Adhyaya 9

Verse 1

श्रीशुक उवाच तस्यासन् विश्वरूपस्य शिरांसि त्रीणि भारत । सोमपीथं सुरापीथमन्नादमिति शुश्रुम ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்தார்—ஓ பாரதா (பரீக்ஷித்), விஸ்வரூபனுக்கு மூன்று தலைகள் இருந்தன. அதிகாரிகளிடமிருந்து நான் கேட்டதாவது: ஒன்றால் அவன் சோமரஸம் அருந்தினான், மற்றொன்றால் சுரா அருந்தினான், மூன்றாவதால் உணவு உண்டான்.

Verse 2

स वै बर्हिषि देवेभ्यो भागं प्रत्यक्षमुच्चकै: । अददद्यस्य पितरो देवा: सप्रश्रयं नृप ॥ २ ॥

ஓ அரசே பரீக்ஷித், விஸ்வரூபன் யாகவேதியில் வெளிப்படையாக நெய்யை அக்கினியில் அர்ப்பணித்து, ‘இந்திராய இதம் ஸ்வாஹா’, ‘இதமக்னயே’ முதலிய மந்திரங்களை உரத்த குரலில் ஜபித்தான். தந்தை வழியாக தேவர்களுடன் உறவு இருந்ததால், ஒவ்வொரு தேவனுக்கும் உரிய பங்கினை மரியாதையுடன் அளித்தான்.

Verse 3

स एव हि ददौ भागं परोक्षमसुरान् प्रति । यजमानोऽवहद् भागं मातृस्‍नेहवशानुग: ॥ ३ ॥

அவன் தேவர்களின் நாமத்தில் யாகஅக்னியில் நெய்யாஹுதி அளித்தான்; ஆனால் தேவர்களுக்கு அறியாமல், தாய்வழி உறவுச் ச्नेஹத்தால் அசுரர்களுக்கும் பங்கினை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 4

तद्देवहेलनं तस्य धर्मालीकं सुरेश्वर: । आलक्ष्य तरसा भीतस्तच्छीर्षाण्यच्छिनद् रुषा ॥ ४ ॥

அவன் தேவர்களை அவமதித்து தர்மத்தை வஞ்சிக்கிறான் என்பதை அறிந்த இந்திரன், அசுரர்களால் தோற்கடிக்கப்படுவேன் என்ற அச்சத்தில் நடுங்கி, கோபத்தால் விஷ்வரூபனின் மூன்று தலைகளையும் தோளிலிருந்து வெட்டினான்।

Verse 5

सोमपीथं तु यत्तस्य शिर आसीत् कपिञ्जल: । कलविङ्क: सुरापीथमन्नादं यत् स तित्तिरि: ॥ ५ ॥

பின்னர் சோமரசம் அருந்தும் தலை கபிஞ்ஜல (ஃப்ராங்கோலின்) பறவையாக மாறியது; மதுபானம் அருந்தும் தலை கலவிங்க (சிட்டுக்குருவி) ஆனது; உணவு உண்ணும் தலை தித்திரி (காடை/பார்ட்ரிட்ஜ்) ஆனது।

Verse 6

ब्रह्महत्यामञ्जलिना जग्राह यदपीश्वर: । संवत्सरान्ते तदघं भूतानां स विशुद्धये । भूम्यम्बुद्रुमयोषिद्‌भ्यश्चतुर्धा व्यभजद्धरि: ॥ ६ ॥

இந்திரன் பிராமணவதத்தின் பாவவிளைவுகளை நீக்க வல்லவனாயிருந்தும், மனம் வருந்தி கைகூப்பி அந்தப் பாவப் பாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். ஒரு வருடம் துன்புற்ற பின், தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த அவன் அந்தப் பாவவினையை பூமி, நீர், மரங்கள், பெண்கள் என நான்கு பங்காகப் பகிர்ந்தான்।

Verse 7

भूमिस्तुरीयं जग्राह खातपूरवरेण वै । ईरिणं ब्रह्महत्याया रूपं भूमौ प्रद‍ृश्यते ॥ ७ ॥

இந்திரன் அளித்த வரமாக, பூமியில் உள்ள பள்ளங்கள் தானாக நிரம்பும் என்பதற்குப் பதிலாக, பூமி பிராமணவதப் பாவவிளைவின் நான்கில் ஒரு பங்கை ஏற்றுக்கொண்டது. அந்தப் பாவவினையால் பூமியின் மேற்பரப்பில் பல பாலைவனங்கள் தோன்றுகின்றன।

Verse 8

तुर्यं छेदविरोहेण वरेण जगृहुर्द्रुमा: । तेषां निर्यासरूपेण ब्रह्महत्या प्रद‍ृश्यते ॥ ८ ॥

இந்திரனின் வரத்தால் வெட்டப்பட்ட கிளை-தளிர்கள் மீண்டும் வளரும்—இந்தப் பிரதிபலனாக மரங்கள் பிராமணஹத்தியையின் பாபபலனில் நான்கில் ஒரு பங்கை ஏற்றன. அது மரச்சாறாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 9

शश्वत्कामवरेणांहस्तुरीयं जगृहु: स्त्रिय: । रजोरूपेण तास्वंहो मासि मासि प्रद‍ृश्यते ॥ ९ ॥

இந்திரனின் வரத்தால் பெண்கள் இடையறாது காம இன்பத்தை அனுபவிக்க இயலும்—இதற்குப் பதிலாக அவர்கள் பாபபலனில் நான்கில் ஒரு பங்கை ஏற்றனர். அதன் விளைவாக மாதந்தோறும் மாதவிடாய் அறிகுறிகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 10

