Adhyaya 1

Verse 1

श्रीपरीक्षिदुवाच निवृत्तिमार्ग: कथित आदौ भगवता यथा । क्रमयोगोपलब्धेन ब्रह्मणा यदसंसृति: ॥ १ ॥

ஸ்ரீபரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ பிரபுவே, சுகதேவ கோஸ்வாமீ! நீங்கள் முன்பே நிவ்ருத்தி-மார்க்கத்தை உரைத்தீர்கள். அந்தக் கிரமயோகத்தால் ஜீவன் பிரஹ்மலோகத்தை அடைந்து, பிரஹ்மாவுடன் பரமதாமம் சென்று, பிறப்பு-இறப்பு சுழல் நிற்கிறது।

Verse 2

प्रवृत्तिलक्षणश्चैव त्रैगुण्यविषयो मुने । योऽसावलीनप्रकृतेर्गुणसर्ग: पुन: पुन: ॥ २ ॥

ஓ முனிவரே! பிரவ்ருத்தி-லட்சணமான இவ்வழி முக்குணங்களின் பொருள். இயற்கையில் லயித்த ஜீவன் குணஸர்கத்தால் மீண்டும் மீண்டும் பல உடல்களைப் பெறுகிறது; உடலுக்கேற்ப விருப்பங்கள் கொண்டு இன்ப-துன்பங்களை அனுபவித்து பிரவ்ருத்தி-மார்க்கத்தில் செல்கிறது।

Verse 3

अधर्मलक्षणा नाना नरकाश्चानुवर्णिता: । मन्वन्तरश्च व्याख्यात आद्य: स्वायम्भुवो यत: ॥ ३ ॥

அதர்மத்தின் விளைவாக வரும் பலவகை நரகங்களையும் நீங்கள் கூறினீர்; மேலும் பிரஹ்மாவின் புதல்வன் ஸ்வாயம்புவ மனு ஆட்சி செய்த முதல் மன்வந்தரத்தையும் விளக்கியுள்ளீர்।

Verse 4

प्रियव्रतोत्तानपदोर्वंशस्तच्चरितानि च । द्वीपवर्षसमुद्राद्रिनद्युद्यानवनस्पतीन् ॥ ४ ॥ धरामण्डलसंस्थानं भागलक्षणमानत: । ज्योतिषां विवराणां च यथेदमसृजद्विभु: ॥ ५ ॥

நீங்கள் பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன் வம்சங்களையும் அவர்களின் வரலாறுகளையும் கூறினீர். பரமபுருஷன் தீவுகள், வர்ஷங்கள், கடல்கள், மலைகள், நதிகள், தோட்டங்கள், மரவகைகள் ஆகியவற்றை உருவாக்கினார்; பூமண்டல அமைப்பு, அதன் பகுப்புகள், வானின் ஒளிமண்டலங்கள் மற்றும் கீழுலகங்கள்—விபு எவ்வாறு படைத்தாரோ அதைத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளீர்।

Verse 5

प्रियव्रतोत्तानपदोर्वंशस्तच्चरितानि च । द्वीपवर्षसमुद्राद्रिनद्युद्यानवनस्पतीन् ॥ ४ ॥ धरामण्डलसंस्थानं भागलक्षणमानत: । ज्योतिषां विवराणां च यथेदमसृजद्विभु: ॥ ५ ॥

நீங்கள் பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன் வம்சங்களையும் அவர்களின் வரலாறுகளையும் கூறினீர். பரமபுருஷன் தீவுகள், வர்ஷங்கள், கடல்கள், மலைகள், நதிகள், தோட்டங்கள், மரவகைகள் ஆகியவற்றை உருவாக்கினார்; பூமண்டல அமைப்பு, அதன் பகுப்புகள், வானின் ஒளிமண்டலங்கள் மற்றும் கீழுலகங்கள்—விபு எவ்வாறு படைத்தாரோ அதைத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளீர்।

Verse 6

अधुनेह महाभाग यथैव नरकान्नर: । नानोग्रयातनान्नेयात्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ ६ ॥

மகாபாக்யசாலியான சுகதேவ கோஸ்வாமீ, தயவுசெய்து கூறுங்கள்—மனிதர்கள் கொடிய வேதனைகள் நிறைந்த நரக நிலைகளில் விழாமல் எவ்வாறு காக்கப்படுவர்?

Verse 7

श्रीशुक उवाच न चेदिहैवापचितिं यथांहस: कृतस्य कुर्यान्मनउक्तपाणिभि: । ध्रुवं स वै प्रेत्य नरकानुपैति ये कीर्तिता मे भवतस्तिग्मयातना: ॥ ७ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாழ்வில் மனம், சொல், உடல் மூலம் செய்த பாவங்களுக்கு சாஸ்திரப்படி பிராயச்சித்தம் செய்யாவிட்டால், மரணத்திற்குப் பின் அவன் நிச்சயமாக நரகங்களுக்கு சென்று, நான் முன்பு கூறிய கொடிய வேதனைகளை அனுபவிப்பான்.

Verse 8

तस्मात्पुरैवाश्विह पापनिष्कृतौ यतेत मृत्योरविपद्यतात्मना । दोषस्य द‍ृष्ट्वा गुरुलाघवं यथा भिषक् चिकित्सेत रुजां निदानवित् ॥ ८ ॥

ஆகையால் மரணம் வருவதற்கு முன்பே, உடல் வலிமையுடன் இருக்கும் வரை, சாஸ்திரப்படி பாபநிஷ்கிருதியை விரைவாக மேற்கொள்ள வேண்டும். நோயின் காரணம் அறிந்த வைத்தியர் நோயின் தீவிரத்தைக் கண்டு சிகிச்சை செய்வதுபோல், பாவத்தின் கடுமைக்கேற்ப பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

श्रीराजोवाच द‍ृष्टश्रुताभ्यां यत्पापं जानन्नप्यात्मनोऽहितम् । करोति भूयो विवश: प्रायश्चित्तमथो कथम् ॥ ९ ॥

அரசர் கூறினார்—பாவம் தனக்கே தீங்கு என்று பார்த்தும் கேட்டும் அறிந்தபோதும், மனிதன் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டவனாய் மீண்டும் மீண்டும் பாவம் செய்கிறான். பிராயச்சித்தம் செய்த பின்பும் ஏன் மீண்டும் பாவத்தில் விழுகிறான்? அத்தகைய பிராயச்சித்தத்தின் பயன் என்ன?

