Adhyaya 11

Verse 1

सूत उवाच आनर्तान् स उपव्रज्य स्वृद्धाञ्जनपदान्स्वकान् । दध्मौ दरवरं तेषां विषादं शमयन्निव ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்— செழிப்புமிக்க ஆனர்த்த தேசம் (த்வாரகா) எல்லையை அணைந்ததும், குடிமக்களின் துயரைத் தணிப்பதுபோல், தம் வருகையை அறிவிக்கும் மங்கள சங்கத்தை ஆண்டவன் ஊதினான்।

Verse 2

स उच्चकाशे धवलोदरो दरो- ऽप्युरुक्रमस्याधरशोणशोणिमा । दाध्मायमान: करकञ्जसम्पुटे यथाब्जखण्डे कलहंस उत्स्वन: ॥ २ ॥

வெண்மையும் பெரும் வயிறும் கொண்ட அந்த சங்கம், உருக்ரமன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கரகமலத்தில் பிடிக்கப்பட்டு ஊதப்பட்டபோது, அவரது தெய்வீக செந்நிற உதடுகளின் தொடுதலால் சிவந்ததுபோல் தோன்றியது. சிவந்த தாமரைத்தண்டுகளில் ஒரு வெண்கலஹம்சம் இனிய ஒலி எழுப்புவது போல இருந்தது।

Verse 3

तमुपश्रुत्य निनदं जगद्भयभयावहम् । प्रत्युद्ययु: प्रजा: सर्वा भर्तृदर्शनलालसा: ॥ ३ ॥

அந்த ஒலியை கேட்டதும்—உலகப் பயத்திற்கே பயம் தருவதாகிய—த்வாரகையின் குடிமக்கள் அனைவரும், தம் ஆண்டவனை தரிசிக்க வேண்டுமெனும் பேராசையால், விரைந்து அவரை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 4

तत्रोपनीतबलयो रवेर्दीपमिवाद‍ृता: । आत्मारामं पूर्णकामं निजलाभेन नित्यदा ॥ ४ ॥ प्रीत्युत्फुल्लमुखा: प्रोचुर्हर्षगद्गदया गिरा । पितरं सर्वसुहृदमवितारमिवार्भका: ॥ ५ ॥

நகர மக்கள் தத்தம் காணிக்கைகளுடன் ஆண்டவரின் முன் வந்து, தன்னிறைவு பெற்ற ஆத்மாராமன், பூர்ணகாமன் ஆகிய அவருக்கே அர்ப்பணித்தனர்; அவர் தன் சக்தியால் இடையறாது பிறரைப் போஷிக்கிறார். அது சூரியனுக்கு விளக்கை காட்டுவது போன்றதே; ஆயினும் அவர்கள் அன்பால் மலர்ந்த முகங்களுடன், ஆனந்தத்தில் குரல் தளர்ந்து, பிள்ளைகள் போல தங்கள் காவலன்-தந்தை மற்றும் எல்லோருக்கும் நல்வாழ்த்தும் ஆண்டவரை வரவேற்றனர்।

Verse 5

तत्रोपनीतबलयो रवेर्दीपमिवाद‍ृता: । आत्मारामं पूर्णकामं निजलाभेन नित्यदा ॥ ४ ॥ प्रीत्युत्फुल्लमुखा: प्रोचुर्हर्षगद्गदया गिरा । पितरं सर्वसुहृदमवितारमिवार्भका: ॥ ५ ॥

அவர்கள் அன்பால் மலர்ந்த முகங்களுடன், ஆனந்தத்தில் குரல் தளர்ந்து ஆண்டவரிடம் பேசத் தொடங்கினர். அவரை எல்லோருக்கும் நல்வாழ்த்தும் நண்பன், தந்தை, காவலன் எனக் கருதி, பிள்ளைகள் தங்கள் பாதுகாவலன்-தந்தையை வரவேற்பது போலவே, அவர்கள் பக்தியுடன் அவரை வரவேற்றனர்।

Verse 6

नता: स्म ते नाथ सदाङ्‌घ्रिपङ्कजं विरिञ्चवैरिञ्च्यसुरेन्द्रवन्दितम् । परायणं क्षेममिहेच्छतां परं न यत्र काल: प्रभवेत् पर: प्रभु: ॥ ६ ॥

