Adhyaya 10

Verse 1

श्रीशुक उवाच अथ सिन्धुसौवीरपते रहूगणस्य व्रजत इक्षुमत्यास्तटे तत्कुलपतिना शिबिकावाहपुरुषान्वेषणसमये दैवेनोपसादित: स द्विजवर उपलब्ध एष पीवा युवा संहननाङ्गो गोखरवद्धुरं वोढुमलमिति पूर्वविष्टिगृहीतै: सह गृहीत: प्रसभमतदर्ह उवाह शिबिकां स महानुभाव: ॥ १ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: மன்னர் ரஹூகணனின் சேவகர்கள் இக்ஷுமதி நதிக்கரையில் ஜட பரதரை கண்டனர். அவர் காளை போல வலிமையாக இருப்பதை கண்டு, அந்த மகானை பல்லக்கு சுமக்க வற்புறுத்தி அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 2

यदा हि द्विजवरस्येषुमात्रावलोकानुगतेर्न समाहिता पुरुषगतिस्तदा विषमगतां स्वशिबिकां रहूगण उपधार्य पुरुषानधिवहत आह हे वोढार: साध्वतिक्रमत किमिति विषममुह्यते यानमिति ॥ २ ॥

அஹிம்சை உணர்வால் ஜடபரதன் ஒவ்வொரு மூன்று அடிக்கும் முன் பார்த்து, எறும்புகள் மிதிக்கப்படாதபடி மெதுவாக நடந்தான். அதனால் மற்ற தூக்கிகளுடன் வேகம் சேரவில்லை; பல்லக்கு குலுங்கியது. இதைக் கண்ட ரஹூகணன் அரசன், “ஏ தூக்கிகளே, சரியாக நடந்து பல்லக்கை சமமாகத் தூக்குங்கள்; ஏன் இப்படி ஒழுங்கின்றி தூக்குகிறீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

Verse 3

अथ त ईश्वरवच: सोपालम्भमुपाकर्ण्योपायतुरीयाच्छङ्कितमनसस्तं विज्ञापयांबभूवु: ॥ ३ ॥

மகாராஜா ரஹூகணனின் கண்டிப்பும் மிரட்டலும் கலந்த சொற்களை கேட்ட பல்லக்கு தூக்கிகள் தண்டனை பயத்தில் நடுங்கி, பின்னர் அரசனிடம் இவ்வாறு விண்ணப்பித்தனர்.

Verse 4

न वयं नरदेव प्रमत्ता भवन्नियमानुपथा: साध्वेव वहाम: । अयमधुनैव नियुक्तोऽपि न द्रुतं व्रजति नानेन सह वोढुमु ह वयं पारयाम इति ॥ ४ ॥

ஓ நரதேவா! நாங்கள் கடமையில் சிறிதும் அலட்சியம் செய்யவில்லை. உங்கள் விதிகளின்படி பல்லக்கை நன்றாகவே தூக்குகிறோம்; ஆனால் இப்போது தான் எங்களுடன் சேர்க்கப்பட்ட இந்த மனிதன் வேகமாக நடக்கவில்லை. ஆகவே அவனுடன் சேர்ந்து பல்லக்கை சரியாகத் தூக்க முடியவில்லை.

Verse 5

सांसर्गिको दोष एव नूनमेकस्यापि सर्वेषां सांसर्गिकाणां भवितुमर्हतीति निश्चित्य निशम्य कृपणवचो राजा रहूगण उपासितवृद्धोऽपि निसर्गेण बलात्कृत ईषदुत्थितमन्युरविस्पष्टब्रह्मतेजसं जातवेदसमिव रजसाऽऽवृतमतिराह ॥ ५ ॥

தண்டனை பயத்தில் நடுங்கிய தூக்கிகளின் சொற்களை கேட்ட ரஹூகணன், ஒரே ஒருவரின் குறையால் அனைவரின் தூக்கமும் ஒழுங்கின்றி ஆனது என்பதை உணர்ந்தான். இதை நன்றாக அறிந்தும், அவர்களின் வேண்டுதலை கேட்டும், அரசியல் நுண்ணறிவும் அனுபவமும் இருந்தபோதும், அரசனுக்குரிய இயல்பால் சிறிது கோபம் எழுந்தது. ரஜோகுணம் மூடிய மனத்தால், சாம்பல் மூடிய தீ போல பிரம்மதேஜஸ் தெளிவாகத் தெரியாத ஜடபரதனை நோக்கி அவன் இவ்வாறு பேசினான்.