द्रव्यभूयोवरेणापस्तुरीयं जगृहुर्मलम् । तासु बुद्बुदफेनाभ्यां द‍ृष्टं तद्धरति क्षिपन् ॥ १० ॥

இந்திரனின் வரத்தால் நீர் பிற பொருட்களுடன் கலந்தால் அவற்றின் அளவை அதிகரிக்கும்—இதற்குப் பதிலாக நீர் பாபமலத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கை ஏற்றது. ஆகவே நீரில் குமிழ்கள், நுரை தோன்றும்; நீர் எடுக்கும் போது அவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 11

हतपुत्रस्ततस्त्वष्टा जुहावेन्द्राय शत्रवे । इन्द्रशत्रो विवर्धस्व मा चिरं जहि विद्विषम् ॥ ११ ॥

விச்வரூபன் கொல்லப்பட்டபின் அவன் தந்தை த்வஷ்டா இந்திரனை அழிக்க யாகக் கிரியைகளைச் செய்தான். அவன் அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி—“இந்திர-சத்ருவே, வளர்ந்து வலிமைபெறு; தாமதமின்றி பகைவனை வதை” என்றான்.

Verse 12

अथान्वाहार्यपचनादुत्थितो घोरदर्शन: । कृतान्त इव लोकानां युगान्तसमये यथा ॥ १२ ॥

பின்னர் ‘அன்வாஹார்யபசன’ எனப்படும் யாகஅக்னியின் தெற்குப் பக்கத்திலிருந்து அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய ஒரு புருஷன் எழுந்தான்; யுகாந்தத்தில் உலகங்களை அழிக்கும் கிருதாந்தனைப் போலவே இருந்தான்.

Verse 13

विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥

நான்கு திசைகளிலும் விடப்பட்ட அம்புகளைப் போல அந்த அசுரனின் உடல் நாள்தோறும் விரிந்து பெருகியது. எரிந்த மலைபோல் கருமையாக, மாலை மேகக்கூட்டம்போல் ஒளிவீச; உருகிய செம்பு நிற முடி-தாடி-மீசையுடன், மதிய சூரியனைப் போல கூர்மையான கண்களுடன் தோன்றினான்.

Verse 14

विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥

ஒளிவீசும் மூன்று முனைச் சூலத்தின் நுனிகளில் இரு உலகங்களையும் ஏற்றியதுபோல் அவன் அஜேயனெனத் தோன்றினான். ஆடி, பேரொலியுடன் கூவி, தன் பாதங்களால் பூமியை நிலநடுக்கம்போல் நடுங்கச் செய்தான்.

Verse 15

विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥

குகைபோல் ஆழ்ந்த வாயுடன் அவன் மீண்டும் மீண்டும் கொட்டாவி விட்டான்; ஆகாயத்தையே விழுங்கப் போவதுபோல். நாவால் விண்மீன்களை நக்கிக் குடிப்பதுபோலும், நீண்ட கூரிய பற்களால் மூவுலகையும் விழுங்குவதுபோலும் தோன்றினான்.

Verse 16

विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥

அவனுடைய பெரும் கொடூரப் பற்களையும் மீண்டும் மீண்டும் கொட்டாவியையும் கண்டதும் எல்லா உலகினரும் அச்சத்தில் உறைந்தனர். பயத்தால் கலங்கி, பத்து திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர்.

Verse 17

विष्वग्विवर्धमानं तमिषुमात्रं दिने दिने । दग्धशैलप्रतीकाशं सन्ध्याभ्रानीकवर्चसम् ॥ १३ ॥ तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं मध्याह्नार्कोग्रलोचनम् ॥ १४ ॥ देदीप्यमाने त्रिशिखे शूल आरोप्य रोदसी । नृत्यन्तमुन्नदन्तं च चालयन्तं पदा महीम् ॥ १५ ॥ दरीगम्भीरवक्त्रेण पिबता च नभस्तलम् । लिहता जिह्वयर्क्षाणि ग्रसता भुवनत्रयम् ॥ १६ ॥ महता रौद्रदंष्ट्रेण जृम्भमाणं मुहुर्मुहु: । वित्रस्ता दुद्रुवुर्लोका वीक्ष्य सर्वे दिशो दश ॥ १७ ॥

இவ்வாறு அந்த மாபெரும் அசுரனை கண்டதும் அனைவரும் அச்சத்தில் நடுங்கி, பத்து திசைகளிலும் ஓடினர். அவன் ரௌத்ர ரூபத்தைப் பார்த்ததனால் உலகமே பயத்தில் அதிர்ந்ததுபோல் ஆனது.

