Adhyaya 16

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच अथ देवऋषी राजन् सम्परेतं नृपात्मजम् । दर्शयित्वेति होवाच ज्ञातीनामनुशोचताम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: அரசே, தேவரிஷி நாரதர் இறந்த அந்த அரசகுமாரனைத் துயருற்ற உறவினர்களுக்குக் காட்டிப் பின்வருமாறு கூறினார்.

Verse 2

श्रीनारद उवाच जीवात्मन् पश्य भद्रं ते मातरं पितरं च ते । सुहृदो बान्धवास्तप्ता: शुचा त्वत्कृतया भृशम् ॥ २ ॥

ஸ்ரீ நாரத முனிவர் கூறினார்: ஓ ஜீவாத்மாவே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். உன் தாய் தந்தையரைப் பார். நீ இறந்ததனால் உன் நண்பர்களும் உறவினர்களும் துயரத்தில் மூழ்கியுள்ளனர்.

Verse 3

कलेवरं स्वमाविश्य शेषमायु: सुहृद्‌वृत: । भुङ्‌क्ष्व भोगान् पितृप्रत्तानधितिष्ठ नृपासनम् ॥ ३ ॥

நீ அகால மரணமடைந்ததால், உன் ஆயுட்காலம் இன்னும் மிச்சமுள்ளது. எனவே உன் உடலில் மீண்டும் புகுந்து, உன் நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களால் சூழப்பட்டு உன் எஞ்சிய வாழ்நாளை அனுபவிப்பாயாக. உன் தந்தை அளிக்கும் அரச போகங்களை ஏற்று அரியணையில் அமர்வாயாக.

Verse 4

जीव उवाच कस्मिञ्जन्मन्यमी मह्यं पितरो मातरोऽभवन् । कर्मभिर्भ्राम्यमाणस्य देवतिर्यङ्‌नृयोनिषु ॥ ४ ॥

ஜீவன் கூறியது: என் கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப, நான் தேவர்கள், விலங்குகள் மற்றும் மனிதப் பிறவிகளில் உழன்று வருகிறேன். அவ்வாறிருக்க, எந்தப் பிறவியில் இவர்கள் என் தாய் தந்தையராக இருந்தார்கள்? உண்மையில் யாரும் என் தாய் தந்தை அல்லர்.

Verse 5

बन्धुज्ञात्यरिमध्यस्थमित्रोदासीनविद्विष: । सर्व एव हि सर्वेषां भवन्ति क्रमशो मिथ: ॥ ५ ॥

காலப்போக்கில் எல்லோரும் எல்லோருக்கும் நண்பர்களாகவும், உறவினர்களாகவும், எதிரிகளாகவும், நடுநிலையானவர்களாகவும் மாறுகிறார்கள். இந்த உறவுகள் எதுவும் நிரந்தரமானவை அல்ல.

Verse 6

यथा वस्तूनि पण्यानि हेमादीनि ततस्तत: । पर्यटन्ति नरेष्वेवं जीवो योनिषु कर्तृषु ॥ ६ ॥

தங்கம் முதலான பொருட்கள் வாங்கல்-விற்பனை வரிசையில் இடமிருந்து இடம் மாற்றப்படுவது போல, ஜீவன் தன் கர்மபலத்தால் பல்வேறு தந்தையரால் பல யோனிகளின் உடல்களில் புகுத்தப்பட்டு உலகமெங்கும் அலைகிறான்।

Verse 7

नित्यस्यार्थस्य सम्बन्धो ह्यनित्यो द‍ृश्यते नृषु । यावद्यस्य हि सम्बन्धो ममत्वं तावदेव हि ॥ ७ ॥

நித்தியமான ஜீவனுக்கான உடல்-அடிப்படையிலான உறவு மனிதர்களிடத்தில் நிலையற்றதாகத் தெரிகிறது. உறவு இருக்கும் வரைதான் ‘என்னுடையது’ என்ற மமதை; உறவு நீங்கினால் மமதையும் நீங்கும்।

Verse 8

एवं योनिगतो जीव: स नित्यो निरहङ्‌कृत: । यावद्यत्रोपलभ्येत तावत्स्वत्वं हि तस्य तत् ॥ ८ ॥

இவ்வாறு யோனியில் சேர்ந்த ஜீவன் நித்தியன்; உண்மையில் அகங்காரமற்றவன். எந்த உடலில் எத்தனை காலம் அவன் வெளிப்படுகிறானோ, அத்தனை காலம் அதையே ‘என்னுடையது’ என்று எண்ணுகிறான்; உடல் அழிந்தவுடன் உறவும் முடிகிறது. ஆகவே பொய்யான மகிழ்ச்சி-துயரங்களில் சிக்க வேண்டாம்।

Verse 9

एष नित्योऽव्यय: सूक्ष्म एष सर्वाश्रय: स्वद‍ृक् । आत्ममायागुणैर्विश्वमात्मानं सृजते प्रभु: ॥ ९ ॥

இந்த ஜீவன் நித்தியன், அழிவற்றவன், நுண்மையானவன், அனைத்திற்கும் ஆதாரம், தன்னையே காணும் சாட்சி. ஆயினும் மிகச் சிறியதனால், ஆத்மமாயையின் குணங்களால் மயங்கி, தன் விருப்பங்களுக்கேற்ப தன்னுக்காக பல உடல்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 10