Verse 6

अहो कष्टं भ्रातर्व्यक्तमुरुपरिश्रान्तो दीर्घमध्वानमेक एव ऊहिवान् सुचिरं नातिपीवा न संहननाङ्गो जरसा चोपद्रुतो भवान् सखे नो एवापर एते सङ्घट्टिन इति बहुविप्रलब्धोऽप्यविद्यया रचितद्रव्यगुणकर्माशयस्वचरमकलेवरेऽवस्तुनि संस्थानविशेषेऽहं ममेत्यनध्यारोपितमिथ्याप्रत्ययो ब्रह्मभूतस्तूष्णीं शिबिकां पूर्ववदुवाह ॥ ६ ॥

ரஹூகணன் அரசன் ஜடபரதனை நோக்கி, “அய்யோ சகோதரா, எவ்வளவு கஷ்டம்! நீ மிகவும் சோர்ந்திருக்கிறாய்; இத்தனை நீண்ட பாதையில் நீ நீண்ட நேரம் ஒருவனாகவே பல்லக்கை தூக்கியிருக்கிறாய். நீ மிகப் பருத்தவனும் அல்ல, உடலும் உறுதியானதல்ல; மேலும் முதுமை உன்னை வாட்டுகிறது, நண்பா. உன் உடன் தூக்கிகள் உனக்கு உதவவில்லைதானா?” என்று சொன்னான். இவ்வாறு பலமுறை மயங்கிய பேச்சைக் கேட்டும், ஜடபரதன் ‘நான்-என்’ என்ற பொய்யுணர்வை ஏற்றாதவனாய், உடலைப் பொருள்-குண-கர்மங்களால் அமைந்த இறுதி உறை என அறிந்து, பிரம்மநிலையில் நிலைத்து, மௌனமாக முன்புபோலவே பல்லக்கை தூக்கினான்.

Verse 7

अथ पुन: स्वशिबिकायां विषमगतायां प्रकुपित उवाच रहूगण: किमिदमरे त्वं जीवन्मृतो मां कदर्थीकृत्य भर्तृशासनमतिचरसि प्रमत्तस्य च ते करोमि चिकित्सां दण्डपाणिरिव जनताया यथा प्रकृतिं स्वां भजिष्यस इति ॥ ७ ॥

ராஜா ரஹூகணன் பல்லக்கு இன்னும் குலுங்குவதைக் கண்டு கோபமுற்று கூறினான்—ஏ துஷ்டனே! என்ன செய்கிறாய்? உயிருடன் இருந்தும் இறந்தவனாய் இருக்கிறாயா? நான் உன் ஆண்டவன் என்பதை அறியாதாயா? என் ஆணையை மீறுகிறாய்; ஆகவே யமராஜன் பாவிகளைத் தண்டிப்பதுபோல் நான் உன்னைத் தண்டித்து சீர்செய்வேன், நீ புத்தி பெற்று சரியானதைச் செய்வதற்காக।

Verse 8

एवं बह्वबद्धमपि भाषमाणं नरदेवाभिमानं रजसा तमसानुविद्धेन मदेन तिरस्कृताशेषभगवत्प्रियनिकेतं पण्डितमानिनं स भगवान् ब्राह्मणो ब्रह्मभूतसर्वभूतसुहृदात्मा योगेश्वरचर्यायां नातिव्युत्पन्नमतिं स्मयमान इव विगतस्मय इदमाह ॥ ८ ॥

ரஜஸ்-தமஸ் கலந்த மயக்கத்தால் உடல்-அஹங்காரத்தில் மூழ்கிய ராஜா ரஹூகணன், அரசன் என்ற பெருமிதத்தில் ஜடபரதரை காரணமின்றி முரண்பட்ட சொற்களால் கண்டித்தான். ஜடபரதர் பகவானின் பரமப் பிரிய பக்தர்; அவருடைய இதயத்தில் எப்போதும் பகவான் வாசம் செய்தார். அவர் பிரஹ்மபூதர், எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் சுஹ்ருத், உடல்-பாவனையற்றவர். ராஜா பக்தரின் நிலையை அறியவில்லை. ஜடபரதர் மெதுவாகச் சிரிப்பதுபோல், ஆனால் அகந்தையின்றி, இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 9

ब्राह्मण उवाच त्वयोदितं व्यक्तमविप्रलब्धं भर्तु: स मे स्याद्यदि वीर भार: । गन्तुर्यदि स्यादधिगम्यमध्वा पीवेति राशौ न विदां प्रवाद: ॥ ९ ॥