ஓ நாதா! பிரம்மா, சனகாதிகள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் வணங்கும் உங்கள் நித்திய திருவடித் தாமரைகளுக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம். இவ்வுலகில் உயர்ந்த நன்மையை நாடுவோர்க்கு நீங்களே உச்சமான அடைக்கலம், க்ஷேமம். நீங்கள் பரம பரப்ரபு; தவிர்க்க முடியாத காலமும் உம்மேல் ஆதிக்கம் செலுத்த இயலாது।

Verse 7

भवाय नस्त्वं भव विश्वभावन त्वमेव माताथ सुहृत्पति: पिता । त्वं सद्गुरुर्न: परमं च दैवतं यस्यानुवृत्त्या कृतिनो बभूविम ॥ ७ ॥

ஓ உலகைப் போஷிப்பவனே! எங்கள் நலனுக்காக நீயே எங்கள் அடைக்கலமாக இரு. நீயே எங்கள் தாய், நல்வாழ்த்தும் நண்பன், ஆண்டவன், தந்தை. நீயே எங்கள் சத்குரு, பரம ஆராத்ய தெய்வம்; உன் பாதங்களைப் பின்பற்றியதால் நாங்கள் எல்லாவிதத்திலும் வெற்றி பெற்றோம். ஆகவே எப்போதும் உன் கருணையால் எங்களை அருள்புரிவாயாக।

Verse 8

अहो सनाथा भवता स्म यद्वयं त्रैविष्टपानामपि दूरदर्शनम् । प्रेमस्मितस्‍निग्धनिरीक्षणाननं पश्येम रूपं तव सर्वसौभगम् ॥ ८ ॥

அஹோ! இன்று உங்கள் சன்னிதியால் மீண்டும் உங்கள் பாதுகாப்பில் நாங்கள் ஆதரவுடன் ஆனோம்—இது எங்கள் பெரும் பாக்கியம்; ஏனெனில் தேவர்களுக்கே உங்கள் தரிசனம் அரிது. இப்போது அன்பு நிறைந்த புன்னகையுடனும், கருணைத் தழுவும் பார்வையுடனும் விளங்கும் உங்கள் முகத்தை நாம் காண்கிறோம்; எல்லா மங்களங்களும் நிறைந்த உங்கள் தெய்வீக ரூபத்தையும் தரிசிக்கிறோம்।

Verse 9

यर्ह्यम्बुजाक्षापससार भो भवान् कुरून् मधून् वाथ सुहृद्दिद‍ृक्षया । तत्राब्दकोटिप्रतिम: क्षणो भवेद् रविं विनाक्ष्णोरिव नस्तवाच्युत ॥ ९ ॥

ஹே தாமரைநயனனே! நீர் நண்பர்களையும் உறவினரையும் காண மது்ரா-வ்ரிந்தாவனம் அல்லது குருநாட்டிற்குச் செல்லும் போதெல்லாம், உமது பிரிவின் ஒரு கணமும் கோடி ஆண்டுகள்போல் தோன்றுகிறது. ஹே அச்யுதா! அப்போது எங்கள் கண்கள் சூரியமற்ற கண்கள்போல் பயனற்றவையாகின்றன।

Verse 10

कथं वयं नाथ चिरोषिते त्वयि प्रसन्नद‍ृष्टय‍ाखिलतापशोषणम । जीवेम ते सुन्दरहासशोभितमपश्यमाना वदनं मनोहरम । इति चोदीरिता वाच: प्रजानां भक्तवत्सल । श‍ृण्वानोऽनुग्रहं द‍ृष्टय‍ा वितन्वन् प्राविशत् पुरम् ॥ १० ॥

ஹே நாதனே! நீர் நீண்ட காலம் வெளியில் தங்கினால் நாங்கள் எவ்வாறு வாழ்வோம்? உமது பிரசன்ன பார்வை எல்லாத் துயர்த் தாபங்களையும் நீக்குகிறது; உமது அழகிய புன்னகையால் ஒளிரும் மனம்கவரும் முகத்தைப் பார்க்காமல் நாங்கள் இருக்க முடியாது. பக்தவத்ஸலனான ஆண்டவன் மக்களின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டு அருள்நோக்கை விரித்து நகரில் நுழைந்தான்।

Verse 11

मधुभोजदशार्हार्हकुकुरान्धकवृष्णिभि: । आत्मतुल्यबलैर्गुप्तां नागैर्भोगवतीमिव ॥ ११ ॥

நாகலோகத்தின் தலைநகர் போகவதி நாகர்களால் காக்கப்படுவது போல, த்வாரகையும் மது, போஜ, தசார்ஹ, அர்ஹ, குகுர, அந்தக, வ்ருஷ்ணி முதலிய வம்சத்தார்—வலிமையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு ஒப்பானோர்—ஆல் பாதுகாக்கப்பட்டது।

