Adhyaya 7
Kṛṣṇa’s Impending Departure; Uddhava’s Surrender; King Yadu and the Avadhūta’s Twenty-Four Gurus (Beginnings)
பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், யாதவ வம்சம் ஒழிக்கப்படவிருப்பதையும், தேவர்கள் அவர் வைகுண்டத்திற்குத் திரும்ப வேண்டி வேண்டுகின்றதையும் குறித்து உத்தவரின் புரிதலை உறுதிப்படுத்துகிறார். பிராமணர்களின் சாபத்தால் யாதவர்கள் உள்நாட்டுக் கலகத்தில் அழிவார்கள் என்றும், ஏழு நாட்களில் துவாரகை வெள்ளத்தில் மூழ்கும் என்றும் முன்கூறுகிறார். கலியுகத்தின் ஆதிக்கத்தை முன்னிட்டு, உத்தவர் புறப்பட வேண்டும்; உறவினரும் சமூக அடையாளமும் பற்றிய பற்றைத் துறக்க வேண்டும்; சமதரிசனத்தை வளர்க்க வேண்டும்; உலகை மாயையாக—நல்லது/கெட்டது என்ற இருமை மயக்கத்தில் தவறாகப் பிடித்துக் கொள்ளப்படும் நிலையற்ற பொருள்களாக—காண வேண்டும் என்று உபதேசிக்கிறார். உத்தவர் தன் தேகாபிமானப் பந்தத்தை ஒப்புக்கொண்டு எளிய வைராக்ய வழியை வேண்டி, பரிபூரண குருவாக ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடமே சரணடைகிறார். பின்னர், சில சமயம் தன் கூர்மையான புத்தியே குருவாகக் கற்றுத் தரும் என்ற மாதிரி போதனையைத் தொடங்கி, அரசன் யது ஒரு அவதூத பிராமணனைச் சந்தித்த வரலாற்றுக் கதைக்குள் பிரவேசிக்கிறார். அவதூதன் இயற்கையிலும் சமூகத்திலும் உள்ள இருபத்திநான்கு குருக்களிடமிருந்து கற்றேன் என்று கூறி, பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், அগ্নி, சந்திரன், சூரியன் முதலியவற்றிலிருந்து பாடங்களைச் சொல்லி, குடும்பப் பற்றின் மிகை அபாயத்தைப் புறாவின் உவமைக் கதையால் எச்சரிக்கிறான். இவ்வத்தியாயம் உத்தவருக்கான இறுதி ஆலோசனையையும் அவதூதனின் விரிவான போதனையையும் இணைக்கும் பாலமாக அமைகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीभगवानुवाच । यद् āt्था मां महाभाग तच्चिकīर्षितम् एव मे । ब्रह्मा भवो लोकपालाः स्वर्-वाःसं मे अभिकाङ्क्षिणः ॥ १ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஓ மகாபாக்யமான உத்தவா! நீ என் எண்ணத்தைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தினாய்—யது வம்சத்தைப் பின்வாங்கச் செய்து பூமியின் பாரத்தை நீக்கி நான் வைகுண்டத் தாமத்திற்கு மீள வேண்டும்; ஆகவே பிரம்மா, பவனான சிவன் மற்றும் உலகபாலர்கள் என் ஸ்வதாம வாசத்திற்காக வேண்டுகின்றனர்।
Verse 2
मया निष्पादितं ह्यत्र देवकार्यमशेषत: । यदर्थमवतीर्णोऽहमंशेन ब्रह्मणार्थित: ॥ २ ॥
இங்கே தேவர்களின் காரியத்தை நான் முழுமையாக நிறைவேற்றிவிட்டேன்; பிரம்மாவின் வேண்டுதலால் என் அಂசமான பலதேவருடன் நான் அவதரித்த காரணம் இப்போது நிறைவு பெற்றது।
Verse 3
कुलं वै शापनिर्दग्धं नङ्क्ष्यत्यन्योन्यविग्रहात् । समुद्र: सप्तमे ह्येनां पुरीं च प्लावयिष्यति ॥ ३ ॥
பிராமணர்களின் சாபத்தால் யது குலம் நிச்சயமாக ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிட்டு அழியும்; மேலும் இன்று முதல் ஏழாம் நாளில் கடல் எழுந்து துவாரகா நகரை மூழ்கடிக்கும்।
Verse 4
यर्ह्येवायं मया त्यक्तो लोकोऽयं नष्टमङ्गल: । भविष्यत्यचिरात्साधो कलिनापि निराकृत: ॥ ४ ॥
ஓ சாதுவான உத்தவா! நான் இந்த உலகை விட்டு விலகிய பின், விரைவில் கலியின் ஆட்கொள்ளுதலால் பூமி எல்லா மங்களமும் தர்மமும் இழந்து விடும்।
Verse 5
न वस्तव्यं त्वयैवेह मया त्यक्ते महीतले । जनोऽभद्ररुचिर्भद्र भविष्यति कलौ युगे ॥ ५ ॥
என் அன்பு உத்தவா! நான் இந்த பூமியை விட்டு விலகிய பின் நீ இங்கே தங்கக் கூடாது. ஓ பாவமற்ற பக்தா, கலியுகத்தில் மக்கள் பாவச் செயல்களில் ஆசை கொள்ளுவர்; ஆகவே இங்கே இருக்காதே।
Verse 6
त्वं तु सर्वं परित्यज्य स्नेहं स्वजनबन्धुषु । मय्यावेश्य मन: सम्यक् समदृग् विचरस्व गाम् ॥ ६ ॥
நீ உன் சொந்த நண்பர்-உறவினர்பால் உள்ள பற்றை முழுதும் விட்டுவிட்டு, மனதை நன்கு என்னில் நிலைநிறுத்து; சமநோக்குடன் அனைத்தையும் பார்த்து பூமியெங்கும் சுற்றி நட.