பிராமணன் ஜடபரதர் கூறினார்—வீரரான அரசே! நீ கிண்டலாகச் சொன்னது வெளிப்படையாகப் பொய் அல்ல. இந்தச் சுமை எனது என்றால் நான் சுமப்பவன் ஆவேன்; ஆனால் சுமப்பது உடல், ஆத்மா அல்ல. இலக்கும் பாதையும் எனது என்றால் துன்பம் உண்டாகும்; ஆனால் அவை உடலோடு தொடர்புடையவை. ‘குண்டு’ ‘ஒல்லி’ என்பவை உடலுக்கே; ஞானிகள் ஆத்மாவைப் பற்றி அப்படிச் சொல்லார்.

Verse 10

स्थौल्यं कार्श्यं व्याधय आधयश्च क्षुत्तृड् भयं कलिरिच्छा जरा च । निद्रा रतिर्मन्युरहंमद: शुचो देहेन जातस्य हि मे न सन्ति ॥ १० ॥

குண்டுத்தனம், ஒல்லித்தனம், நோய்கள், மனவேதனை, பசி-தாகம், பயம், சண்டை, இன்ப ஆசை, முதுமை, தூக்கம், பற்றுதல், கோபம், துயரம், மாயை, ‘நான்’ என்ற உடல்-அஹங்காரம்—இவை அனைத்தும் ஆத்மாவை மூடியுள்ள பொருட் கவசத்தின் மாற்றங்கள். உடல்-பாவனையில் மூழ்கியவன் இவற்றால் பாதிக்கப்படுவான்; ஆனால் நான் உடல்-அடையாளமற்றவன், ஆகவே இவை எனக்கில்லை.

Verse 11

जीवन्मृतत्वं नियमेन राजन् आद्यन्तवद्यद्विकृतस्य द‍ृष्टम् । स्वस्वाम्यभावो ध्रुव ईड्य यत्र तर्ह्युच्यतेऽसौ विधिकृत्ययोग: ॥ ११ ॥

அரசே! நீ என்னை உயிருடன் இருந்தும் இறந்தவன் என்றாய்—ஆதி-அந்தம் உடைய மாற்றமுள்ள பொருட்களில் இது இயல்பாகவே காணப்படும். மேலும் ‘நான் ஆண்டவன், நீ அடிமை’ என்ற உறவும் நிலையானது அல்ல; இன்று நீ அரசன், நாளை நிலை மாறலாம். இவை அனைத்தும் விதி (தெய்வம்) ஏற்படுத்திய தற்காலிகச் சேர்க்கைகள்.

Verse 12

विशेषबुद्धेर्विवरं मनाक् च पश्याम यन्न व्यवहारतोऽन्यत् । क ईश्वरस्तत्र किमीशितव्यं तथापि राजन् करवाम किं ते ॥ १२ ॥

அரசே, நீங்கள் இன்னும் ‘நான் அரசன், நீ என் பணியாள்’ என்று நினைத்தால், எனக்கு ஆணையிடுங்கள்; நான் அதை நிறைவேற்றுவேன். இந்த வேறுபாட்டு எண்ணம் வெறும் வழக்கமும் நடைமுறையும் காரணமாகவே விரிகிறது; வேறு காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. அப்படியானால் ஆண்டவன் யார், பணியாள் யார்? அனைவரும் பொருட்பிரகிருதியின் விதிகளால் கட்டுப்பட்டவர்கள்; ஆகவே யாரும் உண்மையில் ஆண்டவன் அல்ல, யாரும் உண்மையில் பணியாள் அல்ல. இருந்தாலும் நீங்கள் என்னை பணியாளென எண்ணினால், நான் ஏற்கிறேன்—சொல்லுங்கள், உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 13

उन्मत्तमत्तजडवत्स्वसंस्थां गतस्य मे वीर चिकित्सितेन । अर्थ: कियान् भवता शिक्षितेन स्तब्धप्रमत्तस्य च पिष्टपेष: ॥ १३ ॥

வீரராஜா, நீங்கள் “அடே மூடா, ஜடா, பைத்தியக்காரா! உன்னைத் தண்டிப்பேன்; அப்பொழுது புத்தி வரும்” என்று சொன்னதைக் குறித்து கேளுங்கள். நான் வெளியில் ஜடன், செவிடு-மூங்கன் போல இருப்பினும், உண்மையில் ஆத்மத் தத்துவத்தில் நிலைத்தவன். என்னைத் தண்டித்து உங்களுக்கு என்ன பயன்? உங்கள் கணக்குப்படி நான் உண்மையிலே பைத்தியமெனில், உங்கள் தண்டனை அரைத்ததை மீண்டும் அரைப்பதுபோல்—பலன் இல்லை. பைத்தியக்காரனைத் தண்டித்தால் அவன் பைத்தியம் குணமாவதில்லை.

