Adhyaya 5

Verse 1

ऋषभ उवाच नायं देहो देहभाजां नृलोके कष्टान् कामानर्हते विड्भुजां ये । तपो दिव्यं पुत्रका येन सत्त्वं शुद्ध्येद्यस्माद् ब्रह्मसौख्यं त्वनन्तम् ॥ १ ॥

ரிஷபதேவர் கூறினார்—என் பிள்ளைகளே, மனித உடல் பெற்றவன் நாய், பன்றி போன்ற மலமுண்ணும் உயிர்களுக்கு கிடைக்கும் இంద్రிய இன்பத்திற்காக இரவு பகலாக உழன்று பாடுபடுதல் தகாது. தெய்வீக தவம் செய்க; அதனால் உள்ளம் தூய்மையடைந்து பக்திசேவையால் முடிவில்லா பிரம்மானந்தம் பெறப்படும்॥

Verse 2

महत्सेवां द्वारमाहुर्विमुक्ते- स्तमोद्वारं योषितां सङ्गिसङ्गम् । महान्तस्ते समचित्ता: प्रशान्ता विमन्यव: सुहृद: साधवो ये ॥ २ ॥

மகத்தோரின் சேவை முக்தியின் வாசல்; பெண்மையாசை கொண்டோரின் கூட்டத்தாருடன் சேர்வது இருளின் (நரகத்தின்) வாசல். மகாத்மாக்கள் சமநோக்கினர், அமைதியினர், கோபமற்றோர், அனைவருக்கும் நலன் நாடும் சாதுக்கள்; அவர்கள் பக்திசேவையில் நிலைத்திருப்பர்॥

Verse 3

ये वा मयीशे कृतसौहृदार्था जनेषु देहम्भरवार्तिकेषु॒ । गृहेषु जायात्मजरातिमत्सु न प्रीतियुक्ता यावदर्थाश्च लोके ॥ ३ ॥

கிருஷ்ணப்ரேமத்தை வளர்க்க விரும்புவோர், கிருஷ்ணனுடன் தொடர்பில்லாத செயல்களில் ஈடுபட விரும்பார். உடல் பேணுதலில் மூழ்கியவர்களுடன் கலப்பதிலும் விருப்பமில்லை. இல்லறத்தாராக இருந்தாலும் வீடு, மனைவி, பிள்ளை, நண்பர், செல்வம் ஆகியவற்றில் பற்றில்லார்; ஆனால் கடமையில் அலட்சியமில்லை—வாழ்விற்கு தேவையான அளவையே சேர்ப்பர்॥

Verse 4

नूनं प्रमत्त: कुरुते विकर्म यदिन्द्रियप्रीतय आपृणोति । न साधु मन्ये यत आत्मनोऽय- मसन्नपि क्लेशद आस देह: ॥ ४ ॥

இంద్రிய இன்பமே வாழ்க்கையின் இலக்கு என நினைப்பவன் மயக்கமடைந்து பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுகிறான். கடந்த தீவினைகளால் பெற்ற இந்த உடல் நிலையற்றதாயினும் துன்பத்தின் காரணம் என்பதை அவன் அறியான். ஆகவே மீண்டும் மீண்டும் இன்பவினைக்காகச் செயல்களில் சிக்குவது அறிவாளிக்கு ஏற்றதல்ல॥

Verse 5

पराभवस्तावदबोधजातो यावन्न जिज्ञासत आत्मतत्त्वम् । यावत्क्रियास्तावदिदं मनो वै कर्मात्मकं येन शरीरबन्ध: ॥ ५ ॥

ஆத்மத்தத்துவத்தை விசாரிக்காதவரை அறியாமையால் தோல்வியும் துன்பமும் நீடிக்கும். புண்ணியமோ பாவமோ—கர்மத்திற்கு பலன் உண்டு; கர்மத்தில் ஈடுபட்டால் மனம் கர்மமயமாகி உடல் பந்தத்தை உண்டாக்கும். மனம் அசுத்தமாயின் உணர்வு தெளிவில்லை; பலாசை நீடித்தால் மீண்டும் மீண்டும் உடல் ஏற்க வேண்டி வரும்॥

Verse 6

एवं मन: कर्मवशं प्रयुङ्क्ते अविद्ययाऽऽत्मन्युपधीयमाने । प्रीतिर्न यावन्मयि वासुदेवे न मुच्यते देहयोगेन तावत् ॥ ६ ॥

அவித்யையால் மூடப்பட்ட ஜீவன் கர்மவசமாக மனத்தை அடக்கிக் கொள்கிறது. என்னான வாசுதேவனில் அன்பு எழாதவரை, மீண்டும் மீண்டும் உடல் ஏற்றுதலிலிருந்து விடுபடான்.