Verse 18

येनावृता इमे लोकास्तपसा त्वाष्ट्रमूर्तिना । स वै वृत्र इति प्रोक्त: पाप: परमदारुण: ॥ १८ ॥

த்வஷ்டாவின் புதல்வனான அந்த மிகப் பயங்கர அசுரன் தவத்தின் வலிமையால் எல்லா உலகங்களையும் மூடினான்; ஆகவே அவன் ‘வ்ருத்ர’—எல்லாவற்றையும் மறைப்பவன்—என்று அழைக்கப்பட்டான்।

Verse 19

तं निजघ्नुरभिद्रुत्य सगणा विबुधर्षभा: । स्वै: स्वैर्दिव्यास्त्रशस्त्रौघै: सोऽग्रसत्तानि कृत्‍स्‍नश: ॥ १९ ॥

இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் படையுடன் பாய்ந்து, தத்தம் தெய்வீக ஆயுதங்களால் அவனைத் தாக்கினர்; ஆனால் வ்ருத்ராசுரன் அவை அனைத்தையும் முழுவதுமாக விழுங்கினான்।

Verse 20

ततस्ते विस्मिता: सर्वे विषण्णा ग्रस्ततेजस: । प्रत्यञ्चमादिपुरुषमुपतस्थु: समाहिता: ॥ २० ॥

அசுரனின் வலிமையைப் பார்த்து அவர்கள் அனைவரும் வியப்பும் மனச்சோர்வும் அடைந்து தங்கள் தேஜஸை இழந்தனர்; ஆகவே ஒருமனத்துடன் ஆதிபுருஷனான பரமாத்மா, நாராயணனை வழிபடத் தொடங்கினர்।

Verse 21

श्रीदेवा ऊचु: वाय्वम्बराग्‍न्यप्क्षितयस्त्रिलोका ब्रह्मादयो ये वयमुद्विजन्त: । हराम यस्मै बलिमन्तकोऽसौ बिभेति यस्मादरणं ततो न: ॥ २१ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—ஆகாயம், காற்று, அগ্নி, நீர், பூமி என்ற ஐந்து தத்துவங்களால் மூன்று உலகங்களும் உருவானவை; பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அவற்றை ஆளுகின்றனர். காலம் நம்மை முடிவுக்கு கொண்டு வரும் என்ற அச்சத்தால், காலத்தின் விதிப்படி செயல்பட்டு காலத்திற்கே நிவேதனம் செய்கிறோம்; ஆனால் அந்த காலமே பரமபுருஷனுக்கு அஞ்சுகிறது. ஆகவே முழு பாதுகாப்பை அளிக்க வல்ல ஒரே சரணமான அந்த பரமபகவானை நாம் வழிபடுவோம்।

Verse 22

अविस्मितं तं परिपूर्णकामं स्वेनैव लाभेन समं प्रशान्तम् । विनोपसर्पत्यपरं हि बालिश: श्वलाङ्गुलेनातितितर्ति सिन्धुम् ॥ २२ ॥

பிரபு எதிலும் வியப்புறார் அல்லர்; அவர் பரிபூர்ணகாமன், தன் ஆன்மசித்தியாலேயே எப்போதும் நிறைவு பெற்று சமநிலையுடன் அமைதியாய் இருப்பவர். அவர் உபாதிகளற்றவர், நிலைத்தவர், பற்றற்றவர்—அனைவருக்கும் ஒரே சரணம். பிறரிடம் பாதுகாப்பு நாடுபவன் நிச்சயம் மூடன்; நாயின் வாலைப் பிடித்து கடலைக் கடக்க முயல்வதுபோல்.

Verse 23

यस्योरुश‍ृङ्गे जगतीं स्वनावं मनुर्यथाबध्य ततार दुर्गम् । स एव नस्त्वाष्ट्रभयाद्‌दुरन्तात् त्राताश्रितान्वारिचरोऽपि नूनम् ॥ २३ ॥

யாருடைய பெருஞ்சிங்கில் மனு சத்தியவ்ரதன் உலகமெங்கும் தாங்கும் சிறு படகை கட்டி, பிரளயத்தின் துர்கமமான அபாயத்தைத் தாண்டினானோ, அந்த நீர்சர மత్స்யாவதாரப் பெருமான் த்வஷ்டாபுத்ரனால் எழும் அந்த அஞ்சத்தக்க துரந்த ஆபத்திலிருந்து எங்கள் சரணாகதரை நிச்சயமாகக் காப்பாராக।

Verse 24

पुरा स्वयम्भूरपि संयमाम्भ- स्युदीर्णवातोर्मिरवै: कराले । एकोऽरविन्दात् पतितस्ततार तस्माद् भयाद्येन स नोऽस्तु पार: ॥ २४ ॥

படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரளய நீரில் எழுந்த பேர்காற்றால் கொடூர அலைகளும் பயங்கர முழக்கமும் ஏற்பட்டது; அந்த ஒலியால் தாமே பிறந்த பிரம்மனும் தாமரை ஆசனத்திலிருந்து விழப் போனார், ஆனால் இறைவனின் துணையால் காக்கப்பட்டார். அதுபோல அந்த ஆண்டவன் எங்களையும் இவ்வபாயத்திலிருந்து கரை சேர்ப்பாராக।

Verse 25

य एक ईशो निजमायया न: ससर्ज येनानुसृजाम विश्वम् ।

ஒரே பரமேசன் தன் மாயையால் எங்களைப் படைத்தான்; அவன் அருளால் நாங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சப் படைப்பை விரிவாக்குகிறோம். அந்த அந்தர்யாமி பரமாத்மா எப்போதும் எங்கள் முன் இருப்பினும், அவன் ரூபத்தை நாம் காண இயலாது; ஏனெனில் நாங்கள் நம்மைத் தனித்தும் சுயாதீனத் தெய்வங்களுமென எண்ணிக் கொள்கிறோம்।

Verse 26

यो न: सपत्नैर्भृशमर्द्यमानान् देवर्षितिर्यङ्‌नृषु नित्य एव । कृतावतारस्तनुभि: स्वमायया कृत्वात्मसात् पाति युगे युगे च ॥ २६ ॥ तमेव देवं वयमात्मदैवतं परं प्रधानं पुरुषं विश्वमन्यम् । व्रजाम सर्वे शरणं शरण्यं स्वानां स नो धास्यति शं महात्मा ॥ २७ ॥

தேவர்களில் வாமனனாகவும், முனிவர்களில் பரசுராமனாகவும், விலங்குகளில் நரசிம்மன் மற்றும் வராகனாகவும், நீர்வாழ்வோரில் மత్స்யன் மற்றும் கூர்மனாகவும்—இவ்வாறு தன் மாயையால் பல தெய்வீக உடல்களில் அவதரித்து, பகைவரால் கடுமையாக ஒடுக்கப்படும் எங்களைத் தன் சொந்தமாக்கி யுகம் யுகமாகக் காக்கும் அவர் அதுவே.