न ह्यस्यास्ति प्रिय: कश्चिन्नाप्रिय: स्व: परोऽपि वा । एक: सर्वधियां द्रष्टा कर्तृणां गुणदोषयो: ॥ १० ॥

இந்த ஜீவனுக்கு யாரும் பிரியர் அல்லர்; யாரும் அபிரியர் அல்லர்; ‘என்-பிறர்’ என்ற வேறுபாடும் இல்லை. ஒரே சாட்சியாக எல்லோரின் புத்திகளை நோக்கும் பார்வையாளர்; செய்பவர்களின் குண-தோஷங்களை மட்டும் காண்கிறான்।

Verse 11

नादत्त आत्मा हि गुणं न दोषं न क्रियाफलम् । उदासीनवदासीन: परावरद‍ृगीश्वर: ॥ ११ ॥

பரமாத்மா குணங்களையோ, தோஷங்களையோ, கர்ம வினைகளையோ ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர் பற்றுதலின்றி சாட்சியாய் விளங்கும் ஈஸ்வரன் ஆவார்.

Verse 12

श्रीबादरायणिरुवाच इत्युदीर्य गतो जीवो ज्ञातयस्तस्य ते तदा । विस्मिता मुमुचु: शोकं छित्त्वात्मस्‍नेहश‍ृङ्खलाम् ॥ १२ ॥

ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: அந்த ஜீவன் அவ்வாறு கூறிச் சென்றதும், சித்திரகேதுவும் மற்ற உறவினர்களும் வியப்படைந்தனர். அவர்கள் பாசச் சங்கிலியை அறுத்துத் துயரத்தைக் கைவிட்டனர்.

Verse 13

निर्हृत्य ज्ञातयो ज्ञातेर्देहं कृत्वोचिता: क्रिया: । तत्यजुर्दुस्त्यजं स्‍नेहं शोकमोहभयार्तिदम् ॥ १३ ॥

உறவினர்கள் இறந்த குழந்தையின் உடலுக்குச் செய்ய வேண்டிய ஈமச்சடங்குகளைச் செய்தனர். துயரம், மயக்கம், பயம் மற்றும் வலியைத் தரும் அந்தப் பாசத்தை அவர்கள் கைவிட்டனர்.

Verse 14

बालघ्‍न्यो व्रीडितास्तत्र बालहत्याहतप्रभा: । बालहत्याव्रतं चेरुर्ब्राह्मणैर्यन्निरूपितम् । यमुनायां महाराज स्मरन्त्यो द्विजभाषितम् ॥ १४ ॥

குழந்தையைக் கொன்ற ராணிகள் வெட்கமடைந்தனர்; அவர்கள் பொலிவிழந்தனர். அந்தணர்களின் அறிவுரைப்படி, அவர்கள் யமுனை நதிக்கரையில் பரிகார விரதத்தை மேற்கொண்டனர்.

Verse 15

स इत्थं प्रतिबुद्धात्मा चित्रकेतुर्द्विजोक्तिभि: । गृहान्धकूपान्निष्क्रान्त: सर:पङ्कादिव द्विप: ॥ १५ ॥

அந்தணர்களின் அறிவுரையால் ஞானம் பெற்ற சித்திரகேது, சேற்றிலிருந்து யானை வெளியேறுவது போல, இருண்ட இல்லற வாழ்விலிருந்து வெளியேறினார்.

Verse 16

कालिन्द्यां विधिवत् स्‍नात्वा कृतपुण्यजलक्रिय: । मौनेन संयतप्राणो ब्रह्मपुत्राववन्दत ॥ १६ ॥

அரசன் காலிந்தி (யமுனை) நீரில் விதிப்படி நீராடி, பித்ரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் ஜல-தர்ப்பணம் செய்தான். பின்னர் மௌனம் காத்து, மனம்-இந்திரியங்களை அடக்கி, பிரம்மபுத்திரர்களான அங்கிரஸர் மற்றும் நாரதருக்கு வணங்கினான்.

Verse 17

अथ तस्मै प्रपन्नाय भक्ताय प्रयतात्मने । भगवान्नारद: प्रीतो विद्यामेतामुवाच ह ॥ १७ ॥

பின்னர் சரணடைந்த, பக்தியுடன் தன்னை அடக்கிய சித்ரகேதுவின் மீது மகிழ்ந்த பகவான் நாரதர், அவனுக்கு இந்த தெய்வீக வித்யையை உபதேசித்தார்.

