Adhyaya 25

Verse 1

श्रीशुक उवाच तस्य मूलदेशे त्रिंशद्योजनसहस्रान्तर आस्ते या वै कला भगवतस्तामसी समाख्यातानन्त इति सात्वतीया द्रष्टृद‍ृश्ययो: सङ्कर्षणमहमित्यभिमानलक्षणं यं सङ्कर्षणमित्याचक्षते ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே! பாதாளத்தின் கீழே முப்பதாயிரம் யோஜனைத் தூரத்தில் பகவானின் தாமஸீ கலை உறைகிறது; அவன் அனந்தன் அல்லது சங்கர்ஷணன் என அழைக்கப்படுகிறான். காண்பவன்‑காணப்படுவது இணைவால் எழும் ‘நான்’ எனும் அகங்காரத்தின் அதிபதி அவனே; அவன் தூண்டுதலால் கட்டுண்ட ஜீவன் தன்னைப் போக்தாவும் ஆண்டவனுமென எண்ணுகிறான்.

Verse 2

यस्येदं क्षितिमण्डलं भगवतोऽनन्तमूर्ते: सहस्रशिरस एकस्मिन्नेव शीर्षणि ध्रियमाणं सिद्धार्थ इव लक्ष्यते ॥ २ ॥

சுகர் தொடர்ந்தார்—பகவான் அனந்ததேவனின் ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளில் ஒன்றின் மேல் இந்தப் புவிமண்டலம் தாங்கப்படுகிறது; அந்தப் பெரும் தலைக்கு முன் இது வெள்ளை கடுகு விதைபோல் மிகச் சிறிதாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 3

यस्य ह वा इदं कालेनोपसञ्जिहीर्षतोऽमर्षविरचितरुचिरभ्रमद्भ्रुवोरन्तरेण साङ्कर्षणो नाम रुद्र एकादशव्यूहस्‍त्र्यक्षस्त्रिशिखं शूलमुत्तम्भयन्नुदतिष्ठत् ॥ ३ ॥

பிரளய நேரத்தில் பகவான் அனந்ததேவன் படைப்பை முழுதும் அழிக்க விரும்பும்போது சிறிது கோபம் கொள்கிறான். அப்போது அவன் இரு புருவங்களுக்கிடையில் இருந்து மூன்று கண்களுடைய ருத்ரன், மூன்று முனைத் திரிசூலத்தைத் தூக்கி வெளிப்படுகிறான். ‘சாங்கர்ஷண’ எனப்படும் அந்த ருத்ரன் பதினொன்று ருத்ரர்களின் ஒருமை வடிவாக, உலக அழிவிற்காக எழுகின்றான்.

Verse 4

यस्याङ्‌घ्रिकमलयुगलारुणविशदनखमणिषण्डमण्डलेष्वहिपतय: सह सात्वतर्षभैरेकान्तभक्तियोगेनावनमन्त: स्ववदनानि परिस्फुरत्कुण्डलप्रभामण्डितगण्डस्थलान्यतिमनोहराणि प्रमुदितमनस: खलु विलोकयन्ति ॥ ४ ॥

பகவானின் தாமரைக் கால்களின் இளஞ்சிவப்பு, தெளிந்த நகங்கள் கண்ணாடிபோல் மெருகூட்டிய ரத்தினங்களென ஒளிர்கின்றன. நாகாதிபதிகளும் தூய வைஷ்ணவ பக்தர்களும் ஒருமுக பக்தியோகத்தால் ஸ்ரீசங்கர்ஷணனை வணங்கும்போது, அந்த நகங்களில் தங்கள் அழகிய முகங்கள் பிரதிபலிப்பதைப் பார்த்து பேரானந்தம் அடைகிறார்கள்; மின்னும் காதணிகளின் ஒளி அவர்களின் கன்னங்களை மேலும் அலங்கரிக்கிறது.

Verse 5

यस्यैव हि नागराजकुमार्य आशिष आशासानाश्चार्वङ्गवलयविलसितविशद विपुलधवलसुभगरुचिरभुजरजतस्तम्भेष्वगुरुचन्दनकुङ्कुमपङ्कानुलेपेनावलिम्पमानास्तदभिमर्शनोन्मथितहृदयमकरध्वजावेशरुचिरललितस्मितास्तदनुरागमदमुदितमद् विघूर्णितारुणकरुणावलोकनयनवदनारविन्दं सव्रीडं किल विलोकयन्ति ॥ ५ ॥

நாகராஜர்களின் இளவரசிகள் மங்கள ஆசீர்வாதத்தை நாடி, வளையல்கள் ஒளிரும், நீளமும் அழகும் கொண்ட, வெள்ளி தூண்களைப் போல் வெண்மையாகத் திகழும் பகவானின் புஜங்களில் அகுரு, சந்தனம், குங்குமம் ஆகியவற்றின் லேபனத்தைப் பூசுகின்றனர். அவன் அங்கத் தொடுதலால் அவர்களின் இதயத்தில் மகரத்வஜன் (காமன்) எழுச்சி பெற, அவர்கள் இனிய லலிதப் புன்னகையுடன் மலர்கின்றனர். அவர்களின் மனநிலையை அறிந்த ஆண்டவன் கருணைமிகு மெல்லிய சிரிப்புடன் நோக்குகிறான்; பக்தர்களின் மீது அன்பால் உண்டான ஆனந்த மயக்கத்தில் அவன் சிவந்த கண்கள் சிறிது சுழல்கின்றன. அப்போது அவர்கள் வெட்கத்துடன் அவன் தாமரை முகத்தைத் தழுவிப் பார்கிறார்கள்.

