Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 2
Śrāddhadeva Manu’s Sons: Pṛṣadhra’s Curse and Renunciation; Genealogies of Nariṣyanta and Diṣṭa
ततोऽयजन्मनुर्देवमपत्यार्थं हरिं प्रभुम् । इक्ष्वाकुपूर्वजान् पुत्रान्लेभे स्वसदृशान् दश ॥ २ ॥
tato ’yajan manur devam apatyārthaṁ hariṁ prabhum ikṣvāku-pūrvajān putrān lebhe sva-sadṛśān daśa
பின்னர் சந்தானப் பேறுக்காக மனு ஸ்ராத்ததேவர் தேவர்களின் ஆண்டவனும் பரம்பொருளுமான ஹரியை வழிபட்டார். அதனால் தன்னைப் போன்ற பத்து புதல்வர்கள் பெற்றார்; அவர்களில் இக்ஷ்வாகு மூத்தவன்.
FAQs
This verse says Manu worshiped Lord Hari with the desire for offspring, and by the Lord’s grace he received ten sons—showing that sincere devotion and divine sanction are central to blessings like progeny.
In the narrative of dynasties, Manu’s worship of Hari establishes that even royal lineages and their continuity depend on the Supreme Lord’s mercy, not merely human effort.
Offer one’s goals to the Lord through prayer and worship, recognizing results as grace; pursue responsibilities (like family life) with dharma, humility, and dependence on the Divine.