Adhyaya 9
Avadhūta’s Further Teachers: Detachment, Solitude, One-Pointed Meditation, and the Lord as Āśraya
அவதூத பிராமணர் யது அரசனுக்கு உபதேசத்தைத் தொடர்ந்தபடி, ‘பிரிய’மான பௌதிகப் பொருட்களில் ஆசை தவிர்க்க முடியாத துயரத்தைத் தரும்; துறப்பு அச்சமின்மையும் ஆனந்தமும் அளிக்கும் என விளக்குகிறார். இயற்கை-ஆசிரியர்களால் துறவறத்தை எடுத்துரைக்கிறார்—இறைச்சியைப் பிடித்துக் கொண்ட கழுகு அதை விட்டவுடன் நிம்மதி அடைகிறது; வளையல்களின் சிணுங்கலில் இளம்பெண் தனிமையும் குறைந்த சங்கமும் நன்மை எனக் கற்பிக்கிறாள்; அம்பு செய்யும் கலைஞனின் முழுமையான லயம் யோகத்தின் ஒருமுகத் தியானத்திற்கு மாதிரி; பாம்பு பிறர் கட்டிய வீடுகளில் வாழ்ந்து அபரிக்ரஹத்தைச் சொல்கிறது. பின்னர் தத்துவம்—பிரளயத்தில் ஒரே ஆதாரம் நாராயணன்; காலம் அவரின் சக்தி; பிரதானம்/மகத்தத்துவம் வெளிப்பாட்டின் அடித்தளம்; சிலந்தி உவமையால் ஸர்க-நிரோதம் விளக்கப்படுகிறது. வண்டு-பூச்சி நியாயம் மூலம் இடையறாத தியானம் அடுத்த நிலையை உருவாக்கும் என கூறப்படுகிறது. உடலையும் விரக்திக்கான ஆசிரியன் எனக் கூறி, இந்திரியத் தொல்லையிலிருந்து எச்சரித்து, அரிய மனித வாழ்வை விரைவில் பரிபூரணத்திற்குப் பயன்படுத்துமாறு அறிவுறுத்துகிறார். முடிவில் யது மாற்றமடைந்து, அவதூதர் புறப்படுகிறார்; தொடர்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் உத்தவ உபதேசம் முன்னேறுகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीब्राह्मण उवाच परिग्रहो हि दु:खाय यद् यत्प्रियतमं नृणाम् । अनन्तं सुखमाप्नोति तद् विद्वान् यस्त्वकिञ्चन: ॥ १ ॥
புனித பிராமணர் கூறினார்: மனிதருக்கு மிகப் பிரியமானவற்றின் பற்றும் உரிமை உணர்வும் துயரத்திற்கே காரணம். இதை அறிந்து மமதை-ஆசையை விட்ட ஞானி அளவற்ற இன்பம் அடைகிறான்।
Verse 2
सामिषं कुररं जघ्नुर्बलिनोऽन्ये निरामिषा: । तदामिषं परित्यज्य स सुखं समविन्दत ॥ २ ॥
இறைச்சி வைத்திருந்த ஒரு கழுகை, வேட்டையில்லாத பலமான கழுகுகள் தாக்கின. உயிர் ஆபத்தில் அது இறைச்சியை விட்டவுடன், உண்மையான இன்பத்தை அடைந்தது।
Verse 3
न मे मानापमानौ स्तो न चिन्ता गेहपुत्रिणाम् । आत्मक्रीड आत्मरतिर्विचरामीह बालवत् ॥ ३ ॥
எனக்கு மானமும் அவமானமும் இல்லை; வீடு, பிள்ளைகள் பற்றிய கவலையும் இல்லை. நான் ஆத்மாவில் விளையாடி, ஆத்மாவில் மகிழ்கிறேன்; ஆகவே குழந்தைபோல் உலகில் அலைகிறேன்।
Verse 4
द्वावेव चिन्तया मुक्तौ परमानन्द आप्लुतौ । यो विमुग्धो जडो बालो यो गुणेभ्य: परं गत: ॥ ४ ॥
இந்த உலகில் இரண்டு வகையினரே கவலையின்றி பேரானந்தத்தில் மூழ்குவர்: ஒருவர் மயக்கமுற்ற, மந்தமான, குழந்தைபோன்ற மூடன்; மற்றொருவர் மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேஸ்வரனை அடைந்தவன்।
Verse 5
क्वचित् कुमारी त्वात्मानं वृणानान् गृहमागतान् । स्वयं तानर्हयामास क्वापि यातेषु बन्धुषु ॥ ५ ॥
ஒரு முறை திருமண வயதுடைய இளம்பெண் வீட்டில் தனியாக இருந்தாள்; அன்று அவளுடைய பெற்றோரும் உறவினரும் வேறு இடத்திற்குச் சென்றிருந்தனர். அப்போது அவளை மணம் செய்ய விரும்பி சில ஆண்கள் வீட்டிற்கு வந்தனர். அவள் அவர்களை உரிய மரியாதையுடன் விருந்தோம்பினாள்.
