Adhyaya 7

Verse 1

शौनक उवाच निर्गते नारदे सूत भगवान् बादरायण: । श्रुतवांस्तदभिप्रेतं तत: किमकरोद्विभु: ॥ १ ॥

சௌனகர் கூறினார்—ஓ சூதா! நாரதர் புறப்பட்ட பின், பகவான் பாதராயணர் வ்யாசதேவர் அவர் கருத்தை முழுதும் கேட்டார்; அதன் பின் அந்த மகாவிபு என்ன செய்தார்?

Verse 2

सूत उवाच ब्रह्मनद्यां सरस्वत्यामाश्रम: पश्चिमे तटे । शम्याप्रास इति प्रोक्त ऋषीणां सत्रवर्धन: ॥ २ ॥

சூதர் கூறினார்—வேதங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய பிரம்மநதியான சரஸ்வதியின் மேற்கு கரையில் ‘சம்யாப்ராச’ எனப்படும் ஆசிரமம் உள்ளது; அது ரிஷிகளின் சத்ரமும் தெய்வீகச் செயல்களும் வளரச் செய்கிறது।

Verse 3

तस्मिन् स्व आश्रमे व्यासो बदरीषण्डमण्डिते । आसीनोऽप उपस्पृश्य प्रणिदध्यौ मन: स्वयम् ॥ ३ ॥

அந்த இடத்தில், பதரி மரங்கள் சூழ்ந்த தன் ஆசிரமத்தில் வ்யாசதேவர் அமர்ந்து, தூய்மைக்காக நீரைத் தொட்டு, தன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி தியானத்தில் நிலைத்தார்।

Verse 4

भक्तियोगेन मनसि सम्यक् प्रणिहितेऽमले । अपश्यत्पुरुषं पूर्णं मायां च तदपाश्रयम् ॥ ४ ॥

பக்தி-யோகத்தால் மனத்தை மாசற்றதாகச் செய்து முற்றிலும் நிலைநிறுத்தியபோது, அவர் பரிபூரண புருஷோத்தமனான பகவானையும், அவரின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள வெளிப்புற சக்தி மாயையையும் கண்டார்।

Verse 5

यया सम्मोहितो जीव आत्मानं त्रिगुणात्मकम् । परोऽपि मनुतेऽनर्थं तत्कृतं चाभिपद्यते ॥ ५ ॥

அந்த மாயையால் மயங்கிய ஜீவன், முக்குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனாக இருந்தும், தன்னை முக்குணமயமான உடல்-மனமாக எண்ணி, அதனால் உண்டாகும் துன்பவினைகளை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 6

अनर्थोपशमं साक्षाद्भक्तियोगमधोक्षजे । लोकस्याजानतो विद्वांश्चक्रे सात्वतसंहिताम् ॥ ६ ॥

ஜீவனின் தேவையற்ற துன்பங்கள் நேரடியாக அடங்குவது அதோக்ஷஜ பகவானில் பக்தி-யோகத்தினாலே; இதை மக்கள் அறியாததால், ஞானி வ்யாசதேவர் சாத்த்வத-ஸம்ஹிதை (பாகவதம்) இயற்றினார்।

Verse 7

यस्यां वै श्रूयमाणायां कृष्णे परमपूरुषे । भक्तिरुत्पद्यते पुंस: शोकमोहभयापहा ॥ ७ ॥

இந்த ஸம்ஹிதையைச் செவியால் கேட்பதாலேயே பரமபுருஷனான கிருஷ்ணரிடம் அன்பு நிறைந்த பக்தி முளைக்கிறது; அது சோகம், மயக்கம், பயம் ஆகியவற்றை அகற்றுகிறது।

Verse 8

स संहितां भागवतीं कृत्वानुक्रम्य चात्मजम् । शुकमध्यापयामास निवृत्तिनिरतं मुनि: ॥ ८ ॥

மகாமுனி வ்யாசதேவர் பாகவதீ ஸம்ஹிதை (ஸ்ரீமத்-பாகவதம்) இயற்றி, அதை ஒழுங்குபடுத்தி திருத்திய பின், தன்னுணர்வில் ஈடுபட்ட தம் மகன் ஸ்ரீ சுகதேவருக்கு போதித்தார்।

Verse 9

शौनक उवाच स वै निवृत्तिनिरत: सर्वत्रोपेक्षको मुनि: । कस्य वा बृहतीमेतामात्माराम: समभ्यसत् ॥ ९ ॥

சௌனகர் கூறினார்—நிவிருத்தியில் நிலைத்தும், எங்கும் பற்றின்மையுடனும், ஆத்மாராமனாகத் தன்னிலே திருப்தியுற்ற முனிவர் ஏன் இத்தனைப் பெரும் நூலைக் கற்றார்?

