Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 34
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् । पय:शीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम् ॥ ३३ ॥ प्राहिणोत् साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् । भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम् ॥ ३४ ॥ लब्धकामैरनुज्ञात: पारणायोपचक्रमे । तस्य तर्ह्यतिथि: साक्षाद् दुर्वास भगवानभूत् ॥ ३५ ॥
gavāṁ rukma-viṣāṇīnāṁ rūpyāṅghrīṇāṁ suvāsasām payaḥśīla-vayo-rūpa- vatsopaskara-sampadām
பின்னர் மகாராஜா அம்பரீஷர் தம் இல்லத்திற்கு வந்த எல்லா விருந்தினர்களையும், குறிப்பாக சாதுப் பிராமணர்களையும், திருப்திப்படுத்தினார். பொன்னால் மூடப்பட்ட கொம்புகளும் வெள்ளியால் மூடப்பட்ட குளம்புகளும் உடைய, நல்ல ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பால் நிறைந்த மடிகளைக் கொண்ட, மென்மையான குணமுடைய, இளமைமிகு அழகிய, கன்றுகளுடன் கூடிய பசுக்களை அறுபது கோடி தானமாக அளித்தார். அதன் பின் முதலில் பிராமணர்களுக்கு மிகச் சிறந்த சுவையான அன்னத்தை விருந்து வைத்தார்; அவர்கள் திருப்தியடைந்து அனுமதி அளித்ததும், ஏகாதசி விரதத்தின் பாரணத்தை செய்யத் தொடங்கும் தருணத்தில், அழைக்கப்படாத விருந்தினராக சాక్షாத் துர்வாச முனிவர் அங்கே தோன்றினார்.
FAQs
This verse describes ideal dāna: well-cared-for, valuable cows—adorned and complete with calves and accessories—given as a sacred gift in a dharmic sacrifice.
In the narrative he is completing a religious observance and yajña; his charity expresses devotion, gratitude, and support of qualified brāhmaṇas as part of Vedic dharma.
Give thoughtfully: offer meaningful, high-quality support to worthy causes and spiritually grounded teachers, with a devotional intention rather than show.