Verse 6
तेषामभ्यवहारार्थं शालीन् रहसि पार्थिव । अवघ्नन्त्या: प्रकोष्ठस्थाश्चक्रु: शङ्खा: स्वनं महत् ॥ ६ ॥
விருந்தினர்கள் உண்ணுவதற்காக அவள் தனிமையில் அரிசி இடிக்கத் தொடங்கினாள். இடிக்கும் போது அவளுடைய கைகளிலிருந்த சங்க வளையல்கள் ஒன்றோடொன்று மோதித் திடீரென பெரிய ஒலி எழுப்பின.
Verse 7
सा तज्जुगुप्सितं मत्वा महती व्रीडिता तत: । बभञ्जैकैकश: शङ्खान् द्वौ द्वौ पाण्योरशेषयत् ॥ ७ ॥
அந்த ஒலியை அவள் அசிங்கமாகக் கருதி மிகுந்த வெட்கமடைந்தாள். புத்திசாலியான அந்த இளம்பெண் சங்க வளையல்களை ஒன்றொன்றாக உடைத்து, இரு மணிக்கட்டிலும் இரண்டு இரண்டு மட்டும் வைத்தாள்.
Verse 8
उभयोरप्यभूद् घोषो ह्यवघ्नन्त्या: स्वशङ्खयो: । तत्राप्येकं निरभिददेकस्मान्नाभवद् ध्वनि: ॥ ८ ॥
அதற்குப் பிறகும் அரிசி இடிக்கும் போது ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் இருந்த இரண்டு வளையல்கள் மோதிச் சத்தம் செய்தன. ஆகவே அவள் ஒவ்வொரு கையிலிருந்தும் ஒன்றை அகற்றினாள்; ஒவ்வொரு மணிக்கட்டிலும் ஒன்று மட்டும் இருந்தபோது இனி எந்த ஒலியும் இல்லை.
Verse 9
अन्वशिक्षमिमं तस्या उपदेशमरिन्दम । लोकाननुचरन्नेतान् लोकतत्त्वविवित्सया ॥ ९ ॥
எதிரியை அடக்கும் வீரனே! உலகத்தின் இயல்பை அறிய விரும்பி நான் இவ்வுலகமெங்கும் சுற்றித் திரிகிறேன்; அப்படிச் சுற்றியபோது அந்த இளம்பெண்ணின் இந்த உபதேசத்தை நான் நேரில் கண்டு கற்றேன்.
Verse 10
वासे बहूनां कलहो भवेद् वार्ता द्वयोरपि । एक एव वसेत्तस्मात् कुमार्या इव कङ्कण: ॥ १० ॥
பலர் ஒரே இடத்தில் வாழ்ந்தால் நிச்சயமாகச் சண்டை உண்டாகும்; இருவர் மட்டும் இருந்தாலும் வீண் பேச்சும் முரண்பாடும் வரும். ஆகவே கலகத்தைத் தவிர்க்க ஒருவன் தனியாக வாழ வேண்டும்—கன்னியின் வளையல் போல.