Verse 27

यो न: सपत्नैर्भृशमर्द्यमानान् देवर्षितिर्यङ्‌नृषु नित्य एव । कृतावतारस्तनुभि: स्वमायया कृत्वात्मसात् पाति युगे युगे च ॥ २६ ॥ तमेव देवं वयमात्मदैवतं परं प्रधानं पुरुषं विश्वमन्यम् । व्रजाम सर्वे शरणं शरण्यं स्वानां स नो धास्यति शं महात्मा ॥ २७ ॥

அந்த தேவனையே—எங்கள் ஆத்மதெய்வமாகவும், பரம பிரதான காரணமாகவும், புருஷனாகவும், இந்த உலகத்திலிருந்து வேறுபட்டவராக இருந்தும் விராட் ரூபத்தில் நிலைத்திருப்பவராகவும் உள்ளவரை—நாங்கள் அனைவரும் சரண்யனின் சரணத்தை அடைகிறோம். அந்த மகாத்மா ஆண்டவன் தன் அடியார்களுக்கு நிச்சயமாக மங்களமும் அபயக் காவலும் அளிப்பான்।

Verse 28

श्रीशुक उवाच इति तेषां महाराज सुराणामुपतिष्ठताम् । प्रतीच्यां दिश्यभूदावि: शङ्खचक्रगदाधर: ॥ २८ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—மகாராஜா! தேவர்கள் ஸ்துதிகளால் அவரை வணங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய பகவான் ஹரி முதலில் அவர்களின் இதயங்களில், பின்னர் மேற்குத் திசையில் நேரில் தோன்றினார்।

Verse 29

आत्मतुल्यै: षोडशभिर्विना श्रीवत्सकौस्तुभौ । पर्युपासितमुन्निद्रशरदम्बुरुहेक्षणम् ॥ २९ ॥ द‍ृष्ट्वा तमवनौ सर्व ईक्षणाह्लादविक्लवा: । दण्डवत् पतिता राजञ्छनैरुत्थाय तुष्टुवु: ॥ ३० ॥

பரமதேவன் நாராயணனைச் சுற்றி பதினாறு தனிப்பட்ட பரிஷதர்கள் சேவை செய்தனர்; அவர்கள் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அவரைப் போலவே தோன்றினார்கள், ஆனால் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் இன்றி இருந்தனர். அரசே! சரத்காலத் தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களும் மெல்லிய புன்னகையும் கொண்ட ஆண்டவரைக் கண்டதும் தேவர்கள் பேரானந்தத்தில் திளைத்து தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து விழுந்தனர்; பின்னர் மெதுவாக எழுந்து ஸ்தோத்திரங்களால் அவரை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 30

आत्मतुल्यै: षोडशभिर्विना श्रीवत्सकौस्तुभौ । पर्युपासितमुन्निद्रशरदम्बुरुहेक्षणम् ॥ २९ ॥ द‍ृष्ट्वा तमवनौ सर्व ईक्षणाह्लादविक्लवा: । दण्डवत् पतिता राजञ्छनैरुत्थाय तुष्टुवु: ॥ ३० ॥

பரமதேவன் நாராயணனைச் சுற்றி பதினாறு தனிப்பட்ட பரிஷதர்கள் சேவை செய்தனர்; அவர்கள் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அவரைப் போலவே தோன்றினார்கள், ஆனால் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் இன்றி இருந்தனர். அரசே! சரத்காலத் தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களும் மெல்லிய புன்னகையும் கொண்ட ஆண்டவரைக் கண்டதும் தேவர்கள் பேரானந்தத்தில் திளைத்து தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து விழுந்தனர்; பின்னர் மெதுவாக எழுந்து ஸ்தோத்திரங்களால் அவரை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 31

श्रीदेवा ऊचु: नमस्ते यज्ञवीर्याय वयसे उत ते नम: । नमस्ते ह्यस्तचक्राय नम: सुपुरुहूतये ॥ ३१ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—யாகங்களின் பலனை அளிக்கும் உமது யஜ்ஞ-வீர்யத்துக்கு நமஸ்காரம்; காலத் தத்துவமாகி அந்தப் பலன்களையும் காலப்போக்கில் அழிப்பவனாகிய உமக்கும் நமஸ்காரம். அசுரரை வதைக்கச் சக்கரத்தைச் செலுத்துவோனே! பல நாமங்களால் போற்றப்படும் ஆண்டவரே! உமக்கு எங்கள் வணக்கம்।

Verse 32

यत्ते गतीनां तिसृणामीशितु: परमं पदम् । नार्वाचीनो विसर्गस्य धातर्वेदितुमर्हति ॥ ३२ ॥

பரமக் கட்டுப்படுத்துவோனே! விண்ணுலக உயர்வு, மனிதப் பிறப்பு, நரகத் தண்டனை—இந்த மூன்று கதிகளையும் நீயே ஆள்கிறாய்; ஆனால் உன் பரமப் பதம் வைகுண்ட தாமம். படைப்புக்குப் பின் தோன்றிய நாங்கள் உன் லீலைகளை அறிய இயலாதவர்கள். ஆகவே உமக்கு எங்கள் தாழ்மையான வணக்கமே அர்ப்பணம்.

