Adhyaya 4
Soma Pacifies the Pracetās; Dakṣa’s Haṁsa-guhya Prayers; Hari Grants Creative Power
விஸர்கம் (இரண்டாம் படைப்பு) பற்றி விரிவாகக் கேட்க விரும்பிய பரீக்ஷித்துக்கு பதிலாக, சுகதேவர் நீண்ட தவத்திற்குப் பின் திரும்பிய பிரசேதாஸ்களின் நிகழ்வை முன் படைப்பு வர்ணனைகளுடன் இணைக்கிறார். பூமி மரங்களால் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு பிரசேதாஸ் கோபித்து, அக்கினி மற்றும் வாயுவை விடுத்து காடுகளை எரிக்க முயல்கிறார்கள். அப்போது தாவரங்களின் அதிபதியும் சந்திரதேவனுமான சோமன் வந்து, அரச தர்மம் என்பது மரங்களையும் உட்பட எல்லா பிரஜைகளையும் காப்பதே; ஏனெனில் அசைவும் அசையாததிலும் பரமாத்மா உறைகிறார் என்று போதிக்கிறார். மரங்கள் வளர்த்த மாரிஷாவை சோமன் அளிக்க, அவளிடமிருந்து பிரசேதாஸ்களுக்கு தக்ஷன் பிறந்து உலகங்களைப் பிரஜைகளால் நிரப்புவான். தக்ஷன் முதலில் மனதினால் படைப்பு செய்கிறான்; அது போதாது என அறிந்து அகமர்ஷணத்தில் கடும் தவம் செய்து, ஹம்ஸ-குஹ்ய ஸ்தோத்திரங்களால் குணாதீதனும் பிரமாணாதீதனும் ஆனாலும் உள்ளுறைவான பரமாத்மாவாக இருக்கும் பகவானைத் துதிக்கிறான். திருப்தியடைந்த ஹரி எட்டு கரங்களுடைய மகிமைமிகு ரூபத்தில் தோன்றி, படைப்பின் நோக்கத்தை அறிவுறுத்தி, அசிக்னியை மனைவியாக அளித்து, சந்ததி பெருக்கும் சக்தியை அருளுகிறார்; அடுத்த வம்ச விரிவுக்கான அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच देवासुरनृणां सर्गो नागानां मृगपक्षिणाम् । सामासिकस्त्वया प्रोक्तो यस्तु स्वायम्भुवेऽन्तरे ॥ १ ॥ तस्यैव व्यासमिच्छामि ज्ञातुं ते भगवन् यथा । अनुसर्गं यया शक्त्या ससर्ज भगवान् पर: ॥ २ ॥
ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்—ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் ஆகியோரின் படைப்பை நீங்கள் சுருக்கமாகச் சொன்னீர்கள். இப்போது, பகவனே, அதையே விரிவாக அறிய விரும்புகிறேன்; மேலும் பரம பகவான் எந்த சக்தியால் அனுசிருஷ்டி (இரண்டாம் படைப்பு) செய்தார் என்பதையும் அறிய விரும்புகிறேன்।
Verse 2
श्रीराजोवाच देवासुरनृणां सर्गो नागानां मृगपक्षिणाम् । सामासिकस्त्वया प्रोक्तो यस्तु स्वायम्भुवेऽन्तरे ॥ १ ॥ तस्यैव व्यासमिच्छामि ज्ञातुं ते भगवन् यथा । अनुसर्गं यया शक्त्या ससर्ज भगवान् पर: ॥ २ ॥
ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்—ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் ஆகியோரின் படைப்பை நீங்கள் சுருக்கமாகச் சொன்னீர்கள். இப்போது, பகவனே, அதையே விரிவாக அறிய விரும்புகிறேன்; மேலும் பரம பகவான் எந்த சக்தியால் அனுசிருஷ்டி (இரண்டாம் படைப்பு) செய்தார் என்பதையும் அறிய விரும்புகிறேன்।
Verse 3
श्रीसूत उवाच इति सम्प्रश्नमाकर्ण्य राजर्षेर्बादरायणि: । प्रतिनन्द्य महायोगी जगाद मुनिसत्तमा: ॥ ३ ॥
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—ராஜரிஷியின் இந்தக் கேள்வியை கேட்ட மகாயோகி பாதராயணி (சுகதேவர்) அதை பாராட்டி, முனிவர்களில் சிறந்தவர் பதிலளித்தார்।
Verse 4
श्रीशुक उवाच यदा प्रचेतस: पुत्रा दश प्राचीनबर्हिष: । अन्त:समुद्रादुन्मग्ना ददृशुर्गां द्रुमैर्वृताम् ॥ ४ ॥
ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—பிராசீனபர்ஹிஷின் பத்து புதல்வர்களான பிரசேதாஸ் கடல் நீரில் தவம் செய்து நீரிலிருந்து மேலெழுந்தபோது, உலகின் மேற்பரப்பு முழுவதும் மரங்களால் சூழப்பட்டு மூடப்பட்டிருந்ததை கண்டனர்।
Verse 5
द्रुमेभ्य: क्रुध्यमानास्ते तपोदीपितमन्यव: । मुखतो वायुमग्निं च ससृजुस्तद्दिधक्षया ॥ ५ ॥
நீரில் நீண்ட தவம் செய்ததால் பிரசேதாஸ் மரங்கள்மீது கோபமுற்றனர். அவற்றை சாம்பலாக்க விரும்பி, தங்கள் வாயிலிருந்து காற்றையும் தீயையும் உருவாக்கினர்।