Verse 7
यदिदं मनसा वाचा चक्षुर्भ्यां श्रवणादिभि: । नश्वरं गृह्यमाणं च विद्धि मायामनोमयम् ॥ ७ ॥
அன்பு உத்தவா! மனம், வாக்கு, கண்கள், காதுகள் முதலியவற்றால் நீ உணரும் இந்த உலகம் மாயையால் உருவான நாசமுடையது என்று அறி; புலன்களின் பொருள்கள் அனைத்தும் நிலையற்றவை.
Verse 8
पुंसोऽयुक्तस्य नानार्थो भ्रम: स गुणदोषभाक् । कर्माकर्मविकर्मेति गुणदोषधियो भिदा ॥ ८ ॥
மாயையால் இணங்காத மனமுடையவன் பொருள்களில் பல்வேறு வேறுபட்ட அர்த்தங்களை காண்கிறான்; குண-தோஷ எண்ணத்தில் கட்டுண்டு கர்மம், அகர்மம், விகர்மம் எனச் சிந்திக்கிறான்।
Verse 9
तस्माद् युक्तेन्द्रियग्रामो युक्तचित्त इदम् जगत् । आत्मनीक्षस्व विततमात्मानं मय्यधीश्वरे ॥ ९ ॥
ஆகையால் புலன்களை அடக்கி மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, இந்த உலகமெல்லாம் எங்கும் விரிந்த ஆத்மாவில் நிலைத்துள்ளது எனக் காண்; அந்த ஆத்மாவையும் என்னுள்—பரம அதீஸ்வரனுள்—காண்।
Verse 10
ज्ञानविज्ञानसंयुक्त आत्मभूत: शरीरिणाम् । आत्मानुभवतुष्टात्मा नान्तरायैर्विहन्यसे ॥ १० ॥
வேதங்களின் தீர்மானமான ஞானமும் அதன் நடைமுறை அனுபவமும் உடையவனாய், நீ உடலுடையோரின் ஆத்மஸ்வரூபத்தை உணர்வாய்; ஆத்மானுபவத்தில் திருப்தியடைந்த மனத்துடன் எந்த இடையூறும் உன்னைத் தடுக்காது।
Verse 11
दोषबुद्ध्योभयातीतो निषेधान्न निवर्तते । गुणबुद्ध्या च विहितं न करोति यथार्भक: ॥ ११ ॥
குண-தோஷ இருமை எண்ணத்தைத் தாண்டியவன் தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடான்; ‘குணம்’ எனக் கணக்கிட்டு விதிக்கப்பட்ட செயலையும் செய்யான்—குற்றமற்ற குழந்தைபோல் இயல்பாக தர்மப்படி நடக்கிறான்।
Verse 12
सर्वभूतसुहृच्छान्तो ज्ञानविज्ञाननिश्चय: । पश्यन् मदात्मकं विश्वं न विपद्येत वै पुन: ॥ १२ ॥
அனைத்து உயிர்களுக்கும் நல்வாழ்த்துநராக, அமைதியுடன், ஞானமும் அனுபவஞானமும் உறுதியாக உடையவன், இந்தப் பிரபஞ்சமெல்லாம் என்னுடையதே எனக் காண்கிறான்; அத்தகைய பக்தன் மீண்டும் வீழ்ச்சி அடையான்।
Verse 13
श्रीशुक उवाच इत्यादिष्टो भगवता महाभागवतो नृप । उद्धव: प्रणिपत्याह तत्त्वंजिज्ञासुरच्युतम् ॥ १३ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—ஓ அரசே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தமது பரம பக்தன் உத்தவனுக்கு இவ்வாறு உபதேசித்தார். தத்துவத்தை அறிய விரும்பிய உத்தவன் அச்யுதனை வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான்।
Verse 14
