Adhyaya 3

Verse 1

श्रीशुक उवाच नाभिरपत्यकामोऽप्रजया मेरुदेव्या भगवन्तं यज्ञपुरुषमवहितात्मायजत ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—மகப்பேறு வேண்டி, அப்போது பிள்ளையில்லாத மேருதேவி என்ற தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து, மன்னன் நாபி ஒருமனத்துடன் யஜ்ஞபுருஷனாகிய பகவான் விஷ்ணுவை வழிபட்டான்।

Verse 2

तस्य ह वाव श्रद्धया विशुद्धभावेन यजत: प्रवर्ग्येषु प्रचरत्सु द्रव्यदेशकालमन्त्रर्त्विग्दक्षिणाविधानयोगोपपत्त्या दुरधिगमोऽपि भगवान् भागवतवात्सल्यतया सुप्रतीक आत्मानमपराजितं निजजनाभिप्रेतार्थविधित्सया गृहीतहृदयो हृदयङ्गमं मनोनयनानन्दनावयवाभिराममाविश्चकार ॥ २ ॥

அவர் நம்பிக்கையுடனும் தூய மனநிலையுடனும், ப்ரவர்க்ய முதலிய யாகங்களில் த்ரவியம், இடம், காலம், மந்திரம், ரித்விக், தக்ஷிணை, விதிமுறைகள் ஆகியவற்றை முறையாகச் செய்தபோதும், அவை மட்டும் கொண்டு எளிதில் அடைய முடியாத பகவான், பக்தவாத்ஸல்யத்தால் நாபி மன்னனின் பக்தியால் மனம் கவரப்பட்டு, பக்தனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற, அஜேயனான தன் மனோஹரமான நான்கு கரங்களுடைய ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்; அது பக்தரின் மனமும் கண்களும் மகிழச் செய்கிறது।

Verse 3

अथ ह तमाविष्कृतभुजयुगलद्वयं हिरण्मयं पुरुषविशेषं कपिशकौशेयाम्बरधरमुरसि विलसच्छ्रीवत्सललामं दरवरवनरुहवनमालाच्छूर्यमृतमणिगदादिभिरुपलक्षितं स्फुटकिरणप्रवरमुकुटकुण्डलकटककटिसूत्रहारकेयूरनूपुराद्यङ्गभूषणविभूषितमृत्विक् सदस्यगृहपतयोऽधना इवोत्तमधनमुपलभ्य सबहुमानमर्हणेनावनतशीर्षाण उपतस्थु: ॥ ३ ॥

அப்போது பகவான் விஷ்ணு நான்கு கரங்களுடன், பொன்னொளி பொலியும், உயர்ந்த புருஷரூபமாக வெளிப்பட்டார். அவர் பீதாம்பரம் அணிந்திருந்தார்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் விளங்கியது. சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம், வனமாலை, கௌஸ்துப மணியால் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டார். கதிரொளி வீசும் கிரீடம், காதணிகள், வளையல்கள், இடைக்கயிறு, முத்துமாலை, தோளணிகள், கால் மணிகள் முதலிய ரத்தின ஆபரணங்கள் உடலை ஒளிரச் செய்தன. அவரைக் கண்ட நாபி மன்னனும், ரித்விக்களும், சபையினரும், இல்லத்தலைவர்களும்—ஏழை ஒருவன் திடீரென பெருஞ்செல்வம் பெற்றதுபோல்—மிகுந்த மரியாதையுடன் தலை வணங்கி பூஜை செய்தனர்।

Verse 4

ऋत्विज ऊचु: अर्हसि मुहुरर्हत्तमार्हणमस्माकमनुपथानां नमो नम इत्येतावत्सदुपशिक्षितं कोऽर्हति पुमान् प्रकृतिगुणव्यतिकरमतिरनीश ईश्वरस्य परस्य प्रकृतिपुरुषयोरर्वाक्तनाभिर्नामरूपाकृतिभी रूपनिरूपणम् ॥ ४ ॥ सकलजननिकायवृजिननिरसनशिवतमप्रवरगुणगणैकदेशकथनाद‍ृते ॥ ५ ॥