Verse 12

सर्वर्तुसर्वविभवपुण्यवृक्षलताश्रमै: । उद्यानोपवनारामैर्वृतपद्माकरश्रियम् ॥ १२ ॥

த்வாரகாபுரி எல்லா பருவங்களின் செழிப்புகளாலும் நிறைந்திருந்தது. புனித மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்த ஆசிரமங்கள், தோட்டங்கள், பூங்காக்கள், ஓய்விடங்கள், மேலும் தாமரைகள் மலரும் நீர்த்தடங்கள் எங்கும் நகரின் அழகை வளர்த்தன।

Verse 13

गोपुरद्वारमार्गेषु कृतकौतुकतोरणाम् । चित्रध्वजपताकाग्रैरन्त: प्रतिहतातपाम् ॥ १३ ॥

நகரின் கோபுர வாயில்கள், வீட்டு கதவுகள், பாதைகளில் விழாக்கால தோரணங்கள் அமைக்கப்பட்டன. வர்ணமயமான கொடிகளும் பதாகைகளும் உள்ளே புகும் வெயில்த் தாபத்தைத் தடுத்தன. இவை அனைத்தும் ஆண்டவனை வரவேற்க அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டன।

Verse 14

सम्मार्जितमहामार्गरथ्यापणकचत्वराम् । सिक्तां गन्धजलैरुप्तां फलपुष्पाक्षताङ्कुरै: ॥ १४ ॥

பெருவழிகள், தெருக்கள், சந்துகள், சந்தைகள், சதுக்கங்கள் அனைத்தும் நன்றாகத் துடைத்து சுத்தம் செய்து நறுமண நீரால் தெளிக்கப்பட்டன. ஆண்டவரை வரவேற்க எங்கும் பழங்கள், மலர்கள், அக்ஷதம், முளைகள் பரப்பப்பட்டன.

Verse 15

द्वारि द्वारि गृहाणां च दध्यक्षतफलेक्षुभि: । अलङ्‍कृतां पूर्णकुम्भैर्बलिभिर्धूपदीपकै: ॥ १५ ॥

ஒவ்வொரு இல்லத்தின் வாசலிலும் தயிர், அக்ஷதம், பழங்கள், கரும்பு, நிறைந்த கலசங்கள், நைவேத்யம், தூபம், தீபம் ஆகிய மங்களப் பொருட்கள் வைத்து அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 16

निशम्य प्रेष्ठमायान्तं वसुदेवो महामना: । अक्रूरश्चोग्रसेनश्च रामश्चाद्भुतविक्रम: ॥ १६ ॥ प्रद्युम्नश्चारुदेष्णश्च साम्बो जाम्बवतीसुत: । प्रहर्षवेगोच्छशितशयनासनभोजना: ॥ १७ ॥

மிகப் பிரியமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் த்வாரகா-தாமத்துக்கு வருகிறார் என்று கேட்டவுடன், பெருந்தன்மை கொண்ட வசுதேவர், அக்ரூரர், உக்ரசேனர், அதிசயப் பராக்கிரமம் உடைய பலராமர், பிரத்யும்னர், சாருதேஷ்ணர், ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பன்—அனைவரும் பேரானந்த வேகத்தில் ஓய்வு, அமர்வு, உணவு ஆகியவற்றை விட்டெழுந்தனர்.

Verse 17

निशम्य प्रेष्ठमायान्तं वसुदेवो महामना: । अक्रूरश्चोग्रसेनश्च रामश्चाद्भुतविक्रम: ॥ १६ ॥ प्रद्युम्नश्चारुदेष्णश्च साम्बो जाम्बवतीसुत: । प्रहर्षवेगोच्छशितशयनासनभोजना: ॥ १७ ॥

மிகப் பிரியமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் த்வாரகா-தாமத்துக்கு வருகிறார் என்று கேட்டவுடன், பெருந்தன்மை கொண்ட வசுதேவர், அக்ரூரர், உக்ரசேனர், அதிசயப் பராக்கிரமம் உடைய பலராமர், பிரத்யும்னர், சாருதேஷ்ணர், ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பன்—அனைவரும் பேரானந்த வேகத்தில் ஓய்வு, அமர்வு, உணவு ஆகியவற்றை விட்டெழுந்தனர்.