Verse 7

यदा न पश्यत्ययथा गुणेहां स्वार्थे प्रमत्त: सहसा विपश्चित् । गतस्मृतिर्विन्दति तत्र तापा- नासाद्य मैथुन्यमगारमज्ञ: ॥ ७ ॥

அறிவாளனாக இருந்தாலும், குணமயமான இவ்வுலகை யதார்த்தமாகக் காணாமல் சுயநலத்தில் மயங்கினால், நினைவு மங்கித் தாம்பத்திய இன்பமே அடிப்படையான வீட்டில் சிக்கி பல துயரத் தாபங்களையே அடைவான்.

Verse 8

पुंस: स्त्रिया मिथुनीभावमेतं तयोर्मिथो हृदयग्रन्थिमाहु: । अतो गृहक्षेत्रसुताप्तवित्तै- र्जनस्य मोहोऽयमहं ममेति ॥ ८ ॥

ஆண்-பெண் பரஸ்பர ஈர்ப்பே பொருட்சார்ந்த வாழ்வின் அடிப்படை. அதனால் இருவரின் இதயக் கட்டு இறுகி, உடல், வீடு, நிலம், பிள்ளைகள், உறவினர், செல்வம் ஆகியவற்றில் ‘நான்’ ‘என்’ என்ற மாயை பெருகுகிறது.

Verse 9

यदा मनोहृदयग्रन्थिरस्य कर्मानुबद्धो द‍ृढ आश्लथेत । तदा जन: सम्परिवर्ततेऽस्माद् मुक्त: परं यात्यतिहाय हेतुम् ॥ ९ ॥

கர்மப் பலனால் கட்டுண்ட மனிதனின் மன-இதயக் கட்டு தளரும்போது, அவன் வீடு, மனைவி, பிள்ளைகள் முதலிய பற்றுகளிலிருந்து விலகி ‘நான்-என்’ என்ற மூல மாயையைத் துறந்து, விடுதலை பெற்று பரம உலகை அடைகிறான்.

Verse 10

हंसे गुरौ मयि भक्त्यानुवृत्या वितृष्णया द्वन्द्वतितिक्षया च । सर्वत्र जन्तोर्व्यसनावगत्या जिज्ञासया तपसेहानिवृत्त्या ॥ १० ॥ मत्कर्मभिर्मत्कथया च नित्यं मद्देवसङ्गाद् गुणकीर्तनान्मे । निर्वैरसाम्योपशमेन पुत्रा जिहासया देहगेहात्मबुद्धे: ॥ ११ ॥ अध्यात्मयोगेन विविक्तसेवया प्राणेन्द्रियात्माभिजयेन सध्य्रक् । सच्छ्रद्धया ब्रह्मचर्येण शश्वद् असम्प्रमादेन यमेन वाचाम् ॥ १२ ॥ सर्वत्र मद्भ‍ावविचक्षणेन ज्ञानेन विज्ञानविराजितेन । योगेन धृत्युद्यमसत्त्वयुक्तो लिङ्गं व्यपोहेत्कुशलोऽहमाख्यम् ॥ १३ ॥

என் மக்களே, பரமஹம்ஸரான உயர்ந்த குருவைச் சார்ந்து, என்னான பரமபுருஷன் வாசுதேவனில் நம்பிக்கையும் அன்பும் நிலைநிறுத்துங்கள். இంద్రிய இன்பங்களில் வெறுப்பு, இன்ப-துன்ப இரட்டைகளைத் தாங்குதல், எங்கும் ஜீவர்களின் துயர நிலையை உணர்தல், தத்துவ விசாரணை, பக்திக்காகத் தவம்—இவற்றை மேற்கொள்ளுங்கள். என் கதைகளைச் செவிமடுக்குங்கள், பக்தர்களுடன் சங்கமம் கொள்ளுங்கள், என் குணங்களைப் பாடி மகிமைப்படுத்துங்கள், சமதரிசனம் கொள்ளுங்கள், பகை விட்டு, கோபம்-சோகம் அடக்குங்கள், உடல்-வீட்டை ஆத்மா என எண்ணும் புத்தியைத் துறியுங்கள். சாஸ்திர வாசிப்பு, தனிமைச் சேவை, பிராணன்-இந்திரியம்-மனம் அடக்கம், வேதங்களில் உறுதியான நம்பிக்கை, நிலையான பிரம்மச்சரியம், அலட்சியம் தவிர்த்தல், வாக்கு கட்டுப்பாடு—இவற்றால் பக்தியோகத்தில் அறிவும் அனுபவமும் ஒளிர, பொய்யான அகங்காரம் நீங்கும்.