Verse 18

ॐ नमस्तुभ्यं भगवते वासुदेवाय धीमहि । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय नम: सङ्कर्षणाय च ॥ १८ ॥ नमो विज्ञानमात्राय परमानन्दमूर्तये । आत्मारामाय शान्ताय निवृत्तद्वैतद‍ृष्टये ॥ १९ ॥

ॐ—பகவான் வாசுதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; உம்மை தியானிக்கிறோம். பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், சங்கர்ஷணன் ஆகியோருக்கும் நமஸ்காரம். தூய ஞானமாத்திர ஸ்வரூபனே, பரமானந்த மூர்த்தியே, ஆத்மாராமனே, பரம சாந்தனே, இருமை நோக்கைத் தாண்டிய प्रभுவே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 19

ॐ नमस्तुभ्यं भगवते वासुदेवाय धीमहि । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय नम: सङ्कर्षणाय च ॥ १८ ॥ नमो विज्ञानमात्राय परमानन्दमूर्तये । आत्मारामाय शान्ताय निवृत्तद्वैतद‍ृष्टये ॥ १९ ॥

ॐ—பகவான் வாசுதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; உம்மை தியானிக்கிறோம். பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், சங்கர்ஷணன் ஆகியோருக்கும் நமஸ்காரம். தூய ஞானமாத்திர ஸ்வரூபனே, பரமானந்த மூர்த்தியே, ஆத்மாராமனே, பரம சாந்தனே, இருமை நோக்கைத் தாண்டிய प्रभுவே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 20

आत्मानन्दानुभूत्यैव न्यस्तशक्त्यूर्मये नम: । हृषीकेशाय महते नमस्तेऽनन्तमूर्तये ॥ २० ॥

பிரபுவே! உமது ஆத்மானந்த அனுபவத்தால் நீர் இயற்கையின் அலைகளைத் தாண்டி நிற்கிறீர்; உமக்கு நமஸ்காரம். ஹ்ருஷீகேசா, இந்திரியங்களின் ஆண்டவனே, மகத்தானவனே! அளவற்ற ரூபங்களையுடைய உமக்கு வணக்கம்.

Verse 21

वचस्युपरतेऽप्राप्य य एको मनसा सह । अनामरूपश्चिन्मात्र: सोऽव्यान्न: सदसत्पर: ॥ २१ ॥

வாக்கும் மனமும் அணுக இயலாத, நாம‑ரூபங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, தூய சைதன்யமாய் சத்‑அசத் எல்லைகளையும் கடந்த அந்த பரமன் அருளால் எங்களைப் பாதுகாப்பானாக।

Verse 22

यस्मिन्निदं यतश्चेदं तिष्ठत्यप्येति जायते । मृण्मयेष्विव मृज्जातिस्तस्मै ते ब्रह्मणे नम: ॥ २२ ॥

எந்த பரப்ரஹ்மத்திலிருந்து இவ்வுலகம் தோன்றி, அதிலேயே நிலைத்து, அதிலேயே லயமடைகிறதோ—மண்ணால் ஆன பானைகள் மண்ணிலிருந்து வந்து மண்ணிலேயே கலப்பதுபோல்—அந்த பிரஹ்மத்துக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 23

यन्न स्पृशन्ति न विदुर्मनोबुद्धीन्द्रियासव: । अन्तर्बहिश्च विततं व्योमवत्तन्नतोऽस्म्यहम् ॥ २३ ॥

ஆகாயம்போல் உள்ளும் புறமும் பரவி இருந்தாலும், மனம்‑புத்தி‑இந்திரியங்கள்‑பிராணன் அவரைத் தொடவும் அறியவும் இயலாது; அவருக்கே நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 24

देहेन्द्रियप्राणमनोधियोऽमी यदंशविद्धा: प्रचरन्ति कर्मसु । नैवान्यदा लौहमिवाप्रतप्तं स्थानेषु तद् द्रष्ट्रपदेशमेति ॥ २४ ॥

அக்னியின் தொடர்பால் இரும்பு செம்மையாகக் காய்ந்து எரிக்கும் சக்தி பெறுவது போல, உடல்‑இந்திரியங்கள்‑பிராணன்‑மனம்‑புத்தி ஆகியவை தாமே ஜடமாயினும், பகவானின் சைதன்யத் துகளால் ஊட்டம் பெறும்போது மட்டுமே செயல்களில் இயங்குகின்றன; இல்லையெனில் இயங்காது।

Verse 25

ॐ नमो भगवते महापुरुषाय महानुभावाय महाविभूतिपतये सकलसात्वतपरिवृढनिकर करकमलकुड्‌मलोपलालितचरणारविन्दयुगल परमपरमेष्ठिन्नमस्ते ॥ २५ ॥

ॐ—ஆறு ஐஸ்வர்யங்களால் நிறைந்த மகாபுருஷனாகிய பகவானுக்கு வணக்கம். சிறந்த சாத்த்வத பக்தர்கள் தங்கள் மொட்டு‑தாமரை போன்ற கரங்களால் எப்போதும் மசாஜ் செய்து சேவிக்கும் இரு தாமரைத் திருவடிகள் உடைய பரம பரமேஷ்டி, எல்லா விபூதிகளின் அதிபதி—உமக்கு என் நமஸ்காரம்।

Verse 26

श्रीशुक उवाच भक्तायैतां प्रपन्नाय विद्यामादिश्य नारद: । ययावङ्गिरसा साकं धाम स्वायम्भुवं प्रभो ॥ २६ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—முழுமையாக சரணடைந்த பக்தன் சித்ரகேதுவுக்கு நாரதர் இந்த வித்யை/பிரார்த்தனையை முழுமையாக உபதேசித்தார். ஓ பரீக்ஷித்! பின்னர் நாரதர் மகரிஷி அங்கிரஸுடன் சேர்ந்து ஸ்வாயம்புவ தாமம் எனப்படும் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 27

चित्रकेतुस्तु तां विद्यां यथा नारदभाषिताम् । धारयामास सप्ताहमब्भक्ष: सुसमाहित: ॥ २७ ॥

நாரதர் கூறிய அந்த வித்யையை சித்ரகேது, நீர் மட்டும் அருந்தி உபவாசம் இருந்து, ஒரு வாரம் முழுவதும் மிகுந்த ஒருமுகத்துடன் இடைவிடாது ஜபித்து தாங்கி வைத்தான்.