Verse 10

सूत उवाच आत्मारामाश्च मुनयो निर्ग्रन्था अप्युरुक्रमे । कुर्वन्त्यहैतुकीं भक्तिमित्थम्भूतगुणो हरि: ॥ १० ॥

சூதர் கூறினார்—ஆத்மாராம முனிவர்கள், பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்களாயினும், உருக்ரமனாகிய பரமனுக்கு காரணமற்ற தூய பக்தியைச் செய்கின்றனர்; ஏனெனில் ஹரியின் குணங்கள் அத்தகைய தெய்வீகமானவை, முக்தரையும் ஈர்க்கும்.

Verse 11

हरेर्गुणाक्षिप्तमतिर्भगवान् बादरायणि: । अध्यगान्महदाख्यानं नित्यं विष्णुजनप्रिय: ॥ ११ ॥

ஹரியின் குணங்களால் ஈர்க்கப்பட்ட மனத்தையுடைய, வியாசரின் புதல்வனான பகவான் சுகதேவர், எப்போதும் விஷ்ணு பக்தர்களுக்கு அன்பானவராய், இந்த மகத்தான ஆக்யானமான ஸ்ரீமத் பாகவதத்தைப் பயின்றார்।

Verse 12

परीक्षितोऽथ राजर्षेर्जन्मकर्मविलापनम् । संस्थां च पाण्डुपुत्राणां वक्ष्ये कृष्णकथोदयम् ॥ १२ ॥

இப்போது நான் ராஜரிஷி பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு, செயல்கள், விடுதலை ஆகியவற்றையும், பாண்டு புதல்வர்களின் உலக ஒழுங்கைத் துறந்த நிறைவையும் கூறி, ஸ்ரீகிருஷ்ண கதையின் உதயத்தை ஆரம்பிக்கிறேன்।

Verse 13

यदा मृधे कौरवसृञ्जयानां वीरेष्वथो वीरगतिं गतेषु । वृकोदराविद्धगदाभिमर्श- भग्नोरुदण्डे धृतराष्ट्रपुत्रे ॥ १३ ॥ भर्तु: प्रियं द्रौणिरिति स्म पश्यन् कृष्णासुतानां स्वपतां शिरांसि । उपाहरद्विप्रियमेव तस्य जुगुप्सितं कर्म विगर्हयन्ति ॥ १४ ॥

குருக்ஷேத்திரப் போரில் கௌரவர்–பாண்டவர் இரு தரப்பின் வீரர்களும் வீழ்ந்து தத்தம் வீரகதியை அடைந்தபோது, பீமசேனனின் கதையால் துருதராஷ்டிரப் புதல்வனின் தொடை முறிந்து அவன் புலம்பி விழுந்தான். அப்போது துரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமா ‘என் தலைவன் மகிழ்வான்’ என்று எண்ணி, தூங்கிக் கொண்டிருந்த த்ரௌபதியின் ஐந்து மகன்களின் தலைகளை வெட்டி கொண்டு வந்து பரிசாக அளித்தான். ஆனால் துரியோதனன் அந்த அருவருப்பான செயலைக் கண்டித்து, சிறிதும் மகிழவில்லை।

Verse 14

यदा मृधे कौरवसृञ्जयानां वीरेष्वथो वीरगतिं गतेषु । वृकोदराविद्धगदाभिमर्श- भग्नोरुदण्डे धृतराष्ट्रपुत्रे ॥ १३ ॥ भर्तु: प्रियं द्रौणिरिति स्म पश्यन् कृष्णासुतानां स्वपतां शिरांसि । उपाहरद्विप्रियमेव तस्य जुगुप्सितं कर्म विगर्हयन्ति ॥ १४ ॥

குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் கௌரவர்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் ஆகிய இரு தரப்பு வீரர்களும் கொல்லப்பட்டு வீரகதி அடைந்தபோது, பீமசேனனின் கதாயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு துரியோதனனின் தொடை முறிந்து விழுந்தபோது, துரோணாச்சாரியாரின் மகனான அஸ்வத்தாமன் திரௌபதியின் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஐந்து மகன்களின் தலைகளைத் துண்டித்து, தன் எஜமானனை மகிழ்விப்பதற்காகப் பரிசாக அளித்தான். ஆனால் துரியோதனன் அந்த இழிவான செயலை வெறுத்தான், அவன் சிறிதும் மகிழ்ச்சியடையவில்லை.