ரித்விக்கள் கூறினர்—அர்ச்சிக்கத் தகுதியானவர்களில் உத்தமனே! நாங்கள் உமது அடியார்; கருணையால் எங்கள் சிறு சேவையையும் மீண்டும் மீண்டும் ஏற்றருள்வாயாக. வேதங்களும் ஆச்சாரியர்களும் எங்களுக்கு ‘நமோ நமः’ என்று மீள்மீள வணங்குவதையே கற்றுத்தந்தன. இயற்கை குணங்களின் கலவையில் சிக்கிய அசக்த ஜீவன், இயற்கையும் புருஷனும் கடந்த பரமேஸ்வரனை, பெயர்-வடிவு-உருவம் கொண்டு எவ்வாறு வர்ணிக்க முடியும்? ஆகவே, எல்லோரின் பாவங்களை நீக்கும் மிக மங்களமான உமது உயர்ந்த குணங்களில் ஒரு சிறு பகுதியைச் சொல்லிக் கீர்த்திப்பதே எங்களுக்கான வழி; அதனால் உமது அதீத நிலையைக் கொஞ்சம் உணர்கிறோம்।

Verse 5

ऋत्विज ऊचु: अर्हसि मुहुरर्हत्तमार्हणमस्माकमनुपथानां नमो नम इत्येतावत्सदुपशिक्षितं कोऽर्हति पुमान् प्रकृतिगुणव्यतिकरमतिरनीश ईश्वरस्य परस्य प्रकृतिपुरुषयोरर्वाक्तनाभिर्नामरूपाकृतिभी रूपनिरूपणम् ॥ ४ ॥ सकलजननिकायवृजिननिरसनशिवतमप्रवरगुणगणैकदेशकथनाद‍ृते ॥ ५ ॥

ऋत्विजர்கள் கூறினர்: ஓ மிக உயர்ந்த ஆராத்யப் பெருமானே! நாங்கள் உமது நித்திய தாசர்கள். நீர் தன்னிறைவானவராயினும், காரணமற்ற கருணையால் எங்கள் சிறு சேவையை ஏற்றருள்வாயாக. உமது திவ்ய ரூபத்தை நாங்கள் முற்றிலும் அறியோம்; வேதங்களும் ஆச்சாரியர்களும் போதித்தபடி ‘நமோ நமः’ என்று மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம். பிரகிருதியின் குணங்களில் ஈர்க்கப்படும் ஜீவர்கள் நிறைவை அடையார்; நீர் எல்லா பொருட்கருத்துகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். உமது நாமம், ரூபம், குணங்கள் அனைத்தும் அதீந்திரியம்; அனுபவ அறிவால் எட்டாதவை—உம்மை யார் வரையறுக்க முடியும்? ஆகவே நாங்கள் வணக்கமும் பிரார்த்தனையும் மட்டுமே செலுத்துகிறோம். உமது மங்கள குணகீர்த்தனம் எல்லோரின் பாவங்களை நீக்கும்; அதுவே எங்களுக்கு மிகப் புனிதமான செயல், அதனால் உமது அற்புத நிலையை ஓரளவு உணர்கிறோம்।

Verse 6

परिजनानुरागविरचितशबलसंशब्दसलिलसितकिसलयतुलसिकादूर्वाङ्कुरैरपि सम्भृतया सपर्यया किल परम परितुष्यसि ॥ ६ ॥

ஓ பரமேஸ்வரா! உமது பக்தர்கள் அன்பால் தளரும் குரலில் பிரார்த்தித்து, நீர், வெண்மையான மென்மையான தளிர்கள், துளசி இலைகள், தூர்வா புல்லின் புதிய முளைகள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தால்கூட நீர் மிகுந்த திருப்தி அடைகிறீர்—இது உறுதி.