Verse 33

ॐ नमस्तेऽस्तु भगवन्नारायण वासुदेवादिपुरुष महापुरुष महानुभाव परममङ्गल परमकल्याण परमकारुणिक केवल जगदाधार लोकैकनाथ सर्वेश्वर लक्ष्मीनाथ परमहंसपरिव्राजकै: परमेणात्मयोगसमाधिना परिभावितपरिस्फुटपारमहंस्यधर्मेणोद्‌घाटिततम:कपाट द्वारे चित्तेऽपावृत आत्मलोके स्वयमुपलब्धनिजसुखानुभवो भवान् ॥ ३३ ॥

ஓ பகவான் நாராயணா, வாசுதேவா, ஆதிபுருஷா! ஓ மகாபுருஷா, பரமமங்கலம், பரமகல்யாணம், பரமகருணையாளர்! நீரே உலகத்தின் ஆதாரம், உலகங்களின் ஒரே நாதன், சர்வேஸ்வரன், லக்ஷ்மீபதி. பரமஹம்ஸ பரிவ்ராஜக சந்நியாசிகள் பக்தியோக சமாதியில் முழுகி, தூய்மையான இதயத்தில் உமது ஸ்வரூபத்தை உணர்கிறார்கள்; இதய இருள் நீங்கியவுடன் நீர் தாமே வெளிப்படுகிறீர், அவர்கள் அனுபவிக்கும் பரமானந்தமே உமது திவ்ய ஸ்வரூபம். ஆகவே நாங்கள் உமக்கு பணிவுடன் நமஸ்காரம் செய்கிறோம்.

Verse 34

दुरवबोध इव तवायं विहारयोगो यदशरणोऽशरीर इदमनवेक्षितास्मत्समवाय आत्मनैवाविक्रियमाणेन सगुणमगुण: सृजसि पासि हरसि ॥ ३४ ॥

ஓ ஆண்டவனே! உமது லீலா-சக்தி அறிவிற்கு எட்டாததுபோல் தோன்றுகிறது. நீர் ஆதாரமற்றவர், பௌதிக உடலற்றவர்; எங்களின் ஒத்துழைப்பு உமக்கு தேவையில்லை. நீர் தாமே மாற்றமின்றி இருந்து, பொருள்-தத்துவத்தை அளித்து இந்த உலகை படைத்து, காத்து, அழிக்கிறீர். குணங்களின் செயல்களில் ஈடுபட்டவரெனத் தோன்றினாலும், நீர் முழுமையாக குணாதீதன்; ஆகவே உமது தெய்வீக செயல்கள் மிகக் கடினமாக அறியப்படுகின்றன.

Verse 35

अथ तत्र भवान् किं देवदत्तवदिह गुणविसर्गपतित: पारतन्‍त्र्येण स्वकृतकुशलाकुशलं फलमुपाददात्याहोस्विदात्माराम उपशमशील: समञ्जसदर्शन उदास्त इति ह वाव न विदाम: ॥ ३५ ॥

இப்போது எங்கள் வினா—நீர் தேவதத்தன் போன்ற சாதாரண ஜீவன் போல, குணங்களால் உருவான உடலை ஏற்று இவ்வுலகில் இருந்து, பரதந்திரனாய் செய்த நன்மை-தீமை கர்மங்களின் பலனை அனுபவிக்கிறீரா? அல்லது நீர் ஆத்மாராமன், அமைதிச் சுபாவன், சம்யக்-தரிசி, உதாசீன சாட்சியாக மட்டுமே இங்கு இருப்பீரா? ஓ பகவான், உமது உண்மையான நிலையை நாங்கள் அறிய இயலவில்லை.

Verse 36

न हि विरोध उभयं भगवत्यपरिमितगुणगण ईश्वरेऽनवगाह्यमाहात्म्येऽर्वाचीनविकल्पवितर्कविचारप्रमाणाभासकुतर्कशास्त्रकलिलान्त:करणाश्रयदुरवग्रहवादिनां विवादानवसर उपरत समस्तमायामये केवल एवात्ममायामन्तर्धाय को न्वर्थो दुर्घट इव भवति स्वरूपद्वयाभावात् ॥ ३६ ॥

ஓ பகவான்! உமக்குள் முரண்பாடு இல்லை; நீர் அளவற்ற தெய்வீக குணங்களின் களஞ்சியம், சர்வேஸ்வரன், அசிந்த்ய மகிமையாளர். குதர்க்க நூல்கள், தவறான ஆதாரங்கள், வாத-விவாதங்களால் கலங்கிய மனத்தினர் உம்மைப்பற்றி வாதிடுகிறார்கள்; அவர்களுக்கு உமது உண்மை அணுக முடியாது. மாயையின் அனைத்துப் படைப்பும் அமைந்தபோது, நீர் உமது ஆத்ம-மாயா சக்தியால் ஒரேவனாய் நிலைகொள்கிறீர்; உமது ஸ்வரூபத்தில் இருமை இல்லாதபோது உமக்கு அசாத்தியம் என்ன? உமது சக்தியால் நீர் விரும்பினால் செய்கிறீர்; விரும்பினால் செய்யாமலும் இருக்கிறீர்.