Verse 11

हंसे गुरौ मयि भक्त्यानुवृत्या वितृष्णया द्वन्द्वतितिक्षया च । सर्वत्र जन्तोर्व्यसनावगत्या जिज्ञासया तपसेहानिवृत्त्या ॥ १० ॥ मत्कर्मभिर्मत्कथया च नित्यं मद्देवसङ्गाद् गुणकीर्तनान्मे । निर्वैरसाम्योपशमेन पुत्रा जिहासया देहगेहात्मबुद्धे: ॥ ११ ॥ अध्यात्मयोगेन विविक्तसेवया प्राणेन्द्रियात्माभिजयेन सध्य्रक् । सच्छ्रद्धया ब्रह्मचर्येण शश्वद् असम्प्रमादेन यमेन वाचाम् ॥ १२ ॥ सर्वत्र मद्भ‍ावविचक्षणेन ज्ञानेन विज्ञानविराजितेन । योगेन धृत्युद्यमसत्त्वयुक्तो लिङ्गं व्यपोहेत्कुशलोऽहमाख्यम् ॥ १३ ॥

என் மகன்களே, நீங்கள் மிகவும் உயர்ந்த பரமஹம்ச குருவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இவ்விதமாக, முழுமுதற் கடவுளான என் மீது நீங்கள் நம்பிக்கையும் அன்பும் வைக்க வேண்டும். நீங்கள் புலன் இன்பத்தை வெறுக்க வேண்டும் மற்றும் இன்பம் மற்றும் துன்பம் என்ற இருமையை சகித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 12

हंसे गुरौ मयि भक्त्यानुवृत्या वितृष्णया द्वन्द्वतितिक्षया च । सर्वत्र जन्तोर्व्यसनावगत्या जिज्ञासया तपसेहानिवृत्त्या ॥ १० ॥ मत्कर्मभिर्मत्कथया च नित्यं मद्देवसङ्गाद् गुणकीर्तनान्मे । निर्वैरसाम्योपशमेन पुत्रा जिहासया देहगेहात्मबुद्धे: ॥ ११ ॥ अध्यात्मयोगेन विविक्तसेवया प्राणेन्द्रियात्माभिजयेन सध्य्रक् । सच्छ्रद्धया ब्रह्मचर्येण शश्वद् असम्प्रमादेन यमेन वाचाम् ॥ १२ ॥ सर्वत्र मद्भ‍ावविचक्षणेन ज्ञानेन विज्ञानविराजितेन । योगेन धृत्युद्यमसत्त्वयुक्तो लिङ्गं व्यपोहेत्कुशलोऽहमाख्यम् ॥ १३ ॥

உண்மையைப் பற்றி தத்துவ ரீதியாக விசாரிங்கள். பின்னர் பக்தி சேவைக்காக அனைத்து வகையான தவங்களையும் மேற்கொள்ளுங்கள். புலன் இன்பத்திற்கான முயற்சியைக் கைவிட்டு இறைவனின் சேவையில் ஈடுபடுங்கள். இறைவனைப் பற்றிய விவாதங்களைக் கேளுங்கள்.

Verse 13

हंसे गुरौ मयि भक्त्यानुवृत्या वितृष्णया द्वन्द्वतितिक्षया च । सर्वत्र जन्तोर्व्यसनावगत्या जिज्ञासया तपसेहानिवृत्त्या ॥ १० ॥ मत्कर्मभिर्मत्कथया च नित्यं मद्देवसङ्गाद् गुणकीर्तनान्मे । निर्वैरसाम्योपशमेन पुत्रा जिहासया देहगेहात्मबुद्धे: ॥ ११ ॥ अध्यात्मयोगेन विविक्तसेवया प्राणेन्द्रियात्माभिजयेन सध्य्रक् । सच्छ्रद्धया ब्रह्मचर्येण शश्वद् असम्प्रमादेन यमेन वाचाम् ॥ १२ ॥ सर्वत्र मद्भ‍ावविचक्षणेन ज्ञानेन विज्ञानविराजितेन । योगेन धृत्युद्यमसत्त्वयुक्तो लिङ्गं व्यपोहेत्कुशलोऽहमाख्यम् ॥ १३ ॥

பரம்பொருளைப் போற்றிப் பாடுங்கள், ஆன்மீகத் தளத்தில் அனைவரையும் சமமாகப் பாருங்கள். பகையை கைவிட்டு கோபத்தையும் புலம்பலையும் அடக்குங்கள். உடலுடனும் வீத்துடனும் சுயத்தை அடையாளப்படுத்துவதைக் கைவிட்டு, வெளிப்படுத்தப்பட்ட வேதங்களைப் படிக்கும் பயிற்சியைச் செய்யுங்கள்.

