Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 5
Purukutsa’s Rasātala Victory; Triśaṅku and Hariścandra; Rohita and Śunaḥśepha
तस्य सत्यव्रत: पुत्रस्त्रिशङ्कुरिति विश्रुत: । प्राप्तश्चाण्डालतां शापाद् गुरो: कौशिकतेजसा ॥ ५ ॥ सशरीरो गत: स्वर्गमद्यापि दिवि दृश्यते । पातितोऽवाक् शिरा देवैस्तेनैव स्तम्भितो बलात् ॥ ६ ॥
tasya satyavrataḥ putras triśaṅkur iti viśrutaḥ prāptaś cāṇḍālatāṁ śāpād guroḥ kauśika-tejasā
திரிபந்தனனின் மகன் சத்தியவ்ரதன் ‘திரிசங்கு’ எனப் புகழ்பெற்றான். குருவின் சாபத்தால் அவன் சாண்டால நிலையை அடைந்தான்; பின்னர் கௌசிகன் (விச்வாமித்ரன்) தேஜஸால் உடலோடு சொர்க்கம் சென்றான். தேவர்கள் அவனை கீழே தள்ளினாலும், விச்வாமித்ரன் வலிமையால் முழுதும் விழவில்லை; இன்றும் தலைகீழாக வானில் தொங்கிக் காணப்படுகிறான்.
FAQs
Triśaṅku is Satyavrata, a king in the solar dynasty, who became famous for the extraordinary events surrounding his fall and later attempt to reach heaven.
This verse states that he attained the condition of a caṇḍāla due to the curse of his spiritual master, empowered by the ascetic potency associated with Kauśika (Viśvāmitra).
The verse highlights the seriousness of guru-related offenses and the principle that actions and disrespect toward sacred authority can bring swift karmic consequences.