Verse 10

क्‍वचिन्निवर्ततेऽभद्रात्‍क्‍वचिच्चरति तत्पुन: । प्रायश्चित्तमथोऽपार्थं मन्ये कुञ्जरशौचवत् ॥ १० ॥

சில நேரம் தீமையிலிருந்து விலகுகிறான்; சில நேரம் மீண்டும் அதையே செய்கிறான். ஆகவே இத்தகைய பிராயச்சித்தம் பயனற்றது என நான் கருதுகிறேன்—இது யானையின் குளிப்பைப் போன்றது; யானை குளித்து வந்தவுடன் மீண்டும் தூசியை உடலில் வீசிக்கொள்கிறது.

Verse 11

श्रीबादरायणिरुवाच कर्मणा कर्मनिर्हारो न ह्यात्यन्तिक इष्यते । अविद्वदधिकारित्वात्प्रायश्चित्तं विमर्शनम् ॥ ११ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே, கர்மத்தால் கர்மத்தை நீக்குதல் இறுதியான விடுதலை அல்ல; அதுவும் பலன் தரும் செயல். அறியாமையால் பிராயச்சித்த விதிகளில் ஈடுபடுதல் அறிவுடைமை அல்ல; உண்மையான பிராயச்சித்தம் வேதாந்த ஞானத்தால் பரம சத்தியத்தை உணர்வதே.

Verse 12

नाश्नत: पथ्यमेवान्नं व्याधयोऽभिभवन्ति हि । एवं नियमकृद्राजन् शनै: क्षेमाय कल्पते ॥ १२ ॥

அரசே, மருத்துவர் கூறிய தூய பத்திய உணவை நோயாளி உண்டால் மெதுவாக குணமடைவான்; அதுபோல ஞானத்தின் ஒழுங்கு நெறிகளைப் பின்பற்றினால் மனிதன் படிப்படியாகப் பொருட்கலங்கலிலிருந்து விடுதலை நோக்கி முன்னேறுவான்.

Verse 13

तपसा ब्रह्मचर्येण शमेन च दमेन च । त्यागेन सत्यशौचाभ्यां यमेन नियमेन वा ॥ १३ ॥ देहवाग्बुद्धिजं धीरा धर्मज्ञा: श्रद्धयान्विता: । क्षिपन्त्यघं महदपि वेणुगुल्ममिवानल: ॥ १४ ॥

தபம், பிரம்மச்சரியம், மனஅடக்கம், இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, தியாகம், சத்தியம்-தூய்மை, யம-நியமங்கள் ஆகியவற்றால்—நம்பிக்கையுடன் தர்மம் அறிந்த நிலைத்தவர் உடல், சொல், மனம் செய்த பெரும் பாவங்களையும் அகற்றுவார்; மூங்கில் காடின் கீழ் உலர்ந்த கொடிகளை தீ எரிப்பதுபோல்.

Verse 14

तपसा ब्रह्मचर्येण शमेन च दमेन च । त्यागेन सत्यशौचाभ्यां यमेन नियमेन वा ॥ १३ ॥ देहवाग्बुद्धिजं धीरा धर्मज्ञा: श्रद्धयान्विता: । क्षिपन्त्यघं महदपि वेणुगुल्ममिवानल: ॥ १४ ॥

தபம், பிரம்மச்சரியம், ஷம-தமம், தியாகம், சத்தியம்-தூய்மை, யம-நியமங்கள் மூலம்—நம்பிக்கையுடன் தர்மம் அறிந்த நிலைத்தவர் உடல்-சொல்-மனம் செய்த பாவங்களை அகற்றுவார்; மூங்கில் காடின் கீழ் உலர்ந்த கொடிகளை தீ எரிப்பதுபோல்.

Verse 15

केचित्केवलया भक्त्या वासुदेवपरायणा: । अघं धुन्वन्ति कार्त्स्‍न्येन नीहारमिव भास्कर: ॥ १५ ॥

வாசுதேவனில் முழு சரணடைந்த சிலர், கலப்பற்ற பக்தியால் எல்லாப் பாவத்தையும் வேர் அறுத்து அகற்றுவர்; சூரியன் தன் கதிர்களால் பனிமூட்டத்தை உடனே கலைப்பதுபோல்.

