Adhyaya 9

Verse 1

श्रीशुक उवाच अथ कस्यचिद् द्विजवरस्याङ्गिर:प्रवरस्य शमदमतप:स्वाध्यायाध्ययनत्यागसन्तोषतितिक्षाप्रश्रयविद्यानसूयात्मज्ञानानन्दयुक्तस्यात्मसद‍ृशश्रुतशीलाचाररूपौदार्यगुणा नव सोदर्या अङ्गजा बभूवुर्मिथुनं च यवीयस्यां भार्यायाम् ॥ १ ॥ यस्तु तत्र पुमांस्तं परमभागवतं राजर्षिप्रवरं भरतमुत्सृष्टमृगशरीरं चरमशरीरेण विप्रत्वं गतमाहु: ॥ २ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—மான் உடலைத் துறந்த பின், பரம பகவதரான பரத மகாராஜர் மிகத் தூய பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அந்தப் பிராமணர் அங்கிரஸ வம்சத்தின் சிறந்த த்விஜர்; சமை-தமம், தவம், ஸ்வாத்யாயம், வேதாத்யயனம், தியாகம், திருப்தி, திதிக்ஷை, பணிவு, கல்வி, பொறாமையின்மை, ஆத்மஞானம், ஆனந்தம் ஆகிய குணங்களால் நிறைந்தவர்; எப்போதும் பகவானின் பக்திசேவையில் லயித்திருந்தார். முதல் மனைவியால் ஒன்பது சமகுணமுள்ள புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; இளைய மனைவியால் இரட்டையர்—ஒரு மகன், ஒரு மகள்—பிறந்தனர். அந்த மகனே பரம பகவதர், ராஜரிஷிகளில் முதன்மையான பரதன்; மான் உடலை விட்டுத் தன் இறுதி உடலில் பிராமணத்துவம் பெற்றான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 2

श्रीशुक उवाच अथ कस्यचिद् द्विजवरस्याङ्गिर:प्रवरस्य शमदमतप:स्वाध्यायाध्ययनत्यागसन्तोषतितिक्षाप्रश्रयविद्यानसूयात्मज्ञानानन्दयुक्तस्यात्मसद‍ृशश्रुतशीलाचाररूपौदार्यगुणा नव सोदर्या अङ्गजा बभूवुर्मिथुनं च यवीयस्यां भार्यायाम् ॥ १ ॥ यस्तु तत्र पुमांस्तं परमभागवतं राजर्षिप्रवरं भरतमुत्सृष्टमृगशरीरं चरमशरीरेण विप्रत्वं गतमाहु: ॥ २ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே, மான் உடலைத் துறந்த பின் பரத மகாராஜர் மிகப் புனிதமான பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அங்கிரஸ வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறந்த த்விஜர், சம-தமம், தவம், ஸ்வாத்யாயம், தான-த்யாகம், திருப்தி, பொறுமை, பணிவு, கல்வி, பொறாமையின்மை, ஆத்மஞானம் மற்றும் பகவத்-பக்தி ஆனந்தம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவர். முதல் மனைவியால் சமமான குணமுடைய ஒன்பது புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; இரண்டாம் மனைவியால் இரட்டையர்—அண்ணன், தங்கை—பிறந்தனர். அந்த இரட்டையரில் பிறந்த ஆண் குழந்தையே பரம பகவதன், ராஜரிஷிகளில் முதன்மையான பரதன்; இதுவே மான் உடலைத் துறந்த பின் அவன் எடுத்த பிறவிக் கதை.

