Adhyaya 3

Verse 1

श्रीराजोवाच निशम्य देव: स्वभटोपवर्णितं प्रत्याह किं तानपि धर्मराज: । एवं हताज्ञो विहतान्मुरारे- र्नैदेशिकैर्यस्य वशे जनोऽयम् ॥ १ ॥

அரசன் பரீக்ஷித் கூறினார்: என் ஆண்டவனே, சுகதேவ கோஸ்வாமியே! தர்மம்-அதர்மம் படி உயிர்களை ஆளும் யமராஜாவின் ஆணை கூட தடுக்கப்பட்டது. விஷ்ணுதூதர்கள் அஜாமிலனைப் பிடிக்க விடாமல் யமதூதர்களைத் தோற்கடித்தனர் என்று அவருடைய சேவகர்கள் அறிவித்தபோது, தர்மராஜன் அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொன்னான்?

Verse 2

यमस्य देवस्य न दण्डभङ्ग: कुतश्चनर्षे श्रुतपूर्व आसीत् । एतन्मुने वृश्चति लोकसंशयं न हि त्वदन्य इति मे विनिश्चितम् ॥ २ ॥

முனிவரே! தேவனான யமராஜாவின் தண்டனை ஆணை எங்கும் முன்பு முறியடிக்கப்பட்டதாகக் கேள்விப்படவில்லை. ஆகவே, முனியே, இந்த நிகழ்வு மக்களின் சந்தேகத்தை அதிகரிக்கிறது; அதை நீக்க உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை என்பது என் உறுதி. தயை செய்து காரணத்தை விளக்குங்கள்.

Verse 3

श्रीशुक उवाच भगवत्पुरुषै राजन् याम्या: प्रतिहतोद्यमा: । पतिं विज्ञापयामासुर्यमं संयमनीपतिम् ॥ ३ ॥

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்: அரசனே! பகவான் விஷ்ணுவின் தூதர்கள் யமதூதர்களின் முயற்சிகளைத் தடுத்து அவர்களைத் தோற்கடித்தனர். அப்போது அவர்கள் தங்கள் தலைவர் யமராஜனிடம்—சம்யமனீபுரியின் அதிபதி, பாவிகளின் கட்டுப்பாட்டாளர்—சென்று இந்த நிகழ்வை அறிவித்தனர்.

Verse 4

यमदूता ऊचु: कति सन्तीह शास्तारो जीवलोकस्य वै प्रभो । त्रैविध्यं कुर्वत: कर्म फलाभिव्यक्तिहेतव: ॥ ४ ॥

யமதூதர்கள் கூறினர்—அருளாளனே, இந்த ஜீவலோகத்தில் எத்தனை ஆளுநர்கள்/நியந்தர்கள் உள்ளனர்? சத்த்வ, ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களின் கீழ் செய்யப்படும் கர்மங்களின் பலன்கள் வெளிப்படக் காரணங்கள் எத்தனை?

Verse 5

यदि स्युर्बहवो लोके शास्तारो दण्डधारिण: । कस्य स्यातां न वा कस्य मृत्युश्चामृतमेव वा ॥ ५ ॥

இந்த உலகில் தண்டம் ஏந்திய பல ஆளுநர்-நீதிபதிகள் இருந்தால், யாருக்கு தண்டனை, யாருக்கு இல்லை? யாருக்கு மரணம், யாருக்கு அமிர்தமே?

Verse 6

किन्तु शास्तृबहुत्वे स्याद्ब‍हूनामिह कर्मिणाम् । शास्तृत्वमुपचारो हि यथा मण्डलवर्तिनाम् ॥ ६ ॥

ஆனால் இங்கு கர்மம் செய்பவர்கள் பலர் என்பதால் பல நீதிபதிகள் இருப்பதாகக் கொள்ளலாம்; இருப்பினும் பல மண்டல ஆளுநர்கள் ஒரே சக்கரவர்த்தியின் கீழ் இருப்பதுபோல், எல்லா நீதிபதிகளையும் வழிநடத்தும் ஒரே பரம கட்டுப்படுத்துபவன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

अतस्त्वमेको भूतानां सेश्वराणामधीश्वर: । शास्ता दण्डधरो नृणां शुभाशुभविवेचन: ॥ ७ ॥

ஆகையால் உச்ச நீதிபதி ஒருவனே; பலர் அல்ல. எங்கள் புரிதல்படி நீங்களே அந்த பரம நீதிபதி; தேவர்கள்மீதும் உங்கள் அதிகாரம் உள்ளது. நீங்கள் எல்லா ஜீவராசிகளின் ஆண்டவன்; மனிதர்களின் புண்ணிய-பாபச் செயல்களை வேறுபடுத்தி தண்டம் விதிப்பவர்.

