Adhyaya 18
Mahārāja Parīkṣit Cursed by a Brāhmaṇa Boy (Śṛṅgi) and the Moral Crisis of Kali-yuga
சூத கோஸ்வாமி பரீக்ஷித்தின் மகிமையைத் தொடர்ச்சியாக நிறைவு செய்கிறார்—கர்ப்பத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பாதுகாப்பும், முன்கூறப்பட்ட தக்ஷகன் எனும் நாகப் பறவியின்முன் கூட அவன் அஞ்சாமையும். நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் சுகதேவர் உரைத்த பக்தி-ரச நிரம்பிய கதைகளை மேலும் கேட்க ஆவலுடன் வேண்டுகின்றனர். சூதர் சத்சங்கத்தின் தூய்மைப்படுத்தும் வல்லமையையும், பரமனான அனந்தனின் எல்லையற்ற தன்மையையும் கூறி, ஏழுநாள் பகவதப் பாராயணத்திற்குக் காரணமான பின்னணிக் கதையைத் தொடங்குகிறார். வேட்டையில் களைத்து, பசி தாகத்துடன் பரீக்ஷித் சமீக ரிஷியின் ஆசிரமம் சென்று, மௌன சமாதியை அலட்சியமாக எண்ணி, ரிஷியின் தோளில் இறந்த பாம்பை வைத்து அபராதம் செய்கிறான்; பின்னர் அரண்மனைக்கு திரும்பி ரிஷியின் மனநிலையைப் பற்றியும் சந்தேகிக்கிறான். சமீகரின் வல்லமைமிக்க மகன் ஸ்ருங்கி அகந்தை-கோபத்தில் அரசர்களை நிந்தித்து சாபமிடுகிறான்—ஏழாம் நாளில் தக்ஷகன் பரீக்ஷித்தை கடிக்கும். சமாதியிலிருந்து விழித்த சமீகர் இந்த அளவுக்கு மீறிய தண்டனைக்கு வருந்தி, தர்மமிகு அரசாட்சி சமூகத்தின் காவல் எனப் புகழ்ந்து, தர்மமற்ற ஆட்சியில் கலியுகக் குழப்பம் வரும் என முன்னறிந்து, மகனுக்காக இறைவனிடம் மன்னிப்பு வேண்டி, பக்தர்களின் பொறுமையை எடுத்துக்காட்டுகிறார். அடுத்த இயக்கமாக, சாபத்திற்குப் பரீக்ஷித்தின் பதிலும் ஸ்ரீமத் பாகவதம் கேட்பதில் முழு சரணாகதியும் இங்கே அமைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच यो वै द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टो न मातुरुदरे मृत: । अनुग्रहाद् भगवत: कृष्णस्याद्भुतकर्मण: ॥ १ ॥
ஸூதர் கூறினார்—அற்புத செயல்களைச் செய்பவர் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அருளால், த்ரோணபுத்திரனின் அஸ்திரம் தாயின் கருவில் தாக்கியபோதும் மகாராஜ பரீக்ஷித் எரிந்து அழியவில்லை; மரணமும் அடையவில்லை.
Verse 2
ब्रह्मकोपोत्थिताद् यस्तु तक्षकात्प्राणविप्लवात् । न सम्मुमोहोरुभयाद् भगवत्यर्पिताशय: ॥ २ ॥
பிராமணச் சிறுவனின் கோபத்தால் எழுந்த தக்ஷக நாகத்தின் உயிர் பறிக்கும் அச்சத்தாலும் மகாராஜ பரீக்ஷித் அஞ்சவில்லை, கலங்கவும் இல்லை; ஏனெனில் அவரது மனம் எப்போதும் பகவானில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது.
Verse 3
उत्सृज्य सर्वत: सङ्गं विज्ञाताजितसंस्थिति: । वैयासकेर्जहौ शिष्यो गङ्गायां स्वं कलेवरम् ॥ ३ ॥
எல்லாச் சங்கங்களையும் விட்டு, அஜிதனான பகவானின் உண்மை நிலையை அறிந்து, அரசன் வ்யாசபுத்திரன் ஸ்ரீசுகதேவரின் சீடனாகச் சரணடைந்து, இறுதியில் கங்கைக் கரையில் தன் உடலைத் துறந்தான்.