Verse 3

तत्रापि स्वजनसङ्गाच्च भृशमुद्विजमानो भगवत: कर्मबन्धविध्वंसनश्रवणस्मरणगुणविवरणचरणारविन्दयुगलं मनसा विदधदात्मन: प्रतिघातमाशङ्कमानो भगवदनुग्रहेणानुस्मृतस्वपूर्वजन्मावलिरात्मानमुन्मत्तजडान्धबधिरस्वरूपेण दर्शयामास लोकस्य ॥ ३ ॥

அங்கேயும் அவன் தன் உறவினர் கூட்டத்திலிருந்து மிகுந்த அச்சம் கொண்டான்; மீண்டும் வீழ்ச்சி ஏற்படுமோ என்று எச்சரிக்கையாய் இருந்தான். அவன் மனத்தில் எப்போதும் பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளைத் தாங்கி, கர்மப் பந்தத்தை அழிக்கும் இறைவனின் புகழ்களைச் செவிமடுத்து நினைவு கூர்ந்தான். பகவத் அருளால் முன் பிறவியின் நிகழ்வுகள் அவனுக்கு நினைவாயின; ஆகவே மக்கள் முன் தன்னை பித்தன், மந்தன், குருடன், செவிடன் போலக் காட்டி, தீய சங்கத்திலிருந்து தன்னை காத்துக் கொண்டான்.

Verse 4

तस्यापि ह वा आत्मजस्य विप्र: पुत्रस्‍नेहानुबद्धमना आसमावर्तनात्संस्कारान् यथोपदेशं विदधान उपनीतस्य च पुन: शौचाचमनादीन् कर्मनियमाननभिप्रेतानपि समशिक्षयदनुशिष्टेन हि भाव्यं पितु: पुत्रेणेति ॥ ४ ॥

அந்த பிராமணத் தந்தையின் மனம் தன் மகன் ஜடபரதன் மீது ஆழ்ந்த பாசத்தால் கட்டுண்டிருந்தது; ஆகவே அவனிடம் மிகுந்த பற்றுடன் இருந்தான். ஜடபரதன் கிருஹஸ்த ஆசிரமத்திற்கு தகுதியற்றவன் என்பதால், தந்தை பிரம்மச்சர்ய ஆசிரமத்தின் முடிவுவரை மட்டுமே சுத்தி-சம்ஸ்காரங்களை விதிப்படி செய்தான். ஜடபரதன் விரும்பாவிட்டாலும், ‘மகன் தந்தையால் தான் ஒழுக்கப்பட வேண்டும்’ என்று எண்ணி, சௌசம், ஆச்சமனம் போன்ற கர்ம நியமங்களையும் அவனுக்குக் கற்றுத்தந்தான்.

Verse 5

स चापि तदु ह पितृसन्निधावेवासध्रीचीनमिव स्म करोति छन्दांस्यध्यापयिष्यन्सह व्याहृतिभि: सप्रणवशिरस्त्रिपदीं सावित्रीं ग्रैष्मवासन्तिकान्मासानधीयानमप्यसमवेतरूपं ग्राहयामास ॥ ५ ॥

ஜடபரதன் தந்தையின் முன்னிலையில் முட்டாளைப் போல நடந்தான்; தந்தை அவனுக்கு வேத அறிவை முறையாகக் கற்பிக்க முயன்றாலும். தந்தை ‘இவன் கற்றுக்கொள்ளத் தகுதியற்றவன்’ என்று எண்ணி முயற்சியை விட வேண்டும் என்பதற்காக அவன் எதிர்மாறாகச் செயல்பட்டான். உதாரணமாக, கழிப்பறை முடிந்த பின் கைகளை கழுவச் சொன்னால், அவன் முன்பே கழுவிவிடுவான். இருந்தாலும் தந்தை வசந்தமும் கோடையும் ஆகிய நான்கு மாதங்கள் ஓங்காரம், வ்யாஹ்ருதிகள் உடன் திரிபதீ சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்தை கற்பிக்க முயன்றார்; ஆனால் வெற்றி பெறவில்லை.