श्रीउद्धव उवाच योगेश योगविन्यास योगात्मन् योगसम्भव । नि:श्रेयसाय मे प्रोक्तस्त्याग: सन्न्यासलक्षण: ॥ १४ ॥
ஸ்ரீஉத்தவன் கூறினான்—ஓ யோகேசா! யோகத்தின் அமைப்பை நடத்துபவனே, யோகஸ்வரூபனே, யோகசித்திகளின் மூலமே! என் பரம நன்மைக்காக சந்நியாச இலக்கணமான த்யாகத்தின் முறையை நீர் விளக்கியீர்।
Verse 15
त्यागोऽयं दुष्करो भूमन् कामानां विषयात्मभि: । सुतरां त्वयि सर्वात्मन्नभक्तैरिति मे मति: ॥ १५ ॥
ஓ பூமன்! இன்பவிஷயங்களில் மூழ்கிய காமிகளுக்கு, மேலும் குறிப்பாக ஓ சர்வாத்மா, உம்மீது பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு இந்தத் த்யாகம் மிகக் கடினம்—இதுவே என் கருத்து।
Verse 16
सोऽहं ममाहमिति मूढमतिर्विगाढ- स्त्वन्मायया विरचितात्मनि सानुबन्धे । तत्त्वञ्जसा निगदितं भवता यथाहं संसाधयामि भगवन्ननुशाधि भृत्यम् ॥ १६ ॥
ஓ பகவனே! உமது மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த உடலும் உறவுகளிலும் ஆழ்ந்து, ‘நான்’ ‘என்’ என்ற மயக்கத்தில் மூழ்கிய மூடபுத்தியன் நான். ஆகவே நீர் எளிதாக உரைத்த தத்துவத்தை நான் எவ்வாறு நிறைவேற்றுவது? தயை செய்து உமது அடியாரை வழிநடத்துவீராக।
Verse 17
सत्यस्य ते स्वदृश आत्मन आत्मनोऽन्यं वक्तारमीश विबुधेष्वपि नानुचक्षे । सर्वे विमोहितधियस्तव माययेमे ब्रह्मादयस्तनुभृतो बहिरर्थभावा: ॥ १७ ॥
ஓ ஈசா! நீர் பரமசத்தியான பரமபுருஷன்; உமது பக்தர்களுக்கு நீர் தாமே வெளிப்படுகிறீர். உம்மைத் தவிர எனக்கு பரிபூரண ஞானத்தை விளக்கக் கூடிய ஆசான் யாரும் இல்லை—தேவர்களிடமும் இல்லை. பிரம்மா முதலிய எல்லா தேஹதாரிகளும் உமது மாயையால் மயங்கி வெளிப்பொருள்களையே உண்மை எனக் கருதுகின்றனர்।
Verse 18
तस्माद् भवन्तमनवद्यमनन्तपारं सर्वज्ञमीश्वरमकुण्ठविकुण्ठधिष्ण्यम् । निर्विण्णधीरहमु हे वृजिनाभितप्तो नारायणं नरसखं शरणं प्रपद्ये ॥ १८ ॥
ஆகையால் ஆண்டவனே, உலக வாழ்வில் சலித்து துன்பத் தாபத்தில் வாடும் நான் உம்மைச் சரணடைகிறேன். நீர் குற்றமற்றவர், எல்லையற்றவர், அனைத்தறிந்த பரமேஸ்வரன்; உமது வைகுண்டத் தாமம் கலக்கமற்றது. நீர் நாராயணன், உயிர்களின் உண்மை நண்பன்.
Verse 19
श्रीभगवानुवाच प्रायेण मनुजा लोके लोकतत्त्वविचक्षणा: । समुद्धरन्ति ह्यात्मानमात्मनैवाशुभाशयात् ॥ १९ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—பொதுவாக உலகத்தின் உண்மை நிலையை நுண்ணறிவுடன் ஆராயக் கூடிய மனிதர்கள், தங்கள் சொந்த அறிவினாலேயே அசுபமான போக ஆசையிலிருந்து தங்களை உயர்த்திக் கொள்கிறார்கள்.