Verse 28

तत: स सप्तरात्रान्ते विद्यया धार्यमाणया । विद्याधराधिपत्यं च लेभेऽप्रतिहतं नृप ॥ २८ ॥

ஓ அரசே பரீக்ஷித்! ஏழு இரவுகள் முடிவில், அந்த வித்யையை தொடர்ந்து பயின்றதனால் சித்ரகேது தடையற்ற வித்யாதரலோகத்தின் ஆட்சியையும் பெற்றான்.

Verse 29

तत: कतिपयाहोभिर्विद्ययेद्धमनोगति: । जगाम देवदेवस्य शेषस्य चरणान्तिकम् ॥ २९ ॥

பின்னர் சில நாட்களிலேயே, அந்த வித்யையின் தாக்கத்தால் அவன் மனம் மேலும் ஒளிவடைந்து, தேவர்களின் தேவனான சேஷன் (அனந்ததேவன்) திருவடிகளின் அருகில் சரணடைந்தான்.

Verse 30

मृणालगौरं शितिवाससं स्फुरत्- किरीटकेयूरकटित्रकङ्कणम् । प्रसन्नवक्त्रारुणलोचनं वृतं ददर्श सिद्धेश्वरमण्डलै: प्रभुम् ॥ ३० ॥

சேஷப் பிரபுவின் சரணடைந்த சித்ரகேது அவரைத் தரிசித்தான்—தாமரை நாரின் இழைபோல் வெண்மை, நீலத் துணி அணிந்தவர்; ஒளிரும் கிரீடம், தோளணிகள், இடைக்கட்டு, வளையல்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். முகம் புன்னகையுடன் பிரசன்னம், கண்கள் செம்மை; சனத் குமாரர் முதலிய சித்தேஸ்வரர் குழுவால் சூழப்பட்டிருந்தார்.

Verse 31

तद्दर्शनध्वस्तसमस्तकिल्बिष: स्वस्थामलान्त:करणोऽभ्ययान्मुनि: । प्रवृद्धभक्त्या प्रणयाश्रुलोचन: प्रहृष्टरोमानमदादिपुरुषम् ॥ ३१ ॥

பரமபுருஷனின் தரிசனமட்டுமே மகாராஜா சித்ரகேதுவின் எல்லா மாசுகளையும் அழித்து, அவர் தம் மூலமான கிருஷ்ண-சைதன்யத்தில் நிலைபெற்று முழுமையாகத் தூய்மையடைந்தார். அவர் மௌனமும் கனத்த மனநிலையும் கொண்டார்; அன்பால் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது, உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது. பெரும் பக்தி மற்றும் பிரேமையுடன் ஆதிபுருஷனாகிய பகவானுக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தார்.

Verse 32

स उत्तमश्लोकपदाब्जविष्टरं प्रेमाश्रुलेशैरुपमेहयन्मुहु: । प्रेमोपरुद्धाखिलवर्णनिर्गमो नैवाशकत्तं प्रसमीडितुं चिरम् ॥ ३२ ॥

பிரேமக் கண்ணீர்த் துளிகளால் சித்ரகேது மீண்டும் மீண்டும் உத்தமஷ்லோகனின் தாமரைத் திருவடிகளின் தங்குமிடத்தை நனைத்தார். பரவசப் பிரேமையால் குரல் அடைத்ததால், நீண்ட நேரம் ஒரு எழுத்தும் உச்சரித்து உரிய ஸ்தோத்திரம் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 33

तत: समाधाय मनो मनीषया बभाष एतत्प्रतिलब्धवागसौ । नियम्य सर्वेन्द्रियबाह्यवर्तनं जगद्गुरुं सात्वतशास्त्रविग्रहम् ॥ ३३ ॥

பின்னர் அறிவால் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, புலன்களை வெளிப்புறச் செயல்களில் இருந்து கட்டுப்படுத்தி, அவர் உரிய சொற்களை மீட்டார். அப்போது உலககுருவும் சாத்த்வத சாஸ்திரங்களின் உருவமுமான பகவானை நோக்கி அவர் பிரார்த்தனைகளைத் தொடங்கினார்.

Verse 34

चित्रकेतुरुवाच अजित जित: सममतिभि: साधुभिर्भवान् जितात्मभिर्भवता । विजितास्तेऽपि च भजता- मकामात्मनां य आत्मदोऽतिकरुण: ॥ ३४ ॥

சித்ரகேது கூறினார்—ஓ அஜிதனே! உம்மை யாராலும் வெல்ல இயலாது; ஆயினும் சமநோக்குடைய, மனமும் புலன்களும் அடக்கமுடைய சாதுபக்தர்கள் உம்மை வெல்லுகின்றனர். ஏனெனில் பொருட்பலன் வேண்டாத பக்தர்களுக்கு நீர் காரணமற்ற கருணையால் மிகுந்த தயையுடையவர்; நீர் உம்மையே அவர்களுக்கு அளிக்கிறீர், அதனால் அவர்கள் உம்மை வசியப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 35