Verse 14

कर्माशयं हृदयग्रन्थिबन्ध- मविद्ययासादितमप्रमत्त: । अनेन योगेन यथोपदेशं सम्यग्व्यपोह्योपरमेत योगात् ॥ १४ ॥

என் அன்பு மகன்களே, நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்தியபடியே, நீங்கள் அதற்கேற்ப செயல்பட வேண்டும். மிகவும் கவனமாக இருங்கள். இந்த வழிகள் மூலம் நீங்கள் கர்ம வினைகளின் அறியாமையிலிருந்து விடுபடுவீர்கள், மேலும் இதயத்தில் உள்ள பந்தத்தின் முடிச்சு முற்றிலும் துண்டிக்கப்படும்.

Verse 15

पुत्रांश्च शिष्यांश्च नृपो गुरुर्वा मल्लोककामो मदनुग्रहार्थ: । इत्थं विमन्युरनुशिष्यादतज्ज्ञान् न योजयेत्कर्मसु कर्ममूढान् । कं योजयन्मनुजोऽर्थं लभेत निपातयन्नष्टद‍ृशं हि गर्ते ॥ १५ ॥

கடவுளிடம் திரும்பிச் செல்வதில் ஒருவர் தீவிரமாக இருந்தால், அவர் முழுமுதற் கடவுளின் கருണையை வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த குறிக்கோளாகக் கருத வேண்டும். கர்ம வினைகளில் ஈடுபடும் அறியாத மக்களை எல்லா வகையிலும் பக்தி சேவையில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 16

लोक: स्वयं श्रेयसि नष्टद‍ृष्टि- र्योऽर्थान् समीहेत निकामकाम: । अन्योन्यवैर: सुखलेशहेतो- रनन्तदु:खं च न वेद मूढ: ॥ १६ ॥

அவித்யையால் பார்வை கெட்ட மூடன் தன் உண்மையான நலமார்க்கத்தை அறியான். ஆசைகளால் கட்டுண்டு விஷய இன்பமே நாடி, சிறிது கால இంద్రியத் திருப்திக்காகப் பரஸ்பரப் பொறாமை-விரோதச் சமூகத்தை உருவாக்கி, முடிவில்லா துயரக் கடலில் மூழ்குகிறான்; இதையும் அறியான்।

Verse 17

कस्तं स्वयं तदभिज्ञो विपश्चिद् अविद्यायामन्तरे वर्तमानम् । दृष्ट्वा पुनस्तं सघृण: कुबुद्धिं प्रयोजयेदुत्पथगं यथान्धम् ॥ १७ ॥

அவித்யையில் இருந்து சம்சாரப் பாதையில் பற்றுடைய குபுத்தி மனிதனைப் பார்த்து, உண்மையில் ஞானியும் கருணையுள்ளவனும் ஆன்மத் தத்துவம் அறிந்தவனும் அவனைப் பலன் நாடும் கர்மங்களில் ஈடுபடுத்தி மேலும் கட்டுப்படுத்துவானா? தவறுப் பாதையில் செல்லும் குருடனை ஆபத்திற்குச் செல்ல விடுவது எந்த நல்லவன் ஒப்புவான்?

Verse 18

गुरुर्न स स्यात्स्वजनो न स स्यात् पिता न स स्याज्जननी न सा स्यात् । दैवं न तत्स्यान्न पतिश्च स स्या- न्न मोचयेद्य: समुपेतमृत्युम् ॥ १८ ॥

தன் சார்ந்தவர்களை மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு-இறப்பு பாதையிலிருந்து விடுவிக்க இயலாதவன், குரு, உறவினர், தந்தை, தாய், கணவன் அல்லது வணங்கத்தக்க தேவன் ஆகக் கூடாது।

Verse 19

इदं शरीरं मम दुर्विभाव्यं सत्त्वं हि मे हृदयं यत्र धर्म: । पृष्ठे कृतो मे यदधर्म आराद् अतो हि मामृषभं प्राहुरार्या: ॥ १९ ॥