Verse 6

एवं स्वतनुज आत्मन्यनुरागावेशितचित्त: शौचाध्ययनव्रतनियमगुर्वनलशुश्रूषणाद्यौपकुर्वाणककर्माण्यनभियुक्तान्यपि समनुशिष्टेन भाव्यमित्यसदाग्रह: पुत्रमनुशास्य स्वयं तावद् अनधिगतमनोरथ: कालेनाप्रमत्तेन स्वयं गृह एव प्रमत्त उपसंहृत: ॥ ६ ॥

இவ்வாறு தன் மகன் மீது பேரன்பில் மூழ்கிய அந்த பிராமணனின் மனம் அவனிடமே கட்டுண்டிருந்தது. மகன் விரும்பாவிட்டாலும், சௌசம், வேதப் படிப்பு, விரத-நியமங்கள், குரு சேவை, அக்னிஹோத்ரம் போன்ற பிரம்மச்சர்ய விதிகளை அவனுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டும் என்று அவன் பிடிவாதமாக முயன்றான். மகனை ஒழுக்கப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும், அவன் மன விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. பிறர் போல வீட்டுப் பற்றில் மரணத்தை மறந்து அவன் அலட்சியமாயிருந்தான்; ஆனால் காலம் அலட்சியமல்ல—சரியான நேரத்தில் வந்து அவனை வீட்டிலேயே எடுத்துச் சென்றது.

Verse 7

अथ यवीयसी द्विजसती स्वगर्भजातं मिथुनं सपत्‍न्या उपन्यस्य स्वयमनुसंस्थया पतिलोकमगात् ॥ ७ ॥

பின்பு அந்தப் பிராமணனின் இளைய மனைவி, தன் கர்ப்பத்தில் பிறந்த இரட்டைக் குழந்தைகள்—மகன், மகள்—என இருவரையும் மூத்த மனைவியிடம் ஒப்படைத்து, தன்னிச்சையாக கணவருடன் சதி செய்து பதிலோகத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 8

पितर्युपरते भ्रातर एनमतत्प्रभावविदस्त्रय्यां विद्यायामेव पर्यवसितमतयो न परविद्यायां जडमतिरिति भ्रातुरनुशासननिर्बन्धान्न्यवृत्सन्त ॥ ८ ॥

தந்தை மறைந்தபின், ஜடபரதனை மந்தபுத்தி என எண்ணிய அவனுடைய ஒன்பது மாற்றுத் தம்பிகள், கர்மத்தைப் போற்றும் திரயீ வேதக் கல்வியிலேயே முடங்கினர்; பரவித்யை (பகவத் பக்தி) அவனுக்குக் கொடுக்காமல், தந்தையின் கல்வி முயற்சியையும் கைவிட்டனர்।

Verse 9

स च प्राकृतैर्द्विपदपशुभिरुन्मत्तजडबधिरमूकेत्यभिभाष्यमाणो यदा तदनुरूपाणि प्रभाषते कर्माणि च कार्यमाण: परेच्छया करोति विष्टितो वेतनतो वा याच्ञया यद‍ृच्छया वोपसादितमल्पं बहु मृष्टं कदन्नं वाभ्यवहरति परं नेन्द्रियप्रीतिनिमित्तम् । नित्यनिवृत्तनिमित्तस्वसिद्धविशुद्धानुभवानन्दस्वात्मलाभाधिगम: सुखदु:खयोर्द्वन्द्वनिमित्तयोरसम्भावितदेहाभिमान: ॥ ९ ॥ शीतोष्णवातवर्षेषु वृष इवानावृताङ्ग: पीन: संहननाङ्ग: स्थण्डिलसंवेशनानुन्मर्दनामज्जनरजसा महामणिरिवानभिव्यक्तब्रह्मवर्चस: कुपटावृतकटिरुपवीतेनोरुमषिणा द्विजातिरिति ब्रह्मबन्धुरिति संज्ञयातज्ज्ञजनावमतो विचचार ॥ १० ॥