Verse 15

माता शिशूनां निधनं सुतानां निशम्य घोरं परितप्यमाना । तदारुदद्वाष्पकलाकुलाक्षी तां सान्‍त्वयन्नाह किरीटमाली ॥ १५ ॥

பாண்டவர்களின் ஐந்து குழந்தைகளின் தாயான திரௌபதி, தன் மகன்களின் படுகொலையைக் கேட்டு, கண்ணீர் ததும்பும் கண்களுடன் துயரத்தில் அழத் தொடங்கினாள். அவளது பெரும் இழப்பில் அவளைத் தேற்ற முயன்ற அர்ஜுனன் அவளிடம் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 16

तदा शुचस्ते प्रमृजामि भद्रे यद्ब्रह्मबन्धो: शिर आततायिन: । गाण्डीवमुक्तैर्विशिखैरुपाहरे त्वाक्रम्य यत्‍स्‍नास्यसि दग्धपुत्रा ॥ १६ ॥

ஓ மென்மையான பெண்ணே, என் காண்டீவ வில்லிலிருந்து விடுக்கப்பட்ட அம்புகளால் அந்தப் பிராமணக் கொலையாளியின் தலையைத் துண்டித்து உன்னிடம் சமர்ப்பிக்கும்போது, நான் உன் கண்ணீரைத் துடைத்து உன்னைத் தேற்றுவேன். பின்னர், உன் மகன்களின் உடல்களைத் தகனம் செய்த பிறகு, நீ அவன் தலையின் மீது நின்று நீராடலாம்.

Verse 17

इति प्रियां वल्गुविचित्रजल्पै: स सान्‍त्वयित्वाच्युतमित्रसूत: । अन्वाद्रवद्दंशित उग्रधन्वा कपिध्वजो गुरुपुत्रं रथेन ॥ १७ ॥

அச்சுதனான ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை நண்பராகவும் சாரதியாகவும் கொண்ட அர்ஜுனன், இத்தகைய இனிய சொற்களால் தன் அன்பு மனைவியை சமாதானப்படுத்தினான். பின்னர் அவன் கவசம் அணிந்து, பயங்கரமான ஆயுதங்களை ஏந்தி, தன் தேரில் ஏறி குருவின் மகனான அஸ்வத்தாமனைத் துரத்திச் செல்லப் புறப்பட்டான்.

Verse 18

तमापतन्तं स विलक्ष्य दूरात् कुमारहोद्विग्नमना रथेन । पराद्रवत्प्राणपरीप्सुरुर्व्यां यावद्गमं रुद्रभयाद्यथा क: ॥ १८ ॥

இளவரசர்களின் கொலையாளியான அஸ்வத்தாமன், அர்ஜுனன் மிக வேகமாகத் தன்னை நோக்கி வருவதைத் தொலைவிலிருந்தே கண்டு, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத் தன் தேரில் ஏறி, சிவபெருமானுக்குப் (ருத்ரனுக்கு) பயந்து பிரம்மா ஓடியதைப் போலத் தப்பியோடினான்.

Verse 19

यदाशरणमात्मानमैक्षत श्रान्तवाजिनम् । अस्त्रं ब्रह्मशिरो मेने आत्मत्राणं द्विजात्मज: ॥ १९ ॥

பிராமணப் புதல்வன் களைத்த குதிரைகளுடன் தன்னை ஆதரவற்றவனாகக் கண்டபோது, தன் உயிர்காக்க இறுதி வழியாகப் பிரம்மாஸ்திரத்தையே எண்ணினான்।

Verse 20

अथोपस्पृश्य सलिलं सन्दधे तत्समाहित: । अजानन्नपि संहारं प्राणकृच्छ्र उपस्थिते ॥ २० ॥

உயிர் அபாயம் நெருங்கியதால் அவன் புனிதமாக நீரைத் தொட்டு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அஸ்திர மந்திரங்களைச் செப்பி ஆயுதத்தைச் செலுத்தினான்; ஆனால் அதை மீள அழைக்கும் முறையை அவன் அறியவில்லை।