तव विभव: खलु भगवन् जगदुदयस्थितिलयादीनि । विश्वसृजस्तेꣷशांशा स्तत्र मृषा स्पर्धन्ति पृथगभिमत्या ॥ ३५ ॥

ஓ பகவான்! இந்தப் பிரபஞ்சமும் அதன் படைப்பு, நிலை, லயம் ஆகிய அனைத்தும் உமது ஐஸ்வர்யமே. பிரம்மா முதலிய படைப்பாளர்களும் உமது அம்‌சத்தின் அம்‌சமே; அவர்களுக்குள்ள சிறிதளவு படைப்புச் சக்தி அவர்களை ஈஸ்வரர்கள் ஆக்காது. தம்மைத் தனித்த ஆண்டவரென எண்ணுவது வெறும் பொய்யான அகந்தை; அது செல்லாது.

Verse 36

परमाणुपरममहतो- स्त्वमाद्यन्तान्तरवर्ती त्रयविधुर: । आदावन्तेऽपि च सत्त्वानां यद् ध्रुवं तदेवान्तरालेऽपि ॥ ३६ ॥

ஹே பரமனே! அணுவிலிருந்து பேரண்டங்கள்வரை அனைத்தின் ஆதியும் நடுவும் முடிவும் நீயே. ஆயினும் நீ அனாதி-அநந்த நித்தியன்; படைப்பு இல்லாதபோதும் நீ ஆதிசக்தியாக நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 37

क्षित्यादिभिरेष किलावृत: सप्तभिर्दशगुणोत्तरैरण्डकोश: । यत्र पतत्यणुकल्प: सहाण्डकोटिकोटिभिस्तदनन्त: ॥ ३७ ॥

ஒவ்வொரு பிரபஞ்சமும் பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், மகத்தத்துவம், அகங்காரம் எனும் ஏழு உறைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது; ஒவ்வொரு உறையும் முந்தையதை விட பத்துமடங்கு. எண்ணற்ற பிரபஞ்சங்கள் உன்னுள் அணுக்கள்போல் அசைகின்றன; ஆகவே நீ ‘அநந்தன்’.

Verse 38

विषयतृषो नरपशवो य उपासते विभूतीर्न परं त्वाम् । तेषामाशिष ईश तदनु विनश्यन्ति यथा राजकुलम् ॥ ३८ ॥

ஹே ஈசனே! விஷயத் தாகத்தில் மூழ்கிய மனித-விலங்குகள் உன்னை வணங்காமல் தேவர்களின் சிறு மகிமைகளைப் போற்றுகின்றனர். அவர்களுக்குக் கிடைத்த வரங்களும் அழிகின்றன—அரசன் வீழ்ந்தால் அரசகுலப் பெருமை மறைவதுபோல்.

Verse 39

कामधियस्त्वयि रचिता न परम रोहन्ति यथा करम्भबीजानि । ज्ञानात्मन्यगुणमये गुणगणतोऽस्य द्वन्द्वजालानि ॥ ३९ ॥

ஹே பரமேசனே! பொருளாசையில் மூழ்கியவர்களும், ஞானஸ்வரூபனும் குணாதீதனுமான உன்னை வழிபட்டால், அவர்கள் மறுபிறவிக்குட்படார்; வறுத்த விதைகள் முளைக்காததுபோல். குணங்களால் இரட்டைத் துன்ப வலை எழும்; உன் சங்கத்தால் அது அறுந்துவிடும்.

Verse 40

जितमजित तदा भवता यदाह भागवतं धर्ममनवद्यम् । निष्किञ्चना ये मुनय आत्मारामा यमुपासतेऽपवर्गाय ॥ ४० ॥

ஹே அஜேயனே! நீ குற்றமற்ற பகவத-தர்மத்தை உரைத்ததே உன் வெற்றியாகும். குமாரர்கள் போன்ற நிராசை உடைய, ஆத்மாராம முனிவர்கள் மோக்ஷத்திற்காக அதையே ஏற்று உன் தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைகின்றனர்.

Verse 41

विषममतिर्न यत्र नृणां त्वमहमिति मम तवेति च यदन्यत्र । विषमधिया रचितो य: स ह्यविशुद्ध: क्षयिष्णुरधर्मबहुल: ॥ ४१ ॥

மனிதரில் ‘நீ-நான்’, ‘என்-உன்’ என்ற வேறுபாட்டு எண்ணம் உள்ள இடத்தில் அந்தத் தர்மம் தூயதல்ல. ரஜஸ்-தமஸ் கலந்த அத்தகைய வழி நிலையற்றதும் அதர்மம் நிறைந்ததும்; பகவத தர்மத்தில் பக்தர்கள் கிருஷ்ண சிந்தனையுடன் ‘நாம் கிருஷ்ணருடையோர், கிருஷ்ணர் நம்முடையவர்’ என நினைக்கிறார்கள்.

Verse 42

क: क्षेमो निजपरयो: कियान्वार्थ: स्वपरद्रुहा धर्मेण । स्वद्रोहात्तव कोप: परसम्पीडया च तथाधर्म: ॥ ४२ ॥

தன்னிடமும் பிறரிடமும் பொறாமை-வெறுப்பை உண்டாக்கும் தர்மம் எவ்வாறு நன்மை தரும்? அதில் என்ன சுபம், என்ன பயன்? தன்னைத் தானே துரோகம் செய்து துன்புறுத்தி, பிறரைப் பீடித்து, மனிதன் உமது கோபத்தை எழுப்பி அதர்மத்தைச் செய்கிறான்.