அந்தப் ப்ராக்ருத இருகால் மிருகங்கள் அவனை ‘பைத்தியம், மந்தன், செவிடன், ஊமை’ என்று இகழ்ந்தாலும், அவன் அவர்களுக்கேற்றபடி பேசிக் கொண்டு, அவர்களின் விருப்பத்தின்படி வேலை செய்தான். பிச்சையாலோ கூலியாலோ அல்லது தானாக வந்ததாலோ கிடைத்தது—குறைவோ அதிகமோ, சுவையோ சுவையின்மையோ, பழையதோ கெட்டதோ—எதுவாயினும் ஏற்றுக் கொண்டு உண்டான்; இంద్రிய இன்பத்திற்காக அல்ல. உடல்-அஹங்காரம் நீங்கிய அவன், தூய அனுபவ-ஆனந்தமான ஆத்மலாபத்தில் நிலைத்திருந்ததால், சுக-துக்க இரட்டைகள் அவனைத் தொடவில்லை।

Verse 10

स च प्राकृतैर्द्विपदपशुभिरुन्मत्तजडबधिरमूकेत्यभिभाष्यमाणो यदा तदनुरूपाणि प्रभाषते कर्माणि च कार्यमाण: परेच्छया करोति विष्टितो वेतनतो वा याच्ञया यद‍ृच्छया वोपसादितमल्पं बहु मृष्टं कदन्नं वाभ्यवहरति परं नेन्द्रियप्रीतिनिमित्तम् । नित्यनिवृत्तनिमित्तस्वसिद्धविशुद्धानुभवानन्दस्वात्मलाभाधिगम: सुखदु:खयोर्द्वन्द्वनिमित्तयोरसम्भावितदेहाभिमान: ॥ ९ ॥ शीतोष्णवातवर्षेषु वृष इवानावृताङ्ग: पीन: संहननाङ्ग: स्थण्डिलसंवेशनानुन्मर्दनामज्जनरजसा महामणिरिवानभिव्यक्तब्रह्मवर्चस: कुपटावृतकटिरुपवीतेनोरुमषिणा द्विजातिरिति ब्रह्मबन्धुरिति संज्ञयातज्ज्ञजनावमतो विचचार ॥ १० ॥

குளிர்‑வெப்பம், காற்று, மழை எதுவாயினும் அவன் காளைபோல் உடலை மூடிக் கொள்ளவில்லை; உடல் வலிமையும் தசைத் திண்மையும் கொண்டது. தரையிலேயே படுத்தான்; எண்ணெய் தடவவில்லை; குளிக்கவும் இல்லை. தூசி‑அழுக்கு படிந்த உடலால் அவனுடைய பிரம்மதேஜஸ், மண்ணால் மூடப்பட்ட மாபெரும் மணிபோல் வெளிப்படாமல் இருந்தது. இடுப்பில் அழுக்குக் கௌபீனம், கருமைத் தோற்றமுள்ள யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, ‘த்விஜன்’ என்றாலும் மக்கள் ‘பிரம்மபந்து’ முதலிய பெயர்களால் இகழ்ந்து புறக்கணித்தனர்; அவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டவனாய் அவன் இடமிடமாகச் சுற்றினான்।

Verse 11

यदा तु परत आहारं कर्मवेतनत ईहमान: स्वभ्रातृभिरपि केदारकर्मणि निरूपितस्तदपि करोति किन्तु न समं विषमं न्यूनमधिकमिति वेद कणपिण्याकफलीकरणकुल्माषस्थालीपुरीषादीन्यप्यमृतवदभ्यवहरति ॥ ११ ॥

ஜடபரதன் உணவுக்காக மட்டுமே வேலை செய்தான். அதனால் அவன் மாற்றுத் தம்பிகள் அவனை வயல் வேலைக்கு வைத்தனர்; ஆனால் சமம்‑அசமம், குறை‑அதிகம் என்பதைக் கூட அவன் அறியவில்லை. அவர்கள் உடைந்த அரிசி, எண்ணெய்க் கேக், உமி, புழு பிடித்த தானியம், பாத்திரத்தில் ஒட்டிக் கரிந்த துகள்களையும் கொடுத்தாலும், அவன் அவற்றை அமிர்தம்போல் மகிழ்ந்து ஏற்றுக் கொண்டு உண்டான்।