Verse 21

तत: प्रादुष्कृतं तेज: प्रचण्डं सर्वतोदिशम् । प्राणापदमभिप्रेक्ष्य विष्णुं जिष्णुरुवाच ह ॥ २१ ॥

பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலும் கொடுங்கதிர் பரவியது. அதை உயிர்க்கு ஆபத்தெனக் கண்ட அர்ஜுனன், விஷ்ணுவான ஸ்ரீகிருஷ்ணரை நோக்கி உரையாடத் தொடங்கினான்।

Verse 22

अर्जुन उवाच कृष्ण कृष्ण महाबाहो भक्तानामभयङ्कर । त्वमेको दह्यमानानामपवर्गोऽसि संसृते: ॥ २२ ॥

அர்ஜுனன் கூறினான்—கிருஷ்ணா, மகாபாஹோ! பக்தர்களுக்கு அச்சமின்மை அளிப்பவன் நீயே. உலகத் துயரத் தீயில் எரிவோர்க்கு விடுதலைப் பாதை நீ ஒருவனே.

Verse 23

त्वमाद्य: पुरुष: साक्षादीश्वर: प्रकृते: पर: । मायां व्युदस्य चिच्छक्त्या कैवल्ये स्थित आत्मनि ॥ २३ ॥

நீயே ஆதிப் புருஷன், சாட்சாத் ஈசன்; பொருள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவன். உன் சித்-சக்தியால் மாயையின் விளைவுகளை நீக்கி, தனித்த ஆனந்தமும் தெய்வீக ஞானமும் நிறைந்த தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைத்திருக்கிறாய்।

Verse 24

स एव जीवलोकस्य मायामोहितचेतस: । विधत्से स्वेन वीर्येण श्रेयो धर्मादिलक्षणम् ॥ २४ ॥

நீங்கள் மாயாசக்திக்கு அப்பாற்பட்டவராயினும், மாயையால் மயங்கிய ஜீவர்களின் பரம நலனுக்காகத் தமது வீரியத்தால் தர்மாதி—தர்ம-அர்த்த-காம-மோக்ஷ லக்ஷணமான நன்மையை நிறுவுகிறீர்।

Verse 25

तथायं चावतारस्ते भुवो भारजिहीर्षया । स्वानां चानन्यभावानामनुध्यानाय चासकृत् ॥ २५ ॥

இவ்வாறு பூமியின் பாரத்தை அகற்றுவதற்காக உங்கள் அவதாரம் நிகழ்கிறது; மேலும் உங்கள் சொந்தவர்களின்—சிறப்பாக அனன்ய பக்தர்களின்—நிரந்தர தியானத்திற்கும் நலத்திற்கும் ஆகும்।

Verse 26

किमिदं स्वित्कुतो वेति देवदेव न वेद्‍म्यहम् । सर्वतोमुखमायाति तेज: परमदारुणम् ॥ २६ ॥

தேவர்களின் தேவனே! இது என்ன, எங்கிருந்து வந்தது—எனக்குத் தெரியவில்லை. மிகக் கொடிய ஒளித்தேஜஸ் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் பரவி வருகிறது।

Verse 27

श्रीभगवानुवाच वेत्थेदं द्रोणपुत्रस्य ब्राह्ममस्त्रं प्रदर्शितम् । नैवासौ वेद संहारं प्राणबाध उपस्थिते ॥ २७ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—இது த்ரோணபுத்திரன் வெளிப்படுத்திய பிராஹ்மாஸ்திரம்; என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். உயிர்க்கு ஆபத்து நெருங்கியதால் அவன் இதை எறிந்தான்; ஆனால் இதைத் திரும்பப் பெறும் (உபசம்ஹாரம்) வழி அவனுக்குத் தெரியாது।

Verse 28

न ह्यस्यान्यतमं किञ्चिदस्त्रं प्रत्यवकर्शनम् । जह्यस्त्रतेज उन्नद्धमस्त्रज्ञो ह्यस्त्रतेजसा ॥ २८ ॥

அர்ஜுனா! இதற்கு எதிர்வினை வேறு எந்த ஆயுதத்தாலும் இல்லை; மற்றொரு பிராஹ்மாஸ்திரமே இதைத் தடுக்க முடியும். நீ ஆயுதவித்தையில் வல்லவன்; ஆகவே உன் ஆயுதத் தேஜஸால் இதன் உக்கிர ஒளியை அடக்கி அமைதிப்படுத்து।