Verse 4
नोत्तमश्लोकवार्तानां जुषतां तत्कथामृतम् । स्यात्सम्भ्रमोऽन्तकालेऽपि स्मरतां तत्पदाम्बुजम् ॥ ४ ॥
உத்தமச்லோகனான பகவானின் திருவார்த்தைகளையும் அவரது கதாமிருதத்தையும் ரசித்து, எப்போதும் அவரது திருப்பாதத் தாமரைகளை நினைவு கூர்பவர்களுக்கு, இறுதிக் காலத்திலும் குழப்பமோ கலக்கமோ ஏற்படாது.
Verse 5
तावत्कलिर्न प्रभवेत् प्रविष्टोऽपीह सर्वत: । यावदीशो महानुर्व्यामाभिमन्यव एकराट् ॥ ५ ॥
அபிமன்யுவின் மகா வல்லமையுடைய மகன் இந்தப் பூமியில் ஒரே பேரரசராக இருக்கும் வரை, எங்கும் நுழைந்திருந்தாலும் கலி இங்கே வளர்ச்சி பெற முடியாது.
Verse 6
यस्मिन्नहनि यर्ह्येव भगवानुत्ससर्ज गाम् । तदैवेहानुवृत्तोऽसावधर्मप्रभव: कलि: ॥ ६ ॥
பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இந்தப் பூமியை விட்டுச் சென்ற அதே நாள், அதே கணமே—அதர்மத்தை வளர்க்கும் கலி-புருஷன் இவ்வுலகில் வந்து சேர்ந்தான்.
Verse 7
नानुद्वेष्टि कलिं सम्राट् सारङ्ग इव सारभुक् । कुशलान्याशु सिद्ध्यन्ति नेतराणि कृतानि यत् ॥ ७ ॥
சம்ராட் பரீக்ஷித் கலியிடம் வெறுப்பு கொள்ளவில்லை; சாரத்தை மட்டும் ஏற்கும் தேனீ போல அவர் யதார்த்தவாதி. கலியுகத்தில் நற்காரியங்கள் உடனே பலன் தரும்; தீய பலன் உண்மையில் செயலில் இறங்கினாலே வெளிப்படும் என்பதை அறிந்ததால், அவர் கலியிடம் பொறாமை கொள்ளவில்லை.
Verse 8
किं नु बालेषु शूरेण कलिना धीरभीरुणा । अप्रमत्त: प्रमत्तेषु यो वृको नृषु वर्तते ॥ ८ ॥
மகாராஜா பரீக்ஷித் எண்ணினார்—அறிவுக் குறைந்தோர்க்கு கலி மிக வலிமையானவன் போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் தன்னடக்கம் கொண்ட விழிப்புள்ளோர்க்கு அச்சமில்லை. அரசன் புலியைப் போல வலிமையுடன் கவனமற்றவர்களைப் பாதுகாத்தான்।
Verse 9
उपवर्णितमेतद्व: पुण्यं पारीक्षितं मया । वासुदेवकथोपेतमाख्यानं यदपृच्छत ॥ ९ ॥
ஓ முனிவர்களே! நீங்கள் கேட்டதற்கிணங்க, வாசுதேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கதைகளுடன் இணைந்த புண்ணியமான மகாராஜா பரீக்ஷித்தின் வரலாற்றை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்।
Verse 10
या या: कथा भगवत: कथनीयोरुकर्मण: । गुणकर्माश्रया: पुम्भि: संसेव्यास्ता बुभूषुभि: ॥ १० ॥
பகவானின் அற்புத செயல்களுடன் தொடர்புடைய, அவரது குணங்களும் லீலைகளும் சார்ந்த எந்தக் கதைகளாயினும், முழு நிறைவை நாடுவோர் பணிவுடன் பக்தியாய் கேட்டு அனுசரிக்க வேண்டும்।
Verse 11
ऋषय ऊचु: सूत जीव समा: सौम्य शाश्वतीर्विशदं यश: । यस्त्वं शंससि कृष्णस्य मर्त्यानाममृतं हि न: ॥ ११ ॥
முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ ஆழ்ந்த சுத கோஸ்வாமியே! நீ நீண்ட ஆண்டுகள் வாழ்க; உன் புகழ் நிலைத்திருக்கட்டும். ஏனெனில் நீ ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலைகளைத் தெளிவாகப் புகழ்ந்து உரைக்கிறாய்; அது எம்மைப் போன்ற மானிடர்க்கு அமுதமே.