Verse 14

श्रीशुक उवाच एतावदनुवादपरिभाषया प्रत्युदीर्य मुनिवर उपशमशील उपरतानात्म्यनिमित्त उपभोगेन कर्मारब्धं व्यपनयन् राजयानमपि तथोवाह ॥ १४ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—மகாராஜ பரீக்ஷித், ராஜா ரஹூகணன் கடுமையான வார்த்தைகளால் உயர்ந்த பக்தன் ஜடபரதனைத் தண்டித்தபோதும், அந்த அமைதியான முனிவர் அனைத்தையும் பொறுத்து முறையாகப் பதிலளித்தார். அறியாமை உடல்-ஆத்மா எனும் தவறான எண்ணத்தால் உண்டாகிறது; ஆனால் ஜடபரதன் அந்த மாயக் கருத்தால் பாதிக்கப்படவில்லை. இயல்பான தாழ்மையால் தன்னை மகாபக்தன் என எண்ணவில்லை; முன்னைய கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கவும் ஒப்புக் கொண்டார். சாதாரண மனிதனைப் போல, பல்லக்கைச் சுமப்பதன் மூலம் பழைய பாவவினைகளின் விளைவுகளை அழிக்கிறேன் என்று எண்ணி, முன்புபோலவே ராஜயானத்தைச் சுமக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 15

स चापि पाण्डवेय सिन्धुसौवीरपतिस्तत्त्वजिज्ञासायां सम्यक्‌श्रद्धयाधिकृताधिकारस्तद्‌धृदयग्रन्थिमोचनं द्विजवच आश्रुत्य बहुयोगग्रन्थसम्मतं त्वरयावरुह्य शिरसा पादमूलमुपसृत: क्षमापयन् विगतनृपदेवस्मय उवाच ॥ १५ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்து கூறினார்—பாண்டவ குலத்தில் சிறந்த பரீக்ஷித் அரசே, சிந்து மற்றும் சௌவீர நாட்டின் அரசன் ரஹூகணனுக்கு பரமத் தத்துவத்தை அறிய உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது; ஆகவே அவன் தகுதியானவன். ஜடபரதனின் பிராமண வாக்குகளை—பல யோக நூல்கள் ஏற்றதும், இதயக் கட்டை அவிழ்க்கும் உபதேசமுமானவற்றை—கேட்டவுடன், ‘நான் அரசன்’ என்ற அகந்தை அழிந்தது. உடனே அவன் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி, ஜடபரதனின் தாமரைப் பாதங்களில் தலை வைத்து தண்டவத் விழுந்து, அந்த மகாபிராமணனை அவமதித்த சொற்களுக்கு மன்னிப்பு வேண்டினான். பின்னர் இவ்வாறு பிரார்த்தித்தான்.

Verse 16

कस्त्वं निगूढश्चरसि द्विजानां बिभर्षि सूत्रं कतमोऽवधूत: । कस्यासि कुत्रत्य इहापि कस्मात् क्षेमाय नश्चेदसि नोत शुक्ल: ॥ १६ ॥

ராஜா ரஹூகணன் கூறினான்—ஓ த்விஜரே, நீங்கள் இந்த உலகில் மறைந்தபடி, பிறருக்குத் தெரியாமல் நடமாடுகிறீர்கள்; மக்கள் உங்களை அறிய முடியவில்லை. நீங்கள் யார்? நீங்கள் பண்டித பிராமணரா, அல்லது அவதூத மகாத்மாவா? நீங்கள் யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்திருக்கிறீர்கள்; ஆகவே பிராமணர் போலத் தோன்றுகிறீர்கள். தத்தாத்ரேயர் போன்ற விடுதலை பெற்ற உயர்ந்த சாந்தர்களில் ஒருவரா நீங்கள்? நீங்கள் யாருடைய சீடர், எங்கிருந்து வந்தவர், எங்கே வசிக்கிறீர்? இங்கே ஏன் வந்தீர்? எங்கள் நலனுக்காக வந்தீரா? தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்—நீங்கள் உண்மையில் யார்?

