्स्रोतसस्तम:प्राया अन्त:स्पर्शा विशेषिण: ॥ २० ॥
இந்த அசைவற்ற மரங்களும் தாவரங்களும் மேல்நோக்கி வாழ்வாதாரத்தை நாடுகின்றன; அவை பெரும்பாலும் உணர்வற்றவை, ஆனால் உள்ளே தொடுதலால் உண்டாகும் வேதனையை உணர்கின்றன; பலவகைத் தன்மையுடன் வெளிப்படுகின்றன.
Verse 21
तिरश्चामष्टम: सर्ग: सोऽष्टाविंशद्विधो मत: । अविदो भूरितमसो घ्राणज्ञा ह्यद्यवेदिन: ॥ २१ ॥
எட்டாவது படைப்பு திர்யக்-யோனி (விலங்கு, பறவை முதலிய) படைப்பு; அது இருபத்தெட்டு வகை எனக் கூறப்படுகிறது. அவர்கள் மிகுந்த மூடத்தனமும் தமோமயமும் உடையோர்; மணத்தால் விருப்ப-வெறுப்பை அறிகின்றனர், ஆனால் உள்ளத்தில் எதையும் நினைவில் வைத்திருக்க இயலாது.
Verse 22
गौरजो महिष: कृष्ण: सूकरो गवयो रुरु: । द्विशफा: पशवश्चेमे अविरुष्ट्रश्च सत्तम ॥ २२ ॥
அருமைமிகு விதுரரே! கீழ்நிலை விலங்குகளில் பசு, ஆடு, எருமை, கிருஷ்ணமிருகம், பன்றி, கவய, ருரு, செம்மறி, ஒட்டகம்—இவை அனைத்தும் இருபிளவு குளம்புடையவை।
Verse 23
खरोऽश्वोऽश्वतरो गौर: शरभश्चमरी तथा । एते चैकशफा: क्षत्त: शृणु पञ्चनखान् पशून् ॥ २३ ॥
கழுதை, குதிரை, கழுதைக்குதிரை, கௌர, சரப, சாமரி—இவை அனைத்தும் ஒற்றைக் குளம்புடையவை, ஓ க்ஷத்தா! இனி பஞ்சநக (ஐந்து நகம்) விலங்குகளை என்னிடமிருந்து கேள்।
Verse 24
श्वा सृगालो वृको व्याघ्रो मार्जार: शशशल्लकौ । सिंह: कपिर्गज: कूर्मो गोधा च मकरादय: ॥ २४ ॥
நாய், நரி, ஓநாய், புலி, குள்ளநரி, பூனை, முயல், சல்லக, சிங்கம், குரங்கு, யானை, ஆமை, முதலை முதலியன மற்றும் கோதா—இவை அனைத்தும் பஞ்சநக (ஐந்து நகம்) என அறியப்படுகின்றன।
Verse 25
कङ्कगृधबकश्येनभासभल्लूकबर्हिण: । हंससारसचक्राह्वकाकोलूकादय: खगा: ॥ २५ ॥
கங்க, கழுகு, கொக்கு, சேனப் பறவை, பாச, பல்லூக, மயில், அன்னம், சாரசம், சக்ரவாகம், காகம், ஆந்தை முதலியவை—இவை அனைத்தும் பறவைகள்।
Verse 26
अर्वाक्स्रोतस्तु नवम: क्षत्तरेकविधो नृणाम् । रजोऽधिका: कर्मपरा दु:खे च सुखमानिन: ॥ २६ ॥
ஓ க்ஷத்தா! வயிற்றில் உணவைச் சேமிக்கும் மனிதர்களின் படைப்பு சுழற்சியில் ஒன்பதாவது; அவர்கள் ஒரே இனத்தவர். மனிதரில் ரஜோகுணம் மேலோங்கி, அவர்கள் செயலில் பற்றுடையவராய் இருந்து, துன்பத்திலும் தம்மை இன்பமென எண்ணுகின்றனர்।
Verse 27
वैकृतास्रय एवैते देवसर्गश्च सत्तम । वैकारिकस्तु य: प्रोक्त: कौमारस्तूभयात्मक: ॥ २७ ॥
ஹே சத்தம விதுரா, இவ்விறுதி மூன்று ஸர்கங்களும் தேவஸர்கமும்—முன்னர் கூறப்பட்ட ப்ராக்ருத ஸர்கங்களிலிருந்து வேறுபட்ட வைக்ருத ஸிருஷ்டிகளே. மேலும் ‘வைகாரிக’ எனச் சொல்லப்பட்டது; குமாரர்களின் தோற்றம் இருவகைத் தன்மையுடையது.