Verse 12
कर्मण्यस्मिन्ननाश्वासे धूमधूम्रात्मनां भवान् । आपाययति गोविन्दपादपद्मासवं मधु ॥ १२ ॥
பலன் உறுதியில்லாத இந்த யாகக் கர்மத்தில் நாம் ஈடுபட்டுள்ளோம்; புகையால் எங்கள் உடல்கள் கருமைபட்டன. ஆனால் நீர் கோவிந்தனின் திருவடித் தாமரையின் மதுவைப் போன்ற அமுதத்தைப் பகிர்கிறீர்; அதனால் தான் நாங்கள் உண்மையில் மகிழ்ந்து நிறைகிறோம்।
Verse 13
तुलयाम लवेनापि न स्वर्गं नापुनर्भवम् । भगवत्सङ्गिसङ्गस्य मर्त्यानां किमुताशिष: ॥ १३ ॥
பகவானின் பக்தருடன் ஒரு கணம் சேர்ந்திருப்பதின் மதிப்பு, ஸ்வர்கம் அல்லது மோட்சத்துடன் கூட ஒப்பிட முடியாது; மரணத்திற்குரியோர்க்கு பொருள் செல்வம் போன்ற வரங்கள் பற்றி என்ன சொல்லுவது।
Verse 14
को नाम तृप्येद् रसवित्कथायां महत्तमैकान्तपरायणस्य । नान्तं गुणानामगुणस्य जग्मु- र्योगेश्वरा ये भवपाद्ममुख्या: ॥ १४ ॥
மகத்தோரின் ஒரே சரணமான கோவிந்தனின் கதா-அமுதரசத்தை ரசிக்க வல்லவர் யார் நிறைவு அடைவார்? சிவன், பிரம்மா முதலிய யோகேஸ்வரரும் அவன் குணங்களின் முடிவை அறியவில்லை।
Verse 15
तन्नो भवान् वै भगवत्प्रधानो महत्तमैकान्तपरायणस्य । हरेरुदारं चरितं विशुद्धं शुश्रूषतां नो वितनोतु विद्वन् ॥ १५ ॥
ஓ சூத கோஸ்வாமி, நீங்கள் பகவத் சேவையையே முதன்மை எனக் கொண்ட அறிஞரும் தூய பக்தரும்; ஆகவே கேட்க ஆவலுள்ள எங்களுக்கு ஹரியின் உயர்ந்த, மிகப் புனிதமான லீலைச் சரிதங்களை விரிவாக உரையுங்கள்।
Verse 16
स वै महाभागवत: परीक्षिद् येनापवर्गाख्यमदभ्रबुद्धि: । ज्ञानेन वैयासकिशब्दितेन भेजे खगेन्द्रध्वजपादमूलम् ॥ १६ ॥
கருணை செய்து அந்தத் தத்துவங்களைச் சொல்லுங்கள்; அவற்றினால் அபவர்கத்தில் நிலைத்த புத்தியுடைய மகாபாகவதன் பரீக்ஷித் மகாராஜா, வ்யாசபுத்திரன் ஸ்ரீ சுகதேவர் உச்சரித்த ஞானத்தால், கருடக் கொடியுடைய ஆண்டவனின் திருவடித் தாமரைகளை அடைந்தான்।
Verse 17
तन्न: परं पुण्यमसंवृतार्थ- माख्यानमत्यद्भुतयोगनिष्ठम् । आख्याह्यनन्ताचरितोपपन्नं पारीक्षितं भागवताभिरामम् ॥ १७ ॥
ஆகவே, அனந்தனின் லீலைகளால் நிறைந்த, மிகப் புனிதமும் உன்னதமும், அதிசய பக்தி-யோகத்தில் நிலைத்த அந்தக் கதையை எங்களுக்கு உரையுங்கள்; அது பரீக்ஷித் மகாராஜாவுக்குச் சொல்லப்பட்டது, தூய பகவதர்களுக்கு மிக இனியது।
Verse 18
सूत उवाच अहो वयं जन्मभृतोऽद्य हास्म वृद्धानुवृत्त्यापि विलोमजाता: । दौष्कुल्यमाधिं विधुनोति शीघ्रं महत्तमानामभिधानयोग: ॥ १८ ॥
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—அஹோ! கலப்புக் குலத்தில் பிறந்தவர்களாயினும், ஞானத்தில் உயர்ந்த மகாத்மர்களைச் சேவித்து பின்பற்றுவதால் நாங்கள் உயர்வடைகிறோம். அத்தகையோரின் நாம உரையாடலே கூட தாழ்ந்த பிறவியால் வந்த குறைகளை விரைவில் கழுவுகிறது.