Verse 6
ताभ्यां निर्दह्यमानांस्तानुपलभ्य कुरूद्वह । राजोवाच महान् सोमो मन्युं प्रशमयन्निव ॥ ६ ॥
குருவம்சச் சிறந்தவனே! காற்றும் தீயும் மரங்களை எரித்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டதும், மரங்களின் அரசனும் சந்திரனின் அதிதேவனுமான மகா சோமன், பிரசேதாஸின் கோபத்தைத் தணிக்க விரும்பி அரசர்போல் உரைத்தான்।
Verse 7
न द्रुमेभ्यो महाभागा दीनेभ्यो द्रोग्धुमर्हथ । विवर्धयिषवो यूयं प्रजानां पतय: स्मृता: ॥ ७ ॥
மகாபாக்யவான்களே! இவ்வறிய மரங்களை சாம்பலாக்கி அழிப்பது உங்களுக்கு உரியதல்ல. நீங்கள் பிரஜைகளின் வளர்ச்சியை விரும்புவோர்; அவர்களின் பாதுகாவலர்கள் என்று கருதப்படுகிறீர்கள்।
Verse 8
अहो प्रजापतिपतिर्भगवान् हरिरव्यय: । वनस्पतीनोषधीश्च ससर्जोर्जमिषं विभु: ॥ ८ ॥
அஹோ! பிரஜாபதிகளுக்கும் அதிபதியான, அழிவற்றவும் அனைத்திலும் நிறைந்தும் இருக்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியே இந்த மரங்களையும் மூலிகைகளையும் படைத்தார்; அவை பிற உயிர்களுக்கு உணவாகவும் ஊட்டமாகவும் அமையும்படி।
Verse 9
अन्नं चराणामचरा ह्यपद: पादचारिणाम् । अहस्ता हस्तयुक्तानां द्विपदां च चतुष्पद: ॥ ९ ॥
இயற்கை ஒழுங்கினால் பழம்‑மலர் பூச்சி, பறவைகளின் உணவு; புல் முதலிய காலில்லா உயிர்களை மாடு‑எருமை போன்ற நால்காலிகள் உண்ணும்; முன்கால்களை கைகளாகப் பயன்படுத்த இயலாத விலங்குகள் நகமுள்ள புலி முதலியவற்றின் இரையாகும்; மான்‑ஆடு போன்றவை மற்றும் தானியங்கள் மனிதரின் உணவாகும்।
Verse 10
यूयं च पित्रान्वादिष्टा देवदेवेन चानघा: । प्रजासर्गाय हि कथं वृक्षान्निर्दग्धुमर्हथ ॥ १० ॥
அப்பாவிகளே, உங்கள் தந்தை பிராசீனபர்ஹியும் தேவர்களின் தேவனான பகவானும் உங்களைப் பிரஜை‑ஸ்ருஷ்டிக்காக ஆணையிட்டுள்ளனர். ஆகவே குடிமக்களும் சந்ததியும் வாழ்வதற்கு வேண்டிய இம்மரங்களையும் மூலிகைகளையும் நீங்கள் எவ்வாறு சாம்பலாக்கத் தகும்?
Verse 11
आतिष्ठत सतां मार्गं कोपं यच्छत दीपितम् । पित्रा पितामहेनापि जुष्टं व: प्रपितामहै: ॥ ११ ॥
உங்கள் தந்தை, தாத்தா, முப்பாட்டன் நடந்த நற்குணப் பாதையையே பற்றுங்கள்—மனிதர், விலங்கு, மரம் ஆகிய அனைத்துப் பிரஜைகளையும் காக்கும் பாதை அது. காரணமின்றி எழும் தீக்கோபத்தை அடக்குங்கள்; ஆகவே உங்கள் கோபத்தை கட்டுப்படுத்துமாறு வேண்டுகிறேன்।
Verse 12
तोकानां पितरौ बन्धू दृश: पक्ष्म स्त्रिया: पति: । पति: प्रजानां भिक्षूणां गृह्यज्ञानां बुध: सुहृत् ॥ १२ ॥
எப்படி தந்தை‑தாய் பிள்ளைகளின் நண்பரும் பேணுபவருமாக இருக்கிறார்களோ; எப்படி இமை கண்களை காக்கிறதோ; எப்படி கணவன் பெண்ணை பேணி காக்கிறானோ; எப்படி இல்லறத்தான் பிச்சைக்காரருக்கு ஆதரவு அளிக்கிறானோ; எப்படி அறிஞன் அறியாதவனுக்கு நல்வழி நண்பனோ—அவ்வாறே அரசன் எல்லாப் பிரஜைகளுக்கும் உயிரளிப்பவனும் காவலனும் ஆவான். மரங்களும் அரசனின் பிரஜைகளே; ஆகவே அவை காக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 13
अन्तर्देहेषु भूतानामात्मास्ते हरिरीश्वर: । सर्वं तद्धिष्ण्यमीक्षध्वमेवं वस्तोषितो ह्यसौ ॥ १३ ॥
அனைத்து உயிர்களின் உடல்களுக்குள்—நடமாடும், நிலைபெறும் அனைத்திலும், மனிதர், பறவை, விலங்கு, மரம் ஆகியவற்றிலும்—ஆத்மாவாக ஹரி ஈசன் உறைகிறார். ஆகவே ஒவ்வொரு உடலையும் ஆண்டவரின் வாசஸ்தலம், ஆலயம் எனக் காணுங்கள்; அத்தகைய பார்வையால் பகவான் திருப்தியடைகிறார். எனவே கோபத்தில் மரவடிவ உயிர்களை கொல்லாதீர்கள்।
Verse 14
य: समुत्पतितं देह आकाशान्मन्युमुल्बणम् । आत्मजिज्ञासया यच्छेत्स गुणानतिवर्तते ॥ १४ ॥
ஆத்மத் தத்துவத்தை அறிய விரும்பி, உடலில் வானிலிருந்து விழுந்ததுபோல் திடீரென எழும் வலிமையான கோபத்தை அடக்குகிறவன், பொருள் இயற்கையின் குணங்களின் தாக்கத்தைத் தாண்டுகிறான்।
