Adhyaya 7
Bharata Mahārāja’s Ideal Kingship and His Transition from Yajña to Exclusive Bhakti at Pulahāśrama
சுகதேவர் வம்சக் கதையைத் தொடர்ந்தபடி, பரத மகாராஜரை நிறைவேறிய பக்தி-அரசராக விளக்குகிறார். தந்தையின் ஆணையால் அரசாட்சியை ஏற்று, குடிமக்களை வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தில் நிலைநிறுத்தி காக்கிறார். பஞ்சஜனியை மணந்து ஐந்து புதல்வர்களைப் பெறுகிறார்; அவரது ஆட்சியால் அஜனாப-வர்ஷம் ‘பாரதவர்ஷம்’ எனப் புகழ்பெறுகிறது. பரதர் அக்னிஹோத்ரம், தர்ஷ-பூர்ணமாஸம், சாத்துர்மாஸ்யம், பசு-யஜ்ஞம், சோம-யஜ்ஞம் போன்ற வேத யாகங்களைச் செய்கிறார்; ஆனால் பரிபக்வ தத்துவநோக்கில் தேவதைகளுக்கான ஆஹுதிகள் அனைத்தும் வாசுதேவனின் அங்கங்களுக்கு அர்ப்பணமே எனக் கருதி காமம், லோபம், ஆசக்தி ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபடுகிறார். உள்ளம் தூய்மையடைந்ததும் பக்தி தீவிரமடைந்து, கிருஷ்ணனே பகவான் என உணர்கிறார்—யோகிகளுக்கு பரமாத்மா, ஞானிகளுக்கு பிரம்மம், பக்தர்களுக்கு சாஸ்திரம் கூறும் தனிப்பட்ட வாசுதேவன். ஐஸ்வர்ய காலம் முடிந்தபோது செல்வத்தை மகன்களுக்கு பகிர்ந்து, காந்தகி நதிக்கரையிலுள்ள புலஹாஶ்ரமத்திற்கு சென்று, சாலக்ராம-சிலையாலும் வன உபஹாரங்களாலும் நாராயணனை வழிபடுகிறார். பிரேம பரவசத்தில் சில நேரம் விதிநியமங்கள் மங்க, சூரியோதய ஸ்தோத்திரம் பாடி நாராயணனைத் துதித்து அடுத்த நிகழ்வுகளுக்குத் தளம் அமைக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच भरतस्तु महाभागवतो यदा भगवतावनितलपरिपालनाय सञ्चिन्तितस्तदनुशासनपर: पञ्चजनीं विश्वरूपदुहितरमुपयेमे ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே! பரத மகாராஜர் மகாபாகவதர். அவருடைய தந்தை அவரை பூமியைப் பரிபாலிக்க அரசாசனத்தில் அமர்த்த தீர்மானித்தபோது, தந்தையின் ஆணையைப் பின்பற்றி அவர் ஆட்சி செய்தார். முழு பூமண்டலத்தையும் ஆளும் காலத்தில், தந்தையின் கட்டளையின்படி விஸ்வரூபனின் மகள் பஞ்சஜனியை மணந்தார்.
Verse 2
तस्यामु ह वा आत्मजान् कार्त्स्न्येनानुरूपानात्मन: पञ्च जनयामास भूतादिरिव भूतसूक्ष्माणि सुमतिं राष्ट्रभृतं सुदर्शनमावरणं धूम्रकेतुमिति ॥ २ ॥
அஹங்காரம் நுண்ணிய விஷயங்களை உருவாக்குவது போல, மகாராஜா பரதன் தன் மனைவி பஞ்சஜனியின் கர்ப்பத்தில் தன்னுக்கேற்ற ஐந்து புதல்வர்களை பெற்றான்—சுமதி, ராஷ்ட்ரப்ருத், சுதர்ஷன, ஆவரண, தூம்ரகேது।
Verse 3
अजनाभं नामैतद्वर्षं भारतमिति यत आरभ्य व्यपदिशन्ति ॥ ३ ॥
இந்த வருஷம் முன்பு ‘அஜனாப-வருஷம்’ என அழைக்கப்பட்டது; மகாராஜா பரதனின் ஆட்சித் தொடக்கத்திலிருந்து இது ‘பாரத-வருஷம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.