Verse 37

समविषममतीनां मतमनुसरसि यथा रज्जुखण्डः सर्पादिधियाम् ॥ ३७ ॥

கயிற்றுத் துண்டை பாம்பென மயங்குபவனுக்கு அது பயத்தைத் தரும்; அதை கயிறே என அறிந்தவனுக்கு பயமில்லை. அதுபோல, நீர் அனைவரின் இதயத்திலும் உறையும் பரமாத்மாவாய், ஒருவரின் அறிவிற்கு ஏற்ப பயமோ அச்சமின்மையோ ஊக்குவிப்பதாகத் தோன்றுகிறீர்; ஆனால் உமக்குள் தாமே இருமை இல்லை.

Verse 38

स एव हि पुन: सर्ववस्तुनि वस्तुस्वरूप: सर्वेश्वर: सकलजगत्कारणकारणभूत: सर्व प्रत्यगात्मत्वात् सर्वगुणाभासोपलक्षित एक एव पर्यवशेषित: ॥ ३८ ॥

அவரே எல்லாப் பொருள்களிலும் பொருளின் ஆதாரஸ்வரூபமாகிய பரமாத்மா; எல்லாம் ஆளும் ஈசன்; உலகக் காரணங்களுக்கும் காரணம். அனைத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருந்து இறுதியில் அவரே ஒருவனாக நிலைகொள்கிறார்.

Verse 39

अथ ह वाव तव महिमामृतरससमुद्रविप्रुषा सकृदवलीढया स्वमनसि निष्यन्दमानानवरतसुखेन विस्मारितद‍ृष्टश्रुतविषयसुखलेशाभासा: परमभागवता एकान्तिनो भगवति सर्वभूतप्रियसुहृदि सर्वात्मनि नितरां निरन्तरं निर्वृतमनस: कथमु ह वा एते मधुमथन पुन: स्वार्थकुशला ह्यात्मप्रियसुहृद: साधवस्त्वच्चरणाम्बुजानुसेवां विसृजन्ति न यत्र पुनरयं संसारपर्यावर्त: ॥ ३९ ॥

மதுமதனனே! உன் மகிமை-அமுதக் கடலின் ஒரு துளியையாவது ஒருமுறை சுவைத்தவர்களின் மனத்தில் இடையறாத பரமானந்தம் பெருகி ஓடும்; கண்-காது இంద్రியங்கள் தரும் உலகியல்ச் சுகத்தின் சிறு நிழல்கூட மறந்து போகும். எல்லா உயிர்களுக்கும் அன்பு நண்பனும், அனைத்தின் ஆத்மாவுமான பகவானில் ஒருமுகப் பக்தியுடைய அந்த சாதுக்கள், மீண்டும் சம்சாரச் சுழலில் திரும்ப வேண்டாத உன் திருவடித் தாமரைச் சேவையை எப்படித் துறப்பார்கள்?

Verse 40

त्रिभुवनात्मभवन त्रिविक्रम त्रिनयन त्रिलोकमनोहरानुभाव तवैव विभूतयो दितिजदनुजादयश्चापि तेषामुपक्रमसमयोऽयमिति स्वात्ममायया सुरनरमृगमिश्रित जलचराकृतिभिर्यथापराधं दण्डं दण्डधर दधर्थ एवमेनमपि भगवञ्जहि त्वाष्ट्रमुत यदि मन्यसे ॥ ४० ॥

மூன்று உலகங்களின் ஆத்ம-ஆதாரமே! திரிவிக்ரமனே! திரிநயனனே! மூன்று லோகங்களையும் மயக்கும் அழகனே! தேவர்கள், மனிதர்கள், தைத்யர், தானவர்—அனைவரும் உன் விபூதிகளே. அதர்மிகள் வலிமை பெறும்போது, நீ உன் யோகமாயையால் தேவர்-மனிதர்-மிருகம்-கலப்பு-நீர்வாழ் ஆகிய பல வடிவங்களை ஏற்று, அவரவர் குற்றத்திற்கேற்ப தண்டனை அளிக்கிறாய். ஆகவே, பகவானே, உன் திருவுள்ளம் இருந்தால் இன்று இந்த த்வாஷ்ட்ரப் புத்ரன் வ்ருத்ராசுரனை அழித்தருள்வாயாக.

Verse 41

अस्माकं तावकानां तततत नतानां हरे तव चरणनलिनयुगल ध्यानानुबद्धहृदयनिगडानां स्वलिङ्गविवरणेनात्मसात्कृतानामनुकम्पानुरञ्जितविशदरुचिरशिशिरस्मितावलोकेन विगलित मधुरमुख रसामृत कलया चान्तस्तापमनघार्हसि शमयितुम् ॥ ४१ ॥

ஹரியே! நாங்கள் உன் சரணடைந்தவர்கள்; அன்பின் சங்கிலிகளால் எங்கள் இதயம் உன் திருவடித் தாமரைகளின் தியானத்தில் கட்டுண்டுள்ளது. தயை செய்து உன் அவதாரத்தை வெளிப்படுத்தி, எங்களை உன் நித்திய சேவகர்களாக ஏற்றருள்வாயாக. கருணை நிறைந்த குளிர்ந்த இனிய புன்னகையுடன் கூடிய உன் பார்வையாலும், உன் அழகிய முகத்திலிருந்து பொழியும் இனிய அமுதவாக்குகளாலும், வ்ருத்ராசுரனால் உண்டான எங்கள் உள்ளத்தீயை அணைத்தருள்வாயாக.