Verse 20
आत्मनो गुरुरात्मैव पुरुषस्य विशेषत: । यत् प्रत्यक्षानुमानाभ्यां श्रेयोऽसावनुविन्दते ॥ २० ॥
மனிதனுக்கு விசேஷமாக அவனுடைய ஆத்மாவே குருவாகும்; ஏனெனில் நேரடி அனுபவமும் நியாயமான தர்க்கமும் (அனுமானம்) கொண்டு அவன் நன்மையைத் தேடிக் கண்டடைகிறான்.
Verse 21
पुरुषत्वे च मां धीरा: साङ्ख्ययोगविशारदा: । आविस्तरां प्रपश्यन्ति सर्वशक्त्युपबृंहितम् ॥ २१ ॥
மனித வடிவில், தன்னடக்கம் கொண்டதும் சாங்க்ய-யோக அறிவியலில் தேர்ந்ததும் ஆன ஞானிகள், என் எல்லாச் சக்திகளாலும் விரிந்த தெய்வீக ரூபத்தை நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்.
Verse 22
एकद्वित्रिचतुष्पादो बहुपादस्तथापद: । बह्व्य: सन्ति पुर: सृष्टास्तासां मे पौरुषी प्रिया ॥ २२ ॥
இந்த உலகில் ஒருகால், இருகால், மூன்றுகால், நான்குகால், பலகால் உடையதும், காலே இல்லாததும் எனப் பல உடல்கள் படைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில் மனித உடலே எனக்கு மிகப் பிரியமானது.
Verse 23
अत्र मां मृगयन्त्यद्धा युक्ता हेतुभिरीश्वरम् । गृह्यमाणैर्गुणैर्लिङ्गैरग्राह्यमनुमानत: ॥ २३ ॥
நான் பரமேஸ்வரன்; சாதாரண புலனறிவால் எப்போதும் பிடிக்கப்படமாட்டேன். ஆயினும் மனிதர்கள் புத்தி முதலிய கருவிகளால் வெளிப்படும் மற்றும் மறைமுகமாக அறியப்படும் குறிகளின் வழி என்னைத் தேடலாம்.
Verse 24
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । अवधूतस्य संवादं यदोरमिततेजस: ॥ २४ ॥
இதற்காக முனிவர்கள் ஒரு பழமையான வரலாற்றை எடுத்துரைக்கின்றனர்—அளவற்ற தேஜஸுடைய யது அரசனும் ஒரு அவதூதனும் நடத்திய உரையாடல்.
Verse 25
अवधूतं द्विजं कञ्चिच्चरन्तमकुतोभयम् । कविं निरीक्ष्य तरुणं यदु: पप्रच्छ धर्मवित् ॥ २५ ॥
மகாராஜா யது, எங்கும் அஞ்சாதவனாய் அலைந்து திரியும் ஒரு அவதூத பிராமணனை கண்டார்; அவர் இளமையும் புலமையும் கொண்ட கவிபோல் தோன்றினார். தர்மத்தத்துவம் அறிந்த அரசன் அவரிடம் கேட்டான்.
Verse 26
श्रीयदुरुवाच कुतो बुद्धिरियं ब्रह्मन्नकर्तु: सुविशारदा । यामासाद्य भवाल्लोकं विद्वांश्चरति बालवत् ॥ २६ ॥
ஸ்ரீ யது கூறினார்: ஓ பிராமணரே! நீங்கள் எந்தச் செயற்கர்மங்களிலும் ஈடுபட்டவராகத் தெரியவில்லை; ஆயினும் உலகின் அனைத்தையும் பற்றிய உங்கள் அறிவு மிக நுண்ணியது. தயை செய்து சொல்லுங்கள்—இந்த அதிசய புத்தி உங்களுக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது? மேலும் ஏன் நீங்கள் குழந்தைபோல் சுதந்திரமாகச் சுற்றுகிறீர்கள்?
Verse 27
प्रायो धर्मार्थकामेषु विवित्सायां च मानवा: । हेतुनैव समीहन्त आयुषो यशस: श्रिय: ॥ २७ ॥
பொதுவாக மனிதர்கள் தர்மம், பொருள், இன்பம் மற்றும் ஆத்மஞானம் ஆகியவற்றை வளர்க்க உழைக்கிறார்கள்; அவர்களின் வழக்கமான நோக்கம் ஆயுளை நீட்டித்தல், புகழ் பெறுதல், மற்றும் பொருட்செல்வத்தை அனுபவித்தல் ஆகும்.