Verse 11
मन एकत्र संयुञ्ज्याज्जितश्वासो जितासन: । वैराग्याभ्यासयोगेन ध्रियमाणमतन्द्रित: ॥ ११ ॥
ஆசனத்தில் தேர்ச்சி பெற்று, சுவாசத்தை அடக்கி, மனத்தை ஒரே இடத்தில் இணைக்க வேண்டும். வைராக்யமும் ஒழுங்கான யோகப் பயிற்சியும் கொண்டு, சோர்வின்றி மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
Verse 12
यस्मिन् मनो लब्धपदं यदेत- च्छनै: शनैर्मुञ्चति कर्मरेणून् । सत्त्वेन वृद्धेन रजस्तमश्च विधूय निर्वाणमुपैत्यनिन्धनम् ॥ १२ ॥
மனம் பரம பகவானில் நிலைபெற்ற இடத்தை அடைந்தால், அது மெதுவாகக் கர்மத்தின் தூசியை விட்டு விடுகிறது. சத்துவம் வளர்ந்தால் ரஜஸ், தமஸ் நீங்கும்; பின்னர் சத்துவத்தையும் தாண்டி, எரிபொருளற்ற நிர்வாண நிலையை படிப்படியாக அடைகிறது.
Verse 13
तदैवमात्मन्यवरुद्धचित्तो न वेद किञ्चिद् बहिरन्तरं वा । यथेषुकारो नृपतिं व्रजन्त- मिषौ गतात्मा न ददर्श पार्श्वे ॥ १३ ॥
இவ்வாறு சித்தம் ஆத்மத்தில் (பரம சத்தியத்தில்) முற்றிலும் அடங்கியவன், உள்ளும் புறமும் என்ற இருமையைக் காணான். அம்பு செய்பவன் அம்பில் முழுகி, அருகே சென்ற அரசனையும் கவனிக்காதது போல.
Verse 14
एकचार्यनिकेत: स्यादप्रमत्तो गुहाशय: । अलक्ष्यमाण आचारैर्मुनिरेकोऽल्पभाषण: ॥ १४ ॥
ஒரு முனிவன் தனியேச் செல்ல வேண்டும்; நிலையான இல்லம் இன்றி இருக்க வேண்டும். எச்சரிக்கையுடன் ஒதுக்கிடத்தில் இருந்து, பிறர் அறியாதபடி நடக்க வேண்டும். துணையின்றி நடந்து, தேவைக்கு மேல் பேசக்கூடாது.
Verse 15
गृहारम्भो हि दु:खाय विफलश्चाध्रुवात्मन: । सर्प: परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखमेधते ॥ १५ ॥
நிலையற்ற உடலில் வாழும் மனிதன் இன்பமான இல்லம் அமைக்க முயன்றால் அது துயரமும் பயனற்றதுமாகிறது. ஆனால் பாம்பு பிறர் கட்டிய வீட்டில் புகுந்து இன்பமாக வளர்கிறது.
Verse 16
एको नारायणो देव: पूर्वसृष्टं स्वमायया । संहृत्य कालकलया कल्पान्त इदमीश्वर: । एक एवाद्वितीयोऽभूदात्माधारोऽखिलाश्रय: ॥ १६ ॥
ஒரே நாராயணனே எல்லா ஜீவர்களுக்கும் ஆராத்ய தேவன். அவர் தன் மாயையால் உலகை படைத்து, கல்பாந்தத்தில் கால-சக்தியால் அனைத்தையும் அழித்து, பிரபஞ்சமும் ஜீவர்களும் தன்னுள்ளே லயிக்கச் செய்கிறார். அப்போது அவர் அத்விதீயனாய், அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பரமாத்மாவாய் தனியே நிலைகொள்கிறார்.