Verse 42

अथ भगवंस्तवास्माभिरखिलजगदुत्पत्तिस्थितिलयनिमित्तायमानदिव्यमायाविनोदस्य सकलजीवनिकायानामन्तर्हृदयेषु बहिरपि च ब्रह्मप्रत्यगात्मस्वरूपेण प्रधानरूपेण च यथादेशकालदेहावस्थानविशेषं तदुपादानोपलम्भकतयानुभवत: सर्वप्रत्ययसाक्षिण आकाशशरीरस्य साक्षात्परब्रह्मण: परमात्मन: कियानिह वार्थविशेषो विज्ञापनीय: स्याद्विस्फुलिङ्गादिभिरिव हिरण्यरेतस: ॥ ४२ ॥

பகவானே! தீயின் சிறு சினுக்குகள் முழுத் தீயின் செயல்களைச் செய்ய இயலாதது போல, உன் அங்கமாகிய நாங்கள் எங்கள் தேவைகளை உனக்கு என்ன அறிவிக்க முடியும்? நீயே உலகின் உற்பத்தி-நிலை-லயத்தின் மூல காரணம்; உன் தெய்வீகமும் பொருட்சக்திகளும் கொண்டு லீலை செய்கிறாய். நீ எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில் பரமாத்மாவாகவும், வெளியில் பிரதானத் தத்துவமாகவும் நிலைகொள்கிறாய். நீ பரப்ரஹ்மம், பரமாத்மா, ஆகாயம்போல் அகன்ற சாட்சி—உனக்கு அறியாதது எது?

Verse 43

अत एव स्वयं तदुपकल्पयास्माकं भगवत: परमगुरोस्तव चरणशतपलाशच्छायां विविधवृजिन संसारपरिश्रमोपशमनीमुपसृतानां वयं यत्कामेनोपसादिता: ॥ ४३ ॥

ஹே அனைத்தையும் அறிந்த பகவான், பரமகுருவே! பலவகை உலகத் துன்பங்களின் சோர்வைத் தணிக்கும் உமது தாமரைத் திருவடிகளின் நிழலில் நாங்கள் சரணடைந்தோம். எங்கள் நோக்கத்தை நீர் அறிவீர்; தயை செய்து இப்போதைய துயரை நீக்கி அருளுரையும் அடைக்கலமும் அளிப்பீராக।

Verse 44

अथो ईश जहि त्वाष्ट्रं ग्रसन्तं भुवनत्रयम् । ग्रस्तानि येन न: कृष्ण तेजांस्यस्त्रायुधानि च ॥ ४४ ॥

ஆகையால், ஹே ஈசா, பரமக் கட்டுப்படுத்துநரே, ஸ்ரீகிருஷ்ணா! மூவுலகையும் விழுங்க முயலும், எங்கள் ஆயுதங்களையும் வலிமைத் தேஜஸையும் விழுங்கிவிட்ட த்வஷ்டாவின் மகன் வ்ருத்ராசுரனை தயை செய்து அழித்தருள்வாயாக।

Verse 45

हंसाय दह्रनिलयाय निरीक्षकाय कृष्णाय मृष्टयशसे निरुपक्रमाय । सत्सङ्ग्रहाय भवपान्थनिजाश्रमाप्ता- वन्ते परीष्टगतये हरये नमस्ते ॥ ४५ ॥

ஹே ஹம்ஸரூபனே, இதயக் குகையில் வாசிப்பவனே, அனைத்தையும் நோக்கும் சாட்சியே! ஹே கிருஷ்ணா, தூய புகழுடையவனே, தொடக்கமற்ற ஆதிமூலனே! சத்பக்தர்களின் தஞ்சமே, பவப் பாதை பயணிகளின் இல்லமே; உன் தாமரைத் திருவடிகளில் அடைக்கலம் பெற்ற মুক্তர்கள் பரமகதியை அடைகின்றனர். ஹே ஹரி, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 46

श्रीशुक उवाच अथैवमीडितो राजन् सादरं त्रिदशैर्हरि: । स्वमुपस्थानमाकर्ण्य प्राह तानभिनन्दित: ॥ ४६ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! தேவர்கள் இவ்வாறு பக்தியுடன் வேண்டியபோது, ஹரி தமது காரணமற்ற கருணையால் அதைச் செவிமடுத்தார். மகிழ்ந்து அவர் தேவர்களுக்கு பதிலுரைத்தார்।

Verse 47

श्रीभगवानुवाच प्रीतोऽहं व: सुरश्रेष्ठा मदुपस्थानविद्यया । आत्मैश्वर्यस्मृति: पुंसां भक्तिश्चैव यया मयि ॥ ४७ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! என்னை வழிபடும் ஞானத்துடன் நீங்கள் பாடிய ஸ்துதிகளால் நான் மிக மகிழ்ந்தேன். அந்த ஞானத்தினாலே மனிதன் என் பரம ஐஸ்வர்யத்தை நினைவுகொள்கிறான்; என்னிடத்தில் பக்தியும் எழுந்து வளர்கிறது।

Verse 48

किं दुरापं मयि प्रीते तथापि विबुधर्षभा: । मय्येकान्तमतिर्नान्यन्मत्तो वाञ्छति तत्त्ववित् ॥ ४८ ॥

தேவர்களில் அறிவிற் சிறந்தவர்களே, நான் பிரசன்னமானால் எது அரிது? ஆயினும் என்னில் ஒருமனத்துடன் நிலைக்கும் தூய பக்தன், என்னிடமிருந்து வேறொன்றும் வேண்டான்; பக்திசேவையில் ஈடுபடும் வாய்ப்பையே வேண்டுவான்।