என் இந்த உடல் மனித வடிவைப் போலத் தோன்றினாலும் அது பௌதிகமல்ல; அது சச்சிதானந்த விக்ரஹம், அசிந்த்யம். இயற்கையின் கட்டாயத்தால் நான் உடலை ஏற்கவில்லை; என் இனிய சித்தத்தால் தான் உடலைத் தரிக்கிறேன். என் இதயம் தூய சத்த்வமயம்; அதில் தர்மமும் பக்தியோகப் பாதையும் உறைகின்றன. அதர்மமும் பக்தியற்ற செயல்களும் என் இதயத்திலிருந்து வெகுதூரம் விலக்கப்பட்டவை. ஆகவே ஆரியர் என்னை பரமேஸ்வரன் ரிஷபதேவன் எனப் போற்றுகின்றனர்।

Verse 20

तस्माद्भवन्तो हृदयेन जाता: सर्वे महीयांसममुं सनाभम् । अक्लिष्टबुद्ध्या भरतं भजध्वं शुश्रूषणं तद्भरणं प्रजानाम् ॥ २० ॥

ஆகையால், என் அன்புப் புதல்வர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என் இதயத்திலிருந்து பிறந்தவர்கள்; அது ஆன்மிக குணங்களின் ஆசனம். எனவே பொருளாசை கொண்ட பொறாமையர்களைப் போல ஆகாதீர்கள். கலங்காத புத்தியுடன் பக்திசேவையில் உயர்ந்த உங்கள் மூத்த சகோதரன் பரதனைப் போற்றி சேவியுங்கள்; அவனுக்குச் செய்யும் சேவையில் எனக்குச் செய்யும் சேவையும் அடங்கும், மேலும் குடிமக்களின் பரிபாலனமும் தானே நிறைவேறும்।

Verse 21

भूतेषु वीरुद्‍भ्य उदुत्तमा ये सरीसृपास्तेषु सबोधनिष्ठा: । ततो मनुष्या: प्रमथास्ततोऽपि गन्धर्वसिद्धा विबुधानुगा ये ॥ २१ ॥ देवासुरेभ्यो मघवत्प्रधाना दक्षादयो ब्रह्मसुतास्तु तेषाम् । भव: पर: सोऽथ विरिञ्चवीर्य: स मत्परोऽहं द्विजदेवदेव: ॥ २२ ॥

ஜடப் பொருள்களைவிட உயிர்சக்தியுள்ள தாவரங்கள் உயர்ந்தவை; அவற்றைவிட நகரும் சரீஸ்ருபங்கள்; அவற்றைவிட அறிவு வளர்ந்த விலங்குகள்; அவற்றைவிட மனிதர்கள்; மனிதர்களைவிட பிரமதர்கள்; பின்னர் கந்தர்வர், சித்தர்—என்று உயர்வு வரிசை கூறப்படுகிறது.

Verse 22

भूतेषु वीरुद्‍भ्य उदुत्तमा ये सरीसृपास्तेषु सबोधनिष्ठा: । ततो मनुष्या: प्रमथास्ततोऽपि गन्धर्वसिद्धा विबुधानुगा ये ॥ २१ ॥ देवासुरेभ्यो मघवत्प्रधाना दक्षादयो ब्रह्मसुतास्तु तेषाम् । भव: पर: सोऽथ विरिञ्चवीर्य: स मत्परोऽहं द्विजदेवदेव: ॥ २२ ॥

தேவர்-அசுரரில் இந்திரன் முதன்மை; இந்திரனைவிட மேலே பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் தக்ஷர் முதலியோர்; அவர்களில் உயர்ந்தவர் பகவான் சிவன்; சிவனைவிட மேலே பிரம்மா, ஆனால் பிரம்மாவும் எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தவன்; நான் த்விஜர்களின் தேவன்—த்விஜதேவதேவன்.

Verse 23

न ब्राह्मणैस्तुलये भूतमन्यत् पश्यामि विप्रा: किमत: परं तु । यस्मिन्नृभि: प्रहुतं श्रद्धयाह- मश्नामि कामं न तथाग्निहोत्रे ॥ २३ ॥

ஓ விப்ரர்களே, இவ்வுலகில் பிராமணர்களுக்கு இணையானோ மேலானோ யாரையும் நான் காணேன். மக்கள் நம்பிக்கையுடன் பிராமணரின் வாய்மூலம் எனக்கு அன்னம் அர்ப்பணித்தால், அதை நான் முழுத் திருப்தியுடன் ஏற்கிறேன்; அக்னிஹோத்திரத்தில் அர்ப்பித்த அன்னம் அவ்வளவு இன்பம் தராது.