Verse 29

सूत उवाच श्रुत्वा भगवता प्रोक्तं फाल्गुन: परवीरहा । स्पृष्ट्वापस्तं परिक्रम्य ब्राह्मं ब्राह्मास्त्रं सन्दधे ॥ २९ ॥

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—பகவான் உரைத்ததை கேட்ட பரவீரஹந்த அர்ஜுனன் தூய்மைக்காக நீரைத் தொட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, எதிர் பிரஹ்மாஸ்திரத்தைத் தடுக்கத் தன் பிரஹ்மாஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான்।

Verse 30

संहत्यान्योन्यमुभयोस्तेजसी शरसंवृते । आवृत्य रोदसी खं च ववृधातेऽर्कवह्निवत् ॥ ३० ॥

இரு பிரஹ்மாஸ்திரங்களின் ஒளிக்கதிர்கள் அம்புகளால் சூழப்பட்டு ஒன்றோடொன்று சேர்ந்தன. அப்போது சூரிய வட்டம்போல் பெரும் தீவட்டம் விண்வெளியையும் எல்லா உலக மண்டலத்தையும் மூடி விரிந்தது.

Verse 31

द‍ृष्ट्वास्त्रतेजस्तु तयोस्त्रील्लोकान् प्रदहन्महत् । दह्यमाना: प्रजा: सर्वा: सांवर्तकममंसत ॥ ३१ ॥

அந்த இரு ஆயுதங்களின் இணைந்த பேரொளியால் மூன்று உலகங்களின் மக்கள் அனைவரும் சுட்டெரிந்தனர். அனைவருக்கும் பிரளய காலத்தில் எழும் சாம்வர்த்தக அக்கினி நினைவுக்கு வந்தது.

Verse 32

प्रजोपद्रवमालक्ष्य लोकव्यतिकरं च तम् । मतं च वासुदेवस्य सञ्जहारार्जुनो द्वयम् ॥ ३२ ॥

மக்களுக்கான துன்பத்தையும் உலகங்களின் அழிவைச் சுட்டும் கலக்கத்தையும் கண்டு, வாசுதேவனின் விருப்பத்தையும் அறிந்து, அர்ஜுனன் உடனே இரு பிரஹ்மாஸ்திரங்களையும் திரும்பப் பெற்றான்.

Verse 33

तत आसाद्य तरसा दारुणं गौतमीसुतम् । बबन्धामर्षताम्राक्ष: पशुं रशनया यथा ॥ ३३ ॥

பின்னர் அர்ஜுனன் வேகமாக அந்தக் கொடூரமான கௌதமீபுத்திரனை அணுகிப் பிடித்தான். கோபத்தால் செம்புபோல் சிவந்த கண்களுடன் அவனை கயிற்றால் மிருகம்போல் கட்டினான்.

Verse 34

शिबिराय निनीषन्तं रज्ज्वा बद्ध्वा रिपुं बलात् । प्राहार्जुनं प्रकुपितो भगवानम्बुजेक्षण: ॥ ३४ ॥

அஸ்வத்தாமாவைக் கயிற்றால் கட்டி, அர்ஜுனன் அவனைப் பாசறைக்குக் கொண்டு செல்ல விரும்பினான். அப்போது தாமரைக்கண்ணனான பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கோபத்துடன் அர்ஜுனனிடம் கூறினார்.

Verse 35

मैनं पार्थार्हसि त्रातुं ब्रह्मबन्धुमिमं जहि । योऽसावनागस: सुप्तानवधीन्निशि बालकान् ॥ ३५ ॥

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கூறினார்: ஓ பார்த்தா, உறங்கிக் கொண்டிருந்த அப்பாவிச் சிறுவர்களைக் கொன்ற இந்த பிரம்ம-பந்துவை (பிராமணரின் தகுதியற்ற உறவினன்) விடுவித்து நீ கருணை காட்டக்கூடாது; இவனைக் கொன்றுவிடு.

Verse 36

मत्तं प्रमत्तमुन्मत्तं सुप्तं बालं स्त्रियं जडम् । प्रपन्नं विरथं भीतं न रिपुं हन्ति धर्मवित् ॥ ३६ ॥

தர்மத்தின் கொள்கைகளை அறிந்தவன், கவனக்குறைவாக இருப்பவன், போதையில் இருப்பவன், பைத்தியம் பிடித்தவன், உறங்குபவன், பயந்தவன் அல்லது ரதத்தை இழந்த எதிரியைக் கொல்வதில்லை. சிறுவன், பெண், அறிவற்றவன் அல்லது சரணடைந்தவனையும் அவன் கொல்வதில்லை.