Verse 4
स बहुविन्महीपति: पितृपितामहवदुरुवत्सलतया स्वे स्वे कर्मणि वर्तमाना: प्रजा: स्वधर्ममनुवर्तमान: पर्यपालयत् ॥ ४ ॥
மகாராஜா பரதன் மிகுந்த கல்வியும் அனுபவமும் கொண்ட பூமிபதி. தன் கடமையில் நிலைத்து, குடிமக்களை அவரவர் ஸ்வதர்மத்தில் ஈடுபடுத்தி, தந்தை-தாத்தா போல பேரன்புடன் அவர்களைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்தான்.
Verse 5
ईजे च भगवन्तं यज्ञक्रतुरूपं क्रतुभिरुच्चावचै: श्रद्धयाऽऽहृताग्निहोत्रदर्शपूर्णमासचातुर्मास्यपशुसोमानां प्रकृतिविकृतिभिरनुसवनं चातुर्होत्रविधिना ॥ ५ ॥
மகாராஜா பரதன் மிகுந்த श्रद्धையுடன் பகவானை யஜ்ஞ-க்ரது-ரூபனாகக் கருதி பல யாகங்களைச் செய்தான்—அக்னிஹோத்ரம், தர்ஷம், பூர்ணமாசம், சாத்துர்மாஸ்யம், பசு-யஜ்ஞம், சோம-யஜ்ஞம். சில நேரம் முழுமையாகவும் சில நேரம் பகுதியளவாகவும் நடந்தாலும், அனைத்திலும் சாத்துர்ஹோத்ர விதி கடுமையாகப் பின்பற்றப்பட்டது. இவ்வாறு அவர் பரமேஸ்வரனை வழிபட்டான்.
Verse 6
सम्प्रचरत्सु नानायागेषु विरचिताङ्गक्रियेष्वपूर्वं यत्तत्क्रियाफलं धर्माख्यं परे ब्रह्मणि यज्ञपुरुषे सर्वदेवतालिङ्गानां मन्त्राणामर्थनियामकतया साक्षात्कर्तरि परदेवतायां भगवति वासुदेव एव भावयमान आत्मनैपुण्यमृदितकषायो हवि:ष्वध्वर्युभिर्गृह्यमाणेषु स यजमानो यज्ञभाजो देवांस्तान् पुरुषावयवेष्वभ्यध्यायत् ॥ ६ ॥
பல யாகங்களின் அங்கக் கிரியைகளை நிறைவேற்றிய பின், மகாராஜா பரதன் அந்தக் கிரியைகளின் ‘தர்ம’ எனப்படும் பலனை பரப்ரஹ்மன், யஜ்ஞபுருஷன், வேத மந்திரங்களின் அர்த்தத்தை நியமிக்கும் சாக்ஷாத் பரதேவதையான பகவான் வாசுதேவனுக்கே அர்ப்பணித்தான். இவ்வாறு நினைத்ததால் ஆசை, காமம், லோபம் போன்ற மாசுகள் அழிந்தன. அத்வர்யு புரோகிதர்கள் ஹவிஸ்ஸை அக்னியில் செலுத்தத் தயாராகும்போது, யஜமானன் பரதன்—தேவர்களுக்கு அளிக்கும் ஆஹுதிகள் உண்மையில் வாசுதேவனின் பல்வேறு அங்கங்களுக்கு அர்ப்பணமே என்று தியானித்தான்; ஏனெனில் தேவர்கள் அவருடைய உடல் அவயவங்கள்—இந்திரன் அவரது புஜம், சூரியன் அவரது கண்।
Verse 7
एवं कर्मविशुद्ध्या विशुद्धसत्त्वस्यान्तर्हृदयाकाशशरीरे ब्रह्मणि भगवति वासुदेवे महापुरुषरूपोपलक्षणे श्रीवत्सकौस्तुभवनमालारिदरगदादिभिरुपलक्षिते निजपुरुषहृल्लिखितेनात्मनि पुरुषरूपेण विरोचमान उच्चैस्तरां भक्तिरनुदिनमेधमानरयाजायत ॥ ७ ॥
இவ்வாறு கர்மசுத்தியால் மகாராஜா பரதனின் உள்ளம் முற்றிலும் தூய்மையடைந்தது. பிரம்மம், பரமாத்மா, பரமபுருஷனாக விளங்கும் வாசுதேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் மீது அவனுடைய பக்தி நாள்தோறும் பெருகியது. ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துபம், வனமாலை, சங்கம்-சக்கரம்-கதை-தாமரை தாங்கிய பகவானின் திருமேனியை அவன் இதயத்தில் இடையறாது தியானித்தான்.