Verse 15
अलं दग्धैर्द्रुमैर्दीनै: खिलानां शिवमस्तु व: । वार्क्षी ह्येषा वरा कन्या पत्नीत्वे प्रतिगृह्यताम् ॥ १५ ॥
இந்த ஏழை மரங்களை இனி எரிப்பது போதும்; மீதமுள்ள மரங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நீங்களும் மகிழ்வீராக. மரங்கள் மகளாக வளர்த்த, ‘மரிஷா’ எனும் அழகிய, தகுதியான கன்னியை மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।
Verse 16
इत्यामन्त्र्य वरारोहां कन्यामाप्सरसीं नृप । सोमो राजा ययौ दत्त्वा ते धर्मेणोपयेमिरे ॥ १६ ॥
அரசே! இவ்வாறு அழகிய இடுப்புடைய அப்சரா-கன்னியை அனுப்பிவைத்து, சந்திரராஜன் சோமன் அவளை அவர்களுக்கு அளித்து சென்றான்; பிரசேதர்கள் தர்ம விதிப்படி அவளை மணந்தனர்।
Verse 17
तेभ्यस्तस्यां समभवद् दक्ष: प्राचेतस: किल । यस्य प्रजाविसर्गेण लोका आपूरितास्त्रय: ॥ १७ ॥
அந்தக் கன்னியின் கர்ப்பத்தில் பிரசேதர்களுக்கு ‘பிராசேதச’ தக்ஷன் பிறந்தான்; அவன் செய்த பிரஜா-ஸ்ருஷ்டியால் மூன்று உலகங்களும் உயிர்களால் நிரம்பின।
Verse 18
यथा ससर्ज भूतानि दक्षो दुहितृवत्सल: । रेतसा मनसा चैव तन्ममावहित: शृणु ॥ १८ ॥
மகள்களிடம் மிகுந்த பாசமுடைய தக்ஷன், விந்துவினாலும் மனத்தினாலும் எவ்வாறு பலவகை உயிர்களைப் படைத்தான் என்பதை என்னிடமிருந்து கவனமாகக் கேள்।
Verse 19
मनसैवासृजत्पूर्वं प्रजापतिरिमा: प्रजा: । देवासुरमनुष्यादीन्नभ:स्थलजलौकस: ॥ १९ ॥
பிரஜாபதி தக்ஷன் முதலில் மனத்தினாலேயே பலவகை உயிர்களைப் படைத்தான்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் முதலியோர்; மேலும் ஆகாயம், நிலம், நீரில் வாழ்வோர்।
Verse 20
तमबृंहितमालोक्य प्रजासर्गं प्रजापति: । विन्ध्यपादानुपव्रज्य सोऽचरद्दुष्करं तप: ॥ २० ॥
பிரஜாபதி தக்ஷன், உயிர்களின் படைப்பு முறையாக வளரவில்லை என்று கண்டதும், விந்த்ய மலைத்தொடருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு மலையை அணுகி அங்கே மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்।
Verse 21
तत्राघमर्षणं नाम तीर्थं पापहरं परम् । उपस्पृश्यानुसवनं तपसातोषयद्धरिम् ॥ २१ ॥
அந்த மலையின் அருகில் ‘அகமர்ஷண’ எனப்படும் மிகப் புனிதமான, பாவநாசக தீர்த்தம் இருந்தது. அங்கே தக்ஷன் காலந்தோறும் நீராடி ஆச்சமனம் செய்து, மகத்தான தவத்தால் பரமன் ஹரியைத் திருப்திப்படுத்தினான்।
Verse 22
अस्तौषीद्धंसगुह्येन भगवन्तमधोक्षजम् । तुभ्यं तदभिधास्यामि कस्यातुष्यद्यथा हरि: ॥ २२ ॥
தக்ஷன் ‘ஹம்ஸ-குஹ்ய’ எனும் மறைமொழி ஸ்தோத்திரத்தால் அதோக்ஷஜ பகவானைத் துதித்தான். அரசே, அந்தப் பிரார்த்தனைகளால் ஹரி எவ்வாறு திருப்தியடைந்தார் என்பதை நான் உனக்குத் தெளிவாகச் சொல்வேன்।
Verse 23
श्रीप्रजापतिरुवाच नम: परायावितथानुभूतये गुणत्रयाभासनिमित्तबन्धवे । अदृष्टधाम्ने गुणतत्त्वबुद्धिभि- र्निवृत्तमानाय दधे स्वयम्भुवे ॥ २३ ॥
ஸ்ரீபிரஜாபதி கூறினார்—எப்போதும் பொய்யாகாத அனுபவத்தையுடைய பரம்பொருளுக்கு நமஸ்காரம்; மும்முகுண மாயையின் வெளிப்பாட்டால் ஜீவர்களின் பந்தத்திற்குக் காரண-ஆதாரமாக இருப்பவருக்கு நமஸ்காரம்; பரிசோதனை அறிவின் சான்றுகளால் காணமுடியாத தாமத்தையுடையவருக்கு நமஸ்காரம்; குண-தத்துவப் புத்திக்கும் அப்பாற்பட்ட, நிர்லிப்த ஸ்வரூபனாகிய, ஸ்வயம்பூவும் ஸ்வயம்சித்தனுமான அவருக்கே நான் பணிவுடன் வணங்குகிறேன்।
Verse 24
न यस्य सख्यं पुरुषोऽवैति सख्यु: सखा वसन् संवसत: पुरेऽस्मिन् । गुणो यथा गुणिनो व्यक्तदृष्टे- स्तस्मै महेशाय नमस्करोमि ॥ २४ ॥
பொருள்கள் (விஷயங்கள்) இந்திரியங்கள் அவற்றை எவ்வாறு உணர்கின்றன என்பதை அறியாததுபோல், உடலில் பரமாத்மாவுடன் வாழ்ந்தாலும் பந்தப்பட்ட ஜீவன், படைப்பின் அதிபதி பரமபுருஷன் தனது இந்திரியங்களை எவ்வாறு நடத்துகிறான் என்பதை அறியான். அந்த பரம நியந்தாவுக்கு வணக்கம்।
