Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 57
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
சிவன் கூறினார்—நான், சனத்குமாரர், நாரதர், வணங்கத்தக்க பிரம்மா, கபிலர், அபாந்தரதமர் (வ்யாசர்), தேவலர், தர்மராஜர், ஆசுரி, மரீசி முதலிய সিদ্ধர்கள்—நாம் அனைவரும் கடந்த, நிகழ், எதிர் காலங்களை அறிந்தவர்களே; ஆயினும் பகவானின் மாயையால் மூடப்பட்டதால் அந்த மாயையின் விரிவை உணர இயலாது. உலகேசுவரனின் இந்த ஆயுதம் (சுதர்சனம்) எங்களுக்கும் தாங்கமுடியாதது; ஆகவே நீ அந்த பரம புருஷன் விஷ்ணுவைச் சரணடை—ஹரி உனக்கு நன்மை அருள்வார்।
FAQs
They are renowned divine sages and teachers; this verse lists them as exalted authorities being referenced together in the narrative.
To emphasize the stature and collective authority of those being cited—figures known for spiritual realization and guidance.
It encourages humility and reliance on bona fide spiritual wisdom rather than pride in one’s own limited understanding.