Verse 37

स्वप्राणान् य: परप्राणै: प्रपुष्णात्यघृण: खल: । तद्वधस्तस्य हि श्रेयो यद्दोषाद्यात्यध: पुमान् ॥ ३७ ॥

பிற உயிர்களைப் பறித்துத் தன் உயிரை வளர்க்கும் கொடூரமான மற்றும் இழிவான ஒருவன் கொல்லப்படுவதே அவனது நன்மைக்கானது; இல்லையெனில், அவன் தன் சொந்தச் செயல்களால் அதல பாதாளத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 38

प्रतिश्रुतं च भवता पाञ्चाल्यै श‍ृण्वतो मम । आहरिष्ये शिरस्तस्य यस्ते मानिनि पुत्रहा ॥ ३८ ॥

மேலும், திரௌபதியின் மகன்களைக் கொன்றவனின் தலையைக் கொண்டு வருவேன் என்று நீ அவளிடம் சபதம் செய்ததை நான் என் காதுகளால் கேட்டிருக்கிறேன்.

Verse 39

तदसौ वध्यतां पाप आतताय्यात्मबन्धुहा । भर्तुश्च विप्रियं वीर कृतवान् कुलपांसन: ॥ ३९ ॥

இவன் ஒரு கொடிய பாவி, உன் உறவினர்களைக் கொன்றவன். வீரனே, இவன் தன் எஜமானனுக்கும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியவன். இவன் குலத்திற்கே இழுக்கு தேடித்தந்தவன், எனவே இவனை உடனே கொன்றுவிடு.

Verse 40

सूत उवाच एवं परीक्षता धर्मं पार्थ: कृष्णेन चोदित: । नैच्छद्धन्तुं गुरुसुतं यद्यप्यात्महनं महान् ॥ ४० ॥

சூத கோஸ்வாமி கூறினார்: தர்மத்தை சோதிக்கும் பொருட்டு கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனைத் தூண்டிய போதிலும், மகாத்மாவான அர்ஜுனன், தன் புதல்வர்களைக் கொன்றவனான அஸ்வத்தாமாவைக் கொல்ல விரும்பவில்லை.

Verse 41

अथोपेत्य स्वशिबिरं गोविन्दप्रियसारथि: । न्यवेदयत्तं प्रियायै शोचन्त्या आत्मजान् हतान् ॥ ४१ ॥

கோவிந்தனைத் தன் அன்புக்குரிய சாரதியாகக் கொண்ட அர்ஜுனன், தன் பாசறைக்குத் திரும்பியதும், கொல்லப்பட்ட தன் மகன்களுக்காக அழுதுகொண்டிருந்த தன் அன்பு மனைவி திரௌபதியிடம் அந்தக் கொலையாளியை ஒப்படைத்தான்.

Verse 42

तथाहृतं पशुवत् पाशबद्ध- मवाङ्‍मुखं कर्मजुगुप्सितेन । निरीक्ष्य कृष्णापकृतं गुरो: सुतं वामस्वभावा कृपया ननाम च ॥ ४२ ॥

சூத கோஸ்வாமி கூறினார்: மிருகத்தைப் போல கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, தன் இழிவான செயலுக்கு வெட்கித் தலைகுனிந்து நின்ற அஸ்வத்தாமாவை திரௌபதி கண்டாள். பெண்மைக்கே உரிய மென்மையான சுபாவத்தாலும் கருணையாலும், அவள் குருவின் மகனான அவனை வணங்கினாள்.

Verse 43

उवाच चासहन्त्यस्य बन्धनानयनं सती । मुच्यतां मुच्यतामेष ब्राह्मणो नितरां गुरु: ॥ ४३ ॥

கற்புக்கரசியான திரௌபதியால் அவன் கட்டப்பட்டிருப்பதைச் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவள் கூறினாள்: இவரை விடுவியுங்கள், இவரை விடுவியுங்கள், ஏனெனில் இவர் ஒரு பிராமணர், நம் குரு.