Verse 8

तस्य ते विहितो दण्डो न लोके वर्ततेऽधुना । चतुर्भिरद्भ‍ुतै: सिद्धैराज्ञा ते विप्रलम्भिता ॥ ८ ॥

ஆனால் இப்போது உங்கள் அதிகாரத்தால் விதிக்கப்பட்ட தண்டம் இந்த உலகில் செயல்படவில்லை; ஏனெனில் நான்கு அற்புதமான সিদ্ধ புருஷர்கள் உங்கள் ஆணையை மீறிவிட்டனர்.

Verse 9

नीयमानं तवादेशादस्माभिर्यातनागृहान् । व्यामोचयन्पातकिनं छित्त्वा पाशान प्रसह्य ते ॥ ९ ॥

உமது ஆணைப்படி நாம் அந்த மகாபாபி அஜாமிலனை நரகலோகங்களுக்கு இழுத்துச் சென்றபோது, சித்தலோகத்திலிருந்து வந்த அந்த அழகிய புருஷர்கள் வலுக்கட்டாயமாக நாங்கள் கட்டிய கயிறுகளின் முடிச்சுகளை வெட்டி அவனை விடுவித்தனர்.

Verse 10

तांस्ते वेदितुमिच्छामो यदि नो मन्यसे क्षमम् । नारायणेत्यभिहिते मा भैरित्याययुर्द्रुतम् ॥ १० ॥

நீங்கள் எங்களைத் தகுதியானவர்களென கருதினால், அவர்களைப் பற்றி அறிய விரும்புகிறோம். அஜாமிலன் ‘நாராயண’ என்று உச்சரித்த உடனே அந்த நால்வரும் விரைந்து வந்து, “அஞ்சாதே, அஞ்சாதே” என்று அவனைத் தைரியப்படுத்தினர். அவர்கள் யார்?

Verse 11

श्रीबादरायणिरुवाच इति देव: स आपृष्ट: प्रजासंयमनो यम: । प्रीत: स्वदूतान्प्रत्याह स्मरन् पादाम्बुजं हरे: ॥ ११ ॥

ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, உயிர்களின் கட்டுப்பாட்டாளனான யமராஜன் தன் தூதர்களிடம் மிக மகிழ்ந்தான்; ஏனெனில் அவர்களிடமிருந்து நாராயண நாமத்தைச் செவிமடுத்தான். ஹரியின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைத்து பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 12

यम उवाच परो मदन्यो जगतस्तस्थुषश्च ओतं प्रोतं पटवद्यत्र विश्वम् । यदंशतोऽस्य स्थितिजन्मनाशा नस्योतवद्यस्य वशे च लोक: ॥ १२ ॥

யமராஜன் கூறினான்: என் சேவகர்களே, நீங்கள் என்னை உச்சமானவரென ஏற்றுள்ளீர்கள்; ஆனால் உண்மையில் நான் அல்ல. என்னையும், இந்திரன்-சந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களையும் மீறி ஒரே பரம அதிபதி உள்ளான். அவனுடைய அंश வெளிப்பாடுகளாகிய பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவை நடத்துகின்றனர். நெய்யப்பட்ட துணியில் நீளமும் அகலமும் ஆகிய இரு நூல்கள் போல உலகம் அவனில் ஓதப்-ப்ரோதமாக உள்ளது; எல்லா லோகங்களும் அவன் வசியத்தில், மூக்குக் கயிறால் கட்டுப்படும் காளை போல கட்டுப்படுகின்றன.

Verse 13

यो नामभिर्वाचि जनं निजायां बध्नाति तन्‍त्र्यामिव दामभिर्गा: । यस्मै बलिं त इमे नामकर्म- निबन्धबद्धाश्चकिता वहन्ति ॥ १३ ॥

வண்டியோட்டி காளைகளின் மூக்கில் கயிறு செலுத்தி கட்டுப்படுத்துவது போல, பரம புருஷோத்தமன் வேதவாக்குகளால்—மனித சமுதாயத்தின் வர்ணங்களின் பெயரும் செயல்களும் நிர்ணயிக்கப்படும் அந்த வாக்குக் கயிறுகளால்—மனிதர்களை கட்டுப்படுத்துகிறான். அச்சத்துடன் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் தத்தம் கர்மத்திற்கேற்ப காணிக்கைகள் செலுத்தி அந்தப் பரமனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 14