Verse 8
एवं वर्षायुतसहस्रपर्यन्तावसितकर्मनिर्वाणावसरोऽधिभुज्यमानं स्वतनयेभ्यो रिक्थं पितृपैतामहं यथादायं विभज्य स्वयं सकलसम्पन्निकेतात्स्वनिकेतात् पुलहाश्रमं प्रवव्राज ॥ ८ ॥
இவ்வாறு பத்தாயிரத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் எனும் போககாலம் முடிந்தபின், மகாராஜா பரதன் இல்லற வாழ்விலிருந்து விலகும் நேரம் வந்தது. முன்னோர்களிடமிருந்து பெற்ற செல்வத்தை உரிய முறையில் மகன்களுக்கு பகிர்ந்து, எல்லா ஐஸ்வர்யங்களின் இருப்பிடமான தன் இல்லத்தை விட்டுப் புலஹாஶ்ரமம் (ஹரித்வார்) நோக்கி புறப்பட்டான்.
Verse 9
यत्र ह वाव भगवान् हरिरद्यापि तत्रत्यानां निजजनानां वात्सल्येन सन्निधाप्यत इच्छारूपेण ॥ ९ ॥
புலஹாஶ்ரமத்தில் பகவான் ஹரி இன்றும் தம் பக்தர்களின் மீது கருணைமிகு பாசத்தால், அவர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப அருகில் தோன்றி தரிசனம் அளிக்கிறார்.
Verse 10
यत्राश्रमपदान्युभयतोनाभिभिर्दृषच्चक्रैश्चक्रनदी नाम सरित्प्रवरा सर्वत: पवित्रीकरोति ॥ १० ॥
புலஹாஶ்ரமத்தில் ‘சக்ரநதி’ எனப்படும் சிறந்த நதி உள்ளது; அங்கே கிடைக்கும் சாலக்ராம-சிலைகள் (த்ருஷச்சக்ரம்) எல்லாத் தலங்களையும் புனிதமாக்குகின்றன. அந்தச் சிலைகளில் மேலும்கீழுமாக நாபிபோன்ற வட்டச் சக்கரக் குறிகள் தெரிகின்றன.
Verse 11
तस्मिन् वाव किल स एकल: पुलहाश्रमोपवने विविधकुसुमकिसलयतुलसिकाम्बुभि: कन्दमूलफलोपहारैश्च समीहमानो भगवत आराधनं विविक्त उपरतविषयाभिलाष उपभृतोपशम: परां निर्वृतिमवाप ॥ ११ ॥
புலஹாஶ்ரமத்தின் தோட்டங்களில் மகாராஜா பரதன் தனியாக வாழ்ந்தான். பலவகை மலர்கள், இளந்தளிர்கள், துளசி இலைகள், சக்ரநதியின் நீர், மேலும் கிழங்கு-வேர்-பழம் முதலியவற்றைச் சேகரித்து பகவான் வாசுதேவருக்கு நிவேதனம் செய்து, தனிமையில் ஆராதனை செய்தான். புலனின்ப ஆசைகள் அடங்கின; மனம் முழுதும் அமைதியடைந்தது; பக்தியில் நிலைத்து அவன் பரம நிறைவை அடைந்தான்.