Verse 16

न तथा ह्यघवान् राजन्पूयेत तपआदिभि: । यथा कृष्णार्पितप्राणस्तत्पुरुषनिषेवया ॥ १६ ॥

அரசே, பாவி ஒருவன் தவம், பிராயச்சித்தம், பிரம்மச்சரியம் முதலியவற்றால் அவ்வளவு தூய்மையடைவதில்லை; பகவான் பக்தரின் சேவையால் உயிரை ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவடிகளில் அர்ப்பணித்தால் முழுமையாகப் பரிசுத்தனாகிறான்।

Verse 17

सध्रीचीनो ह्ययं लोके पन्था: क्षेमोऽकुतोभय: । सुशीला: साधवो यत्र नारायणपरायणा: ॥ १७ ॥

இந்த உலகில் நாராயணபராயணமான சுசீல சாது பக்தர்கள் நடக்கும் பாதையே மிக மங்களகரமும், க்ஷேமமுமானதும், அச்சமற்றதும்; அது சாஸ்திர அங்கீகாரம் பெற்ற வழி।

Verse 18

प्रायश्चित्तानि चीर्णानि नारायणपराङ्‍मुखम् । न निष्पुनन्ति राजेन्द्र सुराकुम्भमिवापगा: ॥ १८ ॥

அரசே, நாராயணனை நோக்கி முகம் திருப்பாதவன் எவ்வளவு நன்றாகப் பிராயச்சித்தம் செய்தாலும் அது அவனைத் தூய்மைப்படுத்தாது; மதுவால் நிரம்பிய குடம் பல நதிநீரில் கழுவினாலும் தூய்மையாததுபோல்।

Verse 19

सकृन्मन: कृष्णपदारविन्दयो- र्निवेशितं तद्गुणरागि यैरिह । न ते यमं पाशभृतश्च तद्भ‍टान् स्वप्नेऽपि पश्यन्ति हि चीर्णनिष्कृता: ॥ १९ ॥

ஒருமுறையாவது மனத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவடித் தாமரைகளில் முழுதாய் நிலைநிறுத்தி, அவரது நாமம்-ரூபம்-குணம்-லீலைகளில் ஈர்க்கப்பட்டவர்கள் எல்லாப் பாவவினைகளிலிருந்தும் விடுபடுவர்—இதுவே உண்மையான நிஷ்க்ருதி; அத்தகைய சரணாகதர்கள் கனவிலும் யமராஜனையோ கயிறு ஏந்திய யமதூதர்களையோ காணார்।

Verse 20

अत्र चोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । दूतानां विष्णुयमयो: संवादस्तं निबोध मे ॥ २० ॥

இவ்விஷயத்தில் பண்டிதரும் சாந்தரும் ஒரு பழமையான வரலாற்றை எடுத்துரைக்கின்றனர்; விஷ்ணுதூதர்களும் யமதூதர்களும் நடத்திய உரையாடலை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 21

कान्यकुब्जे द्विज: कश्चिद्दासीपतिरजामिल: । नाम्ना नष्टसदाचारो दास्या: संसर्गदूषित: ॥ २१ ॥

கான்யகுப்ஜ நகரில் அஜாமிலன் என்னும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; அவன் ஒரு தாசி-வெசியைத் துணைவியாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான். அந்தத் தாழ்ந்த சங்கத்தால் அவன் நல்லொழுக்கம் அழிந்து பிராமணத் தன்மை கெட்டது.

Verse 22

बन्द्यक्षै: कैतवैश्चौर्यैर्गर्हितां वृत्तिमास्थित: । बिभ्रत्कुटुम्बमशुचिर्यातयामास देहिन: ॥ २२ ॥

அந்த வீழ்ந்த அஜாமிலன் மனிதரைப் பிடித்து அடைத்து வைப்பதும், சூதாட்டத்தில் ஏமாற்றுவதும், திருட்டு-கொள்ளையிடுவதும் போன்ற நிந்தைக்குரிய தொழிலை ஏற்றான். அசுத்தனாய் பிறரைத் துன்புறுத்தி குடும்பத்தைப் பேணினான்.

Verse 23

एवं निवसतस्तस्य लालयानस्य तत्सुतान् । कालोऽत्यगान्महान् राजन्नष्टाशीत्यायुष: समा: ॥ २३ ॥

அரசே, இவ்வாறு வாழ்ந்து பல மகன்களைப் பேணிப் போற்றிக் கொண்டே அவன் பாவச் செயல்களில் காலத்தைச் செலவிட்டான். இப்படி அவன் வாழ்நாளின் எண்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 24

तस्य प्रवयस: पुत्रा दश तेषां तु योऽवम: । बालो नारायणो नाम्ना पित्रोश्च दयितो भृशम् ॥ २४ ॥

அந்த முதிய அஜாமிலனுக்கு பத்து மகன்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் இளையவன் ‘நாராயணன்’ என்ற பெயருடைய ஒரு குழந்தை. இளையவன் என்பதால் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் அவன் மிகப் பிரியமானவன்.

Verse 25

स बद्धहृदयस्तस्मिन्नर्भके कलभाषिणि । निरीक्षमाणस्तल्लीलां मुमुदे जरठो भृशम् ॥ २५ ॥

அந்தக் குழந்தையின் மழலை மொழியும் தடுமாறும் அசைவுகளும் அவன் இதயத்தைப் பிணைத்தன. முதிய அஜாமிலன் அவன் லீலைகளை நோக்கி, அவனைப் பராமரித்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 26

भुञ्जान: प्रपिबन् खादन् बालकं स्‍नेहयन्त्रित: । भोजयन् पाययन् मूढो न वेदागतमन्तकम् ॥ २६ ॥

அஜாமிலன் உணவு மென்று உண்ணும்போது அன்பால் கட்டுண்டவனாய் அந்தக் குழந்தையையும் மென்று உண்ணச் சொல்லி ஊட்டினான்; குடிக்கும்போது குடிக்கச் சொல்லி குடிக்க வைத்தான். எப்போதும் குழந்தையைப் பராமரித்து ‘நாராயண’ என்று பெயரை அழைத்துக் கொண்டிருந்ததால், தன் ஆயுள் முடிந்து மரணம் நெருங்கிவிட்டதை அவன் அறியவில்லை।

Verse 27

स एवं वर्तमानोऽज्ञो मृत्युकाल उपस्थिते । मतिं चकार तनये बाले नारायणाह्वये ॥ २७ ॥

இவ்வாறு அறியாமையில் இருந்த அஜாமிலனுக்கு மரண நேரம் வந்தபோது, ‘நாராயண’ என்று அழைக்கப்படும் தன் சிறு மகனிலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தினான்।