Verse 43

न व्यभिचरति तवेक्षा यया ह्यभिहितो भागवतो धर्म: । स्थिरचरसत्त्वकदम्बे- ष्वपृथग्धियो यमुपासते त्वार्या: ॥ ४३ ॥

பிரபுவே, உமது நோக்கு உயர்ந்த இலக்கிலிருந்து ஒருபோதும் விலகாது; அதே நோக்கில் பகவத தர்மம் போதிக்கப்பட்டது. அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களிலும் உயர்வு-தாழ்வு எனப் பிரிவெண்ணம் இன்றி சமநோக்குடன் இருப்போர் ஆரியர்; அத்தகைய ஆரியர் உம்மை, பரம புருஷோத்தமனை, வழிபடுகின்றனர்.

Verse 44

न हि भगवन्नघटितमिदं त्वद्दर्शनान्नृणामखिलपापक्षय: । यन्नाम सकृच्छ्रवणात् पुक्कशोऽपि विमुच्यते संसारात् ॥ ४४ ॥

பகவனே, உமது தரிசனத்தால் மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களும் அழிவது அசாத்தியமல்ல. உமது திருநாமத்தை ஒருமுறை கேட்டாலே புக்கசன் (சாண்டாளன்) கூட சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; அப்படியிருக்க உமது தரிசனத்தால் யார் தூய்மையடையமாட்டார்?

Verse 45

अथ भगवन् वयमधुना त्वदवलोकपरिमृष्टाशयमला: । सुरऋषिणा यत्कथितं तावकेन कथमन्यथा भवति ॥ ४५ ॥

ஆகவே பகவனே, இப்போது உமது தரிசனம் எங்கள் உள்ளத்தின் மாசைத் துடைத்துவிட்டது. தேவரிஷி நாரதர் உம்மைப்பற்றி கூறியது எவ்வாறு வேறாகும்? அதாவது நாரதரின் பயிற்சியின் பலனாகவே எங்களுக்கு உமது சாக்ஷாத் தரிசனம் கிடைத்தது.

Verse 46

विदितमनन्त समस्तं तव जगदात्मनो जनैरिहाचरितम् । विज्ञाप्यं परमगुरो: कियदिव सवितुरिव खद्योतै: ॥ ४६ ॥

ஹே அனந்த பகவான், ஜகதாத்மா! இவ்வுலகில் ஜீவன் செய்பவை அனைத்தும் உமக்குத் தெரிந்ததே. பரமகுரோ, சூரியன் முன்னிலையில் மின்மினிப் பூச்சியின் ஒளி என்ன வெளிப்படுத்தும்? உம்முன் நான் என்ன அறிவிப்பேன்?

Verse 47

नमस्तुभ्यं भगवते सकलजगत्स्थितिलयोदयेशाय । दुरवसितात्मगतये कुयोगिनां भिदा परमहंसाय ॥ ४७ ॥

ஹே பகவான், உமக்கு நமஸ்காரம்—நீரே உலகின் தோற்றம், நிலை, லயத்தின் ஈசன். பிரிவைக் காணும் குயோகிகள் உமது ஆத்மத் தத்துவ நிலையைக் அறியார். நீர் பரமஹம்சர், பரமப் புனிதர், ஆறு ஐஸ்வர்யங்களால் நிறைந்தவர்; உமக்கு வணக்கம்.

Verse 48

यं वै श्वसन्तमनु विश्वसृज: श्वसन्ति यं चेकितानमनु चित्तय उच्चकन्ति । भूमण्डलं सर्षपायति यस्य मूर्ध्नि तस्मै नमो भगवतेऽस्तु सहस्रमूर्ध्ने ॥ ४८ ॥

ஹே प्रभுவே! உமது சுவாசத்தைத் தொடர்ந்து பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய உலகநியந்தர்கள் செயல்படுகின்றனர்; உமது சைதன்யத்தைத் தொடர்ந்து மனமும் இந்திரியங்களும் உணர்கின்றன. யாருடைய தலைகளில் எல்லா பிரபஞ்சங்களும் கடுகு விதைபோல் உள்ளனவோ, அந்த ஆயிரத் தலைகொண்ட பகவானுக்கு வணக்கம்.

Verse 49

श्रीशुक उवाच संस्तुतो भगवानेवमनन्तस्तमभाषत । विद्याधरपतिं प्रीतश्चित्रकेतुं कुरूद्वह ॥ ४९ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: வித்யாதரர்களின் அரசன் சித்ரகேது செய்த ஸ்துதிகளால் மகிழ்ந்த அனந்ததேவ பகவான் அவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தார், ஓ குருவம்சச் சிறந்த பரீக்ஷித்!