Verse 28
देवसर्गश्चाष्टविधो विबुधा: पितरोऽसुरा: । गन्धर्वाप्सरस: सिद्धा यक्षरक्षांसि चारणा: ॥ २८ ॥ भूतप्रेतपिशाचाश्च विद्याध्रा: किन्नरादय: । दशैते विदुराख्याता: सर्गास्ते विश्वसृक्कृता: ॥ २९ ॥
தேவஸர்கம் எட்டு வகை—(1) தேவர்கள், (2) பித்ருக்கள், (3) அசுரர்கள், (4) கந்தர்வர் மற்றும் அப்ஸரஸ்கள், (5) யக்ஷர் மற்றும் ராக்ஷஸர், (6) சித்தர், சாரணர், வித்யாதரர், (7) பூதம், பிரேதம், பிசாசு, (8) கின்னரர் முதலிய அதிமானுடர். ஹே விதுரா, இவை அனைத்தும் உலகஸ்ருஷ்டிகரன் பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்டவை.
Verse 29
देवसर्गश्चाष्टविधो विबुधा: पितरोऽसुरा: । गन्धर्वाप्सरस: सिद्धा यक्षरक्षांसि चारणा: ॥ २८ ॥ भूतप्रेतपिशाचाश्च विद्याध्रा: किन्नरादय: । दशैते विदुराख्याता: सर्गास्ते विश्वसृक्कृता: ॥ २९ ॥
தேவஸர்கம் எட்டு வகை—(1) தேவர்கள், (2) பித்ருக்கள், (3) அசுரர்கள், (4) கந்தர்வர் மற்றும் அப்ஸரஸ்கள், (5) யக்ஷர் மற்றும் ராக்ஷஸர், (6) சித்தர், சாரணர், வித்யாதரர், (7) பூதம், பிரேதம், பிசாசு, (8) கின்னரர் முதலிய அதிமானுடர். ஹே விதுரா, இவை அனைத்தும் உலகஸ்ருஷ்டிகரன் பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்டவை.
Verse 30
अत: परं प्रवक्ष्यामि वंशान्मन्वन्तराणि च । एवं रज:प्लुत: स्रष्टा कल्पादिष्वात्मभूर्हरि: । सृजत्यमोघसङ्कल्प आत्मैवात्मानमात्मना ॥ ३० ॥
இனி மனுக்களின் வம்சங்களையும் மன்வந்தரங்களையும் நான் உரைப்பேன். இவ்வாறு ரஜோகுணத்தில் நிறைந்த ஆத்மபூ பிரம்மா, பகவான் ஹரியின் சக்தியால், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தவறாத சங்கல்பத்துடன், தன்னாலேயே தன்னைச் சிருஷ்டிக்கிறான்.
Frequently Asked Questions
Kāla is described as beginningless, unchangeable, and limitless, functioning as the Supreme Lord’s instrument for material pastimes. It catalyzes the interaction of the three guṇas and thereby enables manifestation, transformation, and dissolution within material nature. Although impersonal as an unmanifest feature, it operates under the Lord’s supremacy, not independently.
Because the primary ingredients (mahat-tattva, guṇas, and the causal framework) arise under the Supreme Lord’s presence and kāla. Brahmā then organizes and populates—dividing cosmic space into planetary systems and producing species categories—using intelligence and potency received through devotion and the Lord’s energy.
The chapter enumerates a sequence beginning with mahat-tattva and then ahaṅkāra, followed by the development of sense perception and the elements, the creation of knowledge and working capacity, and the presiding deities (with mind as the sum total in sattva), alongside the ignorance/delusion aspect affecting the jīva. These are described as prākṛta (natural) creations of the Lord’s external energy, prior to Brahmā’s more specific vaikṛta productions of species and administrators.
It presents Brahmā’s seventh to tenth creations as categories: immovable life (six kinds), lower species (twenty-eight varieties), birds, humans, and the eightfold classes of demigods and related beings (including pitṛs, asuras, gandharvas/apsarās, yakṣas/rākṣasas, siddhas/cāraṇas/vidyādharas, bhūtas/pretas/piśācas, and other celestial beings). The taxonomy highlights gradations of consciousness and guṇa influence, with humans marked by prominent rajas.