Verse 28

स पाशहस्तांस्त्रीन्दृष्ट्वा पुरुषानतिदारुणान् । वक्रतुण्डानूर्ध्वरोम्ण आत्मानं नेतुमागतान् ॥ २८ ॥ दूरे क्रीडनकासक्तं पुत्रं नारायणाह्वयम् । प्लावितेन स्वरेणोच्चैराजुहावाकुलेन्द्रिय: ॥ २९ ॥

அப்போது அஜாமிலன் கயிறுகளை கையில் பிடித்துக் கொண்டு, மிகக் கொடூரமான, வளைந்த முகங்களும் உடலில் ரோமங்கள் நிமிர்ந்தும் இருந்த மூன்று ஆட்களை கண்டான்; அவன் ஆத்மாவை யமராஜனின் இருப்பிடத்துக்கு இழுத்துச் செல்ல அவர்கள் வந்திருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்ததும் அவன் கலங்கினான்; சிறிது தூரத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ‘நாராயண’ எனப் பெயருடைய மகன் மீது பற்றால், கண்ணீர் கலந்த குரலில் உரக்க அழைத்தான்—அவ்வாறு எப்படியோ ‘நாராயண’ என்ற புனித நாமம் அவன் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது।

Verse 29

स पाशहस्तांस्त्रीन्दृष्ट्वा पुरुषानतिदारुणान् । वक्रतुण्डानूर्ध्वरोम्ण आत्मानं नेतुमागतान् ॥ २८ ॥ दूरे क्रीडनकासक्तं पुत्रं नारायणाह्वयम् । प्लावितेन स्वरेणोच्चैराजुहावाकुलेन्द्रिय: ॥ २९ ॥

கயிறுகளை கையில் பிடித்துக் கொண்டு, வளைந்த முகங்களும் ரோமங்கள் நிமிர்ந்தும் இருந்த மிகக் கொடூரமான மூன்று பேரை அஜாமிலன் கண்டான்; அவனை யமராஜனின் இருப்பிடத்துக்கு இழுத்துச் செல்ல அவர்கள் வந்தனர். அவர்களைப் பார்த்ததும் அவன் பதறினான்; தூரத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ‘நாராயண’ எனப் பெயருடைய மகன் மீது பற்றால், கண்ணீர் கலந்த குரலில் உரக்க அழைத்தான்—அவ்வாறு அவன் வாயிலிருந்து ‘நாராயண’ என்ற புனித நாமம் வெளிப்பட்டது।

Verse 30

निशम्य म्रियमाणस्य मुखतो हरिकीर्तनम् । भर्तुर्नाम महाराज पार्षदा: सहसापतन् ॥ ३० ॥

மகாராஜா! மரணமடைந்து கொண்டிருந்த அஜாமிலனின் வாயிலிருந்து ஹரிகீர்த்தனம், அதாவது தம் ஆண்டவனின் புனித நாமம் கேட்டவுடனே விஷ்ணுவின் பரிஷதர்கள்—விஷ்ணுதூதர்கள்—உடனே அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 31

विकर्षतोऽन्तर्हृदयाद्दासीपतिमजामिलम् । यमप्रेष्यान् विष्णुदूता वारयामासुरोजसा ॥ ३१ ॥

யமராஜனின் தூதர்கள் தாசிப்பதி அஜாமிலனின் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து உயிரை இழுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, விஷ்ணுதூதர்கள் முழங்கும் குரலால் வலிமையுடன் அவர்களைத் தடுத்தனர்।

Verse 32

ऊचुर्निषेधितास्तांस्ते वैवस्वतपुर:सरा: । के यूयं प्रतिषेद्धारो धर्मराजस्य शासनम् ॥ ३२ ॥

இவ்வாறு தடுக்கப்பட்ட வைவர்ஸ்வதன் (யமராஜன்) தூதர்கள் கூறினர்—அய்யர்களே, தர்மராஜனின் ஆணையை எதிர்க்கத் துணியும் நீங்கள் யார்?

Verse 33

कस्य वा कुत आयाता: कस्मादस्य निषेधथ । किं देवा उपदेवा या यूयं किं सिद्धसत्तमा: ॥ ३३ ॥

நீங்கள் யாருடைய சேவகர்கள், எங்கிருந்து வந்தீர்கள், மேலும் அஜாமிலனைத் தொடுவதிலிருந்து எங்களை ஏன் தடுக்கிறீர்கள்? நீங்கள் தேவர்கள் தானா, உபதேவர்கள் தானா, அல்லது சித்தர்களில் சிறந்தவர்களா?

Verse 34

सर्वे पद्मपलाशाक्षा: पीतकौशेयवासस: । किरीटिन: कुण्डलिनो लसत्पुष्करमालिन: ॥ ३४ ॥ सर्वे च नूत्नवयस: सर्वे चारुचतुर्भुजा: । धनुर्निषङ्गासिगदाशङ्खचक्राम्बुजश्रिय: ॥ ३५ ॥ दिशो वितिमिरालोका: कुर्वन्त: स्वेन तेजसा । किमर्थं धर्मपालस्य किङ्करान्नो निषेधथ ॥ ३६ ॥

யமதூதர்கள் கூறினர்—உங்கள் கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை; மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்து, கிரீடமும் குண்டலங்களும் அணிந்து, ஒளிரும் தாமரை மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள். நீங்கள் அனைவரும் இளமைத் தழைத்து, அழகிய நான்கு கரங்களுடன்; வில்-அம்புத்தொட்டி, வாள், கதை, சங்கம், சக்கரம், தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர்கள். உங்கள் தேஜஸால் திசைகளின் இருள் அகன்றது; அப்படியிருக்க, தர்மபாலனின் பணியாளர்களான எங்களை ஏன் தடுக்கிறீர்கள்?

