Shloka 14
Nārāyaṇa’s Impartiality, Absorption in Kṛṣṇa, and the Jaya–Vijaya Descent
Prelude to Prahlāda’s History
दृष्ट्वा महाद्भुतं राजा राजसूये महाक्रतौ । वासुदेवे भगवति सायुज्यं चेदिभूभुज: ॥ १४ ॥ तत्रासीनं सुरऋषिं राजा पाण्डुसुत: क्रतौ । पप्रच्छ विस्मितमना मुनीनां शृण्वतामिदम् ॥ १५ ॥
dṛṣṭvā mahādbhutaṁ rājā rājasūye mahā-kratau vāsudeve bhagavati sāyujyaṁ cedibhū-bhujaḥ
ராஜசூய மகாயாகத்தில் பாண்டு புதல்வன் மகாராஜ யுதிஷ்டிரன் ஒரு மாபெரும் அதிசயத்தை கண்டான்—சேதி அரசன் சிசுபாலன் பகவான் வாசுதேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் சாயுஜ்யம் அடைந்தான். அதனால் வியப்புற்று அங்கே அமர்ந்திருந்த தேவரிஷி நாரதரிடம் காரணம் கேட்டான்; அங்கிருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் அந்தக் கேள்வியை கேட்டனர்.
FAQs
It states that during the Rājasūya sacrifice, the king of Cedi (Śiśupāla) attained sāyujya—merging into Vāsudeva, the Supreme Lord—an event that astonished King Yudhiṣṭhira.
He witnessed the extraordinary result that even an offender like Śiśupāla ultimately attained liberation by the direct contact and supreme position of Vāsudeva.
The verse highlights that ultimate freedom is connected to the Supreme Lord; a modern takeaway is to orient one’s life toward remembrance and sincere spiritual practice centered on God rather than temporary achievements.