Verse 19
कुत: पुनर्गृणतो नाम तस्य महत्तमैकान्तपरायणस्य । योऽनन्तशक्तिर्भगवाननन्तो महद्गुणत्वाद् यमनन्तमाहु: ॥ १९ ॥
மகாபக்தர்களின் வழிநடத்தலில் எல்லையற்ற சக்தியுடைய பகவான் அனந்தனின் திருநாமத்தைப் பாடுவோரைக் குறித்து மேலும் என்ன சொல்லலாம்? தமது மகத்தான தெய்வீக குணங்களால் அவர் ‘அனந்தன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.
Verse 20
एतावतालं ननु सूचितेन गुणैरसाम्यानतिशायनस्य । हित्वेतरान् प्रार्थयतो विभूति- र्यस्याङ्घ्रिरेणुं जुषतेऽनभीप्सो: ॥ २० ॥
இவ்வளவு குறிப்பே போதும்—அவர் குணங்களில் ஒப்பற்றவர், எல்லாவிதத்திலும் மிகச் சிறந்தவர்; ஆகவே அவரை முறையாக யாராலும் வர்ணிக்க இயலாது. தேவர்கள் லக்ஷ்மியின் அருளுக்காக வேண்டினும் பெறார்; ஆனால் அதே லக்ஷ்மி, அவர் விரும்பாவிட்டாலும், அவரின் திருவடித் தூளைச் சேவிக்கிறாள்.
Verse 21
अथापि यत्पादनखावसृष्टं जगद्विरिञ्चोपहृतार्हणाम्भ: । सेशं पुनात्यन्यतमो मुकुन्दात् को नाम लोके भगवत्पदार्थ: ॥ २१ ॥
அவரின் திருவடிநகங்களில் இருந்து வெளிப்பட்ட நீரைப் பிரம்மா, சிவனுக்குப் பூஜ்ய வரவேற்பு அர்க்யமாகச் சேகரித்தார்; அதே நீர் (கங்கை) சிவனையும் உட்பட உலகமெங்கும் தூய்மைப்படுத்துகிறது. முகுந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தவிர ‘பகவான்’ என்ற பெயருக்குத் தகுதியானவர் யார்?
Verse 22
यत्रानुरक्ता: सहसैव धीरा व्यपोह्य देहादिषु सङ्गमूढम् । व्रजन्ति तत्पारमहंस्यमन्त्यं यस्मिन्नहिंसोपशम: स्वधर्म: ॥ २२ ॥
பரமేశ்வரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் பற்றுடைய தன்னடக்கமுள்ள ஞானிகள், உடல் முதலியவற்றில் உள்ள பற்றால் வந்த மயக்கத்தைத் திடீரென நீக்கி, பரமஹம்ச நிலையின் உச்ச சித்தியை அடையச் செல்கின்றனர்—அங்கே அஹிம்சையும் வைராக்யமும் இயல்பான தர்மமாகிறது.
