Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 31
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
कं धास्यति कुमारोऽयं स्तन्ये रोरूयते भृशम् । मां धाता वत्स मा रोदीरितीन्द्रो देशिनीमदात् ॥ ३१ ॥
kaṁ dhāsyati kumāro ’yaṁ stanye rorūyate bhṛśam māṁ dhātā vatsa mā rodīr itīndro deśinīm adāt
அந்தக் குழந்தை பால் வேண்டி மிகுந்து அழுதது; பிராமணர்கள் வருந்தி “இவனை யார் பாலூட்டுவர்?” என்றனர். அப்போது யாகத்தில் பூஜிக்கப்பட்ட இந்திரன் வந்து குழந்தையை ஆற்றுவித்து, தன் சுட்டுவிரலை அதன் வாயில் வைத்து—“அழாதே; என்னையே அருந்து” என்றான்।
FAQs
This verse shows Indra arranging care for a crying infant, illustrating that higher powers may facilitate protection and nourishment when a child is helpless.
Seeing the infant crying for breast-milk and lacking immediate maternal nursing, Indra ensured the child’s survival by appointing a caretaker.
Care for the vulnerable—especially children—should be treated as sacred duty; when we become instruments of protection and support, we align with dharma.