Verse 50

श्रीभगवानुवाच यन्नारदाङ्गिरोभ्यां ते व्याहृतं मेऽनुशासनम् । संसिद्धोऽसि तया राजन् विद्यया दर्शनाच्च मे ॥ ५० ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஓ அரசே, நாரதரும் அங்கிரஸரும் என்னைப்பற்றி உனக்குச் சொன்ன உபதேசத்தை ஏற்றதால், அந்த வித்யையால் நீ सिद्धி பெற்றாய். மேலும் என் தரிசனத்தால் நீ இப்போது முழுமையாகப் பரிபூரணன் ஆனாய்.

Verse 51

अहं वै सर्वभूतानि भूतात्मा भूतभावन: । शब्दब्रह्म परं ब्रह्म ममोभे शाश्वती तनू ॥ ५१ ॥

நானே எல்லா அசையும் அசையாத உயிர்களின் ஆத்மாவும் அவற்றை வெளிப்படுத்துபவனும். ஓங்கார முதலான தெய்வீக நாத-பிரம்மமும் பரபிரம்மமும்—இவை என் இரு நித்திய, அப்பொருள் வடிவங்கள்.

Verse 52

लोके विततमात्मानं लोकं चात्मनि सन्ततम् । उभयं च मया व्याप्तं मयि चैवोभयं कृतम् ॥ ५२ ॥

ஜீவன் உலகில் தன்னை விரித்து அனுபவிப்பவன் என எண்ணுகிறான்; உலகமும் ஜீவனுள் அனுபவப் பொருளாக விரிகிறது. ஆனால் இரண்டும் என் சக்திகள்; இரண்டிலும் நான் நிறைந்துள்ளேன், இரண்டும் என்னிலே நிலைகொள்கின்றன.

Verse 53

यथा सुषुप्त: पुरुषो विश्वं पश्यति चात्मनि । आत्मानमेकदेशस्थं मन्यते स्वप्न उत्थित: ॥ ५३ ॥ एवं जागरणादीनि जीवस्थानानि चात्मन: । मायामात्राणि विज्ञाय तद् द्रष्टारं परं स्मरेत् ॥ ५४ ॥

ஆழ்நித்திரையில் மனிதன் தன்னுள்ளேயே மலைகள், நதிகள், கூடவே முழு பிரபஞ்சத்தையும் காண்கிறான்; கனவிலிருந்து விழித்தபின் ஒரே இடத்தில் படுக்கையில் கிடக்கும் தன்னைப் பார்க்கிறான். அதுபோல விழிப்பு-கனவு-ஆழ்நித்திரை ஆகிய நிலைகள் ஜீவனுக்குத் தோன்றும் மாயைமட்டும்; அவற்றின் சாட்சியான பரமப் பிரபுவை எப்போதும் நினைவு கொள்.

Verse 54

यथा सुषुप्त: पुरुषो विश्वं पश्यति चात्मनि । आत्मानमेकदेशस्थं मन्यते स्वप्न उत्थित: ॥ ५३ ॥ एवं जागरणादीनि जीवस्थानानि चात्मन: । मायामात्राणि विज्ञाय तद् द्रष्टारं परं स्मरेत् ॥ ५४ ॥

ஆழ்நித்திரையில் மனிதன் தன்னுள்ளேயே மலைகள், நதிகள், கூடவே முழு பிரபஞ்சத்தையும் காண்கிறான்; கனவிலிருந்து விழித்தபின் ஒரே இடத்தில் படுக்கையில் கிடக்கும் தன்னைப் பார்க்கிறான். அதுபோல விழிப்பு-கனவு-ஆழ்நித்திரை ஆகிய நிலைகள் ஜீவனுக்குத் தோன்றும் மாயைமட்டும்; அவற்றின் சாட்சியான பரமப் பிரபுவை எப்போதும் நினைவு கொள்.

Verse 55

येन प्रसुप्त: पुरुष: स्वापं वेदात्मनस्तदा । सुखं च निर्गुणं ब्रह्म तमात्मानमवेहि माम् ॥ ५५ ॥

எதனால் உறங்கும் மனிதன் தன் கனவுநிலையையும், புலன்செயல்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நிர்குண ஆனந்தத்தையும் அறிகிறானோ—அந்த பரபிரம்மம், அனைத்திலும் நிறைந்த பரமாத்மா நானே என்று அறி.

Verse 56

उभयं स्मरत: पुंस: प्रस्वापप्रतिबोधयो: । अन्वेति व्यतिरिच्येत तज्ज्ञानं ब्रह्म तत्परम् ॥ ५६ ॥

கனவும் விழிப்பும்—இரு நிலையிலும் நினைவுறும் ஜீவனின் ஞானம் அந்த அனுபவங்களைத் தொடர்ந்து நிற்கிறது; ஆயினும் அவற்றால் கலங்காது சாட்சியாகத் திகழ்கிறது. அந்த சாட்சி-சைதன்யமே பரப்ரஹ்மம்; அறிபவன் இரண்டிலும் ஒரேபோல்.

Verse 57

यदेतद्विस्मृतं पुंसो मद्भ‍ावं भिन्नमात्मन: । तत: संसार एतस्य देहाद्देहो मृतेर्मृति: ॥ ५७ ॥

ஜீவன் என்னோடு உள்ள நித்திய ஞான-ஆனந்தமய ஒற்றுமையை மறந்து, தன்னை என்னிடமிருந்து வேறென எண்ணும் போது, அவனுடைய சம்சாரம் தொடங்குகிறது—ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொரு உடல், ஒரு மரணத்திற்குப் பின் மற்றொரு மரணம்.