Verse 44

सरहस्यो धनुर्वेद: सविसर्गोपसंयम: । अस्त्रग्रामश्च भवता शिक्षितो यदनुग्रहात् ॥ ४४ ॥

துரோணாசார்யரின் அருளால் நீர் தனுர்வேதம், அஸ்திரங்களை எய்தலும் அவற்றை மறைமுறையாகக் கட்டுப்படுத்தலும் கற்றீர்।

Verse 45

स एष भगवान्द्रोण: प्रजारूपेण वर्तते । तस्यात्मनोऽर्धं पत्‍न्‍यास्ते नान्वगाद्वीरसू: कृपी ॥ ४५ ॥

அந்த துரோணாசார்யர் மகனின் வடிவில் இன்னும் நிலைத்திருக்கிறார். வீரமகனைப் பெற்ற கிருபி, மகன் இருப்பதால் சதியாகச் செல்லவில்லை।

Verse 46

तद् धर्मज्ञ महाभाग भवद्भ‍िर्गौरवं कुलम् । वृजिनं नार्हति प्राप्तुं पूज्यं वन्द्यमभीक्ष्णश: ॥ ४६ ॥

தர்மத்தை அறிந்த பெரும்பாக்கியவனே! எப்போதும் பூஜ்யரும் வணங்கத்தக்கவருமான இந்தப் பெருமைமிக்க குலத்தாருக்கு நீர் துயரம் விளைவிப்பது உகந்ததல்ல।

Verse 47

मा रोदीदस्य जननी गौतमी पतिदेवता । यथाहं मृतवत्सार्ता रोदिम्यश्रुमुखी मुहु: ॥ ४७ ॥

என் ஆண்டவனே! துரோணாசார்யரின் பதிதேவதையான மனைவி கௌதமியை என்னைப் போல அழவைக்காதீர். நான் மகன்களின் மரணத்தால் துயருற்று மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீருடன் அழுகிறேன்; அவள் அப்படிச் சோகிக்க வேண்டாம்।

Verse 48

यै: कोपितं ब्रह्मकुलं राजन्यैरजितात्मभि: । तत् कुलं प्रदहत्याशु सानुबन्धं शुचार्पितम् ॥ ४८ ॥

அரசே! இంద్రியக் கட்டுப்பாடற்ற அரசகுலத்தார் பிராமணகுலத்தை அவமதித்து கோபமூட்டினால், அந்தக் கோபத்தின் தீ முழு அரசகுலத்தையும் உறவினருடன் விரைவில் எரித்தழித்து அனைவருக்கும் துயரத்தை அளிக்கும்।

Verse 49

सूत उवाच धर्म्यं न्याय्यं सकरुणं निर्व्यलीकं समं महत् । राजा धर्मसुतो राज्ञ्या: प्रत्यनन्दद्वचो द्विजा: ॥ ४९ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே, அரசியின் சொற்கள் தர்மத்திற்கேற்றவை, நியாயமானவை, கருணை நிறைந்தவை, வஞ்சமற்றவை, சமநீதியுடையவை, மகத்தானவை; தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் அவற்றை முழுமையாக ஆதரித்தான்।

Verse 50

नकुल: सहदेवश्च युयुधानो धनञ्जय: । भगवान् देवकीपुत्रो ये चान्ये याश्च योषित: ॥ ५० ॥

நகுலன், சகதேவன், யுயுதானன் (சாத்யகி), தனஞ்சயன் அர்ஜுனன், தேவகியின் புதல்வனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மேலும் பெண்களும் பிறரும்—அனைவரும் அரசனின் கருத்துடன் ஒருமனதாக இணங்கினர்।

Verse 51

तत्राहामर्षितो भीमस्तस्य श्रेयान् वध: स्मृत: । न भर्तुर्नात्मनश्चार्थे योऽहन् सुप्तान् शिशून् वृथा ॥ ५१ ॥

ஆனால் பீமன் கோபமடைந்து எதிர்த்தான்; “இவனை கொல்வதே சிறந்தது. ஏனெனில் அவன் எந்தப் பயனுமின்றி தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளை கொன்றான்; தன் நலனுக்காகவும் அல்ல, தன் தலைவனின் நலனுக்காகவும் அல்ல” என்றான்।

Verse 52

निशम्य भीमगदितं द्रौपद्याश्च चतुर्भुज: । आलोक्य वदनं सख्युरिदमाहहसन्निव ॥ ५२ ॥

பீமன், த்ரௌபதி மற்றும் பிறரின் சொற்களை கேட்ட நான்கு கரங்களுடைய பகவான், தம் அன்புச் சிநேகிதன் அர்ஜுனனின் முகத்தை நோக்கி, புன்னகை போலக் கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 53