Verse 35

सर्वे पद्मपलाशाक्षा: पीतकौशेयवासस: । किरीटिन: कुण्डलिनो लसत्पुष्करमालिन: ॥ ३४ ॥ सर्वे च नूत्नवयस: सर्वे चारुचतुर्भुजा: । धनुर्निषङ्गासिगदाशङ्खचक्राम्बुजश्रिय: ॥ ३५ ॥ दिशो वितिमिरालोका: कुर्वन्त: स्वेन तेजसा । किमर्थं धर्मपालस्य किङ्करान्नो निषेधथ ॥ ३६ ॥

யமதூதர்கள் கூறினர்—உங்கள் கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை; மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்து, கிரீடமும் குண்டலங்களும் அணிந்து, ஒளிரும் தாமரை மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள். நீங்கள் அனைவரும் இளமைத் தழைத்து, அழகிய நான்கு கரங்களுடன்; வில்-அம்புத்தொட்டி, வாள், கதை, சங்கம், சக்கரம், தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர்கள். உங்கள் தேஜஸால் திசைகளின் இருள் அகன்றது; அப்படியிருக்க, தர்மபாலனின் பணியாளர்களான எங்களை ஏன் தடுக்கிறீர்கள்?

Verse 36

सर्वे पद्मपलाशाक्षा: पीतकौशेयवासस: । किरीटिन: कुण्डलिनो लसत्पुष्करमालिन: ॥ ३४ ॥ सर्वे च नूत्नवयस: सर्वे चारुचतुर्भुजा: । धनुर्निषङ्गासिगदाशङ्खचक्राम्बुजश्रिय: ॥ ३५ ॥ दिशो वितिमिरालोका: कुर्वन्त: स्वेन तेजसा । किमर्थं धर्मपालस्य किङ्करान्नो निषेधथ ॥ ३६ ॥

யமதூதர்கள் கூறினர்—உங்கள் கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை. நீங்கள் மஞ்சள் பட்டு ஆடைகள் அணிந்து, தாமரை மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தலைக்கு அழகிய கிரீடமும் காதில் குண்டலங்களும் தரித்து, இளமைத் தழைப்புடன் ஒளிர்கிறீர்கள். உங்கள் நான்கு கரங்கள் வில்-அம்புத்தூணி, வாள், கதா, சங்கம், சக்கரம், தாமரை ஆகியவற்றால் சோபிக்கின்றன. உங்கள் தேஜஸ் திசைகளின் இருளை அகற்றிவிட்டது. அப்படியிருக்க, தர்மபாலன் யமராஜனின் பணியாளர்களான எங்களை ஏன் தடுக்கிறீர்கள்?

Verse 37

श्रीशुक उवाच इत्युक्ते यमदूतैस्ते वासुदेवोक्तकारिण: । तान् प्रत्यूचु: प्रहस्येदं मेघनिर्ह्रादया गिरा ॥ ३७ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—யமதூதர்கள் இவ்வாறு சொன்னபோது, வாசுதேவனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் அந்த சேவகர்கள் புன்னகைத்து, மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் அவர்களுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தனர்.

Verse 38

श्रीविष्णुदूता ऊचु: यूयं वै धर्मराजस्य यदि निर्देशकारिण: । ब्रूत धर्मस्य नस्तत्त्वं यच्चाधर्मस्य लक्षणम् ॥ ३८ ॥

ஸ்ரீவிஷ்ணுதூதர்கள் கூறினர்—நீங்கள் உண்மையிலேயே தர்மராஜன் யமராஜனின் ஆணைகளை நிறைவேற்றும் பணியாளர்கள் என்றால், தர்மத்தின் தத்துவத்தையும் அதர்மத்தின் இலக்கணங்களையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 39

कथं स्विद् ध्रियते दण्ड: किं वास्य स्थानमीप्सितम् । दण्ड्या: किं कारिण: सर्वे आहो स्वित्कतिचिन्नृणाम् ॥ ३९ ॥

தண்டனை எவ்வாறு விதிக்கப்படுகிறது, அதற்குரிய இடம் (அதிகாரம்) எது? தண்டனைக்கு உரியவர்கள் யார்? பலனை நாடி செயற்படும் எல்லா கர்மிகளும் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்களா, அல்லது சில மனிதர்களேனா?

Verse 40

यमदूता ऊचु: वेदप्रणिहितो धर्मो ह्यधर्मस्तद्विपर्यय: । वेदो नारायण: साक्षात्स्वयम्भूरिति शुश्रुम ॥ ४० ॥

யமதூதர்கள் கூறினர்—வேதங்களில் விதிக்கப்பட்டதே தர்மம்; அதற்கு எதிரானதே அதர்மம். வேதம் நேரடியாக நாராயணனே, தானே தோன்றியவன் (ஸ்வயம்பூ) என்று யமராஜனிடமிருந்து நாம் கேட்டோம்.

Verse 41

येन स्वधाम्न्यमी भावा रज:सत्त्वतमोमया: । गुणनामक्रियारूपैर्विभाव्यन्ते यथातथम् ॥ ४१ ॥

தம் ஸ்வதாமத்தில் நிலைத்திருந்தாலும் நாராயணன் ரஜஸ், ஸத்த்வ, தமஸ் எனும் மூன்று குணங்களின்படி உலகத்தை ஆள்கிறான்; அவனாலேயே ஜீவர்களுக்கு குணம், பெயர், செயல், ரூபம் ஆகிய வேறுபாடுகள் ஏற்படுகின்றன; அவனே பிரபஞ்சத்தின் காரணன்।

Verse 42

सूर्योऽग्नि: खं मरुद्देव: सोम: सन्ध्याहनी दिश: । कं कु: स्वयं धर्म इति ह्येते दैह्यस्य साक्षिण: ॥ ४२ ॥

சூரியன், அக்னி, ஆகாயம், காற்று, தேவர்கள், சந்திரன், மாலைச் சந்தி, பகல், இரவு, திசைகள், நீர், நிலம் மற்றும் பரமாத்மா தாமே—இவை அனைத்தும் ஜீவனின் செயல்களுக்கு சாட்சிகள்.