Verse 18

वारणेन्द्रं पुरस्कृत्य ब्राह्मणै: ससुमङ्गलै: । शङ्खतूर्यनिनादेन ब्रह्मघोषेण चाद‍ृता: । प्रत्युज्जग्मू रथैर्हृष्टा: प्रणयागतसाध्वसा: ॥ १८ ॥

மங்களச் சின்னமான யானை அரசனை முன்னே வைத்து, மலர் தாங்கிய பிராமணர்களுடன், சங்கும் தூரியமும் முழங்க, வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்க, அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ரதங்களில் ஏறி, அன்பு கலந்த மரியாதையோடு ஆண்டவரை எதிர்கொள்ள விரைந்தனர்.

Verse 19

वारमुख्याश्च शतशो यानैस्तद्दर्शनोत्सुका: । लसत्कुण्डलनिर्भातकपोलवदनश्रिय: ॥ १९ ॥

அதே வேளையில் புகழ்பெற்ற வாரமுக்யைகள் நூற்றுக்கணக்காக பல வாகனங்களில் ஆண்டவனைத் தரிசிக்க ஆவலுடன் புறப்பட்டனர். மின்னும் குண்டலங்களின் ஒளி அவர்களின் கன்னம்-முகத்தைப் பிரகாசப்படுத்தி நெற்றியின் அழகை மேலும் உயர்த்தியது।

Verse 20

नटनर्तकगन्धर्वा: सूतमागधवन्दिन: । गायन्ति चोत्तमश्लोकचरितान्यद्भुतानि च ॥ २० ॥

நடிகர்கள், நடனக்கலைஞர்கள், கந்தர்வர்கள், சூதர்கள், மாகதர்கள், வந்திகள்—அனைவரும் உத்தமச்லோகனான ஆண்டவனின் அதிசய லீலைச் சரிதங்களைப் பாடி, தத்தம் கலைப்பங்களிப்பை அளித்தபடி தொடர்ந்து முன்னே சென்றனர்।

Verse 21

भगवांस्तत्र बन्धूनां पौराणामनुवर्तिनाम् । यथाविध्युपसङ्गम्य सर्वेषां मानमादधे ॥ २१ ॥

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அங்கு வந்த நண்பர்கள், உறவினர்கள், நகரவாசிகள் மற்றும் பின்தொடர்ந்த அனைவரிடமும் முறையாக அணுகி, ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய மரியாதை-மதிப்பை அளித்தார்।

Verse 22

प्रह्वाभिवादनाश्लेषकरस्पर्शस्मितेक्षणै: । आश्वास्य चाश्वपाकेभ्यो वरैश्चाभिमतैर्विभु: ॥ २२ ॥

அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவன் தலை வணங்கி, வாழ்த்து கூறி, அணைத்துக் கொண்டு, கைபிடித்து, புன்னகையுடனான பார்வையால் அனைவரையும் ஆறுதல் அளித்தார்; உறுதி கூறி, மிகக் கீழ்நிலையினருக்கும் விரும்பிய வரங்களை அருளினார்।

Verse 23

स्वयं च गुरुभिर्विप्रै: सदारै: स्थविरैरपि । आशीर्भिर्युज्यमानोऽन्यैर्वन्दिभिश्चाविशत्पुरम् ॥ २३ ॥

பின்னர் ஆண்டவன் தாமே முதிய உறவினர்களும், மனைவியருடன் வந்த முதிய பிராமணர்களும் உடன் நகரில் நுழைந்தார். அவர்கள் ஆசீர்வாதம் வழங்க, வந்திகள் ஆண்டவனின் மகிமையைப் பாடினர்; பிறரும் புகழ்ந்தனர்।

Verse 24

राजमार्गं गते कृष्णे द्वारकाया: कुलस्त्रिय: । हर्म्याण्यारुरुहुर्विप्र तदीक्षणमहोत्सवा: ॥ २४ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ராஜவீதியில் சென்றபோது, த்வாரகையின் குலமகளிர் அவர்தரிசனமே பெருவிழா எனக் கருதி மாளிகை மாடங்களுக்கு ஏறினர்।

Verse 25

नित्यं निरीक्षमाणानां यदपि द्वारकौकसाम् । न वितृप्यन्ति हि द‍ृश: श्रियो धामाङ्गमच्युतम् ॥ २५ ॥

த்வாரகை வாசிகள் தினமும் அச்யுதன்—அழகின் நிதி—அவரைத் தரிசித்தும், அவர்களின் கண்கள் ஒருபோதும் நிறைவடையவில்லை।

Verse 26

श्रियो निवासो यस्योर: पानपात्रं मुखं द‍ृशाम् । बाहवो लोकपालानां सारङ्गाणां पदाम्बुजम् ॥ २६ ॥

பிரபுவின் மார்பு திருமகளின் வாசஸ்தலம்; நிலவுபோன்ற முகம் அழகை நாடும் கண்களுக்கு அமுதக் கலசம்; அவரது புயங்கள் லோகபாலர்களின் தாங்கல்; அவரது திருவடித் தாமரைகள் தூய பக்தர்களின் சரணம்.