अहं महेन्द्रो निऋर्ति: प्रचेता: सोमोऽग्निरीश: पवनो विरिञ्चि: । आदित्यविश्वे वसवोऽथ साध्या मरुद्गणा रुद्रगणा: ससिद्धा: ॥ १४ ॥ अन्ये च ये विश्वसृजोऽमरेशा भृग्वादयोऽस्पृष्टरजस्तमस्का: । यस्येहितं न विदु: स्पृष्टमाया: सत्त्वप्रधाना अपि किं ततोऽन्ये ॥ १५ ॥

நான் யமராஜன், விண்ணரசன் இந்திரன், நிர்ருதி, வருணன், சந்திரன், அக்னி, சிவன், பவனன், பிரம்மா, சூரியன், விஸ்வேதேவர்கள், எட்டு வசுக்கள், சாத்யர்கள், மருதர்கள், ருத்ரர்கள், சித்தர்கள், மரீசி முதலிய ரிஷிகள்—மேலும் ப்ருஹஸ்பதி, ப்ருகு முதலிய உயர்ந்த தேவர்-ரிஷிகள்—ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய இரு கீழ்மைக் குணங்களின் தாக்கமின்றி உள்ளவர்கள்; ஆயினும் சத்த்வத்தில் இருந்தும் பரமபுருஷனின் லீலைகளை அறியோம்; மாயையில் மூழ்கிய பிறர் என்ன அறிய முடியும்?

Verse 15

अहं महेन्द्रो निऋर्ति: प्रचेता: सोमोऽग्निरीश: पवनो विरिञ्चि: । आदित्यविश्वे वसवोऽथ साध्या मरुद्गणा रुद्रगणा: ससिद्धा: ॥ १४ ॥ अन्ये च ये विश्वसृजोऽमरेशा भृग्वादयोऽस्पृष्टरजस्तमस्का: । यस्येहितं न विदु: स्पृष्टमाया: सत्त्वप्रधाना अपि किं ततोऽन्ये ॥ १५ ॥

மேலும் உலகை நடத்தும் தேவேசர்கள், ப்ருகு முதலிய மகரிஷிகள்—ரஜஸ், தமஸ் தொடாதவர்கள்—சத்த்வம் மேலோங்கியிருந்தும் யாருடைய லீலைகளை அறியாரோ; அப்படியிருக்க மாயைத் தொடப்பட்ட பிறர் என்ன அறிய முடியும்?

Verse 16

यं वै न गोभिर्मनसासुभिर्वा हृदा गिरा वासुभृतो विचक्षते । आत्मानमन्तर्हृदि सन्तमात्मनां चक्षुर्यथैवाकृतयस्तत: परम् ॥ १६ ॥

இంద్రியங்களாலும், மனத்தாலும், பிராணவாயுவாலும், உள்ளத்தின் எண்ணங்களாலும், சொற்களின் ஒலியாலும் உயிர்கள் பரமாத்மாவை உண்மையாக அறிய முடியாது. அவர் அனைவரின் இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார்; உடலின் அங்கங்கள் கண்களைப் பார்க்க முடியாதது போல, ஜீவன் பரமேஸ்வரனைப் பார்க்க இயலாது.

Verse 17

तस्यात्मतन्त्रस्य हरेरधीशितु: परस्य मायाधिपतेर्महात्मन: । प्रायेण दूता इह वै मनोहरा- श्चरन्ति तद्रूपगुणस्वभावा: ॥ १७ ॥

ஹரி பரமாத்மா தன்னிறைவு பெற்றவர், முழுமையாகச் சுதந்திரமானவர்; அனைத்திற்கும் அதிபதி, மாயா சக்திக்கும் ஆண்டவன். அவருக்கு ரூபம், குணங்கள், இயல்பு உண்டு; அதுபோலவே அவரின் தூதர்கள்—வைஷ்ணவர்கள்—மிக மனம்கவரும் தோற்றத்துடன், அவரைப் போன்ற தெய்வீக ரூப-லட்சணங்கள், குணங்கள், இயல்பைக் கொண்டவர்கள். அவர்கள் இவ்வுலகில் சுதந்திரமாகச் சுற்றுகின்றனர்.