Verse 12

अथ कदाचित्कश्चिद् वृषलपतिर्भद्रकाल्यै पुरुषपशुमालभतापत्यकाम: ॥ १२ ॥

ஒரு சமயம் சூத்ரகுலத்தில் பிறந்த கொள்ளையர் தலைவன், மகன் பெறும் ஆசையால், பத்திரகாளி தேவியை வழிபடுவதற்காக மந்தபுத்தியுள்ள ஒருவனை ‘மனித-மிருகம்’ எனக் கருதி பலியாக அர்ப்பணிக்க விரும்பினான்।

Verse 13

तस्य ह दैवमुक्तस्य पशो: पदवीं तदनुचरा: परिधावन्तो निशि निशीथसमये तमसाऽऽवृतायामनधिगतपशव आकस्मिकेन विधिना केदारान् वीरासनेन मृगवराहादिभ्य: संरक्षमाणमङ्गिर:प्रवरसुतमपश्यन् ॥ १३ ॥

அந்த பலிக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டவன் தெய்வவசத்தால் தப்பியபின், அவனின் தடத்தைத் தேடி அவனுடைய சேவகர்கள் நள்ளிரவின் கனத்த இருளில் பல திசைகளிலும் ஓடினர்; ஆனால் அவனைப் பெறவில்லை. அலைந்து திரிந்த அவர்கள் ஒரு நெற்பயிர் வயலுக்கு வந்து, மான் மற்றும் காட்டுப்பன்றிகளின் தாக்குதலிலிருந்து வயலைக் காக்க உயர்ந்த இடத்தில் வீராசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அங்கிரா குலத்தின் சிறந்த புதல்வன் ஜடபரதனை கண்டனர்।

Verse 14

अथ त एनमनवद्यलक्षणमवमृश्य भर्तृकर्मनिष्पत्तिं मन्यमाना बद्ध्वा रशनया चण्डिकागृहमुपनिन्युर्मुदा विकसितवदना: ॥ १४ ॥

பின்னர் அவர்கள் ஜடபரதனின் குற்றமற்ற இலக்கணங்களைப் பார்த்து, ‘மனித-மிருக’ பலிக்குத் தகுதியானவன் என எண்ணி, தங்கள் தலைவனின் காரியம் நிறைவேறும் என்று கருதி அவனை கயிறுகளால் கட்டினர். மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த முகங்களுடன் அவனை சண்டிகா (காளி) ஆலயத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 15

अथ पणयस्तं स्वविधिनाभिषिच्याहतेन वाससाऽऽच्छाद्य भूषणालेपस्रक्तिलकादिभिरुपस्कृतं भुक्तवन्तं धूपदीपमाल्यलाजकिसलयाङ्कुरफलोपहारोपेतया वैशससंस्थयामहता गीतस्तुतिमृदङ्गपणवघोषेण च पुरुषपशुं भद्रकाल्या: पुरत उपवेशयामासु: ॥ १५ ॥

பின்னர் அந்தத் திருடர்கள் தங்கள் கற்பனை விதிப்படி ஜடபரதனை நீராட்டி, புதிய ஆடை அணிவித்து, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, மணமுள்ள எண்ணெய்/லேபனங்கள் பூசி, திலகம், சந்தனம், மாலைகள் அணிவித்தனர். அவரை நிறைவாக உணவூட்டிய பின், தூபம், தீபம், மாலைகள், பொரித்த தானியம், இளந்தளிர்கள், முளைகள், கனிகள், மலர்கள் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து பத்திரகாளியை வழிபட்டனர். பெரும் பாடல்-ஸ்துதி, மிருதங்கம்-பணவம் முழங்க, அந்த ‘மனித-மிருக’த்தை தேவியின் முன் அமர வைத்தனர்।

Verse 16

अथ वृषलराजपणि: पुरुषपशोरसृगासवेन देवीं भद्रकालीं यक्ष्यमाणस्तदभिमन्त्रितमसिमतिकरालनिशितमुपाददे ॥ १६ ॥