Verse 24

धृता तनूरुशती मे पुराणी येनेह सत्त्वं परमं पवित्रम् । शमो दम: सत्यमनुग्रहश्च तपस्तितिक्षानुभवश्च यत्र ॥ २४ ॥

என் பழமையான, ஒளிமிகு உடலுரு வாணியே வேதம்; அதில் பரமப் புனிதமான சத்துவம் நிலைகொள்கிறது. பிராமணர்களில் சமம், தமம், சத்தியம், அருள், தவம், பொறுமை, ஜீவ-ஈச்வர அனுபவம்—இவை ஒளிர்கின்றன.

Verse 25

मत्तोऽप्यनन्तात्परत: परस्मात् स्वर्गापवर्गाधिपतेर्न किञ्चित् । येषां किमु स्यादितरेण तेषा- मकिञ्चनानां मयि भक्तिभाजाम् ॥ २५ ॥

நான் அனந்தன், அனைத்தாற்றலுடையவன், ஸ்வர்க சுகமும் முக்தியும் அளிப்பவன்; ஆயினும் அகிஞ்சனராக என் பக்தியில் ஈடுபடும் பிராமணர்கள் என்னிடம் போகங்களை வேண்டார். என் பக்தியில் மட்டும் நிலைத்தவர்களுக்கு வேறு யாரிடம் என்ன தேவை?

Verse 26

सर्वाणि मद्धिष्ण्यतया भवद्भ‍ि- श्चराणि भूतानि सुता ध्रुवाणि । सम्भावितव्यानि पदे पदे वो विविक्तद‍ृग्भिस्तदु हार्हणं मे ॥ २६ ॥

என் மக்களே, அசையும் அசையாத எந்த உயிரினத்தையும் பொறாமைப்படாதீர்கள். நான் எல்லோருள்ளும் உறைகிறேன் என்று அறிந்து, ஒவ்வொரு நொடியும் அனைவருக்கும் மரியாதை செலுத்துங்கள்; அதுவே எனக்குச் செய்யும் ஆராதனை.

Verse 27

मनोवचोद‍ृक्करणेहितस्य साक्षात्कृतं मे परिबर्हणं हि । विना पुमान् येन महाविमोहात् कृतान्तपाशान्न विमोक्तुमीशेत् ॥ २७ ॥

மனம், வாக்கு, பார்வை மற்றும் எல்லா இந்திரியங்களின் உண்மையான செயல்—அவற்றை முழுமையாக என் சேவையில் ஈடுபடுத்துதலே. இவ்வாறு ஈடுபடாவிட்டால், யமராஜனின் கடும் பாசம்போல் உள்ள இந்தப் பெருமயக்கமான சம்சாரக் கட்டிலிருந்து உயிர் விடுபட இயலாது.

Verse 28

श्रीशुक उवाच एवमनुशास्यात्मजान् स्वयमनुशिष्टानपि लोकानुशासनार्थं महानुभाव: परमसुहृद्भगवानृषभापदेश उपशमशीलानामुपरतकर्मणां महामुनीनां भक्तिज्ञानवैराग्यलक्षणं पारमहंस्यधर्ममुपशिक्षमाण: स्वतनयशतज्येष्ठं परमभागवतं भगवज्जनपरायणं भरतं धरणिपालनायाभिषिच्य स्वयं भवन एवोर्वरितशरीरमात्रपरिग्रह उन्मत्त इव गगनपरिधान: प्रकीर्णकेश आत्मन्यारोपिताहवनीयो ब्रह्मावर्तात्प्रवव्राज ॥ २८ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு அனைவருக்கும் பரம நல்வாழ்த்தாளர் ஆன பகவான் ரிஷபதேவர், உலகிற்கு முன்மாதிரி காட்டுவதற்காகத் தம் புதல்வர்களுக்கு உபதேசித்தார்; அவர்கள் நன்கு கல்வியும் பண்பும் பெற்றிருந்தாலும் அவர் போதித்தார். இந்த உபதேசம், கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விலகிய அமைதிச் சுபாவமுள்ள மகாமுனிகளுக்கும் பக்தி-ஞான-வைராக்யம் நிறைந்த பரமஹம்ச தர்மத்தை கற்பிக்கிறது. பின்னர் அவர் தம் நூறு மகன்களில் மூத்தவனும் பரம பகவதனும் வைஷ்ணவ-ஜன பராயணனுமான பரதனை பூமி ஆட்சிக்காக அரசாசனத்தில் அபிஷேகம் செய்தார். அதன் பின் வீட்டிலேயே இருந்தும் பித்தனெனத் தோன்றும் வகையில் நிர்வஸ்திரனாய் சிதறிய கூந்தலுடன் வாழ்ந்தார்; யாக அக்கினியைத் தன்னுள் லயப்படுத்தி, பிரஹ்மாவர்த்தத்தை விட்டு உலகம் சுற்றப் புறப்பட்டார்.