Verse 28
त्वं तु कल्प: कविर्दक्ष: सुभगोऽमृतभाषण: । न कर्ता नेहसे किञ्चिज्जडोन्मत्तपिशाचवत् ॥ २८ ॥
நீ திறமையுள்ளவன், கவிஞன், நிபுணன், அழகன், அமுதமொழி பேசுபவன்; ஆனாலும் எதையும் செய்யாது, எதையும் விரும்பாது, மந்தமாய் பித்துப்பிடித்த பேய்போல் தோன்றுகிறாய்।
Verse 29
जनेषु दह्यमानेषु कामलोभदवाग्निना । न तप्यसेऽग्निना मुक्तो गङ्गाम्भ:स्थ इव द्विप: ॥ २९ ॥
உலகினர் காமம்-லோபம் எனும் காட்டுத்தீயில் எரிகையில், நீ விடுதலையாய் அந்தத் தீயால் எரியவில்லை. கங்கை நீரில் நின்ற யானை போல நீ அந்தத் தீயிலிருந்து அடைக்கலம் பெற்றுள்ளாய்।
Verse 30
त्वं हि न: पृच्छतां ब्रह्मन्नात्मन्यानन्दकारणम् । ब्रूहि स्पर्शविहीनस्य भवत: केवलात्मन: ॥ ३० ॥
ஓ பிராமணரே! நீ பொருள் இன்பத்தின் தொடுதலற்றவன்; தனித்த ஆத்மாவாய், துணையோ குடும்பமோ இன்றி தனியே பயணிக்கிறாய் என்று காண்கிறோம். ஆகவே உண்மையாய் கேட்கிறோம்—உன் உள்ளத்தில் எழும் பேரானந்தத்தின் காரணத்தைச் சொல்।
Verse 31
श्रीभगवानुवाच यदुनैवं महाभागो ब्रह्मण्येन सुमेधसा । पृष्ट: सभाजित: प्राह प्रश्रयावनतं द्विज: ॥ ३१ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: பிராமணர்களை மதிக்கும் புத்திசாலி யது அரசன், அந்த மகாபாக்ய பிராமணனை இவ்வாறு கேட்டு மரியாதை செய்தான். அரசன் பணிவுடன் தலைவணங்கி நிற்பதைப் பார்த்து மகிழ்ந்த அந்த இருபிறப்பன் பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்।
Verse 32
श्रीब्राह्मण उवाच सन्ति मे गुरवो राजन् बहवो बुद्ध्युपाश्रिता: । यतो बुद्धिमुपादाय मुक्तोऽटामीह तान् शृणु ॥ ३२ ॥
பிராமணன் கூறினான்: அரசே, எனக்கு பல குருக்கள் உள்ளனர்; என் புத்தியால் அவர்களைச் சார்ந்தேன். அவர்களிடமிருந்து பரமஞானம் பெற்று நான் விடுதலையாய் பூமியில் அலைகிறேன். இப்போது அவர்களைப் பற்றி கேள்।
Verse 33
पृथिवी वायुराकाशमापोऽग्निश्चन्द्रमा रवि: । कपोतोऽजगर: सिन्धु: पतङ्गो मधुकृद् गज: ॥ ३३ ॥ मधुहाहरिणो मीन: पिङ्गला कुररोऽर्भक: । कुमारी शरकृत् सर्प ऊर्णनाभि: सुपेशकृत् ॥ ३४ ॥ एते मे गुरवो राजन् चतुर्विंशतिराश्रिता: । शिक्षा वृत्तिभिरेतेषामन्वशिक्षमिहात्मन: ॥ ३५ ॥
அரசே, நான் இருபத்துநான்கு குருக்களைச் சரணடைந்தேன்—பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், அக்னி, சந்திரன், சூரியன், புறா மற்றும் அஜகரம்; கடல், தீப்பூச்சி, தேனீ, யானை மற்றும் தேன்-திருடன்; மான், மீன், வेश्यை பிங்கலா, குரரப் பறவை மற்றும் குழந்தை; மேலும் கன்னி, அம்பு செய்பவன், பாம்பு, சிலந்தி மற்றும் தேனீச்செவ்வண்டு. அவர்களின் நடத்தையால் நான் ஆத்மவித்தையை அறிந்தேன்.