Verse 17

नाहं विशङ्के सुरराजवज्रा- न्न त्र्यक्षशूलान्न यमस्य दण्डात् । नाग्‍न्‍यर्कसोमानिलवित्तपास्त्रा- च्छङ्के भृशं ब्रह्मकुलावमानात् ॥ १७ ॥

அய்யா, இந்திரனின் வஜ்ரம், சிவனின் திரிசூலம், யமனின் தண்டம், அக்கினி, எரிக்கும் சூரியன், சந்திரன், காற்று அல்லது குபேரனின் ஆயுதங்கள்—இவற்றால் எனக்கு அச்சமில்லை. ஆனால் ஒரு பிராமணனை அவமதிப்பதற்கு நான் மிகுந்த பயப்படுகிறேன்; அதுவே என் பெரும் அச்சம்.

Verse 18

तद्ब्रूह्यसङ्गो जडवन्निगूढ- विज्ञानवीर्यो विचरस्यपार: । वचांसि योगग्रथितानि साधो न न: क्षमन्ते मनसापि भेत्तुम् ॥ १८ ॥

தயவுசெய்து கூறுங்கள்—நீங்கள் பற்றற்றவராக இருந்தும் ஏன் மந்தனாக (ஜடனாக) அலைகிறீர்கள்? உங்கள் மறைந்த ஆன்மிக வல்லமை அளவற்றது. ஓ சாதுவே, யோகத்தால் நெய்யப்பட்ட உங்கள் சொற்களை எங்கள் மனத்தாலும் பிரிக்க இயலவில்லை; அருள்கூர்ந்து விளக்குங்கள்.

Verse 19

अहं च योगेश्वरमात्मतत्त्व- विदां मुनीनां परमं गुरुं वै । प्रष्टुं प्रवृत्त: किमिहारणं तत् साक्षाद्धरिं ज्ञानकलावतीर्णम् ॥ १९ ॥

நான் உங்களை யோகேஸ்வரராகவும், ஆத்மதத்துவம் அறிந்த முனிவர்களில் பரம குருவாகவும் கருதுகிறேன். நீங்கள் உலக நலனுக்காக அவதரித்தவர்; ஞானக் கலையின் அவதாரமான ஸாக்ஷாத் ஹரி கபிலதேவரின் பிரதிநிதி நீங்கள். ஆகவே, குருதேவா, இவ்வுலகில் மிக உறுதியான அடைக்கலம் எது என்று கேட்கிறேன்.

Verse 20

स वै भवाँल्लोकनिरीक्षणार्थ- मव्यक्तलिङ्गो विचरत्यपिस्वित् । योगेश्वराणां गतिमन्धबुद्धि: कथं विचक्षीत गृहानुबन्ध: ॥ २० ॥

நீங்கள் ஸாக்ஷாத் கபில அவதாரத்தின் நேரடி பிரதிநிதி அல்லவா? மனிதர்களை ஆராய்வதற்காக நீங்கள் உங்கள் அடையாளத்தை மறைத்து, செவிடு-மூடன் போல நடித்து உலகில் உலாவுகிறீர்கள். நான் குடும்பப் பந்தத்தில் கட்டுண்டவன்; ஆன்மிக அறிவில் குருடன். இருந்தும் உங்கள் முன் ஒளியை நாடுகிறேன். நான் ஆன்மிக வாழ்வில் எவ்வாறு முன்னேறுவது?

Verse 21

द‍ृष्ट: श्रम: कर्मत आत्मनो वै भर्तुर्गन्तुर्भवतश्चानुमन्ये । यथासतोदानयनाद्यभावात् समूल इष्टो व्यवहारमार्ग: ॥ २१ ॥

நீங்கள் “எனக்கு சோர்வு இல்லை” என்றீர்கள். ஆத்மா உடலிலிருந்து வேறானதாயினும், உடல் உழைப்பால் சோர்வு உண்டாகிறது; அது ஆத்மாவின் சோர்வாகத் தோன்றுகிறது. பல்லக்கை சுமப்பதில் உழைப்பு நிச்சயம்—இது என் ஊகம். மேலும், எஜமானன்-சேவகன் இடையிலான வெளிப்புற நடத்தை தத்துவத்தில் உண்மை அல்ல என்றீர்கள்; ஆனாலும் அசத்திய உலகின் நடைமுறை வழி வேரோடு அனுபவத்தில் நிலைக்கிறது, ஏனெனில் அசத்திய பிரபஞ்சத்தின் விளைவுகளும் தாக்கம் செய்கின்றன. ஆகவே பொருட்கர்மங்கள் நிலையற்றவை என்றாலும், அவை முற்றிலும் பொய்யென சொல்ல முடியாது.