Verse 29

जडान्धमूकबधिरपिशाचोन्मादकवदवधूतवेषोऽभिभाष्यमाणोऽपि जनानां गृहीतमौनव्रतस्तूष्णीं बभूव ॥ २९ ॥

அவதூத வேடம் ஏற்ற பகவான் ரிஷபதேவர், மனித சமுதாயத்தில் கல் போல, குருடனாய், ஊமையாய்-செவிடனாய், பேயாய் அல்லது பித்தனாய் நடமாடினார். மக்கள் பல பெயர்களால் அழைத்தாலும், அவர் மௌன விரதம் கொண்டு அமைதியாகவே இருந்து யாரிடமும் பேசவில்லை.

Verse 30

तत्र तत्र पुरग्रामाकरखेटवाटखर्वटशिबिरव्रजघोषसार्थगिरिवनाश्रमादिष्वनुपथमवनिचरापसदै: परिभूयमानो मक्षिकाभिरिव वनगजस्तर्जनताडनावमेहनष्ठीवनग्रावशकृद्रज:प्रक्षेपपूतिवातदुरुक्तै- स्तदविगणयन्नेवासत्संस्थान एतस्मिन् देहोपलक्षणे सदपदेश उभयानुभवस्वरूपेण स्वमहिमावस्थानेनासमारोपिताहंममाभिमानत्वादविखण्डितमना: पृथिवीमेकचर: परिबभ्राम ॥ ३० ॥

அவர் நகரங்கள், கிராமங்கள், சுரங்கங்கள், புறநாடுகள், பள்ளத்தாக்குகள், தோட்டங்கள், படை முகாம்கள், மாட்டுத் தொழுவங்கள், கோபர்களின் வ்ரஜங்கள், தங்குமிடங்கள், மலைகள், காடுகள், ஆசிரமங்கள் முதலிய இடங்களில் வழிவழியாகச் சுற்றினார். எங்கு சென்றாலும் தீயவர்கள் அவரைச் சூழ்ந்தனர்—காட்டிலிருந்து வந்த யானையை ஈக்கள் சூழ்வதுபோல். அவரை மிரட்டினர், அடித்தனர், சிறுநீர் ஊற்றினர், துப்பினர்; சில வேளைகளில் கற்கள், மலம், தூசி எறிந்தனர்; சில வேளைகளில் துர்நாற்றக் காற்றை விட்டும் கடுஞ்சொற்கள் கூறியும் துன்புறுத்தினர். ஆனால் அவர் இவற்றை எண்ணவே இல்லை; இந்த உடல் இப்படிப்பட்ட முடிவுகளுக்கே உரியது என்று அவர் அறிந்தார். அவர் ஆன்மீக நிலையில் நிலைத்து, பொருள்-ஆவி வேறுபாடு தெளிவாக உணர்ந்து, தேகாபிமானமின்றி, யாரிடமும் கோபமின்றி, தனியாகவே உலகமெங்கும் நடந்தார்.

Verse 31

अतिसुकुमारकरचरणोर:स्थलविपुलबाह्वंसगलवदनाद्यवयवविन्यास: प्रकृतिसुन्दरस्वभावहाससुमुखो नवनलिनदलायमानशिशिरतारारुणायतनयनरुचिर: सद‍ृशसुभगकपोलकर्णकण्ठनासो विगूढस्मितवदनमहोत्सवेन पुरवनितानां मनसि कुसुमशरासनमुपदधान: परागवलम्बमानकुटिलजटिलकपिशकेशभूरिभारोऽवधूतमलिननिजशरीरेण ग्रहगृहीत इवाद‍ृश्यत ॥ ३१ ॥

பகவான் ரிஷபதேவரின் கைகள், பாதங்கள், மார்பிடம் நீளமாயிருந்தன; தோள்கள், முகம், அங்கங்கள் மிக மென்மையாகவும் சமச்சீராகவும் அமைந்திருந்தன. இயல்பான புன்னகையால் அவர் முகம் ஒளிர்ந்தது; காலை பனித்துளிகள் படிந்த புதுக் கமல இதழ்களைப் போல விரிந்த செம்மை கலந்த பெரிய கண்கள் மிக அழகாய், பார்ப்பவர்களின் துயரை நீக்கின. நெற்றி, காதுகள், கழுத்து, மூக்கு முதலிய அனைத்தும் மனோஹரமாய் இருந்தன; அவரது மென்மையான சிரிப்பு நகரின் திருமணமான பெண்களின் மனங்களையும் மன்மதன் அம்புகள் போலக் கவர்ந்தது. தலையில் சுருண்டு ஜடையாகிய பழுப்பு நிற முடியின் பெரும் பாரம் இருந்தது; உடலைப் பேணாததால் அது சிதறி, அவர் பேய் பிடித்தவர் போலத் தோன்றினார்.