Verse 34
पृथिवी वायुराकाशमापोऽग्निश्चन्द्रमा रवि: । कपोतोऽजगर: सिन्धु: पतङ्गो मधुकृद् गज: ॥ ३३ ॥ मधुहाहरिणो मीन: पिङ्गला कुररोऽर्भक: । कुमारी शरकृत् सर्प ऊर्णनाभि: सुपेशकृत् ॥ ३४ ॥ एते मे गुरवो राजन् चतुर्विंशतिराश्रिता: । शिक्षा वृत्तिभिरेतेषामन्वशिक्षमिहात्मन: ॥ ३५ ॥
அரசே, நான் இருபத்துநான்கு குருக்களைச் சரணடைந்தேன்—பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், அக்னி, சந்திரன், சூரியன், புறா மற்றும் அஜகரம்; கடல், தீப்பூச்சி, தேனீ, யானை மற்றும் தேன்-திருடன்; மான், மீன், வेश्यை பிங்கலா, குரரப் பறவை மற்றும் குழந்தை; மேலும் கன்னி, அம்பு செய்பவன், பாம்பு, சிலந்தி மற்றும் தேனீச்செவ்வண்டு. அவர்களின் நடத்தையால் நான் ஆத்மவித்தையை அறிந்தேன்.
Verse 35
पृथिवी वायुराकाशमापोऽग्निश्चन्द्रमा रवि: । कपोतोऽजगर: सिन्धु: पतङ्गो मधुकृद् गज: ॥ ३३ ॥ मधुहाहरिणो मीन: पिङ्गला कुररोऽर्भक: । कुमारी शरकृत् सर्प ऊर्णनाभि: सुपेशकृत् ॥ ३४ ॥ एते मे गुरवो राजन् चतुर्विंशतिराश्रिता: । शिक्षा वृत्तिभिरेतेषामन्वशिक्षमिहात्मन: ॥ ३५ ॥
அரசே, இவர்களே நான் சரணடைந்த இருபத்துநான்கு குருக்கள். அவர்களின் இயல்பும் நடத்தையும் ஆராய்ந்து, இங்கே நான் ஆத்மத் தத்துவத்தின் அறிவை கற்றேன்.
Verse 36
यतो यदनुशिक्षामि यथा वा नाहुषात्मज । तत्तथा पुरुषव्याघ्र निबोध कथयामि ते ॥ ३६ ॥
நஹுஷனின் புதல்வனே, மனிதர்களில் புலியே! நான் எவரிடமிருந்து எத்தகைய போதனை பெற்றேனோ, அதனை அப்படியே கேள்; உனக்கு நான் விளக்கிக் கூறுகிறேன்.
Verse 37
भूतैराक्रम्यमाणोऽपि धीरो दैववशानुगै: । तद् विद्वान्न चलेन्मार्गादन्वशिक्षं क्षितेर्व्रतम् ॥ ३७ ॥
திடமனத்தவன், பிற உயிர்கள் துன்புறுத்தினாலும், தாக்குபவர்கள் இறைவனின் ஆட்சிக்குள் இயலாமையால் செய்கிறார்கள் என்று அறிந்து, தன் பாதையிலிருந்து சலிக்கக் கூடாது. இந்த விரதத்தை நான் பூமியிடமிருந்து கற்றேன்.
Verse 38
शश्वत्परार्थसर्वेह: परार्थैकान्तसम्भव: । साधु: शिक्षेत भूभृत्तो नगशिष्य: परात्मताम् ॥ ३८ ॥
சாது மலையிடமிருந்து இதை கற்க வேண்டும்—எப்போதும் பிறர்சேவைக்கே முயன்று, பிறர்நலனையே தன் வாழ்வின் ஒரே காரணமாகக் கொள்ள வேண்டும். அதுபோல மரத்தின் சீடனெனத் தன்னைப் பிறர்க்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 39
प्राणवृत्त्यैव सन्तुष्येन्मुनिर्नैवेन्द्रियप्रियै: । ज्ञानं यथा न नश्येत नावकीर्येत वाङ्मन: ॥ ३९ ॥
முனி உயிர்வாழ்விற்கு வேண்டிய அளவிலேயே திருப்தியடைய வேண்டும்; இந்திரிய இன்பங்களில் திருப்தியை நாடக்கூடாது. உடலைப் பேணுவது ஞானம் அழியாதபடியும், வாக்கும் மனமும் ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்திலிருந்து சிதறாதபடியும் இருக்க வேண்டும்.