Verse 43

एतैरधर्मो विज्ञात: स्थानं दण्डस्य युज्यते । सर्वे कर्मानुरोधेन दण्डमर्हन्ति कारिण: ॥ ४३ ॥

இச்சாட்சிகளால் அதர்மம் உறுதியாக அறியப்பட்டால் தண்டனை அளிப்பது உரியது. பலனை நாடி செயல் புரியும் ஒவ்வொருவரும் தம் பாவச் செயல்களுக்கு ஏற்ப தண்டனைக்குரியவர்.

Verse 44

सम्भवन्ति हि भद्राणि विपरीतानि चानघा: । कारिणां गुणसङ्गोऽस्ति देहवान्न ह्यकर्मकृत् ॥ ४४ ॥

வைகுண்ட வாசிகளே, நீங்கள் பாவமற்றவர்கள்; ஆனால் இவ்வுலகில் உடல் கொண்ட அனைவரும் கர்மிகள்—புண்ணியம் செய்தாலும் பாவம் செய்தாலும். மூன்று குணங்களின் கலப்பால் அவர்கள் அதற்கேற்ப செயல்பட வேண்டியதாகிறது. உடல் ஏற்றவன் செயல் இன்றியவன் ஆக முடியாது; ஆகவே இங்குள்ள எல்லா ஜீவரும் தண்டனைக்குரியவர்.

Verse 45

येन यावान्यथाधर्मो धर्मो वेह समीहित: । स एव तत्फलं भुङ्क्ते तथा तावदमुत्र वै ॥ ४५ ॥

இந்த வாழ்வில் எவ்வளவு, எவ்விதமாக தர்மம் அல்லது அதர்மம் செய்யப்படுகிறதோ, அடுத்த வாழ்வில் அதற்கேற்ப அதே அளவிலான கர்மப் பலனை அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 46

यथेह देवप्रवरास्त्रैविध्यमुपलभ्यते । भूतेषु गुणवैचित्र्यात्तथान्यत्रानुमीयते ॥ ४६ ॥

தேவர்களில் சிறந்தவரே! இங்கு மூன்று குணங்களின் கலப்பால் உயிர்களில் மூன்று வகை நிலைகள் காணப்படுகின்றன—அமைதியானவர், அசைவானவர், மயக்கமுற்றவர்; இன்பம், துன்பம், கலப்பு; தர்மம், அதர்மம், அரைத் தர்மம். அதுபோல அடுத்த பிறவியிலும் இயற்கையின் இம்மூன்று குணங்கள் அதேபடி செயல்படும் என அறியலாம்।

Verse 47

वर्तमानोऽन्ययो: कालो गुणाभिज्ञापको यथा । एवं जन्मान्ययोरेतद्धर्माधर्मनिदर्शनम् ॥ ४७ ॥

இப்போதைய வசந்தகாலம் கடந்ததும் வருங்காலமும் உள்ள வசந்தங்களின் இயல்பைச் சுட்டுவது போல, இன்பம், துன்பம் அல்லது கலப்பாக உள்ள இவ்வாழ்க்கை, முன் மற்றும் பின் பிறவிகளின் தர்ம-அதர்ம செயல்களின் சான்றாகிறது।

Verse 48

मनसैव पुरे देव: पूर्वरूपं विपश्यति । अनुमीमांसतेऽपूर्वं मनसा भगवानज: ॥ ४८ ॥

அனைத்தாற்றலுடைய யமராஜன் பிரம்மதேவனுக்கு ஒப்பானவன். அவர் தன் தாமத்தில் இருந்தாலும் பரமாத்மா போல அனைவரின் இதயத்திலும் இருந்து, மனத்தால் உயிரின் முன்செயல்களை நோக்கி, அதனால் வருங்காலப் பிறவிகளில் அவன் எவ்வாறு நடப்பான் என்பதை அறிகிறான்।

Verse 49

यथाज्ञस्तमसा युक्त उपास्ते व्यक्तमेव हि । न वेद पूर्वमपरं नष्टजन्मस्मृतिस्तथा ॥ ४९ ॥

அறியாமை இருளால் மூடப்பட்டவன் கனவில் வெளிப்படும் உடலின்படி நடந்து அதையே ‘நான்’ என ஏற்றுக் கொள்வது போல, பிறவி நினைவு அழிந்த உயிர், முன் தர்ம-அதர்ம செயல்களால் பெற்ற இந்நிகழ் உடலையே தன்னெனக் கருதி, கடந்த பிறவியையும் வருங்காலப் பிறவியையும் அறிய முடியாது।

Verse 50

पञ्चभि: कुरुते स्वार्थान् पञ्च वेदाथ पञ्चभि: । एकस्तु षोडशेन त्रीन् स्वयं सप्तदशोऽश्नुते ॥ ५० ॥

ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், ஐந்து விஷயங்கள்—இப்பதினைந்தின் மேல் மனம் உள்ளது; அது பதினாறாம் தத்துவம். மனத்திற்கும் மேல் பதினேழாம் தத்துவம் ஜீவாத்மா; அவனே இப்பதினாறின் துணையுடன் தனியே உலகப் பொருள் அனுபவத்தைச் செய்து, இன்பம், துன்பம், கலப்பு என மூன்று நிலைகளை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 51

तदेतत्षोडशकलं लिङ्गं शक्तित्रयं महत् । धत्तेऽनुसंसृतिं पुंसि हर्षशोकभयार्तिदाम् ॥ ५१ ॥

இது பதினாறு கலையுடைய நுண்ணிய லிங்க-சரீரம்; முக்குண சக்தியால் உண்டான மகத்தானது. வலிய வாசனைகளால் ஜீவனை மகிழ்ச்சி, துயரம், பயம், வேதனை தரும் சம்சாரச் சுழலில் அலைக்கழிக்கிறது.