Verse 17
कालेनात्मानुभावेन साम्यं नीतासु शक्तिषु । सत्त्वादिष्वादिपुरुष: प्रधानपुरुषेश्वर: ॥ १७ ॥ परावराणां परम आस्ते कैवल्यसंज्ञित: । केवलानुभवानन्दसन्दोहो निरुपाधिक: ॥ १८ ॥
பகவான் தம் சக்தியை காலமாக வெளிப்படுத்தி, சத்த்வம் முதலிய குண-சக்திகளை சமநிலைக்குக் கொண்டு வரும்போது, அவர் பிரதானம் எனும் நடுநிலைப் பிரகிருதியின் மற்றும் ஜீவர்களின் பரம கட்டுப்பாட்டாளராக நிலைகொள்கிறார். முக்தர்கள், தேவர்கள், பந்தப்பட்டோர் உட்பட அனைவருக்கும் அவர் பரம ஆராத்யன்; அவர் உபாதியற்றவன், தம் திவ்ய ரூப தரிசனத்தால் அனுபவிக்கப்படும் தூய ஆனந்தத்தின் முழுத் தொகுதியே அவர்—இதுவே கைவல்யம், முழு விடுதலை.
Verse 18
कालेनात्मानुभावेन साम्यं नीतासु शक्तिषु । सत्त्वादिष्वादिपुरुष: प्रधानपुरुषेश्वर: ॥ १७ ॥ परावराणां परम आस्ते कैवल्यसंज्ञित: । केवलानुभवानन्दसन्दोहो निरुपाधिक: ॥ १८ ॥
பகவான் தம் சக்தியை காலமாக வெளிப்படுத்தி, சத்த்வம் முதலிய குண-சக்திகளை சமநிலைக்குக் கொண்டு வரும்போது, அவர் பிரதானம் எனும் நடுநிலைப் பிரகிருதியின் மற்றும் ஜீவர்களின் பரம கட்டுப்பாட்டாளராக நிலைகொள்கிறார். முக்தர்கள், தேவர்கள், பந்தப்பட்டோர் உட்பட அனைவருக்கும் அவர் பரம ஆராத்யன்; அவர் உபாதியற்றவன், தம் திவ்ய ரூப தரிசனத்தால் அனுபவிக்கப்படும் தூய ஆனந்தத்தின் முழுத் தொகுதியே அவர்—இதுவே கைவல்யம், முழு விடுதலை.
Verse 19
केवलात्मानुभावेन स्वमायां त्रिगुणात्मिकाम् । सङ्क्षोभयन् सृजत्यादौ तया सूत्रमरिन्दम ॥ १९ ॥
எதிரிகளை அடக்கும் வீரனே! படைப்பின் தொடக்கத்தில் பகவான் தம் சக்தியை காலமாக விரித்து, முக்குணமயமான மாயையை அசைத்து, அதன்மூலம் சூத்திர ரூபமான மகத்தத்துவத்தை உருவாக்குகிறார்.
Verse 20
तामाहुस्त्रिगुणव्यक्तिं सृजन्तीं विश्वतोमुखम् । यस्मिन् प्रोतमिदं विश्वं येन संसरते पुमान् ॥ २० ॥
மகாரிஷிகள் கூறுவர்—மூன்று குணங்களின் வெளிப்பட்ட ஆதார சக்தியாக இருந்து, எல்லாதிசைகளிலும் முகமுடைய பல்வகை உலகை வெளிப்படுத்துவது ‘சூத்திரம்’ அல்லது ‘மஹத்தத்த்வம்’ எனப்படும். இவ்வுலகம் அதிலே நெய்யப்பட்டு உள்ளது; அதன் சக்தியால் ஜீவன் சம்சாரத்தில் சுழல்கிறான்.