Verse 27

सितातपत्रव्यजनैरुपस्कृत: प्रसूनवर्षैरभिवर्षित: पथि । पिशङ्गवासा वनमालया बभौ घनो यथार्कोडुपचापवैद्युतै: ॥ २७ ॥

வீதியில் அவர்தலைக்கு வெண்குடை நிழலளித்தது; வெண்சாமரங்கள் அசைந்தன; மலர்மழை பொழிந்தது. பீதாம்பரம், வனமாலை அணிந்து அவர், கருமேகத்தைச் சூழ்ந்து சூரியன், சந்திரன், மின்னல், வானவில், மழை ஒன்றாய் தோன்றுவது போல விளங்கினார்।

Verse 28

प्रविष्टस्तु गृहं पित्रो: परिष्वक्त: स्वमातृभि: । ववन्दे शिरसा सप्त देवकीप्रमुखा मुदा ॥ २८ ॥

தந்தையின் இல்லத்தில் நுழைந்ததும் அங்கிருந்த தாய்மார்கள் அவரை அணைத்தனர்; பின்னர் தேவகி முதலான ஏழு தாய்மார்களின் திருவடிகளில் தலைவைத்து அவர் வணங்க, அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்।

Verse 29

ता: पुत्रमङ्कमारोप्य स्‍नेहस्‍नुतपयोधरा: । हर्षविह्वलितात्मान: सिषिचुर्नेत्रजैर्जलै: ॥ २९ ॥

தாய்மார்கள் மகனை அணைத்து மடியில் அமர்த்தினர். அன்பின் பெருக்கால் மார்பிலிருந்து பால் சுரந்தது; பேரானந்தத்தில் கண்கலங்கி, கண்ணீரால் ஆண்டவனை நனைத்தனர்.

Verse 30

अथाविशत् स्वभवनं सर्वकाममनुत्तमम् । प्रासादा यत्र पत्नीनां सहस्राणि च षोडश ॥ ३० ॥

பின்னர் பகவான் தம் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் ஒப்பற்ற அரண்மனைகளில் நுழைந்தார்; அங்கே அவருடைய தேவிகளுக்காக பதினாறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மாளிகைகள் இருந்தன.

Verse 31

पत्न्य: पतिं प्रोष्य गृहानुपागतं विलोक्य सञ्जातमनोमहोत्सवा: । उत्तस्थुरारात् सहसासनाशयात् साकं व्रतैर्व्रीडितलोचनानना: ॥ ३१ ॥

நீண்ட பிரிவுக்குப் பின் கணவர் இல்லம் வந்ததைப் பார்த்த ராணிகளின் உள்ளம் விழாவென மகிழ்ந்தது. அவர்கள் ஆசனமும் தியானமும் விட்டு உடனே எழுந்தனர்; மரபுப்படி வெட்கத்தால் முகம் மறைத்து, மெல்லிய பார்வையால் நோக்கினர்.

Verse 32

तमात्मजैर्द‍ृष्टिभिरन्तरात्मना दुरन्तभावा: परिरेभिरे पतिम् । निरुद्धमप्यास्रवदम्बु नेत्रयो- र्विलज्जतीनां भृगुवर्य वैक्लवात् ॥ ३२ ॥

அடக்க முடியாத பரவசத்தால் வெட்கமுடைய ராணிகள் முதலில் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஆண்டவன்-கணவரை அணைத்தனர்; பின்னர் பார்வையால், பின்னர் தங்கள் மக்களால் (தாமே அணைத்ததுபோல்) அணைக்கச் செய்தனர். ஓ ப்ருகுவில் முதல்வரே! தடுக்க முயன்றும் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

Verse 33

यद्यप्यसौ पार्श्वगतो रहोगत- स्तथापि तस्याङ्‌घ्रियुगं नवं नवम् । पदे पदे का विरमेत तत्पदा- च्चलापि यच्छ्रीर्न जहाति कर्हिचित् ॥ ३३ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எப்போதும் அருகிலும் தனிமையிலும் இருந்தாலும், அவருடைய திருவடிகள் அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு முறையும் புதிது புதிதாகத் தோன்றின. இயல்பாகச் சஞ்சலமான லக்ஷ்மியும் ஒருபோதும் விட்டு நீங்காத அந்தத் திருவடிகளை அடைந்த பெண் யார் விலக முடியும்?