Verse 18

भूतानि विष्णो: सुरपूजितानि दुर्दर्शलिङ्गानि महाद्भ‍ुतानि । रक्षन्ति तद्भ‍‌क्तिमत: परेभ्यो मत्तश्च मर्त्यानथ सर्वतश्च ॥ १८ ॥

விஷ்ணுவின் தூதர்கள்—தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்கள்—விஷ்ணுவைப் போன்ற அற்புத உடல்-லட்சணங்களைக் கொண்டவர்கள்; அவர்களைப் பார்ப்பது மிக அரிது. அவர்கள் பக்தர்களை பகைவர்களிடமிருந்து, பொறாமையாளர்களிடமிருந்து, என் (யமனின்) அதிகாரத்திலிருந்தும், மேலும் இயற்கை இடர்களிலிருந்தும் எல்லாத் திசைகளிலும் காக்கின்றனர்.

Verse 19

धर्मं तु साक्षाद्भ‍गवत्प्रणीतं न वै विदुऋर्षयो नापि देवा: । न सिद्धमुख्या असुरा मनुष्या: कुतो नु विद्याधरचारणादय: ॥ १९ ॥

தர்மம் என்பது நேரடியாகப் பகவானால் நிறுவப்பட்டது. அதை ரிஷிகளும் முழுதாக அறியார்; தேவர்களும் அறியார்; சித்தர்களின் தலைவர்கள், அசுரர், மனிதர் மட்டுமல்ல—வித்யாதரர், சாரணர் முதலியோரும் அறியார்.

Verse 20

स्वयम्भूर्नारद: शम्भु: कुमार: कपिलो मनु: । प्रह्लादो जनको भीष्मो बलिर्वैयासकिर्वयम् ॥ २० ॥ द्वादशैते विजानीमो धर्मं भागवतं भटा: । गुह्यं विशुद्धं दुर्बोधं यं ज्ञात्वामृतमश्नुते ॥ २१ ॥

ஸ்வயம்பூ பிரம்மா, நாரதர், சம்பு (சிவன்), நான்கு குமாரர்கள், தேவஹூதி-புத்ரன் கபிலர், ஸ்வாயம்புவ மனு, பிரஹ்லாதர், ஜனகர், பிதாமகர் பீஷ்மர், பலி மஹாராஜா, சுகதேவ கோஸ்வாமி, நானும்—இந்த பன்னிருவரே பகவத-தர்மத்தை அறிவோம். ஓ சேவகர்களே, இது மிக ரகசியமும் தூய்மையும், சாதாரணர்க்கு அரிதாகப் புரியும்; இதை அறிந்தவன் அமிர்தமெனும் முக்தியை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 21

स्वयम्भूर्नारद: शम्भु: कुमार: कपिलो मनु: । प्रह्लादो जनको भीष्मो बलिर्वैयासकिर्वयम् ॥ २० ॥ द्वादशैते विजानीमो धर्मं भागवतं भटा: । गुह्यं विशुद्धं दुर्बोधं यं ज्ञात्वामृतमश्नुते ॥ २१ ॥

ஸ்வயம்பூ பிரம்மா, நாரதர், சம்பு (சிவன்), நான்கு குமாரர்கள், கபிலர், ஸ்வாயம்புவ மனு, பிரஹ்லாதர், ஜனகர், பீஷ்மர், பலி, சுகதேவர், நானும்—இந்த பன்னிருவரே பகவத-தர்மத்தை அறிவோம். ஓ சேவகர்களே, இது மிக ரகசியமும் தூய்மையும், புரிதற்கு அரிதும்; இதை அறிந்த ஜீவன் அமிர்தமெனும் முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 22

एतावानेव लोकेऽस्मिन् पुंसां धर्म: पर: स्मृत: । भक्तियोगो भगवति तन्नामग्रहणादिभि: ॥ २२ ॥

இந்த உலகில் மனிதர்க்கு உச்ச தர்மம் இதுவே என்று கூறப்படுகிறது—பகவானில் பக்தியோகம்; அது அவருடைய திருநாமத்தை உச்சரித்தல், ஏற்றுக்கொள்ளுதல் முதலியவற்றால் தொடங்குகிறது.