Verse 23
अहं हि पृष्टोऽर्यमणो भवद्भि- राचक्ष आत्मावगमोऽत्र यावान् । नभ: पतन्त्यात्मसमं पतत्त्रिण- स्तथा समं विष्णुगतिं विपश्चित: ॥ २३ ॥
சூரியனைப் போலத் தூய்மையுடைய ரிஷிகளே, நீங்கள் கேட்டதால் என் அறிவளவிற்கு ஏற்ப ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அதீத லீலைகளை விளக்குகிறேன். பறவைகள் வானில் தங்கள் வல்லமை வரை பறப்பதுபோல், ஞானமுள்ள பக்தர்கள் தங்கள் அனுபவ அளவிற்கு இறைவனின் கதியை உரைக்கின்றனர்।
Verse 24
एकदा धनुरुद्यम्य विचरन् मृगयां वने । मृगाननुगत: श्रान्त: क्षुधितस्तृषितो भृशम् ॥ २४ ॥ जलाशयमचक्षाण: प्रविवेश तमाश्रमम् । ददर्श मुनिमासीनं शान्तं मीलितलोचनम् ॥ २५ ॥
ஒருமுறை மகாராஜா பரீக்ஷித் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி காட்டில் வேட்டையாடி, மான்களைத் தொடர்ந்து சென்றார். அவர் மிகுந்த சோர்வடைந்து கடும் பசி தாகத்தால் வாடினார். நீர்நிலையைத் தேடி, புகழ்பெற்ற ஷமீக ரிஷியின் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து, கண்கள் மூடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்த முனிவரை கண்டார்।
Verse 25
एकदा धनुरुद्यम्य विचरन् मृगयां वने । मृगाननुगत: श्रान्त: क्षुधितस्तृषितो भृशम् ॥ २४ ॥ जलाशयमचक्षाण: प्रविवेश तमाश्रमम् । ददर्श मुनिमासीनं शान्तं मीलितलोचनम् ॥ २५ ॥
ஒருமுறை மகாராஜா பரீக்ஷித் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி காட்டில் வேட்டையாடி, மான்களைத் தொடர்ந்து சென்றார். அவர் மிகுந்த சோர்வடைந்து கடும் பசி தாகத்தால் வாடினார். நீர்நிலையைக் காணாமல், புகழ்பெற்ற ஷமீக ரிஷியின் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து, கண்கள் மூடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்த முனிவரை கண்டார்।
Verse 26
प्रतिरुद्धेन्द्रियप्राणमनोबुद्धिमुपारतम् । स्थानत्रयात्परं प्राप्तं ब्रह्मभूतमविक्रियम् ॥ २६ ॥
அந்த முனிவரின் புலன்கள், பிராணன், மனம், புத்தி அனைத்தும் பொருட்செயல்களிலிருந்து கட்டுப்படுத்தப்பட்டு நின்றன. அவர் விழிப்பு-கனவு-ஆழ்நித்திரை எனும் மூன்று நிலைகளையும் கடந்த சமாதியில் நிலைத்து, பிரம்மபாவம் அடைந்து, மாற்றமற்றவராய் இருந்தார்।
Verse 27
विप्रकीर्णजटाच्छन्नं रौरवेणाजिनेन च । विशुष्यत्तालुरुदकं तथाभूतमयाचत ॥ २७ ॥
முனிவரின் உடலில் சிதறிய ஜடைகள் பரவி இருந்தன; அவர் ரௌரவ மானின் தோலால் மூடப்பட்டிருந்தார். அரசனின் அண்ணம் தாகத்தால் உலர்ந்ததால், அந்த நிலையிலிருந்த முனிவரிடம் நீர் கேட்டார்।
Verse 28
अलब्धतृणभूम्यादिरसम्प्राप्तार्घ्यसूनृत: । अवज्ञातमिवात्मानं मन्यमानश्चुकोप ह ॥ २८ ॥
ஆசனம், இடம், நீர், அர்க்யம், இனிய சொற்களால் வரவேற்பு கிடைக்காததால் அரசன் தன்னை அவமதித்ததாக எண்ணி கோபமுற்றான்।
Verse 29
अभूतपूर्व: सहसा क्षुत्तृड्भ्यामर्दितात्मन: । ब्राह्मणं प्रत्यभूद् ब्रह्मन् मत्सरो मन्युरेव च ॥ २९ ॥
கடுமையான பசி, தாகத்தால் வாடிய அரசனுக்கு அந்தப் பிராமணர்மீது முன்பு ஒருபோதும் இல்லாத பொறாமையும் கோபமும் எழுந்தது।
Verse 30
स तु ब्रह्मऋषेरंसे गतासुमुरगं रुषा । विनिर्गच्छन्धनुष्कोट्या निधाय पुरमागत: ॥ ३० ॥
அவமதிப்பால் சீற்றமுற்ற அரசன் வில்லின் முனையால் உயிரற்ற பாம்பை எடுத்துத் துறவியின் தோளில் வைத்து, பின்னர் அரண்மனைக்குத் திரும்பினான்।
Verse 31
एष किं निभृताशेषकरणो मीलितेक्षण: । मृषासमाधिराहोस्वित्किं नु स्यात्क्षत्रबन्धुभि: ॥ ३१ ॥
திரும்பியபின் அவன் மனத்துள் விவாதித்தான்—இந்த முனிவர் உண்மையில் புலன்களை அடக்கி கண்களை மூடி சமாதியில் இருந்தாரா, அல்லது தாழ்ந்த க்ஷத்திரியனைத் தவிர்க்க பொய்ச் சமாதி நடித்தாரா?
