Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 52
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
एकस्तपस्व्यहमथाम्भसि मत्स्यसङ्गात् पञ्चाशदासमुत पञ्चसहस्रसर्ग: । नान्तं व्रजाम्युभयकृत्यमनोरथानां मायागुणैर्हृतमतिर्विषयेऽर्थभाव: ॥ ५२ ॥
ekas tapasvy aham athāmbhasi matsya-saṅgāt pañcāśad āsam uta pañca-sahasra-sargaḥ nāntaṁ vrajāmy ubhaya-kṛtya-manorathānāṁ māyā-guṇair hṛta-matir viṣaye ’rtha-bhāvaḥ
ஆரம்பத்தில் நான் தனியாக யோகத் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தேன்; பின்னர் மீன்களின் மைதுனச் சங்கத்தால் திருமண ஆசை எழுந்தது. அதன் பின் ஐம்பது மனைவிகளின் கணவனாகி, ஒவ்வொருத்தியிலும் நூறு நூறு மகன்களைப் பெற்றேன்; இவ்வாறு என் குடும்பம் ஐயாயிரமாக வளர்ந்தது. மாயையின் குணங்கள் என் புத்தியை கவர்ந்து, விஷய இன்பமே இன்பம் என எண்ணினேன்; ஆகவே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் என் போக ஆசைகளுக்கு முடிவில்லை।
FAQs
This verse warns that even a tapasvī can become bound when association awakens desire; māyā’s modes then steal discernment and make sense-objects appear supremely meaningful.
It is a vivid example showing how seemingly small contact can trigger deep entanglement—desire multiplies, time is consumed, and one forgets the true spiritual aim.
Choose uplifting association, limit sense-driven inputs, and regularly re-anchor the mind in bhakti practices so that māyā does not redirect life into endless plans and cravings.