Verse 52

देह्यज्ञोऽजितषड्‌वर्गो नेच्छन्कर्माणि कार्यते । कोशकार इवात्मानं कर्मणाच्छाद्य मुह्यति ॥ ५२ ॥

அறிவிலி உடலுடையவன், ஆறு பகைவர்களை அடக்க இயலாமல், விரும்பாவிட்டாலும் குணங்களின் தாக்கத்தால் செயல்களில் ஈடுபட வைக்கப்படுகிறான். பட்டுப்புழுவைப் போல தன் கர்ம வலையால் தன்னை மூடி மயங்குகிறான்.

Verse 53

न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् । कार्यते ह्यवश: कर्म गुणै: स्वाभाविकैर्बलात् ॥ ५३ ॥

ஒரு ஜீவனும் ஒரு கணமும் செயல் இன்றி நிலைக்க முடியாது. இயல்பான குணங்களின் வலிமையால் அவன் கட்டாயமாகச் செயல்பட வைக்கப்படுகிறான்.

Verse 54

लब्ध्वा निमित्तमव्यक्तं व्यक्ताव्यक्तं भवत्युत । यथायोनि यथाबीजं स्वभावेन बलीयसा ॥ ५४ ॥

அவ்யக்தமான காரணத்தை அடைந்தபின் கர்மப் பலன் வெளிப்படுகிறது. வலிமையான சுவபாவமும் விதையும் போல ஜீவன் தக்க யோனியில் பிறக்கிறது; ஆசைப்படி ஸ்தூலமும் நுண்ணியமும் உடல்கள் உருவாகின்றன.

Verse 55

एष प्रकृतिसङ्गेन पुरुषस्य विपर्यय: । आसीत्स एव नचिरादीशसङ्गाद्विलीयते ॥ ५५ ॥

பிரகிருதியின் சங்கத்தால் ஜீவனுக்கு இவ்விதமான மாறுபட்ட நிலை உண்டாகிறது; ஆனால் மனித வாழ்வில் ஈசன் அல்லது அவரது பக்தரின் சங்கம் கிடைத்தால் அது விரைவில் கரைந்து விடும்.

Verse 56

अयं हि श्रुतसम्पन्न: शीलवृत्तगुणालय: । धृतव्रतो मृदुर्दान्त: सत्यवाङ्‍मन्त्रविच्छुचि: ॥ ५६ ॥ गुर्वग्‍न्यतिथिवृद्धानां शुश्रूषुरनहङ्‌कृत: । सर्वभूतसुहृत्साधुर्मितवागनसूयक: ॥ ५७ ॥

ஆரம்பத்தில் அஜாமிலன் எனும் இந்தப் பிராமணன் எல்லா வேத நூல்களையும் கற்றவன். அவன் நல்லொழுக்கம், நற்குணம், நன்னடத்தை ஆகியவற்றின் களஞ்சியம்; விரதங்களில் உறுதி, மென்மை, மனம்-இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, சத்தியவாக்கு, மந்திரஞானம், மிகுந்த தூய்மை உடையவன்.

Verse 57

अयं हि श्रुतसम्पन्न: शीलवृत्तगुणालय: । धृतव्रतो मृदुर्दान्त: सत्यवाङ्‍मन्त्रविच्छुचि: ॥ ५६ ॥ गुर्वग्‍न्यतिथिवृद्धानां शुश्रूषुरनहङ्‌कृत: । सर्वभूतसुहृत्साधुर्मितवागनसूयक: ॥ ५७ ॥

அவன் குரு, அக்னிதேவன், விருந்தினர், வீட்டின் முதியோர் ஆகியோருக்கு பணிவிடை செய்வதில் முனைந்தவன்; அகந்தையற்றவன். எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை நாடும் சாது; அளவாகப் பேசுபவன்; எவரிடமும் பொறாமை கொள்ளாதவன்.

Verse 58

एकदासौ वनं यात: पितृसन्देशकृद् द्विज: । आदाय तत आवृत्त: फलपुष्पसमित्कुशान् ॥ ५८ ॥ ददर्श कामिनं कञ्चिच्छूद्रं सह भुजिष्यया । पीत्वा च मधु मैरेयं मदाघूर्णितनेत्रया ॥ ५९ ॥ मत्तया विश्लथन्नीव्या व्यपेतं निरपत्रपम् । क्रीडन्तमनुगायन्तं हसन्तमनयान्तिके ॥ ६० ॥

ஒரு நாள் தந்தையின் ஆணைப்படி அந்தத் த்விஜன் காட்டிற்குச் சென்று பழங்கள், மலர்கள், சமித் மற்றும் குசா புல்களை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தான்.

Verse 59

एकदासौ वनं यात: पितृसन्देशकृद् द्विज: । आदाय तत आवृत्त: फलपुष्पसमित्कुशान् ॥ ५८ ॥ ददर्श कामिनं कञ्चिच्छूद्रं सह भुजिष्यया । पीत्वा च मधु मैरेयं मदाघूर्णितनेत्रया ॥ ५९ ॥ मत्तया विश्लथन्नीव्या व्यपेतं निरपत्रपम् । क्रीडन्तमनुगायन्तं हसन्तमनयान्तिके ॥ ६० ॥

வழியில் அவன் ஒரு காமவெறியுள்ள சூத்ரனை ஒரு வेश्यையுடன் கண்டான்; இருவரும் மது-மைரேயத்தை அருந்தி மயக்கத்தில் இருந்தனர்; அந்தப் பெண்ணின் கண்கள் போதையில் சுழன்றன.