Verse 25
देहोऽसवोऽक्षा मनवो भूतमात्रा- मात्मानमन्यं च विदु: परं यत् । सर्वं पुमान् वेद गुणांश्च तज्ज्ञो न वेद सर्वज्ञमनन्तमीडे ॥ २५ ॥
ஜடமான உடல், பிராணவாயுக்கள், வெளி-உள் இந்திரியங்கள், பூதங்கள், தன்மாத்திரைகள்—இவை தம்மைத் தாமே, ஒன்றையொன்று, தம் நியந்தாவையும் அறியாது. ஆனால் சைதன்யமான ஜீவன் இவற்றையும் அவற்றின் மூலமான முக்குணங்களையும் அறிந்தாலும், அனைத்தையும் அறியும் அனந்த பரமேஸ்வரனைத் தரிசிக்க இயலாது. ஆகவே அவருக்கு வணங்குகிறேன்।
Verse 26
यदोपरामो मनसो नामरूप- रूपस्य दृष्टस्मृतिसम्प्रमोषात् । य ईयते केवलया स्वसंस्थया हंसाय तस्मै शुचिसद्मने नम: ॥ २६ ॥
மனம் பெயர்-வடிவக் கற்பனையிலிருந்து முற்றும் ஓய்ந்து, விழிப்பு-கனவு போல கலங்காமலும், ஆழ்நித்திரை போல லயமாவதுமின்றி இருக்கும் போது சமாதி நிலை உண்டாகிறது. அந்த நிர்மல சமாதியிலேயே பரமஹம்ஸ-ஸ்வரூபமான பகவான் வெளிப்படுகிறார். அந்த தூய தாமஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।
Verse 27
मनीषिणोऽन्तर्हृदि सन्निवेशितं स्वशक्तिभिर्नवभिश्च त्रिवृद्भि: । वह्निं यथा दारुणि पाञ्चदश्यं मनीषया निष्कर्षन्ति गूढम् ॥ २७ ॥ स वै ममाशेषविशेषमाया निषेधनिर्वाणसुखानुभूति: । स सर्वनामा स च विश्वरूप: प्रसीदतामनिरुक्तात्मशक्ति: ॥ २८ ॥
யாகத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் பதினைந்து சாமிதேனி மந்திரங்களால் மரக்கட்டையில் மறைந்துள்ள அக்கினியை வெளிப்படுத்துவது போல, உயர்ந்த சிந்தனையுடைய யோகிகள் தியானத்தால் இதயத்தில் உறையும் பரமாத்மாவை கண்டடைகிறார்கள். இதயம் முக்குணங்கள், ஒன்பது தத்துவங்கள், ஐந்து பூதங்கள், பத்து இந்திரியங்கள் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்டுள்ளது—இதுவே இறைவனின் புறச்சக்தி. அந்த பரமாத்மா என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்।
Verse 28
मनीषिणोऽन्तर्हृदि सन्निवेशितं स्वशक्तिभिर्नवभिश्च त्रिवृद्भि: । वह्निं यथा दारुणि पाञ्चदश्यं मनीषया निष्कर्षन्ति गूढम् ॥ २७ ॥ स वै ममाशेषविशेषमाया निषेधनिर्वाणसुखानुभूति: । स सर्वनामा स च विश्वरूप: प्रसीदतामनिरुक्तात्मशक्ति: ॥ २८ ॥
எண்ணற்ற விதவிதமான மாயையை நீக்கி நிர்வாண-சுக அனுபவத்தை அளிப்பவர் அந்த பரமாத்மாவே. அவர் பல தெய்வீக நாமங்களால் அழைக்கப்படுகிறார்; அவரே விஸ்வரூபன். இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, சொல்ல முடியாத ஆத்மசக்தியுடைய அவர் என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்।
Verse 29
यद्यन्निरुक्तं वचसा निरूपितं धियाक्षभिर्वा मनसोत यस्य । मा भूत्स्वरूपं गुणरूपं हि तत्तत् स वै गुणापायविसर्गलक्षण: ॥ २९ ॥
பொருட்சார்ந்த ஒலிக் கம்பனங்களால் சொல்லப்படுவது, பொருட்சார்ந்த புத்தியால் நிர்ணயிக்கப்படுவது, புலன்களாலோ மனத்தாலோ அனுபவிக்கப்படுவது—இவை அனைத்தும் பிரகிருதியின் குணவிகாரங்களே; இவற்றால் பகவானின் உண்மைச் சொரூபம் தொடப்படாது. அவர் குணங்களின் மூலமும் படைப்பின் காரணமும்; படைப்புக்கு முன்பும் பின்பும் நிலைத்திருப்பவர். அந்த காரணகாரணனாகிய பரமபுருஷனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 30
यस्मिन्यतो येन च यस्य यस्मै यद्यो यथा कुरुते कार्यते च । परावरेषां परमं प्राक् प्रसिद्धं तद् ब्रह्म तद्धेतुरनन्यदेकम् ॥ ३० ॥
எதில் அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளதோ, எதிலிருந்து மற்றும் எதனால் அனைத்தும் நிகழ்கின்றதோ; அனைத்தும் அவருடையதே, அனைத்தும் அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றது; அவர் தாமே செய்பவர், செய்யவிப்பவரும்—அவரே ஆதியிலிருந்து புகழ்பெற்ற பரப்ரஹ்மம். உயர்ந்த-தாழ்ந்த காரணங்களின் காரணமாகிய அவர் ஒரேவன், அத்விதீயன்; அவருக்கு வேறு காரணமில்லை. அவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 31