Verse 32

यर्हि वाव स भगवान् लोकमिमं योगस्याद्धा प्रतीपमिवाचक्षाणस्तत्प्रतिक्रियाकर्म बीभत्सितमिति व्रतमाजगरमास्थित: शयान एवाश्नाति पिबति खादत्यवमेहति हदति स्म चेष्टमान उच्चरित आदिग्धोद्देश: ॥ ३२ ॥

பொதுமக்கள் தமது யோகச் செயல்பாட்டிற்கு எதிராக இருப்பதைப் பகவான் ரிஷபதேவர் கண்டபோது, அந்த எதிர்ப்பைத் தடுக்க அவர் ‘அஜகர’ (மலைப்பாம்பு) விரதத்தை ஏற்றார். அவர் ஒரே இடத்தில் படுத்திருந்தார்; படுத்தபடியே உண்டு குடித்து, மலம்-மூத்திரம் கழித்து, அதிலேயே உருண்டு உடலெங்கும் பூசிக்கொண்டார்; இதனால் எதிர்ப்பவர்கள் அருகே வந்து தொந்தரவு செய்ய முடியாதபடி ஆனது.

Verse 33

तस्य ह य: पुरीषसुरभिसौगन्ध्यवायुस्तं देशं दशयोजनं समन्तात् सुरभिं चकार ॥ ३३ ॥

அவர் அந்த நிலையில் இருந்ததால் மக்கள் அவரைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை; ஆனால் அவரது மலம்-மூத்திரத்திலிருந்து துர்நாற்றம் எழவில்லை. மாறாக, அதிலிருந்து எழுந்த இனிய மணம் சுற்றிலும் பத்து யோஜனை அளவிற்கு பரவி அந்தப் பகுதியை முழுதும் நறுமணமாக்கியது.

Verse 34

एवं गोमृगकाकचर्यया व्रजंस्तिष्ठन्नासीन: शयान: काकमृगगोचरित: पिबति खादत्यवमेहति स्म ॥ ३४ ॥

இவ்வாறு பகவான் ரிஷபதேவர் மாடு, மான், காக்கை ஆகியவற்றின் நடத்தை போல நடந்தார். சில நேரம் நடந்தார், சில நேரம் ஒரே இடத்தில் நின்றார், சில நேரம் அமர்ந்தார், சில நேரம் படுத்தார்—மாடு, மான், காக்கை போலவே. அதேபடி உண்டு குடித்து, மலம்-மூத்திரம் கழித்து, இவ்வாறு மக்களை ஏமாற்றினார்.

Verse 35

इति नानायोगचर्याचरणो भगवान् कैवल्यपतिऋर्षभोऽविरतपरममहानन्दानुभव आत्मनि सर्वेषां भूतानामात्मभूते भगवति वासुदेव आत्मनोऽव्यवधानानन्तरोदरभावेन सिद्धसमस्तार्थपरिपूर्णो योगैश्वर्याणि वैहायसमनोजवान्तर्धानपरकायप्रवेशदूरग्रहणादीनि यद‍ृच्छयोपगतानि नाञ्जसा नृप हृदयेनाभ्यनन्दत् ॥ ३५ ॥

ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! யோகிகளுக்குப் பாதை காட்டுவதற்காக பகவான் ரிஷபதேவர் பலவகை யோகச் சரியைகளைச் செய்து அற்புதமான லீலைகளை நிகழ்த்தினார். அவர் கைवल்யத்தின் அதிபதி; இடையறாது பரமானந்தத்தில் மூழ்கியிருந்தார். எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாகிய பகவான் வாசுதேவரில் அவர் இடைவெளியற்ற அன்புணர்வால் ஒன்றித்திருந்ததால், அனைத்துச் சாதனைகளாலும் நிறைந்த பரிபூரணனாயிருந்தார். மனவேகத்தில் ஆகாயப் பயணம், தோன்றுதல்-மறைதல், பரகாயப் பிரவேசம், தூரதரிசனம் முதலிய யோகைஸ்வர்யங்கள் தானே வந்து சேர்ந்தன; ஆனால் அவர் அவற்றை மனமார விரும்பி பயன்படுத்தவில்லை.