Verse 6

स एव भगवाननन्तोऽनन्तगुणार्णव आदिदेव उपसंहृतामर्षरोषवेगो लोकानां स्वस्तय आस्ते ॥ ६ ॥

அவரே பகவான் அனந்ததேவர்; அளவற்ற தெய்வீக குணங்களின் கடலான ஆதிதேவன்; பரம புருஷோத்தமனுக்கு அபின்னன். உலகிலுள்ள உயிர்களின் நலனுக்காகத் தன் தாமத்தில் இருந்து கோபமும் பொறாமையற்றாதலும் எழும் வேகத்தை அடக்கி நிற்கிறான்.

Verse 7

ध्यायमान: सुरासुरोरगसिद्धगन्धर्वविद्याधरमुनिगणैरनवरतमदमुदितविकृतविह्वललोचन: सुललितमुखरिकामृतेनाप्यायमान: स्वपार्षदविबुधयूथपतीनपरिम्‍लानरागनवतुलसिकामोदमध्वासवेन माद्यन्मधुकरव्रातमधुरगीतश्रियं वैजयन्तीं स्वां वनमालां नीलवासा एककुण्डलो हलककुदि कृतसुभगसुन्दरभुजो भगवान्महेन्द्रो वारणेन्द्र इव काञ्चनीं कक्षामुदारलीलो बिभर्ति ॥ ७ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—தேவர்கள், அசுரர்கள், உரகர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் இடையறாது ஆண்டவனைப் புகழ்ந்து வணங்குகின்றனர். மயக்கமுற்றவரைப் போல ஆண்டவன் திகைப்புடன் தோன்ற, மலர்ந்த பூவெனக் கண்கள் அசைந்து அசைந்து நோக்குகின்றன. தம் வாயிலிருந்து எழும் இனிய ஒலியால் அவர் தம் பரிசாரர்களையும் தேவர் தலைவர்களையும் மகிழ்விக்கிறார். நீல ஆடை அணிந்து, ஒரே காதணியைத் தரித்து, அழகிய வலுவான கரங்களால் முதுகில் கலப்பையைத் தாங்கி, இடையில் பொன் கச்சை கட்டி, கழுத்தில் எப்போதும் புதுமையான துளசி மலர்களின் வைஜயந்தி மாலையைச் சூடுகிறார். துளசியின் தேன் போன்ற மணத்தில் மயங்கிய தேனீக்கள் இனிய கீதமாய் மும்முரமாய் சுற்ற, மாலை மேலும் அழகுறுகிறது. இவ்வாறு ஆண்டவன் தன் மகத்தான லீலைகளை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 8

य एष एवमनुश्रुतो ध्यायमानो मुमुक्षूणामनादिकालकर्मवासनाग्रथितमविद्यामयं हृदयग्रन्थिं सत्त्वरजस्तमोमयमन्तर्हृदयं गत आशु निर्भिनत्ति तस्यानुभावान् भगवान् स्वायम्भुवो नारद: सह तुम्बुरुणा सभायां ब्रह्मण: संश्लोकयामास ॥ ८ ॥

முக்தியை நாடி தீவிரமாய் இருப்போர், சீடப் பரம்பரையில் வரும் குருவின் வாயிலாக அனந்ததேவரின் மகிமைகளைச் செவிமடுத்து, எப்போதும் சங்கர்ஷணனைத் தியானித்தால், ஆண்டவன் அவர்களின் இதயத்தின் ஆழத்தில் புகுந்து, இயற்கை குணங்களின் அழுக்கை அகற்றி, அனாதி காலம் முதல் கர்ம வாசனைகளால் இறுகக் கட்டப்பட்ட அவித்யைமயமான கடின இதயக் கட்டை உடனே வெட்டி விடுகிறான். பிரம்மாவின் புதல்வன் நாரத முனி, தன் தந்தையின் சபையில் தும்புருவுடன் சேர்ந்து, தன் இயற்றிய ஆனந்தச் ச்லோகங்களால் அனந்ததேவரை எப்போதும் கீர்த்திக்கிறான்.