Verse 7

अथानयापि न भवत इज्ययोरुभारभरया समुचितमर्थमिहोपलभामहे ॥ ७ ॥

நாங்கள் பல பொருட்களால் உமக்கு பூஜையும் யாகங்களும் செய்தோம்; ஆனால் உம்மை மகிழ்விக்க இத்தனை ஏற்பாடுகள் தேவையில்லை என்று நாங்கள் எண்ணுகிறோம்।

Verse 8

आत्मन एवानुसवनमञ्जसाव्यतिरेकेण बोभूयमानाशेषपुरुषार्थस्वरूपस्य किन्तु नाथाशिष आशासानानामेतदभिसंराधनमात्रं भवितुमर्हति ॥ ८ ॥

ஓ நாதா! உம்முள் வாழ்க்கையின் எல்லாப் புருஷார்த்தங்களும் செல்வங்களும் ஒவ்வொரு கணமும் தன்னிறைவாக, இடையறாது, எல்லையின்றி வளர்கின்றன; நீரே சத்-சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபம். ஆனால் நாங்கள் இன்பப் பயன்களை நாடுகிறோம். ஆகவே இந்த யாக ஏற்பாடுகள் உமக்கு தேவையல்ல; பயன் விரும்பும் எங்களுக்கு உமது அருளால் ஆசீர்வாதம் கிடைக்கவே இவை எங்களுக்காக மட்டுமே.

Verse 9

श्लोक ५.३.९ तद्यथा बालिशानां स्वयमात्मन: श्रेय: परमविदुषां परमपरमपुरुष प्रकर्षकरुणया स्वमहिमानं चापवर्गाख्यमुपकल्पयिष्यन् स्वयं नापचित एवेतरवदिहोपलक्षित: ॥ ९ ॥

ஓ ஆண்டவர்களின் ஆண்டவரே, பரம பரம புருஷனே! நாங்கள் முற்றிலும் அறியாமையினர்; தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் நடைமுறையை நாங்கள் அறியோம், ஏனெனில் வாழ்க்கையின் இலக்கே எங்களுக்கு தெரியாது. நீர் எங்கள்முன் வழிபாடு கேட்பவர் போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் எங்களுக்கு தரிசனம் அளிக்கவே இங்கு வந்துள்ளீர். உமது அபாரமான காரணமற்ற கருணையால், எங்கள் நலனுக்காக உமது தனிப்பெருமை—‘அபவர்க’ எனப்படும் விடுதலை—அருள வந்துள்ளீர். எங்கள் அறியாமையால் உம்மை முறையாக வழிபட முடியாவிட்டாலும், நீர் தாமே இங்கு பிரசன்னமானீர்।

Verse 10

अथायमेव वरो ह्यर्हत्तम यर्हि बर्हिषि राजर्षेर्वरदर्षभो भवान्निजपुरुषेक्षणविषय आसीत् ॥ १० ॥

அர்ச்சிக்கத் தகுதியான பரமப் பிரபுவே! நீரே வரங்களை அளிப்பவர்களில் சிறந்தவர். ராஜரிஷி நாபியின் யாகவேதியில் உமது அவதாரம் எங்கள் நன்மைக்காகவே. நாங்கள் உமது தரிசனம் பெற்றதால், நீர் எங்களுக்கு மிக உயர்ந்த வரத்தை அருளினீர்.

Verse 11

असङ्गनिशितज्ञानानलविधूताशेषमलानां भवत्स्वभावानामात्मारामाणां मुनीनामनवरतपरिगुणितगुणगण परममङ्गलायनगुणगणकथनोऽसि ॥ ११ ॥

பிரபுவே! பற்றற்றவர்களாய், கூர்மையான ஞானஅக்னியால் எல்லா மாசுகளையும் எரித்தவர்களாய், ஆத்மாராமராய் உமது சுவபாவத்தில் நிலைத்த மஹாமுனிகள் இடையறாது உமது தெய்வீக குணங்களைப் பாடுகின்றனர். உமது குணகதையே பரம மங்களத்தின் ஆதாரம்.