Verse 22

स्थाल्यग्नितापात्पयसोऽभिताप- स्तत्तापतस्तण्डुलगर्भरन्धि: । देहेन्द्रियास्वाशयसन्निकर्षात् तत्संसृति: पुरुषस्यानुरोधात् ॥ २२ ॥

ரஹூகணன் கூறினான்—ஓ மகாபாக! உடலின் பெருத்தல்‑ஒல்லித்தல் போன்றவை ஆத்மாவின் இலக்கணம் அல்ல என்று நீர் சொன்னது முற்றிலும் சரியல்ல; ஏனெனில் இன்ப‑துன்பத்தை அனுபவிப்பது ஜீவாத்மாவே. தீயில் வைத்த பாத்திரத்தில் முதலில் பால் காய்ந்து, அதன் வெப்பத்தால் அரிசியும் காய்வதுபோல், உடலின் இன்ப‑துன்பத் தொடர்பால் இந்திரியங்கள், மனம், உள்ளம் பாதிக்கப்படுகின்றன; உடல்‑பந்தத்தினால் புருஷனின் சம்சாரம் நீங்காமல் தொடர்கிறது।

Verse 23

शास्ताभिगोप्ता नृपति: प्रजानांय: किङ्करो वै न पिनष्टि पिष्टम् । स्वधर्ममाराधनमच्युतस्ययदीहमानो विजहात्यघौघम् ॥ २३ ॥

ஹே மகாபாக! அரசன் பிரஜைகளின் தண்டனையளிப்பவனும் காப்பவனும் ஆவான்; அவன் சேவகனாக இருந்தாலும் ‘அரைத்ததை மீண்டும் அரைக்கான்’—அதாவது பயனற்ற செயலைச் செய்யான். அரசன்‑பிரஜை அல்லது ஆண்டவன்‑அடிமை உறவு நிலையற்றதாயினும், தன் ஸ்வதர்மத்தை ஆற்றி அச்யுதனை ஆராதிப்பவன் இவ்வுலகிலேயே பாவக்கூட்டத்தை விட்டு விடுகிறான். ஆகவே கட்டாயமாகக் கூட கடமையில் ஈடுபடுத்தப்பட்டால், தர்மாசரணத்தால் பாவம் குறையும்।

Verse 24

तन्मे भवान्नरदेवाभिमान-मदेन तुच्छीकृतसत्तमस्य । कृषीष्ट मैत्रीद‍ृशमार्तबन्धोयथा तरे सदवध्यानमंह: ॥ २४ ॥

உமது சொற்கள் எனக்கு முரண்படுவது போலத் தோன்றுகிறது. ஓ துன்புற்றோரின் நண்பனே! அரச உடலின் பொய்மரியாதை‑மதத்தால் நான் உம்மை இகழ்ந்து பெரும் அபராதம் செய்தேன். ஆகவே காரணமற்ற கருணையால் என்மேல் நட்புநோக்கை அருள்வீராக; அப்படிச் செய்தால் உம்மை அவமதித்ததால் எழுந்த பாவமெனும் துன்பத்திலிருந்து நான் கடந்து விடுவேன்।

Verse 25

न विक्रिया विश्वसुहृत्सखस्यसाम्येन वीताभिमतेस्तवापि । महद्विमानात् स्वकृताद्धि माद‍ृङ्नङ्‌क्ष्यत्यदूरादपि शूलपाणि: ॥ २५ ॥

ஓ பிரபுவே! எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் சுஹ்ருத் ஆன பரமபுருஷனின் நண்பன் நீர்; ஆகவே நீர் அனைவரிடமும் சமநோக்குடையவர், தேகஅபிமானமற்றவர். என் அவமதிப்பால் உமக்கு லாபமோ நஷ்டமோ இல்லை; நீர் உறுதியான தீர்மானத்தில் நிலைத்தவர். ஆனால் என் செய்த இந்தப் பெரும் அபராதத்தால், நான் சூலபாணி சிவனைப் போல வலிமையுடையவனாக இருந்தாலும், வைஷ்ணவ பாதாபராதத்தால் விரைவில் அழிவேன்।