श्रीभगवानुवाच ब्रह्मबन्धुर्न हन्तव्य आततायी वधार्हण: । मयैवोभयमाम्नातं परिपाह्यनुशासनम् ॥ ५३ ॥ कुरु प्रतिश्रुतं सत्यं यत्तत्सान्‍त्वयता प्रियाम् । प्रियं च भीमसेनस्य पाञ्चाल्या मह्यमेव च ॥ ५४ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—‘பிராமணனுடன் தொடர்புடையவன்’ (பிரஹ்மபந்து) கொல்லப்படக் கூடாது; ஆனால் அவன் ஆத்ததாயி (கொடூரத் தாக்குதலாளர்) என்றால் கொல்லத் தகுதியானவன். இரண்டும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டதே; ஆகவே சாஸ்திர ஆணையைப் பின்பற்று. மனைவியை ஆறுதல் கூறி அளித்த உண்மையான வாக்குறுதியை நிறைவேற்று; பீமசேனனையும், பாஞ்சாலியையும், என்னையும் திருப்திப்படுத்து।

Verse 54

श्रीभगवानुवाच ब्रह्मबन्धुर्न हन्तव्य आततायी वधार्हण: । मयैवोभयमाम्नातं परिपाह्यनुशासनम् ॥ ५३ ॥ कुरु प्रतिश्रुतं सत्यं यत्तत्सान्‍त्वयता प्रियाम् । प्रियं च भीमसेनस्य पाञ्चाल्या मह्यमेव च ॥ ५४ ॥

முழுமுதற் கடவுள் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கூறினார்: ஒரு பிராமணரின் நண்பரைக் கொல்லக்கூடாது, ஆனால் அவர் ஒரு ஆக்கிரமிப்பாளராக இருந்தால் அவர் கொல்லப்பட வேண்டும். இந்த விதிகள் அனைத்தும் சாஸ்திரங்களில் உள்ளன, அதற்கேற்ப நீங்கள் செயல்பட வேண்டும். உங்கள் மனைவிக்கு அளித்த வாக்குறுதியை நீங்கள் நிறைவேற்ற வேண்டும், மேலும் பீமசேனனையும் என்னையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 55

सूत उवाच अर्जुन: सहसाज्ञाय हरेर्हार्दमथासिना । मणिं जहार मूर्धन्यं द्विजस्य सहमूर्धजम् ॥ ५५ ॥

சூத கோஸ்வாமி கூறினார்: அப்போது அர்ஜுனன் பகவானின் இரட்டை அர்த்தமுள்ள கட்டளைகளின் மூலம் அவரது நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டார், இதனால் தனது வாளால் அஸ்வத்தாமாவின் தலையிலிருந்து முடி மற்றும் மணி இரண்டையும் வெட்டினார்.

Verse 56

विमुच्य रशनाबद्धं बालहत्याहतप्रभम् । तेजसा मणिना हीनं शिबिरान्निरयापयत् ॥ ५६ ॥

குழந்தைக் கொலையால் அவரது உடல் பொலிவு ஏற்கனவே இழந்திருந்தது, இப்போது தலையிலிருந்து மணியை இழந்ததால், அவர் மேலும் வலிமையை இழந்தார். இவ்வாறு அவர் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டு முகாமிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்.

Verse 57

वपनं द्रविणादानं स्थानान्निर्यापणं तथा । एष हि ब्रह्मबन्धूनां वधो नान्योऽस्ति दैहिक: ॥ ५७ ॥

தலையை மொட்டையடித்தல், செல்வத்தைப் பறித்தல் மற்றும் வசிப்பிடத்திலிருந்து வெளியேற்றுதல் ஆகியவை ஒரு பிராமணரின் உறவினருக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனைகள். உடலைக் கொல்ல எந்த விதியும் இல்லை.

Verse 58

पुत्रशोकातुरा: सर्वे पाण्डवा: सह कृष्णया । स्वानां मृतानां यत्कृत्यं चक्रुर्निर्हरणादिकम् ॥ ५८ ॥

அதன்பிறகு, பாண்டுவின் புதல்வர்களும், திரௌபதியும், துக்கத்தால் மூழ்கி, தங்கள் இறந்த உறவினர்களின் உடல்களுக்கு முறையான சடங்குகளைச் செய்தனர்.