Verse 60

एकदासौ वनं यात: पितृसन्देशकृद् द्विज: । आदाय तत आवृत्त: फलपुष्पसमित्कुशान् ॥ ५८ ॥ ददर्श कामिनं कञ्चिच्छूद्रं सह भुजिष्यया । पीत्वा च मधु मैरेयं मदाघूर्णितनेत्रया ॥ ५९ ॥ मत्तया विश्लथन्नीव्या व्यपेतं निरपत्रपम् । क्रीडन्तमनुगायन्तं हसन्तमनयान्तिके ॥ ६० ॥

அந்தப் பெண் போதையில் ஆடை தளர்ந்து, வெட்கமின்றி இருந்தாள்; அந்தச் சூத்ரன் அவளருகே விளையாடி, பாடி, சிரித்து, நிர்லஜ்ஜமாக இன்புற்றான்—அஜாமிலன் இப்படியே அவர்களை கண்டான்.

Verse 61

द‍ृष्ट्वा तां कामलिप्तेन बाहुना परिरम्भिताम् । जगाम हृच्छयवशं सहसैव विमोहित: ॥ ६१ ॥

மஞ்சள் பூசப்பட்ட கையால் சூத்ரன் அந்த வேசியை அணைத்திருந்தான். அதை கண்ட அஜாமிலனின் உள்ளத்தில் உறங்கிய காமம் எழுந்து, மயக்கத்தில் அவன் அதன் கட்டுப்பாட்டில் விழுந்தான்.

Verse 62

स्तम्भयन्नात्मनात्मानं यावत्सत्त्वं यथाश्रुतम् । न शशाक समाधातुं मनो मदनवेपितम् ॥ ६२ ॥

இயன்றவரை சாஸ்திர உபதேசங்களை நினைத்து—பெண்ணை பார்க்கவும் கூடாது என்று—தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்த முயன்றான். ஆனால் உள்ளத்தில் மன்மதன் எழுப்பிய வேகத்தால் மனம் நடுங்கி, அதை அடக்க இயலவில்லை.

Verse 63

तन्निमित्तस्मरव्याजग्रहग्रस्तो विचेतन: । तामेव मनसा ध्यायन् स्वधर्माद्विरराम ह ॥ ६३ ॥

அந்த காரணத்தால் நினைவு எனும் கிரகணத்தில் சிக்கி அவன் அறிவிழந்தான்; சூரியன், சந்திரன் கிரகணத்தில் மறைவதுபோல். மனத்தில் எப்போதும் அந்த வேசியையே தியானித்து, விரைவில் தன் ஸ்வதர்மத்தை விட்டு விலகினான்.

Verse 64

तामेव तोषयामास पित्र्येणार्थेन यावता । ग्राम्यैर्मनोरमै: कामै: प्रसीदेत यथा तथा ॥ ६४ ॥

தந்தையிடமிருந்து வந்த செல்வமெல்லாம் அவளைத் திருப்திப்படுத்த செலவழிக்கத் தொடங்கினான். அவள் மகிழ்வதற்காக உலகியலான இனிய இன்பப் பொருட்களை அளித்து, பிராமணக் கடமைகளை விட்டுவிட்டான்.

Verse 65

विप्रां स्वभार्यामप्रौढां कुले महति लम्भिताम् । विससर्जाचिरात्पाप: स्वैरिण्यापाङ्गविद्धधी: ॥ ६५ ॥

வேசியின் காமக் கடைக்கண்ணால் அறிவு குத்தப்பட்ட அந்த பாபி பிராமணன், அவளுடன் சேர்ந்தே பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டான். உயர்ந்த பிராமணக் குலத்தில் பிறந்த மிக அழகிய இளம் மனைவியையும் விரைவில் கைவிட்டான்.

Verse 66

यतस्ततश्चोपनिन्ये न्यायतोऽन्यायतो धनम् । बभारास्या: कुटुम्बिन्या: कुटुम्बं मन्दधीरयम् ॥ ६६ ॥

பிராமணக் குலத்தில் பிறந்தும், வेश्यையின் சங்கத்தால் அறிவிழந்த அவன், நியாயமோ அநியாயமோ எப்படியோ பணம் ஈட்டி, அந்தக் குடும்பினியின் மகன் மகள்களுடன் கூடிய குடும்பத்தைப் பேணினான்.

Verse 67

यदसौ शास्त्रमुल्लङ्‌घ्य स्वैरचार्यतिगर्हित: । अवर्तत चिरं कालमघायुरशुचिर्मलात् ॥ ६७ ॥

அவன் சாஸ்திரத்தை மீறி, சுயேச்சைமிகு நிந்தைக்குரிய நடத்தையில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தான். வेश्यை சமைத்த உணவை உண்டு, பாவம் நிறைந்தவனாய், அசுத்தனாய், மாசுற்றவனாய், தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஆசை கொண்டான்.

Verse 68

तत एनं दण्डपाणे: सकाशं कृतकिल्बिषम् । नेष्यामोऽकृतनिर्वेशं यत्र दण्डेन शुद्ध्यति ॥ ६८ ॥

ஆகையால், பிராயச்சித்தம் செய்யாத இந்தப் பாவியை நாம் தண்டம் ஏந்திய யமராஜனின் முன்னிலையில் கொண்டு செல்வோம். அங்கே அவன் செய்த பாவத்தின் அளவுக்கேற்ப தண்டனை பெற்று, அதனால் அவன் சுத்திகரிக்கப்படுவான்.