Verse 21
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णां सन्तत्य वक्त्रत: । तया विहृत्य भूयस्तां ग्रसत्येवं महेश्वर: ॥ २१ ॥
சிலந்தி தன் உள்ளத்திலிருந்து நூலை வாயால் விரித்து, சில காலம் அதில் விளையாடி, இறுதியில் அதை மீண்டும் விழுங்குவது போல, பரமபுருஷன் தன் உள்ளேயுள்ள தன்சக்தியை விரிவாக்குகிறார். அவர் பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டின் வலைப்பின்னலை காட்டி, தன் நோக்கத்திற்கேற்ப பயன்படுத்தி, இறுதியில் அதை முழுவதும் தன்னுள்ளே இழுத்துக் கொள்கிறார்.
Verse 22
यत्र यत्र मनो देही धारयेत् सकलं धिया । स्नेहाद् द्वेषाद् भयाद् वापि याति तत्तत्स्वरूपताम् ॥ २२ ॥
அன்பாலோ, வெறுப்பாலோ, பயத்தாலோ—உடலுடைய ஜீவன் புத்தியுடன் முழு ஒருமுகத்துடன் எந்த ஒரு வடிவில் மனதை நிலைநிறுத்தினாலும், அவன் நிச்சயமாக அதே வடிவை அடைகிறான்; எதைத் தியானிக்கிறானோ அதுவாகவே ஆகிறான்.
Verse 23
कीट: पेशस्कृतं ध्यायन् कुड्यां तेन प्रवेशित: । याति तत्सात्मतां राजन् पूर्वरूपमसन्त्यजन् ॥ २३ ॥
ஓ அரசே, ஒரு குளவி பலவீனமான பூச்சியைத் தன் கூண்டுக்குள் தள்ளி அடைத்தது போல. பயத்தால் அந்தப் பூச்சி இடையறாது தன் பிடிப்பாளனையே தியானித்தது; உடலை விடாமலேயே மெதுவாக குளவியின் நிலையை அடைந்தது. ஆகவே நிலையான ஒருமுகத்திற்கேற்பவே நிலை கிடைக்கிறது.
Verse 24
एवं गुरुभ्य एतेभ्य एषा मे शिक्षिता मति: । स्वात्मोपशिक्षितां बुद्धिं शृणु मे वदत: प्रभो ॥ २४ ॥
ஓ பிரபுவே (அரசே), இவ்வெல்லா குருமார்களிடமிருந்து நான் இந்த ஞானத்தைப் பெற்றேன். இப்போது என் சொற்களை கேளுங்கள்—என் உடலே எனக்குக் கற்றுத்தந்த அந்த சுய-போதித்த புத்தியை நான் உமக்கு விளக்குகிறேன்.
Verse 25
देहो गुरुर्मम विरक्तिविवेकहेतु- र्बिभ्रत् स्म सत्त्वनिधनं सततार्त्युदर्कम् । तत्त्वान्यनेन विमृशामि यथा तथापि पारक्यमित्यवसितो विचराम्यसङ्ग: ॥ २५ ॥
இந்த உடலே எனக்கு குருவாகும்; இது வைராக்யமும் விவேகமும் கற்பிக்கிறது. பிறப்பு-அழிவு விதிக்குட்பட்ட இதன் முடிவு எப்போதும் துயரமே. ஆகவே உடலைக் கொண்டு தத்துவம் ஆராய்ந்தாலும், இறுதியில் இது பிறரால் உண்ணப்படும் என நினைத்து, பற்றின்றி நான் உலகில் நடமாடுகிறேன்.
Verse 26
जायात्मजार्थपशुभृत्यगृहाप्तवर्गान् पुष्णाति यत्प्रियचिकीर्षया वितन्वन् । स्वान्ते सकृच्छ्रमवरुद्धधन: स देह: सृष्ट्वास्य बीजमवसीदति वृक्षधर्म: ॥ २६ ॥
உடல்பற்றுள்ளவன் மனைவி, பிள்ளைகள், செல்வம், கால்நடை, பணியாளர், வீடு, உறவினர், நண்பர்கள் முதலியவற்றை வளர்த்தும் காத்தும் கொள்ள பெரும் பாடுபட்டு பணம் சேர்க்கிறான்—இவை அனைத்தும் உடல் இன்பத்திற்கே. ஆனால் இறுதியில் அந்த உடலே மரம்போல் விதையை உண்டாக்கி, சேர்த்த கர்மமே அடுத்த உடலின் விதையாக வெளிப்பட்டு, பின்னர் வீழ்ந்து அழிகிறது.