Verse 32
तस्य पुत्रोऽतितेजस्वी विहरन् बालकोऽर्भकै: । राज्ञाघं प्रापितं तातं श्रुत्वा तत्रेदमब्रवीत् ॥ ३२ ॥
அந்தப் பிராமண முனிவருக்கு மிகுந்த தேஜஸுடைய மகன் சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அரசனால் தந்தைக்கு ஏற்பட்ட துயரை கேட்டவுடன் அங்கேயே இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 33
अहो अधर्म: पालानां पीव्नां बलिभुजामिव । स्वामिन्यघं यद् दासानां द्वारपानां शुनामिव ॥ ३३ ॥
அஹோ, பாருங்கள்! இவ்வாட்சியாளர்களின் அதர்மம்—பருத்த காகங்களும் வாசல் நாய்களும் போல; பணியாளராய் இருந்து ஆண்டவருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கின்றனர்।
Verse 34
ब्राह्मणै: क्षत्रबन्धुर्हि गृहपालो निरूपित: । स कथं तद्गृहे द्वा:स्थ: सभाण्डं भोक्तुमर्हति ॥ ३४ ॥
பிராமணர்கள் க்ஷத்திரிய வம்சத்தாரை வீட்டைக் காக்கும் நாய்களெனத் தீர்மானித்துள்ளனர்; அப்படியிருக்க வாசலில் நிற்கும் நாய் வீட்டுக்குள் நுழைந்து ஆண்டவருடன் ஒரே பாத்திரத்தில் உண்ண எவ்வாறு உரிமை கோரும்?
Verse 35
कृष्णे गते भगवति शास्तर्युत्पथगामिनाम् । तद्भिन्नसेतूनद्याहं शास्मि पश्यत मे बलम् ॥ ३५ ॥
அனைவருக்கும் உச்ச ஆளுநரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சென்றபின், இக்குமார்க்கர்கள் வளர்ந்தனர். ஆகவே இன்று நானே எல்லை மீறியவர்களைத் தண்டிப்பேன்—என் வலிமையைப் பாருங்கள்।
Verse 36
इत्युक्त्वा रोषताम्राक्षो वयस्यानृषिबालक: । कौशिक्याप उपस्पृश्य वाग्वज्रं विससर्ज ह ॥ ३६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அந்த ரிஷி-குமாரன் நண்பர்களிடையே கௌசிகி நதிநீரைத் தொட்டு, சொல்வஜ்ரத்தை எறிந்தான்।
Verse 37
इति लङ्घितमर्यादं तक्षक: सप्तमेऽहनि । दङ्क्ष्यति स्म कुलाङ्गारं चोदितो मे ततद्रुहम् ॥ ३७ ॥
இவ்வாறு மரியாதையை மீறிய அந்த குலக்கழிவை—என் தூண்டுதலால் தக்ஷகன்—இன்றிலிருந்து ஏழாம் நாளில் கடிக்கும்।
Verse 38
ततोऽभ्येत्याश्रमं बालो गले सर्पकलेवरम् । पितरं वीक्ष्य दु:खार्तो मुक्तकण्ठो रुरोद ह ॥ ३८ ॥
பின்னர் சிறுவன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி, தந்தையின் தோளில் பாம்பின் சடலத்தைப் பார்த்ததும் துயரால் கலங்கி உரக்கக் கதறி அழுதான்।
Verse 39
स वा आङ्गिरसो ब्रह्मन् श्रुत्वा सुतविलापनम् । उन्मील्य शनकैर्नेत्रे दृष्ट्वा चांसे मृतोरगम् ॥ ३९ ॥
ஓ பிராமணர்களே, ஆங்கிரச குலத்தில் பிறந்த அந்த ரிஷி மகனின் அழுகுரலைக் கேட்டு மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து, தன் கழுத்தில் சுற்றியிருந்த இறந்த பாம்பைக் கண்டார்।
Verse 40
विसृज्य तं च पप्रच्छ वत्स कस्माद्धि रोदिषि । केन वा तेऽपकृतमित्युक्त: स न्यवेदयत् ॥ ४० ॥