यच्छक्तयो वदतां वादिनां वै विवादसंवादभुवो भवन्ति । कुर्वन्ति चैषां मुहुरात्ममोहं तस्मै नमोऽनन्तगुणाय भूम्ने ॥ ३१ ॥
அனந்த தெய்வீக குணங்களைக் கொண்ட, அனைத்திலும் பரவியுள்ள பகவான் தத்துவவாதிகளின் இதயங்களில் உள்ளிருந்து செயல்பட்டு, சிலவேளை ஒப்புதலையும் சிலவேளை மறுப்பையும் எழுப்பி, அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆத்மமயக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறார். அதனால் அவர்கள் முடிவிற்கு வர இயலாது. அந்த அனந்தகுணமுடைய மகிமைமிகு ஆண்டவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 32
अस्तीति नास्तीति च वस्तुनिष्ठयो- रेकस्थयोर्भिन्नविरुद्धधर्मणो: । अवेक्षितं किञ्चन योगसाङ्ख्ययो: समं परं ह्यनुकूलं बृहत्तत् ॥ ३२ ॥
‘உண்டு’ ‘இல்லை’ என்று எதிர்மறையாகப் பேசும் ஆஸ்திகர்-நாஸ்திகர் என இரு தரப்புகள் இருந்தாலும், அவர்களின் பொருள் ஒரே பரமத் தத்துவமே; அது வேறுபட்டதாயினும் முரண்பாடற்ற தர்மங்களால் கூடியது. யோகி பரமாத்மாவை ஏற்று ஆன்மீக காரணத்தை அறிகிறான்; சாங்க்யன் பொருட்தத்துவங்களைப் பகுத்து நிராகார முடிவுக்கு சாய்ந்து பரம காரணத்தை ஏற்காது. ஆயினும் இறுதியில் இருவரும் அதே பரப்ரஹ்மத்தையே வெளிப்படுத்துகின்றனர். அந்த பரப்ரஹ்மத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 33
योऽनुग्रहार्थं भजतां पादमूल- मनामरूपो भगवाननन्त: । नामानि रूपाणि च जन्मकर्मभि- र्भेजे स मह्यं परम: प्रसीदतु ॥ ३३ ॥
பொருட்சார்ந்த பெயர்-வடிவு-லீலைகளற்றவராயினும், அனந்த பகவான் தமது தாமரைத் திருவடிகளைப் போற்றும் பக்தர்களுக்கு அருள்புரிய, தெய்வீக நாமங்களையும் ரூபங்களையும், பிறப்பு-செயல் லீலைகளையும் வெளிப்படுத்துகிறார். சச்சிதானந்த வடிவமுடைய அந்த பரம பகவான் என்மேல் கருணை கொள்ளட்டும்।
Verse 34
य: प्राकृतैर्ज्ञानपथैर्जनानां यथाशयं देहगतो विभाति । यथानिल: पार्थिवमाश्रितो गुणं स ईश्वरो मे कुरुतां मनोरथम् ॥ ३४ ॥
உயிர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப உடலில் நிலைத்து, இயற்கை அறிவுப் பாதைகளால் பல வடிவங்களாகத் தோன்றுபவர்—காற்று மண்ணின் குணங்களைச் சுமப்பதுபோல்—அந்த பரமேஸ்வரன் என் மனோரதத்தை நிறைவேற்றுவானாக।
Verse 35
श्रीशुक उवाच इति स्तुत: संस्तुवत: स तस्मिन्नघमर्षणे । प्रादुरासीत्कुरुश्रेष्ठ भगवान् भक्तवत्सल: ॥ ३५ ॥ कृतपाद: सुपर्णांसे प्रलम्बाष्टमहाभुज: । चक्रशङ्खासिचर्मेषुधनु:पाशगदाधर: ॥ ३६ ॥ पीतवासा घनश्याम: प्रसन्नवदनेक्षण: । वनमालानिवीताङ्गो लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभ: ॥ ३७ ॥ महाकिरीटकटक: स्फुरन्मकरकुण्डल: । काञ्च्यङ्गुलीयवलयनूपुराङ्गदभूषित: ॥ ३८ ॥ त्रैलोक्यमोहनं रूपं बिभ्रत् त्रिभुवनेश्वर: । वृतो नारदनन्दाद्यै: पार्षदै: सुरयूथपै: । स्तूयमानोऽनुगायद्भि: सिद्धगन्धर्वचारणै: ॥ ३९ ॥
ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—தக்ஷன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது, பக்தவத்ஸலனான பகவான் ஹரி அமர்ஷண எனும் புனிதத் தலத்தில் வெளிப்பட்டார், ஓ குருவம்சச் சிறந்த பரீக்ஷித்।
Verse 36
श्रीशुक उवाच इति स्तुत: संस्तुवत: स तस्मिन्नघमर्षणे । प्रादुरासीत्कुरुश्रेष्ठ भगवान् भक्तवत्सल: ॥ ३५ ॥ कृतपाद: सुपर्णांसे प्रलम्बाष्टमहाभुज: । चक्रशङ्खासिचर्मेषुधनु:पाशगदाधर: ॥ ३६ ॥ पीतवासा घनश्याम: प्रसन्नवदनेक्षण: । वनमालानिवीताङ्गो लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभ: ॥ ३७ ॥ महाकिरीटकटक: स्फुरन्मकरकुण्डल: । काञ्च्यङ्गुलीयवलयनूपुराङ्गदभूषित: ॥ ३८ ॥ त्रैलोक्यमोहनं रूपं बिभ्रत् त्रिभुवनेश्वर: । वृतो नारदनन्दाद्यै: पार्षदै: सुरयूथपै: । स्तूयमानोऽनुगायद्भि: सिद्धगन्धर्वचारणै: ॥ ३९ ॥