Verse 40
विषयेष्वाविशन् योगी नानाधर्मेषु सर्वत: । गुणदोषव्यपेतात्मा न विषज्जेत वायुवत् ॥ ४० ॥
யோகி பலவகை விஷயங்களிலும் பல தர்மங்களிலும் ஈடுபட்டிருந்தாலும், நன்மை-தீமைக்கு அப்பாற்பட்டவன் தொடர்பில் இருந்தும் சிக்கிக்கொள்ளான்; காற்றைப் போல நிர்லேபமாக நடப்பான்.
Verse 41
पार्थिवेष्विह देहेषु प्रविष्टस्तद्गुणाश्रय: । गुणैर्न युज्यते योगी गन्धैर्वायुरिवात्मदृक् ॥ ४१ ॥
ஆத்மதரிசனமுடைய யோகி இவ்வுலகில் பல பொருட் உடல்களில் வாழ்ந்து அவற்றின் குணங்களையும் செயல்களையும் அனுபவித்தாலும், அவற்றால் கட்டுப்படான்; பல மணங்களைச் சுமக்கும் காற்று அவற்றுடன் கலக்காததுபோல்.
Verse 42
अन्तर्हितश्च स्थिरजङ्गमेषु ब्रह्मात्मभावेन समन्वयेन । व्याप्त्याव्यवच्छेदमसङ्गमात्मनो मुनिर्नभस्त्वं विततस्य भावयेत् ॥ ४२ ॥
சிந்தனையுள்ள முனி உடலுக்குள் வாழ்ந்தாலும் தன்னைப் பிரம்மஸ்வரூபமான தூய ஆத்மா என அறிய வேண்டும். அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களிலும் ஜீவாத்மா புகுந்திருப்பதையும், பரமாத்மா—பகவான்—அந்தர்யாமியாக அனைத்திலும் ஒரே நேரத்தில் இருப்பதையும் காண வேண்டும். ஆகாயம் எங்கும் விரிந்தும் அசங்கமாகவும் பிரிக்கமுடியாததாகவும் இருப்பதுபோல், ஆத்மா-பரமாத்மாவின் இயல்பை தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 43
तेजोऽबन्नमयैर्भावैर्मेघाद्यैर्वायुनेरितै: । न स्पृश्यते नभस्तद्वत् कालसृष्टैर्गुणै: पुमान् ॥ ४३ ॥
காற்றால் இட்டுச் செல்லப்படும் மேகங்களும் புயல்களும் ஆகாயத்தைத் தீண்டாதது போல, காலம் படைத்த குணங்களின் தொடர்பிலும் ஆத்மா உண்மையில் மாறுவதும் மாசுபடுவதும் இல்லை।
Verse 44
स्वच्छ: प्रकृतित: स्निग्धो माधुर्यस्तीर्थभूर्नृणाम् । मुनि: पुनात्यपां मित्रमीक्षोपस्पर्शकीर्तनै: ॥ ४४ ॥
அரசே, சாதுவன் நீரைப் போலத் தூயவன்; இயல்பில் மென்மையானவன்; இனிய சொற்கள் ஓடும் நீரின் இசைபோல் ஒலிக்கும். அவனைப் பார்ப்பதும், தொடுவதும், அவன் கீர்த்தனையை கேட்பதும் உயிரைத் தூய்மைப்படுத்தும்; தீர்த்தம் போல அனைவரையும் புனிதப்படுத்துவான்।
Verse 45
तेजस्वी तपसा दीप्तो दुर्धर्षोदरभाजन: । सर्वभक्ष्योऽपि युक्तात्मा नादत्ते मलमग्निवत् ॥ ४५ ॥
தவத்தால் சாதுக்கள் ஒளிவீசும் வல்லமை பெறுவர்; உலகப் போகங்களை அனுபவிக்க முயலார். விதி அளிக்கும் உணவை ஏற்றுக் கொள்வர்; தவறுதலாக மாசான உணவு உண்டாலும், தீ போல அதனால் மாசுபடார்।
Verse 46
क्वचिच्छन्न: क्वचित् स्पष्ट उपास्य: श्रेय इच्छताम् । भुङ्क्ते सर्वत्र दातृणां दहन् प्रागुत्तराशुभम् ॥ ४६ ॥
தீ போல சாதுவன் சில நேரம் மறைந்தும், சில நேரம் வெளிப்பட்டும் தோன்றுவான். உண்மையான நலன் நாடுவோர்க்கு அவன் குருவாகப் போற்றப்படுவான்; அவர்களின் அர்ப்பணங்களை கருணையால் ஏற்று, தீ போல முன்-பின் பாவவினைகளைச் சாம்பலாக்குவான்।
Verse 47
स्वमायया सृष्टमिदं सदसल्लक्षणं विभु: । प्रविष्ट ईयते तत्तत्स्वरूपोऽग्निरिवैधसि ॥ ४७ ॥
தன் மாயையால் படைத்த இந்த சத்-அசத் உலகில், எல்லாம் வல்ல பரமாத்மா உடல்களில் நுழைந்து, வெவ்வேறு மரக்கட்டைகளில் தீ வெவ்வேறு விதமாக வெளிப்படுவது போல, ஒவ்வொன்றிலும் அதற்கேற்ற ரூபமாகத் தோன்றுகிறான்।
Verse 48
विसर्गाद्या: श्मशानान्ता भावा देहस्य नात्मन: । कलानामिव चन्द्रस्य कालेनाव्यक्तवर्त्मना ॥ ४८ ॥
பிறப்பு முதல் சுடுகாடு வரை வாழ்வின் பல நிலைகள் உடலின் இயல்புகள்; ஆத்மாவின் அல்ல. காலத்தின் மறைபாதையில் சந்திரனின் கலைகள் வளர்ந்து குறைவது போலத் தோன்றினாலும், சந்திரன் தானே பாதிக்கப்படுவதில்லை.