அவர் இறந்த பாம்பை அகற்றி வைத்து, “குழந்தையே, ஏன் அழுகிறாய்? யாராவது உனக்கு தீங்கு செய்தார்களா?” என்று கேட்டார்; அதற்கு மகன் நடந்ததை எல்லாம் தெரிவித்தான்।
Verse 41
निशम्य शप्तमतदर्हं नरेन्द्रं स ब्राह्मणो नात्मजमभ्यनन्दत् । अहो बतांहो महदद्य ते कृत- मल्पीयसि द्रोह उरुर्दमो धृत: ॥ ४१ ॥
மகனிடமிருந்து, தகுதியற்ற விதமாகச் சிறந்த நரேந்திரன் சபிக்கப்பட்டான் என்று கேட்ட அந்த பிராமண ரிஷி மகனைப் பாராட்டவில்லை; மாறாக வருந்தி, “அய்யோ! இன்று என் மகன் பெரும் பாவம் செய்தான்; சிறிய குற்றத்திற்கு கடும் தண்டனை விதித்தான்” என்றார்।
Verse 42
न वै नृभिर्नरदेवं पराख्यं सम्मातुमर्हस्यविपक्वबुद्धे । यत्तेजसा दुर्विषहेण गुप्ता विन्दन्ति भद्राण्यकुतोभया: प्रजा: ॥ ४२ ॥
குழந்தையே, உன் அறிவு இன்னும் முதிராதது; ஆகவே மனிதர்களில் சிறந்த அந்த அரசன் நரதேவனுக்கு ஒப்பானவன் என்பதை நீ அறியவில்லை. அவனை சாதாரண மனிதருடன் சமமாகக் கருதக் கூடாது; அவனது தாங்கமுடியாத வீரத் தேஜஸால் காக்கப்படும் மக்கள் அச்சமின்றி நலன் பெறுகின்றனர்।
Verse 43
अलक्ष्यमाणे नरदेवनाम्नि रथाङ्गपाणावयमङ्ग लोक: । तदा हि चौरप्रचुरो विनङ्क्ष्य- त्यरक्ष्यमाणोऽविवरूथवत् क्षणात् ॥ ४३ ॥
அன்புக் குழந்தையே, தேர்ச்சக்கரத்தைத் தாங்கும் பகவானின் பிரதிநிதி அரசாட்சி. அது நீங்கினால் உலகம் திருடர்களால் நிரம்பி, அவர்கள் பாதுகாப்பற்ற குடிகளைச் சிதறிய ஆட்டுக்குட்டிகளைப் போலக் கணத்தில் அடக்கிவிடுவர்।
Verse 44
तदद्य न: पापमुपैत्यनन्वयं यन्नष्टनाथस्य वसोर्विलुम्पकात् । परस्परं घ्नन्ति शपन्ति वृञ्जते पशून् स्त्रियोऽर्थान् पुरुदस्यवो जना: ॥ ४४ ॥
இன்று நம்மேல் தொடர்ச்சியான பாவம் வந்து சேரும்; ஏனெனில் காவலன் இன்றிய மக்களின் செல்வத்தை கொள்ளையர்கள் சூறையாடுவர். அப்போது மக்கள் ஒருவரையொருவர் கொல்வர், சபிப்பர்; பல கொள்ளையர்கள் மிருகங்கள், பெண்கள், பொருள்களைப் பறிப்பர்—இந்தப் பாவத்திற்கு நாமே பொறுப்பாளிகள்.
Verse 45
तदार्यधर्म: प्रविलीयते नृणां वर्णाश्रमाचारयुतस्त्रयीमय: । ततोऽर्थकामाभिनिवेशितात्मनां शुनां कपीनामिव वर्णसङ्कर: ॥ ४५ ॥
அப்போது வர்ணாஷ்ரம ஒழுக்கமும் வேத விதிகளும் கொண்ட ஆரிய தர்மம் மனிதர்களிடையே மெதுவாகக் கரைந்து போகும். பின்னர் பொருள்-காம இன்பங்களில் மூழ்கிய மனத்தவரிடையே நாய்களும் குரங்குகளும் போன்ற நிலைமையிலான வர்ணசங்கரமான அவாஞ்சித மக்கள் தோன்றுவர்।
Verse 46
धर्मपालो नरपति: स तु सम्राड् बृहच्छ्रवा: । साक्षान्महाभागवतो राजर्षिर्हयमेधयाट् । क्षुत्तृट्श्रमयुतो दीनो नैवास्मच्छापमर्हति ॥ ४६ ॥
சம்ராட் பரீக்ஷித் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் அரசன்; மிகப் புகழ்பெற்றவன். அவர் சாட்சாத் மகாபாகவதன், ராஜரிஷி, பல அஷ்வமேத யாகங்களை நடத்தியவர். பசி-தாகம், சோர்வு கொண்ட அத்தகைய அரசன் எங்கள் சாபத்திற்கு உரியவன் அல்ல.