கருடனின் தோள்களில் தமது திருப்பாதங்களை வைத்துக் கொண்டு, எட்டு நீண்ட மகாபுஜங்களுடன் பகவான் தோன்றினார்; அவற்றில் சக்கரம், சங்கம், வாள், கேடயம், அம்பு, வில், பாசம், கதா ஒளிர்ந்தன।
Verse 37
श्रीशुक उवाच इति स्तुत: संस्तुवत: स तस्मिन्नघमर्षणे । प्रादुरासीत्कुरुश्रेष्ठ भगवान् भक्तवत्सल: ॥ ३५ ॥ कृतपाद: सुपर्णांसे प्रलम्बाष्टमहाभुज: । चक्रशङ्खासिचर्मेषुधनु:पाशगदाधर: ॥ ३६ ॥ पीतवासा घनश्याम: प्रसन्नवदनेक्षण: । वनमालानिवीताङ्गो लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभ: ॥ ३७ ॥ महाकिरीटकटक: स्फुरन्मकरकुण्डल: । काञ्च्यङ्गुलीयवलयनूपुराङ्गदभूषित: ॥ ३८ ॥ त्रैलोक्यमोहनं रूपं बिभ्रत् त्रिभुवनेश्वर: । वृतो नारदनन्दाद्यै: पार्षदै: सुरयूथपै: । स्तूयमानोऽनुगायद्भि: सिद्धगन्धर्वचारणै: ॥ ३९ ॥
அவர் பீதாம்பரம் அணிந்தவர், மேகம்போல் நீலநிறம் கொண்டவர், மகிழ்ந்த முகமும் கண்களும் உடையவர்; வனமாலை உடலை அலங்கரித்தது, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸமும் கௌஸ்துப மணியும் ஒளிர்ந்தன।
Verse 38
श्रीशुक उवाच इति स्तुत: संस्तुवत: स तस्मिन्नघमर्षणे । प्रादुरासीत्कुरुश्रेष्ठ भगवान् भक्तवत्सल: ॥ ३५ ॥ कृतपाद: सुपर्णांसे प्रलम्बाष्टमहाभुज: । चक्रशङ्खासिचर्मेषुधनु:पाशगदाधर: ॥ ३६ ॥ पीतवासा घनश्याम: प्रसन्नवदनेक्षण: । वनमालानिवीताङ्गो लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभ: ॥ ३७ ॥ महाकिरीटकटक: स्फुरन्मकरकुण्डल: । काञ्च्यङ्गुलीयवलयनूपुराङ्गदभूषित: ॥ ३८ ॥ त्रैलोक्यमोहनं रूपं बिभ्रत् त्रिभुवनेश्वर: । वृतो नारदनन्दाद्यै: पार्षदै: सुरयूथपै: । स्तूयमानोऽनुगायद्भि: सिद्धगन्धर्वचारणै: ॥ ३९ ॥
அவரது தலையில் மாபெரும் கிரீடம், காதுகளில் ஒளிரும் மகர வடிவக் குண்டலங்கள்; இடுப்புப் பட்டை, விரல் மோதிரங்கள், வளையல்கள், நுப்புரங்கள், தோள்பட்டைகள் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்।
Verse 39
श्रीशुक उवाच इति स्तुत: संस्तुवत: स तस्मिन्नघमर्षणे । प्रादुरासीत्कुरुश्रेष्ठ भगवान् भक्तवत्सल: ॥ ३५ ॥ कृतपाद: सुपर्णांसे प्रलम्बाष्टमहाभुज: । चक्रशङ्खासिचर्मेषुधनु:पाशगदाधर: ॥ ३६ ॥ पीतवासा घनश्याम: प्रसन्नवदनेक्षण: । वनमालानिवीताङ्गो लसच्छ्रीवत्सकौस्तुभ: ॥ ३७ ॥ महाकिरीटकटक: स्फुरन्मकरकुण्डल: । काञ्च्यङ्गुलीयवलयनूपुराङ्गदभूषित: ॥ ३८ ॥ त्रैलोक्यमोहनं रूपं बिभ्रत् त्रिभुवनेश्वर: । वृतो नारदनन्दाद्यै: पार्षदै: सुरयूथपै: । स्तूयमानोऽनुगायद्भि: सिद्धगन्धर्वचारणै: ॥ ३९ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—தக்ஷன் அர்ப்பணித்த ஸ்துதிகளால் மகிழ்ந்த பக்தவத்ஸலன் பகவான் ஹரி அமர்ஷண தீர்த்தத்தில் வெளிப்பட்டார். கருடனின் தோள்களில் அவரது தாமரைப் பாதங்கள் தங்க, எட்டு நீளமான வலிமைமிக்க அழகிய கரங்களுடன் அவர் பிரகாசித்தார். ஒவ்வொரு கையிலும் சக்கரம், சங்கம், வாள், கேடயம், அம்பு, வில், பாசம், கதா ஆகிய ஆயுதங்கள் ஒளிர்ந்தன. அவர் பீதாம்பரம் அணிந்து, கனஷ்யாம நிறத்துடன், மகிழ்ந்த முகமும் கண்களும் கொண்டு, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் ஜொலித்தன. மாபெரும் கிரீடம், மகரக் குண்டலங்கள், இடைக்கச்சை, வளையல்கள், மோதிரங்கள், நுபுரங்கள், தோளணிகள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மூவுலகையும் மயக்கும் புருஷோத்தம ரூபத்தைத் தாங்கினார். நாரதர், நந்தர் முதலிய பக்தர்கள், இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள், சித்த-கந்தர்வ-சாரணர்கள் சூழ்ந்து, இடையறாது ஸ்துதி-கானங்களால் அவரை வணங்கினர்.