Verse 27
जिह्वैकतोऽमुमपकर्षति कर्हि तर्षा शिश्नोऽन्यतस्त्वगुदरं श्रवणं कुतश्चित् । घ्राणोऽन्यतश्चपलदृक् क्व च कर्मशक्ति- र्बह्व्य: सपत्न्य इव गेहपतिं लुनन्ति ॥ २७ ॥
பல மனைவியுள்ளவன் அவர்களால் இழுக்கப்பட்டு தொந்தரவு அடைவதுபோல், பொருள் இంద్రியங்கள் பந்தப்பட்ட ஜீவனை பல திசைகளில் இழுக்கின்றன. நாக்கு சுவையான உணவுக்காக இழுக்கிறது; தாகம் பானத்திற்காக; பாலுறுப்பு திருப்திக்காக; தோல் மென்மையான தொடுதலுக்காக; வயிறு நிரம்பும் வரை வற்புறுத்துகிறது; காதுகள் இனிய ஒலிக்காக; மூக்கு நறுமணத்திற்காக; சஞ்சலக் கண்கள் அழகிய காட்சிக்காக கூச்சலிடுகின்றன. இவ்வாறு இంద్రியங்கள் ஜீவனை பல வழிகளில் இழுக்கின்றன.
Verse 28
सृष्ट्वा पुराणि विविधान्यजयात्मशक्त्या वृक्षान् सरीसृपपशून् खगदन्दशूकान् । तैस्तैरतुष्टहृदय: पुरुषं विधाय ब्रह्मावलोकधिषणं मुदमाप देव: ॥ २८ ॥
பரமபுருஷன் தன் அஜேய மாயா-சக்தியை விரித்து மரங்கள், ஊர்வன, மிருகங்கள், பறவைகள், பாம்புகள் முதலிய எண்ணற்ற யோனிகளைப் படைத்தார்; ஆனால் உள்ளம் திருப்தியடையவில்லை. பின்னர் பரப்ரம்மத்தை உணரத் தக்க புத்தியுள்ள மனித வாழ்வை உருவாக்கினார்; அப்போது பகவான் மகிழ்ந்தார்.
Verse 29
लब्ध्वा सुदुर्लभमिदं बहुसम्भवान्ते मानुष्यमर्थदमनित्यमपीह धीर: । तूर्णं यतेत न पतेदनुमृत्यु याव- न्नि:श्रेयसाय विषय: खलु सर्वत: स्यात् ॥ २९ ॥
பல பிறப்பு-இறப்புகளின் முடிவில் இந்த அரிதான மனித உடல் கிடைக்கிறது. இது நிலையற்றதாயினும் பரம நன்மை—மோட்சமும் பகவத்-பக்தியும்—அடைய வாய்ப்பளிக்கிறது. ஆகவே மரணத்திற்குட்பட்ட இந்த உடல் வீழ்வதற்கு முன்பே, விவேகமுள்ளவன் விரைவாக பரம சிரேயஸிற்காக முயல வேண்டும்; ஏனெனில் இன்பவிஷயங்கள் கீழ் யோனிகளிலும் கிடைக்கும், ஆனால் கிருஷ்ண-சைதன்யம் மனித வாழ்விலேயே சாத்தியம்.