Verse 47
अपापेषु स्वभृत्येषु बालेनापक्वबुद्धिना । पापं कृतं तद्भगवान् सर्वात्मा क्षन्तुमर्हति ॥ ४७ ॥
பாவமற்ற, எங்கள் கீழ்ப்படிதலிலும் பாதுகாப்புக்குரியவர்களிலும் அந்த முதிராத அறிவுடைய சிறுவன் செய்த பாவத்தை, எல்லாவற்றிலும் உறையும் பகவான் கருணையால் மன்னிக்க வேண்டும் என்று ரிஷி வேண்டினார்।
Verse 48
तिरस्कृता विप्रलब्धा: शप्ता: क्षिप्ता हता अपि । नास्य तत् प्रतिकुर्वन्ति तद्भक्ता: प्रभवोऽपि हि ॥ ४८ ॥
பகவானின் பக்தர்கள் மிகுந்த பொறுமையுடையோர்; இகழப்பட்டாலும், ஏமாற்றப்பட்டாலும், சபிக்கப்பட்டாலும், தொந்தரவு செய்யப்பட்டாலும், புறக்கணிக்கப்பட்டாலும், கொல்லப்பட்டாலும் பழிவாங்க மாட்டார்கள், வல்லமை இருந்தாலும்।
Verse 49
इति पुत्रकृताघेन सोऽनुतप्तो महामुनि: । स्वयं विप्रकृतो राज्ञा नैवाघं तदचिन्तयत् ॥ ४९ ॥
தன் மகன் செய்த பாவத்தால் அந்த மகாமுனி வருந்தினார்; அரசன் செய்த அவமதிப்பை அவர் பெரிதாகக் கருதவில்லை।
Verse 50
प्रायश: साधवो लोके परैर्द्वन्द्वेषु योजिता: । न व्यथन्ति न हृष्यन्ति यत आत्माऽगुणाश्रय: ॥ ५० ॥
பொதுவாக சாதுக்கள், பிறர் அவர்களை உலக இரட்டைகளில் ஈடுபடுத்தினாலும், துயரமடையவும் மாட்டார்கள், மகிழ்ச்சியடையவும் மாட்டார்கள்; ஏனெனில் அவர்களின் ஆத்மா குணாதீதத்தில் நிலைத்துள்ளது।
Frequently Asked Questions
Overcome by hunger and thirst, Parīkṣit misinterpreted the sage’s deep samādhi as deliberate neglect of royal etiquette. His action illustrates how bodily distress can cloud discrimination (viveka) and how even a saintly ruler can momentarily fall into aparādha—an event providentially used to usher in the Bhāgavata’s seven-day discourse.
In Vedic culture, brāhmaṇas possess potency through mantra, tapas, and inherited spiritual force; speech can function as a “thunderbolt” when backed by such śakti. The chapter simultaneously critiques misuse: Śamīka condemns his son’s immaturity and disproportionate punishment, distinguishing raw power from dharmic wisdom.
The text refers to Takṣaka, a powerful nāga (serpent) whose bite becomes the instrument of Parīkṣit’s foretold death. The Bhāgavata emphasizes that Parīkṣit’s real victory is not avoiding death, but attaining perfection through surrender and hearing Kṛṣṇa-kathā.
Śamīka frames righteous kingship as a functional representation of the Lord’s governing order: when dharmic rule collapses, predatory forces dominate, leading to theft, violence, and social disintegration. His warning connects political stability to dharma and anticipates Kali-yuga’s symptoms.
The curse creates the narrative necessity for Parīkṣit to renounce immediately and seek the highest instruction. It becomes the hinge between history (vaṁśānucarita) and the Bhāgavata’s central praxis: continuous hearing (śravaṇam) of the Lord’s names, forms, qualities, and pastimes as the direct path to liberation and pure bhakti.
Read Srimad Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.