Verse 40
रूपं तन्महदाश्चर्यं विचक्ष्यागतसाध्वस: । ननाम दण्डवद्भूमौ प्रहृष्टात्मा प्रजापति: ॥ ४० ॥
பகவானின் அந்த மகத்தான, அதிசயமான, தேஜோமய ரூபத்தைப் பார்த்த பிரஜாபதி தக்ஷன் முதலில் சிறிது அச்சமுற்றார்; பின்னர் பேரானந்தத்துடன் தரையில் தண்டவத் प्रणாமம் செய்தார்.
Verse 41
न किञ्चनोदीरयितुमशकत् तीव्रया मुदा । आपूरितमनोद्वारैर्ह्रदिन्य इव निर्झरै: ॥ ४१ ॥
மலைச்சரிவில் இருந்து வரும் நீர்வீழ்ச்சிகள் நதிகளை நிரப்புவது போல, தக்ஷனின் உணர்வுகள் அனைத்தும் தீவிர ஆனந்தத்தால் நிரம்பின. அந்த உச்ச மகிழ்ச்சியால் அவர் எதையும் சொல்ல இயலாமல், தரையில் அசையாமல் கிடந்தார்.
Verse 42
तं तथावनतं भक्तं प्रजाकामं प्रजापतिम् । चित्तज्ञ: सर्वभूतानामिदमाह जनार्दन: ॥ ४२ ॥
தக்ஷன் எதையும் சொல்ல இயலாதபோதிலும், எல்லா உயிர்களின் இதயத்தையும் அறியும் பகவான் ஜனார்தனன், மக்கள் பெருக்க விரும்பி தண்டவத் நிலையில் விழுந்திருந்த தன் பக்தனான அந்த பிரஜாபதியைப் பார்த்து இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 43
श्रीभगवानुवाच प्राचेतस महाभाग संसिद्धस्तपसा भवान् । यच्छ्रद्धया मत्परया मयि भावं परं गत: ॥ ४३ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யமான பிராசேதசா! தவத்தால் நீர் சித்தி பெற்றீர். என்னிடத்தில் பரம நம்பிக்கையுடனும் ஒருமுக பக்தியுடனும் நீர் என்னை நோக்கி உச்சமான பாவத்தை அடைந்தீர்; ஆகவே உங்கள் வாழ்க்கை கृतார்த்தமாயிற்று, முழு சித்தியையும் பெற்றீர்.
Verse 44
प्रीतोऽहं ते प्रजानाथ यत्तेऽस्योद्बृंहणं तप: । ममैष कामो भूतानां यद्भूयासुर्विभूतय: ॥ ४४ ॥
ஓ பிரஜாநாத தக்ஷா! உலகின் நலனும் வளர்ச்சியும் கருதி நீ கடும் தவம் செய்ததால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். என் விருப்பமும் இதுவே—இந்த உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் இன்புற வேண்டும்; ஆகவே உலகநலனுக்காக என் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற நீ முயலுவதால் நான் உன்னால் மிகவும் திருப்தியடைந்தேன்.
Verse 45
ब्रह्मा भवो भवन्तश्च मनवो विबुधेश्वरा: । विभूतयो मम ह्येता भूतानां भूतिहेतव: ॥ ४५ ॥
பிரம்மா, பவனாகிய சிவன், மனுக்கள், உயருலகத் தேவர்களும், நீங்களான பிரஜாபதிகளும்—இவர்கள் அனைவரும் என் விபூதிகளே; எல்லா உயிர்களின் செழிப்பிற்குக் காரணமாய், அவர்களின் நலனுக்காகச் செயல்படுகின்றனர்.
Verse 46
तपो मे हृदयं ब्रह्मंस्तनुर्विद्या क्रियाकृति: । अङ्गानि क्रतवो जाता धर्म आत्मासव: सुरा: ॥ ४६ ॥
ஓ பிராமணரே! தியானரூபத் தவமே என் இதயம்; ஸ்தோத்திர-மந்திரரூப வேதவித்யை என் உடல்; ஆன்மிகச் செயல்களும் பரவசப் பாவங்களும் என் உண்மை வடிவம். முறையாக நடத்தப்படும் யாக-க்ரதுக்கள் என் அங்கங்கள்; தர்ம-புண்ணியத்தால் உண்டாகும் மறைநிலை நல்வாழ்வு என் மனம்; என் ஆணைகளைத் துறைகளில் நிறைவேற்றும் தேவர்கள் என் உயிரும் ஆத்மாவும் ஆவர்.
Verse 47
अहमेवासमेवाग्रे नान्यत् किञ्चान्तरं बहि: । संज्ञानमात्रमव्यक्तं प्रसुप्तमिव विश्वत: ॥ ४७ ॥
படைப்பிற்கு முன் நான் ஒருவனே இருந்தேன்; உள்ளும் புறமும் வேறொன்றும் இல்லை. அப்போது விழிப்புணர்வு அவ்யக்தமாக இருந்தது; உறக்கத்தில் விழிப்பு வெளிப்படாததுபோல் எங்கும் அது மறைந்திருந்தது.