Verse 30
एवं सञ्जातवैराग्यो विज्ञानालोक आत्मनि । विचरामि महीमेतां मुक्तसङ्गोऽनहङ्कृत: ॥ ३० ॥
குருமாரிடமிருந்து கற்றுத் துறவுணர்வு பெற்ற நான், தெய்வ ஞானத்தின் ஒளியில் ஆத்மாவில் நிலைத்து, பற்றும் அகங்காரமும் இன்றி இந்தப் பூமியில் உலாவுகிறேன்।
Verse 31
न ह्येकस्माद् गुरोर्ज्ञानं सुस्थिरं स्यात् सुपुष्कलम् । ब्रह्मैतदद्वितीयं वै गीयते बहुधर्षिभि: ॥ ३१ ॥
ஒரே ஒரு குருவிடமிருந்து அறிவு எப்போதும் உறுதியானதும் முழுமையானதும் ஆகாது; ஏனெனில் இரண்டற்ற பிரம்மத்தையும் முனிவர்கள் பல விதமாகப் பாடி விளக்கியுள்ளனர்।
Verse 32
श्रीभगवानुवाच इत्युक्त्वा स यदुं विप्रस्तमामन्त्र्य गभीरधी: । वन्दित: स्वर्चितो राज्ञा ययौ प्रीतो यथागतम् ॥ ३२ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி, ஆழ்ந்த புத்தியுடைய அந்தப் பிராமணன் யது அரசனை விடைபெற்று, அரசனால் வணங்கப்பட்டும் பூஜிக்கப்பட்டும் உள்ளத்தில் மகிழ்ந்து, வந்தபடியே சென்றான்।
Verse 33
अवधूतवच: श्रुत्वा पूर्वेषां न: स पूर्वज: । सर्वसङ्गविनिर्मुक्त: समचित्तो बभूव ह ॥ ३३ ॥
அவதூதரின் வார்த்தைகளை கேட்டபின், எங்கள் முன்னோர்களின் முன்னோனான புனித யது, எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, சமநிலையில் மனம் நிலைபெற்றான்।
Frequently Asked Questions
The hawk represents the conditioned soul burdened by possessiveness. The “meat” is the object of attachment that attracts hostility, fear, and struggle. When the hawk abandons the object, immediate relief arises—teaching that happiness is not produced by acquisition but by freedom from clinging (tyāga/virakti). In bhakti terms, relinquishing possessive claims makes the heart fit for dependence on Bhagavān rather than on temporary supports.
The girl reduces noisy bracelets until only one remains, symbolizing that social clustering multiplies friction: many people bring quarrel; even two bring distraction and argument. The teaching is not misanthropy but sādhana-priority—minimizing unnecessary association (asaṅga) to protect inner silence, reduce prajalpa (idle talk), and support steady remembrance of the Lord.
The arrow-maker is an illustration of total absorption: he is so focused on straightening an arrow that he does not notice the king passing nearby. The avadhūta uses this to teach ekāgratā—yoga succeeds when the mind is fixed on a single goal, and its highest form is concentration on the Supreme Personality of Godhead, which burns up material desires as guṇas are transcended.
It presents Nārāyaṇa as the independent creator and withdrawer: by His time potency He agitates māyā and produces mahat-tattva; by the same potency He brings guṇas to equilibrium (pradhāna) and withdraws the cosmos into Himself. The spider analogy conveys that the universe expands from the Lord’s own potency, is utilized according to His purpose, and is finally reabsorbed—affirming āśraya as the final ground of reality.
A trapped insect, fearing the wasp, constantly contemplates the wasp and gradually attains a similar state. The principle is that sustained mental fixation shapes one’s destination; therefore, the text urges fixing the mind on Bhagavān. Even negative fixation (fear/hate) has transformative power, but devotional absorption is presented as the purifying and liberating form leading to direct relationship with the Lord.
The chapter states that after many births one attains human life, which uniquely provides intelligence to inquire into the Absolute Truth. Sense enjoyment exists in all species, but Kṛṣṇa consciousness (God-realization) is uniquely accessible in human life. Therefore urgency is stressed: before death arrives, one should strive for the highest perfection—bhakti culminating in mukti as realized shelter in the Lord.