Verse 9

उत्पत्तिस्थितिलयहेतवोऽस्य कल्पा: सत्त्वाद्या: प्रकृतिगुणा यदीक्षयाऽऽसन्॒ । यद्रूपं ध्रुवमकृतं यदेकमात्मन् नानाधात्कथमु ह वेद तस्य वर्त्म ॥ ९ ॥

அவருடைய பார்வையாலேயே இயற்கையின் சத்த்வம் முதலான குணங்கள் படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணங்களாகச் செயல்படுகின்றன. அந்த பரமாத்மா எல்லையற்றவன், ஆதியற்றவன்; ஒருவனாக இருந்தும் பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறான். அந்த பரமனின் வழிகளைக் மனித சமூகம் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 10

मूर्तिं न: पुरुकृपया बभार सत्त्वं संशुद्धं सदसदिदं विभाति तत्र । यल्लीलां मृगपतिराददेऽनवद्या- मादातुं स्वजनमनांस्युदारवीर्य: ॥ १० ॥

அளவற்ற கருணையால் ஆண்டவன் நமக்காகத் தூய சத்த்வமயமான ரூபத்தைத் தாங்கினான்; அதில் நுண்ணும் பெருமுமான இவ்வுலகமும் வெளிப்படுகிறது. மிகுந்த உதாரத்துடன் எல்லா யோகசித்திகளும் உடைய பரமன், தன் பக்தர்களின் மனங்களை வென்று அவர்களின் இதயங்களுக்கு இன்பம் அளிக்க, பல அவதாரங்களில் தோன்றி குற்றமற்ற லீலைகளை வெளிப்படுத்துகிறான்.

Verse 11

यन्नाम श्रुतमनुकीर्तयेदकस्मा- दार्तो वा यदि पतित: प्रलम्भनाद्वा । हन्त्यंह: सपदि नृणामशेषमन्यं कं शेषाद्भ‍गवत आश्रयेन्मुमुक्षु: ॥ ११ ॥

சத்குருவிடமிருந்து கேட்டுத் திருவடியின் புனித நாமத்தை யார் கீர்த்திக்கிறாரோ—அவர் துயருற்றவராயினும், வீழ்ந்தவராயினும்—உடனே தூய்மையடைகிறார். விளையாட்டாகவோ தற்செயலாகவோ நாமம் உச்சரித்தாலும் அவர் மற்றும் அதை கேட்போர் அனைவரும் பாவமெல்லாம் நீங்கப் பெறுவர்; ஆகவே விடுதலை நாடுபவன் சேஷ பகவானின் நாமத்தைத் தவிர வேறு யாரைச் சரணடைவான்?

Verse 12

मूर्धन्यर्पितमणुवत्सहस्रमूर्ध्नो भूगोलं सगिरिसरित्समुद्रसत्त्वम् । आनन्त्यादनिमितविक्रमस्य भूम्न: को वीर्याण्यधिगणयेत्सहस्रजिह्व: ॥ १२ ॥

பிரபு எல்லையற்றவர்; அவருடைய வல்லமைக்கு அளவு யாராலும் கூற இயலாது. மலைகள், நதிகள், கடல்கள், மரங்கள், உயிர்கள் நிறைந்த இந்தப் பிரபஞ்சம், அவருடைய ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளில் ஒன்றின் மீது அணுவைப் போலத் தங்கியுள்ளது. ஆயிரம் நாவுகள் இருந்தாலும் அவருடைய மகிமையை யார் கணக்கிட முடியும்?

Verse 13

एवम्प्रभावो भगवाननन्तो दुरन्तवीर्योरुगुणानुभाव: । मूले रसाया: स्थित आत्मतन्त्रो यो लीलया क्ष्मां स्थितये बिभर्ति ॥ १३ ॥

இத்தகைய பெருமை உடைய பகவான் அனந்ததேவரின் மகத்தான, மகிமைமிகு குணங்களுக்கு முடிவில்லை; அவருடைய வீரியம் அளவிலாதது. தன்னிறைவு உடையவராயினும் அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பவர் அவரே. ரசாதலத்தின் அடியில் தங்கி, லீலையாகவே இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தாங்குகிறார்.

Verse 14

एता ह्येवेह नृभिरुपगन्तव्या गतयो यथाकर्मविनिर्मिता यथोपदेशमनुवर्णिता: कामान् कामयमानै: ॥ १४ ॥

அரசே, என் குருவிடமிருந்து கேட்டபடியே, கட்டுண்ட ஜீவர்களின் கர்மங்களும் ஆசைகளும் ஏற்படுத்தும் பலனின்படி இந்தப் பொருட்சிருஷ்டி எவ்வாறு அமைந்தது என்பதை உமக்கு முழுமையாக விளக்கியேன். பொருட்காமங்களால் நிறைந்தோர் தத்தம் கர்மத்தின்படி பல லோகங்களில் பல நிலைகளை அடைந்து, இச்சிருஷ்டிக்குள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 15

एतावतीर्हि राजन् पुंस: प्रवृत्तिलक्षणस्य धर्मस्य विपाकगतय उच्चावचा विसदृशा यथाप्रश्नं व्याचख्ये किमन्यत्कथयाम इति ॥ १५ ॥

அரசே, விருப்பச் செயல்களில் ஈடுபடும் மனிதர்களுக்கு கர்மவிபாகத்தால் ஏற்படும் உயர்வு-தாழ்வு, பலவகை நிலைகளைக் குறித்து உமது கேள்விக்கேற்ப நான் விளக்கியேன். நீர் கேட்டவற்றை அதிகாரிகளிடமிருந்து கேட்டபடியே உரைத்தேன்; இனி நான் என்ன கூறுவது?