Verse 49

न वेद कृपण: श्रेय आत्मनो गुणवस्तुद‍ृक् । तस्य तानिच्छतो यच्छेद्यदि सोऽपि तथाविध: ॥ ४९ ॥

பொருட்செல்வமே எல்லாம், அதுவே வாழ்வின் இறுதி இலக்கு என நினைப்போர் ‘கிருபணர்’ எனப்படுவர். அவர்கள் ஆத்மாவின் பரம நன்மையை அறியார். அத்தகைய மூடர்கள் விரும்பியதை யாரேனும் அளித்தால், அளிப்பவரும் மூடனாகவே கருதப்படுவான்।

Verse 50

स्वयं नि:श्रेयसं विद्वान् न वक्त्यज्ञाय कर्म हि । न राति रोगिणोऽपथ्यं वाञ्छतोऽपि भिषक्तम: ॥ ५० ॥

பக்தி-விஞ்ஞானத்தில் நிறைவு பெற்ற தூய பக்தன், பரம நன்மையை அறிந்து, அறியாதவனை பொருட்போகத்திற்கான பலனாசைக் கர்மங்களில் ஈடுபடச் சொல்லமாட்டான்; உதவவும் மாட்டான். அவன் அனுபவமிக்க வைத்தியன் போல—நோயாளி கேட்டாலும் தீங்கான உணவை அளிக்கமாட்டான்।

Verse 51

मघवन् यात भद्रं वो दध्यञ्चमृषिसत्तमम् । विद्याव्रततप:सारं गात्रं याचत मा चिरम् ॥ ५१ ॥ H

ஓ ம஘வன் (இந்திரன்), உங்களுக்கு நல்வாழ்த்து. முனிவர்களில் சிறந்த தத்யஞ்ச (ததீசி) அவரை அணுகுங்கள். அவர் கல்வி, விரதம், தவம் ஆகியவற்றில் மிகச் சிறந்தவர்; அவரது உடலும் மிக உறுதியானது. தாமதமின்றி அவரது உடலை வேண்டுங்கள்।

Verse 52

स वा अधिगतो दध्यङ्‌ङश्विभ्यां ब्रह्म निष्कलम् । यद्वा अश्वशिरो नाम तयोरमरतां व्यधात् ॥ ५२ ॥

அந்த புனிதர் தத்யங் (ததீசி) நிர்மலமான பிரம்மவித்தையைத் தானே அறிந்து, அதை அஸ்வினீகுமாரர்களுக்கு அளித்தார். அவர் குதிரைத் தலை வழியாக மந்திரங்களை வழங்கினார் எனக் கூறப்படுகிறது; ஆகவே அவை ‘அஸ்வசிர’ என அழைக்கப்படுகின்றன. அந்த மந்திரங்களைப் பெற்ற அஸ்வினீகுமாரர்கள் இவ்வாழ்விலேயே ஜீவன்முக்தி அடைந்தனர்।

Verse 53

दध्यङ्‌ङाथर्वणस्त्वष्ट्रे वर्माभेद्यं मदात्मकम् । विश्वरूपाय यत्प्रादात् त्वष्टा यत्त्वमधास्तत: ॥ ५३ ॥

தத்யஞ்ச ஆத்தர்வணன் தன் ஆத்மஸ்வரூபமயமான, உடைக்க முடியாத நாராயண-கவசத்தை த்வஷ்டாவுக்கு அளித்தான். த்வஷ்டா அதைத் தன் மகன் விஷ்வரூபனுக்குக் கொடுத்தான்; விஷ்வரூபனிடமிருந்து நீ அதை பெற்றாய். அந்த கவசத்தால் ததீசியின் உடல் மிகத் திடமாகியுள்ளது; ஆகவே அவனிடமிருந்து அவன் உடலை வேண்டு.

Verse 54

युष्मभ्यं याचितोऽश्विभ्यां धर्मज्ञोऽङ्गानि दास्यति । ततस्तैरायुधश्रेष्ठो विश्वकर्मविनिर्मित: । येन वृत्रशिरो हर्ता मत्तेजउपबृंहित: ॥ ५४ ॥

உங்கள் பொருட்டு அஷ்வினி-குமாரர்கள் தத்யஞ்சனை வேண்டினால், தர்மத்தை அறிந்த தத்யஞ்சன் அன்பினால் நிச்சயமாக தன் அங்கங்களை அளிப்பான்; சந்தேகிக்காதீர். பின்னர் அவன் எலும்புகளால் விஷ்வகர்மா சிறந்த ஆயுதமான வஜ்ரத்தை உருவாக்குவான்; அது என் தேஜஸால் வலுப்பெற்று வ்ருத்ராசுரனின் தலையை உறுதியாக அறுக்கும்.

Verse 55

तस्मिन् विनिहते यूयं तेजोऽस्त्रायुधसम्पद: । भूय: प्राप्स्यथ भद्रं वो न हिंसन्ति च मत्परान् ॥ ५५ ॥

என் ஆன்மீக தேஜஸால் வ்ருத்ராசுரன் வீழ்த்தப்பட்டபின், நீங்கள் மீண்டும் உங்கள் வலிமை, ஆயுதங்கள், செல்வம் ஆகியவற்றை அடைவீர்கள்; உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகும். அவன் மூன்று உலகங்களையும் அழிக்க வல்லவனாயினும், அவன் உங்களுக்கு தீங்கு செய்வான் என்று அஞ்சாதீர்; அவனும் பக்தன், என் பராயணர்களை அவர் பொறாமைப்படார்.