Verse 12

अथ कथञ्चित्स्खलनक्षुत्पतनजृम्भणदुरवस्थानादिषु विवशानां न: स्मरणाय ज्वरमरणदशायामपि सकलकश्मलनिरसनानि तव गुणकृतनामधेयानि वचनगोचराणि भवन्तु ॥ १२ ॥

பிரபுவே! தடுமாறுதல், பசி, விழுதல், கொட்டாவி அல்லது பிற துயர்நிலைகளில், மேலும் காய்ச்சலுடன் மரணநேரத்திலும், உமது நாமம்-ரூபம்-குணங்களை நினைக்க இயலாமல் போகுமோ என அஞ்சுகிறோம். ஆகவே, எல்லாப் பாவவினைகளையும் அகற்றும் உமது புனித நாமங்களும் குணகதைகளும் எங்கள் நாவிலே நிலைத்திருக்க அருள்வாயாக; நினைவிற்கு நீர் துணைபுரிவீராக.

Verse 13

किञ्चायं राजर्षिरपत्यकाम: प्रजां भवाद‍ृशीमाशासान ईश्वरमाशिषां स्वर्गापवर्गयोरपि भवन्तमुपधावति प्रजायामर्थप्रत्ययो धनदमिवाधन: फलीकरणम् ॥ १३ ॥

மேலும், பிரபுவே! இந்த ராஜரிஷி நாபி, உம்மைப் போன்ற மகனை விரும்பி, வரங்களின் ஈசனாகிய உம்மையே நாடி வந்துள்ளார். நீர் சொர்க்கத்தையும் மோட்சத்தையும் அளிக்க வல்லவர்; ஆனாலும் அவர் மகன் வேண்டி உம்மை வழிபடுகிறார்—ஏழை ஒருவர் செல்வந்தரிடம் சிறிது தானியம் கேட்பதுபோல்.

Verse 14

को वा इह तेऽपराजितोऽपराजितया माययानवसितपदव्यानावृतमतिर्विषयविषरयानावृतप्रकृतिरनुपासितमहच्चरण: ॥ १४ ॥

அஜேயப் பிரபுவே! உமது அஜேய மாயையால் இங்கு யார் வெல்லப்படாமல் இருப்பார்? மகாபக்தர்களின் தாமரைத் திருவடிகளை வழிபடாதவரின் புத்தி மாயையால் மறைக்கப்படுகிறது; விஷம் போன்ற இன்பவிஷய அலைகள் அவன் இயல்பை மூடுகின்றன. இந்த மாயையின் பாதையை யாரும் காண இயலாது; அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையும் அறிய முடியாது.

Verse 15

यदु ह वाव तव पुनरदभ्रकर्तरिह समाहूतस्तत्रार्थधियां मन्दानां नस्तद्यद्देवहेलनं देवदेवार्हसि साम्येन सर्वान् प्रतिवोढुमविदुषाम् ॥ १५ ॥

ஓ பிரபுவே! நீர் அற்புதமான செயல்களைச் செய்பவர். இந்த மகா யாகத்தின் மூலம் எங்கள் நோக்கம் மகன் பெறுதலே; ஆகவே எங்கள் அறிவு மந்தம், வாழ்வின் பரம இலக்கை அறிதலில் நாங்கள் அனுபவமற்றோர். சிறிய பொருட்காரணத்தால் உம்மை இவ்வயாகத்திற்கு அழைத்து, உமது தாமரைத் திருவடிகளில் நாங்கள் அபராதம் செய்தோம். ஆகவே தேவர்களின் தேவனே! உமது காரணமற்ற கருணையாலும் சமதரிசனத்தாலும் எங்கள் குற்றத்தை மன்னிப்பாயாக.