Verse 34

एवं नृपाणां क्षितिभारजन्मना- मक्षौहिणीभि: परिवृत्ततेजसाम् । विधाय वैरं श्वसनो यथानलं मिथो वधेनोपरतो निरायुध: ॥ ३४ ॥

இவ்வாறு பூமிக்குப் பாரமாகிய, அக்‌ஷௌஹிணி படைபலத்தால் அகந்தை கொண்ட அரசர்களை அழித்து ஆண்டவன் அமைதியடைந்தான். அவர் யுத்தத்தில் ஒரு தரப்பாக இல்லை; வலிமைமிக்க ஆட்சியாளர்களிடையே பகையை ஏற்படுத்தி, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்று அழிந்தனர்; ஆண்டவன் நிராயுதனாய் இருந்தான். காற்று மூங்கில் உராய்வால் தீ எழுப்புவது போல.

Verse 35

स एष नरलोकेऽस्मिन्नवतीर्ण: स्वमायया । रेमे स्त्रीरत्नकूटस्थो भगवान् प्राकृतो यथा ॥ ३५ ॥

அந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் ஸ்வமாயையால் இம்மனிதலோகத்தில் அவதரித்தான். சிறந்த ஸ்திரீரத்தினங்களின் நடுவே இருந்தும், உலகியல்போல் தோன்றுமாறு, லீலையாக இன்புற்றான்.

Verse 36

उद्दामभावपिशुनामलवल्गुहास- व्रीडावलोकनिहतो मदनोऽपि यासाम् । सम्मुह्य चापमजहात्प्रमदोत्तमास्ता यस्येन्द्रियं विमथितुं कुहकैर्न शेकु: ॥ ३६ ॥

அவர்களின் களங்கமற்ற இனிய புன்னகையும், வெட்கம் கலந்த மறைநோக்குகளும் உன்மத்த உணர்வை வெளிப்படுத்தின; அவை காமதேவனையே மயக்கி அவன் வில்லைக் கைவிடச் செய்யும்; பொறுமையுடைய சிவனும் அவற்றால் சலிக்கக் கூடும். ஆனாலும் அந்த உயர்ந்த ராணிகளின் எல்லா மாயக் கவர்ச்சிகளும் இருந்தும், அவர்கள் ஆண்டவனின் இந்திரியங்களை அசைக்க இயலவில்லை.

Verse 37

तमयं मन्यते लोको ह्यसङ्गमपि सङ्गिनम् । आत्मौपम्येन मनुजं व्यापृण्वानं यतोऽबुध: ॥ ३७ ॥

அறிவிலிகள் தம்மை ஒப்பிட்டு, பற்றற்ற ஆண்டவனையும் பற்றுடையவன் எனக் கருதி, அவரை தம்மைப் போல மனிதன் என்று நினைக்கிறார்கள்.

Verse 38

एतदीशनमीशस्य प्रकृतिस्थोऽपि तद्गुणै: । न युज्यते सदात्मस्थैर्यथा बुद्धिस्तदाश्रया ॥ ३८ ॥

இதுவே ஈசனின் தெய்வீகம்: இயற்கையுடன் தொடர்பில் இருந்தும் அவர் அதன் குணங்களால் கட்டுப்படுவதில்லை. அதுபோல, ஆண்டவனைச் சரணடைந்து ஆத்மநிலையிலிருக்கும் பக்தர்களும் பொருட்குணங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

Verse 39

तं मेनिरेऽबला मूढा: स्त्रैणं चानुव्रतं रह: । अप्रमाणविदो भर्तुरीश्वरं मतयो यथा ॥ ३९ ॥

அந்த எளிய, மென்மையான பெண்கள் தங்கள் பிரிய கணவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தங்களைப் பின்பற்றி தங்கள் வசத்தில் இருப்பார் என எண்ணினர். ஆனால் தம் கணவரின் ஐஸ்வர்ய மகிமையை அவர்கள் அறியவில்லை; நாத்திகர் பரம ஆண்டவனை அறியாததுபோல்.