Verse 12
तयेत्थमविरतपुरुषपरिचर्यया भगवति प्रवर्धमानानुरागभरद्रुतहृदयशैथिल्य: प्रहर्षवेगेनात्मन्युद्भिद्यमानरोमपुलककुलक औत्कण्ठ्यप्रवृत्तप्रणयबाष्पनिरुद्धावलोकनयन एवं निजरमणारुणचरणारविन्दानुध्यानपरिचितभक्तियोगेन परिप्लुतपरमाह्लादगम्भीरहृदयह्रदावगाढधिषणस्तामपि क्रियमाणां भगवत्सपर्यां न सस्मार ॥ १२ ॥
இவ்வாறு மகாபாகவதரான மகாராஜா பரதன் இடைவிடாது பகவானின் சேவையில் ஈடுபட்டான். வாசுதேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் மீது அவனுடைய அன்பு நாள்தோறும் பெருகி இதயம் உருகியது; ஆகவே விதிநியமக் கடமைகளின் பற்றுதல் மெதுவாக நீங்கியது. உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; கண்களில் இருந்து பிரேமக் கண்ணீர் பெருகி எதையும் காண இயலவில்லை. அவன் எப்போதும் ஆண்டவனின் அருணத் தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானித்தான்; பக்தியோகத்தால் அவன் இதய-ஏரி பரமானந்த நீரால் நிரம்பி, அதில் மனம் மூழ்கியதால் நடைபெறும் விதிப்படி சேவையையும் மறந்தான்।
Verse 13
इत्थं धृतभगवद्व्रत ऐणेयाजिनवाससानुसवनाभिषेकार्द्रकपिशकुटिलजटाकलापेन च विरोचमान: सूर्यर्चा भगवन्तं हिरण्मयं पुरुषमुज्जिहाने सूर्यमण्डलेऽभ्युपतिष्ठन्नेतदु होवाच ॥ १३ ॥
இவ்வாறு பகவத் விரதம் கொண்ட பரத மகாராஜா மான் தோலை அணிந்திருந்தான். தினமும் மூன்று வேளை நீராடுவதால் அவனுடைய கபிஷ நிறச் சுருள் ஜடைகள் நனைந்து, அவன் மிக அழகாகத் தோன்றினான். சூரியன் உதயிக்கும் வேளையில் சூரியமண்டலத்தில் உறையும் பொன்னொளி உடலுடைய புருஷனாகிய பகவான் நாராயணனை ரிக் வேத ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபட்டு, இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.
Verse 14
परोरज: सवितुर्जातवेदो देवस्य भर्गो मनसेदं जजान । सुरेतसाद: पुनराविश्य चष्टे हंसं गृध्राणं नृषद्रिङ्गिरामिम: ॥ १४ ॥
உயர்ந்த பரமபுருஷனான பகவான் தூய சத்த்வத்தில் நிலைத்துள்ளார். அவர் ‘ஜாதவேத’ சவிதா போல உலகமெங்கும் ஒளியூட்டிப் பக்தர்களுக்கு வரங்களை அளிக்கிறார். தமது ஆன்மீக சக்தியால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கினார்; பின்னர் தமது இச்சைப்படி பரமாத்மா ரூபமாக இதில் நுழைந்து, பல்வேறு சக்திகளால் பொருள் இன்பம் நாடும் எல்லா ஜீவர்களையும் தாங்கி காக்கிறார். புத்தி அளிப்பவனான அந்த ஆண்டவனுக்கு என் வணக்கம்।
Frequently Asked Questions
The renaming marks Bharata Mahārāja’s exemplary reign and the cultural-spiritual identity shaped by his rule. In Bhāgavata’s vaṁśānucaritam, names memorialize dharmic exemplars; thus Bhārata-varṣa signifies a land defined by Bharata’s standard of governance and devotion, and it frames human life there as especially oriented toward dharma and God-realization.
He interprets devatās as functional limbs or powers of Vāsudeva’s universal form, so oblations to Indra, Sūrya, and others are ultimately offerings to the Supreme Person. This vision preserves Vedic ritual while purifying it of sectarianism and fruitive intent, transforming karma-kāṇḍa into bhakti-centered worship and removing material contamination such as attachment and greed.
Bharata worships Hari/Vāsudeva (Nārāyaṇa) in a simple renounced setting using Gaṇḍakī water, tulasī, flowers, and śālagrāma-śilās. Śālagrāma-śilā is revered as a self-manifest form connected with Viṣṇu worship; its presence supports focused arcana and symbolizes the Lord’s special accessibility (poṣaṇam) to His devotee in that holy place.
The chapter describes the intensification of devotion where love (bhāva) overwhelms formal procedure. This does not denigrate rules; it indicates that regulated service can mature into spontaneous absorption in the Lord’s lotus feet, evidenced by tears, standing hairs, and uninterrupted remembrance—signs of the heart’s deep purification and exclusive dependence on Vāsudeva.