அப்போது திருடர்களில் ஒருவன், முதன்மை பூசாரி போல நடந்து, ‘மனித-மிருகம்’ எனக் கருதப்பட்ட ஜடபரதனின் இரத்தத்தை மதுவென எண்ணி பத்திரகாளி தேவிக்கு அர்ப்பணிக்கத் தயாரானான். ஆகவே பத்திரகாளி மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட மிகப் பயங்கரமான கூரிய வாளை எடுத்தான்।

Verse 17

इति तेषां वृषलानां रजस्तम:प्रकृतीनां धनमदरजउत्सिक्तमनसां भगवत्कलावीरकुलं कदर्थीकृत्योत्पथेन स्वैरं विहरतां हिंसाविहाराणां कर्मातिदारुणं यद्ब्रह्मभूतस्य साक्षाद्ब्रह्मर्षिसुतस्य निर्वैरस्य सर्वभूतसुहृद: सूनायामप्यननुमतमालम्भनं तदुपलभ्य ब्रह्मतेजसातिदुर्विषहेण दन्दह्यमानेन वपुषा सहसोच्चचाट सैव देवी भद्रकाली ॥ १७ ॥

ரஜோ மற்றும் தமோ குணங்களால் சூழப்பட்ட அந்த கொள்ளையர்கள், அனைத்து உயிர்களுக்கும் நண்பரான ஜட பரதரை பலியிட முயன்றபோது, பத்ரகாளி தேவி அதை பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவள் சிலையிலிருந்து வெளிப்பட்டு, தாங்க முடியாத பிரகாசத்துடன் தோன்றினாள்.

Verse 18

भृशममर्षरोषावेशरभसविलसितभ्रुकुटिविटपकुटिलदंष्ट्रारुणेक्षणाटोपातिभयानकवदना हन्तुकामेवेदं महाट्टहासमतिसंरम्भेण विमुञ्चन्ती तत उत्पत्य पापीयसां दुष्टानां तेनैवासिना विवृक्णशीर्ष्णां गलात्स्रवन्तमसृगासवमत्युष्णं सह गणेन निपीयातिपानमदविह्वलोच्चैस्तरां स्वपार्षदै: सह जगौ ननर्त च विजहार च शिर:कन्दुकलीलया ॥ १८ ॥

கடும் கோபத்துடன், தேவி தனது பயங்கரமான பற்களையும் சிவந்த கண்களையும் காட்டினாள். அவள் அதே வாளால் அந்த பாவிகளின் தலைகளை வெட்டி, தன் தோழிகளுடன் அவர்களின் சூடான ரத்தத்தை குடித்து, வெட்டப்பட்ட தலைகளை பந்து போல வைத்து விளையாடினாள்.

Verse 19

एवमेव खलु महदभिचारातिक्रम: कार्त्स्‍न्येनात्मने फलति ॥ १९ ॥

மகான்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் குற்றங்கள் நிச்சயமாக குற்றவாளியை முழுமையாக அழிக்கின்றன.

Verse 20

न वा एतद्विष्णुदत्त महदद्भ‍ुतं यदसम्भ्रम: स्वशिरश्छेदन आपतितेऽपि विमुक्तदेहाद्यात्मभावसुद‍ृढहृदयग्रन्थीनां सर्वसत्त्वसुहृदात्मनां निर्वैराणां साक्षाद्भ‍गवतानिमिषारिवरायुधेनाप्रमत्तेन तैस्तैर्भावै: परिरक्ष्यमाणानां तत्पादमूलमकुतश्चिद्भ‍यमुपसृतानां भागवतपरमहंसानाम् ॥ २० ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ பரீக்ஷித்! உடல் பற்றிலிருந்து விடுபட்ட பக்தர்கள், தலை துண்டிக்கப்படும் நிலை வந்தாலும் அஞ்சுவதில்லை. ஏனெனில் சுதர்சன சக்கரத்தை ஏந்திய பகவான் அவர்களை எப்போதும் பாதுகாக்கிறார்.