Verse 16

श्रीशुक उवाच इति निगदेनाभिष्टूयमानो भगवाननिमिषर्षभो वर्षधराभिवादिताभिवन्दितचरण: सदयमिदमाह ॥ १६ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு உரைநடையில் புகழப்பட்டபோது, பாரதவர்ஷத்தின் பேரரசன் நாபியாலும் வணங்கப்பட்ட அந்த யாஜகர்கள், அனிமிஷர்களின் தலைவனான பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளில் பணிந்தனர். அவர்களால் மகிழ்ந்த தேவர்களின் தேவன் கருணையுடன் இவ்வாறு பேசத் தொடங்கினார்.

Verse 17

श्रीभगवानुवाच अहो बताहमृषयो भवद्भ‍िरवितथगीर्भिर्वरमसुलभमभियाचितो यदमुष्यात्मजो मया सद‍ृशो भूयादिति ममाहमेवाभिरूप: कैवल्यादथापि ब्रह्मवादो न मृषा भवितुमर्हति ममैव हि मुखं यद् द्विजदेवकुलम् ॥ १७ ॥

பகவான் கூறினார்—ஓ மகரிஷிகளே! உங்கள் உண்மையான வாக்குகளால் செய்யப்பட்ட ஸ்துதியில் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். ராஜா நாபிக்கு என்னைப் போன்ற மகன் வேண்டும் என்று நீங்கள் வரம் கேட்டீர்கள்; ஆனால் அது மிக அரிது. நான் இரண்டற்ற பரமபுருஷன்; எனக்கு சமன் யாரும் இல்லை, ஆகவே என்னைப் போன்ற மற்றொருவர் கிடைக்க இயலாது. இருப்பினும் நீங்கள் தகுதியான பிராமணர்கள்; உங்கள் பிரஹ்மவாக்கு பொய்யாகாது, ஏனெனில் பிராமணகுலம் என் வாயே என்று நான் கருதுகிறேன்.

Verse 18

तत आग्नीध्रीयेंऽशकलयावतरिष्याम्यात्मतुल्यमनुपलभमान: ॥ १८ ॥

ஆகவே, என்னுக்கு சமமானவர் யாரும் கிடைக்காததால், நான் என்னுடைய அಂச-கலையாகத் தானே அவதரித்து, ஆக்னீಧ்ரரின் மகன் மகாராஜ நாபியின் மனைவி மேருதேவியின் கர்ப்பத்தில் வெளிப்படுவேன்.

Verse 19

श्रीशुक उवाच इति निशामयन्त्या मेरुदेव्या: पतिमभिधायान्तर्दधे भगवान् ॥ १९ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்தார்—இவ்வாறு கூறி பகவான் நாபி மன்னனைச் सम्बோதித்தார்; அருகில் அமர்ந்திருந்த ராணி மேருதேவி அனைத்தையும் கேட்டாள். பின்னர் பகவான் மறைந்தார்.

Verse 20

बर्हिषि तस्मिन्नेव विष्णुदत्त भगवान् परमर्षिभि: प्रसादितो नाभे: प्रियचिकीर्षया तदवरोधायने मेरुदेव्यां धर्मान्दर्शयितुकामो वातरशनानां श्रमणानामृषीणामूर्ध्वमन्थिनां शुक्लया तनुवावततार ॥ २० ॥

அந்த யாகத்தில் பரமரிஷிகள் திருப்தி செய்ததால் பகவான் விஷ்ணுதத்தர் மகிழ்ந்தார். மஹாராஜ நாபியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவும், ஆச்ரம தர்ம முறையை வெளிப்படுத்தவும், அவர் மேருதேவியின் கருவில் தமது தூய, குணாதீத தெய்வீக ரூபத்தில் புதல்வனாக அவதரித்தார்.