Verse 23

नामोच्चारणमाहात्म्यं हरे: पश्यत पुत्रका: । अजामिलोऽपि येनैव मृत्युपाशादमुच्यत ॥ २३ ॥

மகன்களெனும் என் சேவகர்களே, ஹரியின் திருநாம உச்சரிப்பின் மகிமையைப் பாருங்கள். அதே நாமத்தால் அஜாமிலன் போன்ற பாவியும் மரணக் கயிற்றிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 24

एतावतालमघनिर्हरणाय पुंसां सङ्कीर्तनं भगवतो गुणकर्मनाम्नाम् । विक्रुश्य पुत्रमघवान् यदजामिलोऽपि नारायणेति म्रियमाण इयाय मुक्तिम् ॥ २४ ॥

ஆகவே மனிதரின் பாபநாசத்திற்குப் பகவானின் நாமம், குணம், கர்மம் ஆகியவற்றின் சங்கீர்த்தனமே போதுமானது. அஜாமிலனும் மரணவேளையில் ‘நாராயண’ என்று அழைத்து முக்தி பெற்றான்.

Verse 25

प्रायेण वेद तदिदं न महाजनोऽयं देव्या विमोहितमतिर्बत माययालम् । त्रय्यां जडीकृतमतिर्मधुपुष्पितायां वैतानिके महति कर्मणि युज्यमान: ॥ २५ ॥

பொதுவாக இம்மகாஜனர்கள் இவ்விரகசியத்தை அறியார்; பகவானின் மாயை அவர்களின் மனதை மயக்குகிறது. மூன்று வேதங்களின் ‘மதுபுஷ்பித’ வாக்கியங்களில் கூறிய வைதானிக கர்மகாண்டத்தில் ஈடுபட்டு அவர்களின் புத்தி மந்தமாயிற்று.

Verse 26

एवं विमृश्य सुधियो भगवत्यनन्ते सर्वात्मना विदधते खलु भावयोगम् । ते मे न दण्डमर्हन्त्यथ यद्यमीषां स्यात् पातकं तदपि हन्त्युरुगायवाद: ॥ २६ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்த ஞானிகள் அனந்த பகவானில் முழுமனத்துடன் பாவயோகம்—பக்தி—நிறைவேற்றுவர். அவர்கள் என் தண்டனைக்கு உரியவர் அல்லர்; தவறுதலால் பாபம் நிகழ்ந்தாலும் உருகாயனின் கீர்த்தனம் அதை அழிக்கும்.

Verse 27

ते देवसिद्धपरिगीतपवित्रगाथा ये साधव: समद‍ृशो भगवत्प्रपन्ना: । तान्नोपसीदत हरेर्गदयाभिगुप्तान् नैषां वयं न च वय: प्रभवाम दण्डे ॥ २७ ॥

என் பணியாளர்களே, சமதரிசனமுடைய சாதுக்கள், பகவானின் திருவடிகளில் முழு சரணடைந்தவர்கள்—அவர்களின் புனிதக் கதைகளை தேவர்கள், சித்தர்கள் பாடுகின்றனர்—அவர்களை அணுகாதீர்கள். அவர்கள் ஹரியின் கதையால் காக்கப்படுகின்றனர்; பிரம்மா, நானும், காலமும் அவர்களைத் தண்டிக்க இயலாது.

Verse 28

तानानयध्वमसतो विमुखान् मुकुन्द- पादारविन्दमकरन्दरसादजस्रम् । निष्किञ्चनै: परमहंसकुलैरसङ्गै- र्जुष्टाद्गृहे निरयवर्त्मनि बद्धतृष्णान् ॥ २८ ॥

என் பணியாளர்களே, தண்டனைக்காக என்னிடம் கொண்டு வரவேண்டியது, முகுந்தனின் திருவடித் தாமரையின் மதுர மகரந்தரசத்திற்கு விமுகமானவர்களையும், நிர்கிஞ்சன பரமஹம்சர்களின் அசங்கக் குலத்துடன் சேராதவர்களையும், குடும்ப ஆசை எனும் நரகப் பாதையில் தாகத்தால் கட்டுண்டவர்களையும் மட்டுமே.