Verse 58

लब्ध्वेह मानुषीं योनिं ज्ञानविज्ञानसम्भवाम् । आत्मानं यो न बुद्ध्येत न क्‍वचित्क्षेममाप्नुयात् ॥ ५८ ॥

ஞான-விஞ்ஞானம் வளரத் தக்க மனிதப் பிறவி கிடைத்தும், தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை உணராதவன் எங்கும் பரம நலனை அடையமாட்டான்.

Verse 59

स्मृत्वेहायां परिक्लेशं तत: फलविपर्ययम् । अभयं चाप्यनीहायां सङ्कल्पाद्विरमेत्कवि: ॥ ५९ ॥

பலன் நாடி செய்யும் செயல்களில் உள்ள பெருந்துயரையும், விரும்பிய பலனுக்கு மாறான பலனும் வரும் என்பதையும் நினைந்து; மேலும் நிஷ்காம பக்தியில் உள்ள அபயத்தை அறிந்து—ஞானி சங்கல்பமெனும் ஆசையிலிருந்து விலக வேண்டும்.

Verse 60

सुखाय दु:खमोक्षाय कुर्वाते दम्पती क्रिया: । ततोऽनिवृत्तिरप्राप्तिर्दु:खस्य च सुखस्य च ॥ ६० ॥

கணவன்-மனைவி சுகம் பெறவும் துயரம் குறையவும் பல செயல்களைச் செய்கின்றனர்; ஆனால் ஆசை நிறைந்த அந்தச் செயல்களால் சுகம் கிடையாது, துயரம் குறையாது—மாறாக பெருந்துயரமே விளையும்.

Verse 61

एवं विपर्ययं बुद्ध्वा नृणां विज्ञाभिमानिनाम् । आत्मनश्च गतिं सूक्ष्मां स्थानत्रयविलक्षणाम् ॥ ६१ ॥ द‍ृष्टश्रुताभिर्मात्राभिर्निर्मुक्त: स्वेन तेजसा । ज्ञानविज्ञानसन्तृप्तो मद्भ‍क्त: पुरुषो भवेत् ॥ ६२ ॥

பொருட் அனுபவத்தில் அகந்தை கொண்டவர்களின் செயல்கள், விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை ஆகிய நிலைகளில் அவர்கள் எண்ணியதற்கு மாறான பலனையே தரும் என்று உணர வேண்டும். ஆத்மாவின் நுண்ணிய நிலை இம்மூன்று நிலையையும் கடந்தது; விவேகத்தின் வலிமையால் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் தரும் பலன் ஆசையை விட்டுத், ஞான-விஞ்ஞானத்தில் நிறைவு பெற்று என் பக்தனாக வேண்டும்.

Verse 62

एवं विपर्ययं बुद्ध्वा नृणां विज्ञाभिमानिनाम् । आत्मनश्च गतिं सूक्ष्मां स्थानत्रयविलक्षणाम् ॥ ६१ ॥ द‍ृष्टश्रुताभिर्मात्राभिर्निर्मुक्त: स्वेन तेजसा । ज्ञानविज्ञानसन्तृप्तो मद्भ‍क्त: पुरुषो भवेत् ॥ ६२ ॥

தன் விவேகத் தேஜஸால் கண்டதும் கேட்டதும் ஆகிய இந்திரிய விஷய அளவுகோல்களிலிருந்து விடுபட்டு, ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைவாக உள்ளவனே என் பக்தனாகிறான். விஷய ஆசையை விட்டு ஆத்ம ஒளியில் நிலைத்து பகவத் பக்தியைச் சார்கிறான்.

Verse 63

एतावानेव मनुजैर्योगनैपुण्यबुद्धिभि: । स्वार्थ: सर्वात्मना ज्ञेयो यत्परात्मैकदर्शनम् ॥ ६३ ॥

யோகத்தில் நிபுணமான புத்தியுடைய மனிதர்க்கு இதுவே ஒரே பரம இலக்கு—எல்லாவற்றிலும் ஆத்மராகிய பரமாத்மாவை ஒருமுகமாகத் தரிசித்தல். பரமாத்மாவில் அனைத்துயிர்களின் ஆத்மத் தொடர்பை காண்பதே வாழ்க்கையின் உச்சத் தத்துவம்.

Verse 64

त्वमेतच्छ्रद्धया राजन्नप्रमत्तो वचो मम । ज्ञानविज्ञानसम्पन्नो धारयन्नाशु सिध्यसि ॥ ६४ ॥

அரசே, என் இந்த வாக்கை நம்பிக்கையுடன், அலட்சியமின்றி மனத்தில் நிலைநிறுத்து. ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்தவனாகி, நீ விரைவில் সিদ্ধியை அடைந்து என்னை அடைவாய்.

Verse 65

श्रीशुक उवाच आश्वास्य भगवानित्थं चित्रकेतुं जगद्गुरु: । पश्यतस्तस्य विश्वात्मा ततश्चान्तर्दधे हरि: ॥ ६५ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு ஜகத்குருவும் விஸ்வாத்மாவுமான பகவான் சித்ரகேதுவை ஆறுதல் கூறி உபதேசித்தார்; சித்ரகேது பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் ஹரி அங்கிருந்து மறைந்தார்.