Verse 48
मय्यनन्तगुणेऽनन्ते गुणतो गुणविग्रह: । यदासीत्तत एवाद्य: स्वयम्भू: समभूदज: ॥ ४८ ॥
நான் அளவற்ற சக்திகளின் களஞ்சியம்; ஆகவே நான் அனந்தன், எங்கும் நிறைந்தவன் என அறியப்படுகிறேன். என் மாயா-சக்தியால் இந்தப் பொருளுலக வெளிப்பாடு என்னுள்ளேயே தோன்றியது; அந்தப் பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டில் முதன்மை உயிரான ஸ்வயம்பூ அஜ பிரம்மா வெளிப்பட்டார்—அவரே உங்கள் ஆதாரம்; அவர் எந்தப் பொருட் தாயிடமிருந்தும் பிறந்தவர் அல்லர்.
Verse 49
स वै यदा महादेवो मम वीर्योपबृंहित: । मेने खिलमिवात्मानमुद्यत: स्वर्गकर्मणि ॥ ४९ ॥ अथ मेऽभिहितो देवस्तपोऽतप्यत दारुणम् । नव विश्वसृजो युष्मान् येनादावसृजद्विभु: ॥ ५० ॥
பிரபஞ்சத்தின் தலைவரான பிரம்மதேவர், என் ஆற்றலால் ஈர்க்கப்பட்டு படைப்புத் தொழிலில் ஈடுபட்டபோது, தம்மைத் தகுதியற்றவராகக் கருதினார்.
Verse 50
स वै यदा महादेवो मम वीर्योपबृंहित: । मेने खिलमिवात्मानमुद्यत: स्वर्गकर्मणि ॥ ४९ ॥ अथ मेऽभिहितो देवस्तपोऽतप्यत दारुणम् । नव विश्वसृजो युष्मान् येनादावसृजद्विभु: ॥ ५० ॥
ஆகவே நான் அவருக்கு அறிவுரை வழங்கினேன், என் கட்டளைக்கிணங்க அவர் மிகக் கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார். இத்தவத்தின் பயனாக, படைப்புத் தொழிலில் தமக்கு உதவ உங்களையும் சேர்த்து ஒன்பது பிரஜாபதிகளை அவரால் படைக்க முடிந்தது.
Verse 51
एषा पञ्चजनस्याङ्ग दुहिता वै प्रजापते: । असिक्नी नाम पत्नीत्वे प्रजेश प्रतिगृह्यताम् ॥ ५१ ॥
என் அன்பு மகன் தக்ஷனே, பிரஜாபதி பஞ்சஜனருக்கு அஸிக்னி என்றொரு மகள் இருக்கிறாள். அவளை உன் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வதற்காக நான் உனக்கு அளிக்கிறேன்.
Verse 52
मिथुनव्यवायधर्मस्त्वं प्रजासर्गमिमं पुन: । मिथुनव्यवायधर्मिण्यां भूरिशो भावयिष्यसि ॥ ५२ ॥
இப்போது ஆணும் பெண்ணுமாக இணைந்து இல்லற தர்மத்தில் ஈடுபடுங்கள். இம்முறையில், இப்பெண்ணின் கருவில் நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகளைப் பெற்று உலக உயிரினங்களைப் பெருக்குவீராக.
Verse 53
त्वत्तोऽधस्तात्प्रजा: सर्वा मिथुनीभूय मायया । मदीयया भविष्यन्ति हरिष्यन्ति च मे बलिम् ॥ ५३ ॥
நீங்கள் பல நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த பிறகு, அவர்களும் என் மாயையால் கவரப்பட்டு, உங்களைப் போலவே இல்லற சுகங்களில் ஈடுபடுவார்கள். ஆயினும் உங்கள் மீதும் அவர்கள் மீதும் நான் கொண்ட கருணையால், அவர்களும் எனக்குப் பக்திபூர்வமான காணிக்கைகளைச் செலுத்த இயலும்.
Verse 54
श्रीशुक उवाच इत्युक्त्वा मिषतस्तस्य भगवान् विश्वभावन: । स्वप्नोपलब्धार्थ इव तत्रैवान्तर्दधे हरि: ॥ ५४ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, உலகைத் தாங்கும் பகவான் ஹரி, தக்ஷன் முன்னிலையில், கனவில் கண்ட பொருள்போல் அங்கேயே உடனே மறைந்தார்।
Frequently Asked Questions
After prolonged austerities in water, they emerged to find the earth’s surface densely covered by trees, obstructing intended habitation and agriculture. Their reaction is portrayed as krodha born from frustration; the episode becomes a dharma-lesson that population increase must not be pursued through destructive anger against other prajā.
Soma argues that a ruler’s dharma is poṣaṇa—protection and welfare of all subjects, including forests—because the Lord created vegetation as part of the maintenance system for embodied life. Since Paramātmā resides in trees as well, harming them in anger is spiritually offensive and socially self-defeating.
Māriṣā is presented as a virtuous maiden raised by the trees and offered to the Pracetās. Through her womb, the lineage produces Dakṣa, a major prajāpati. The narrative symbolically links ecological protection (trees) with legitimate population growth (prajā-vṛddhi) under dharma.
The Haṁsa-guhya stuti is Dakṣa’s esoteric praise emphasizing that Bhagavān is beyond material vibration, sense perception, and speculative intellect, yet is realized in purified consciousness and through loving service. The prayers function as a theological key: visarga succeeds when grounded in devotion and divine sanction, not mere technique.
The eight-armed form underscores Hari’s sovereignty over cosmic order and protection. The weapons signify governance, restraint of adharma, and the Lord’s capacity to maintain creation while empowering agents like Dakṣa to perform visarga within dharmic boundaries.
Hari states that before creation He alone existed with His potencies; from His material energy arises the cosmos and Brahmā, who then creates prajāpatis through tapas empowered by the Lord’s guidance. This frames all secondary creators as dependent instruments (śakti-āveśa in function), operating under Bhagavān’s will.