Verse 29

जिह्वा न वक्ति भगवद्गुणनामधेयं चेतश्च न स्मरति तच्चरणारविन्दम् । कृष्णाय नो नमति यच्छिर एकदापि तानानयध्वमसतोऽकृतविष्णुकृत्यान् ॥ २९ ॥

என் தூதர்களே, என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்—நாவால் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருநாமமும் குணங்களும் பாடாதவர்களை, மனத்தால் ஒருமுறையாவது அவரது தாமரைத் திருவடிகளை நினையாதவர்களை, தலை ஒருமுறையாவது பகவான் கிருஷ்ணருக்கு வணங்காதவர்களை. விஷ்ணுவுக்குரிய கடமைகளைச் செய்யாத அந்தப் பாவிகளையே கொண்டு வாருங்கள்।

Verse 30

तत् क्षम्यतां स भगवान् पुरुष: पुराणो नारायण: स्वपुरुषैर्यदसत्कृतं न: । स्वानामहो न विदुषां रचिताञ्जलीनां क्षान्तिर्गरीयसि नम: पुरुषाय भूम्ने ॥ ३० ॥

ஆதி புருஷனாகிய நாராயண பகவானே, எங்கள் சேவகர்களால் நிகழ்ந்த அவமதிப்பை மன்னியருள்வீராக. அறியாமையால் உங்கள் பக்தனை அறியாமல் குற்றம் செய்தோம். கைகூப்பி மன்னிப்பை வேண்டுகிறோம்; எல்லையற்ற பரம்பொருளே, உமக்கு வணக்கம்—கருணையால் மன்னியருள்வீராக.

Verse 31

तस्मात् सङ्कीर्तनं विष्णोर्जगन्मङ्गलमंहसाम् । महतामपि कौरव्य विद्ध्यैकान्तिकनिष्कृतम् ॥ ३१ ॥

ஆகையால், கௌரவ அரசே, விஷ்ணுவின் திருநாம சங்கீர்த்தனம் உலகமெங்கும் மிகப் பெரிய மங்களமாகும்; அது மிகப் பெரிய பாவங்களின் விளைவையும் வேரோடு அகற்றும். இதையே ஒரே முழுமையான பரிகாரமாக அறிந்துகொள்.

Verse 32

श‍ृण्वतां गृणतां वीर्याण्युद्दामानि हरेर्मुहु: । यथा सुजातया भक्त्या शुद्ध्येन्नात्मा व्रतादिभि: ॥ ३२ ॥

யார் இடையறாது ஹரியின் பேராற்றல்களையும் லீலைகளையும் கேட்டு பாடுகிறார்களோ, அவர்கள் உயர்ந்த பக்தியால் உள்ளத்தை எளிதில் தூய்மைப்படுத்துவர். வெறும் விரதங்களாலும் வேதச் சடங்குகளாலும் அத்தகைய தூய்மை கிடையாது.

Verse 33

कृष्णाङ्‌घ्रिपद्ममधुलिण् न पुनर्विसृष्ट- मायागुणेषु रमते वृजिनावहेषु । अन्यस्तु कामहत आत्मरज: प्रमार्ष्टु- मीहेत कर्म यत एव रज: पुन: स्यात् ॥ ३३ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தாமரைத் திருவடிகளின் தேனை எப்போதும் சுவைக்கும் பக்தர்கள், மாயையின் மூன்று குணங்களால் நிகழும் துன்பமூட்டும் உலகியற் செயல்களில் ஈடுபடார்; கிருஷ்ணரின் திருவடிகளை விட்டுத் திரும்பவும் பொருட்செயல்களுக்குச் செல்லார். ஆனால் ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பிறர், அந்தத் திருவடிச் சேவையைப் புறக்கணித்து சில சமயம் பரிகாரச் சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள்; ஆயினும் முழுமையாகத் தூய்மையடையாததால் மீண்டும் மீண்டும் பாவத்தில் விழுகின்றனர்.

Verse 34

इत्थं स्वभर्तृगदितं भगवन्महित्वं संस्मृत्य विस्मितधियो यमकिङ्करास्ते । नैवाच्युताश्रयजनं प्रतिशङ्कमाना द्रष्टुं च बिभ्यति तत: प्रभृति स्म राजन् ॥ ३४ ॥

தங்கள் தலைவனின் வாயால் கேட்ட பகவானின் அற்புத மகிமையை நினைத்து யமதூதர்கள் வியப்புற்றனர். அதன்பின் அச்யுதனைச் சார்ந்த பக்தனை கண்டவுடன் அவர்கள் அஞ்சுகின்றனர்; மீண்டும் அவனை நோக்கத் துணிவதில்லை, அரசே।

Verse 35

इतिहासमिमं गुह्यं भगवान् कुम्भसम्भव: । कथयामास मलय आसीनो हरिमर्चयन् ॥ ३५ ॥

இந்த ரகசிய வரலாற்றை கும்பசம்பவனாகிய பகவான் அகஸ்திய முனிவர், மலய மலைகளில் அமர்ந்து ஹரியை வழிபட்டபடியே, எனக்குக் கூறினார்।