Verse 49
कालेन ह्योघवेगेन भूतानां प्रभवाप्ययौ । नित्यावपि न दृश्येते आत्मनोऽग्नेर्यथार्चिषाम् ॥ ४९ ॥
காலத்தின் பேரோட்டத்தால் உயிர்களின் தோற்றமும் லயமும் எப்போதும் நிகழ்கின்றன; ஆனால் அது கவனிக்கப்படாது—அக்னியின் ஜ்வாலைகள் கணம் கணமாக தோன்றி மறைவதை சாதாரணன் உணராதது போல. அதுபோல் கால அலைகள் எண்ணற்ற உடல்களின் பிறப்பு-வளர்ச்சி-மரணத்தை மறைவாக நிகழ்த்துகின்றன; ஆத்மா காலத்தின் செயலை உணராது போகிறது.
Verse 50
गुणैर्गुणानुपादत्ते यथाकालं विमुञ्चति । न तेषु युज्यते योगी गोभिर्गा इव गोपति: ॥ ५० ॥
யோகி தன் இந்திரியங்களால் பொருட்களை ஏற்றுக்கொண்டு, காலம் வந்தபோது அவற்றை விடுவான்; ஆனால் அவற்றில் சிக்கமாட்டான். மாடுகளுடன் இருப்பினும் கோபாலன் மாடுகளால் கட்டுப்படாதது போல, குணங்களிடையே இருந்தும் அவன் அசங்கன்.
Verse 51
बुध्यते स्वे न भेदेन व्यक्तिस्थ इव तद्गत: । लक्ष्यते स्थूलमतिभिरात्मा चावस्थितोऽर्कवत् ॥ ५१ ॥
சூரியன் பல பொருள்களில் பிரதிபலித்தாலும் அது பிளவுபடுவதில்லை; பிரதிபலிப்பில் கலந்தும் போவதில்லை; இவ்வாறு எண்ணுவது மந்த புத்தி. அதுபோல் ஆத்மா பல உடல்களில் பிரதிபலிப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அது பிரிவற்றதும் நிர்லேபமும், சூரியனைப் போல நிலைத்ததும் ஆகும்.
Verse 52
नातिस्नेह: प्रसङ्गो वा कर्तव्य: क्वापि केनचित् । कुर्वन् विन्देत सन्तापं कपोत इव दीनधी: ॥ ५२ ॥
யாரிடமும் எதிலும் அளவுக்கு மீறிய பாசமோ பற்றோ கொள்ளக் கூடாது; இல்லையெனில் பெரும் துன்பம் வரும். மந்த புத்தியுள்ள புறா பற்றினால் வேதனை அடைவது போல மனிதனும் அடைவான்.
Verse 53
कपोत: कश्चनारण्ये कृतनीडो वनस्पतौ । कपोत्या भार्यया सार्धमुवास कतिचित् समा: ॥ ५३ ॥
ஒரு காலத்தில் காட்டில் ஒரு புறா மரத்தில் கூடு கட்டி, தன் பெண் புறாவுடன் பல ஆண்டுகள் அங்கே வாழ்ந்தது।
Verse 54
कपोतौ स्नेहगुणितहृदयौ गृहधर्मिणौ । दृष्टिं दृष्ट्याङ्गमङ्गेन बुद्धिं बुद्ध्या बबन्धतु: ॥ ५४ ॥
அந்த இரு புறாக்களும் இல்லறக் கடமையில் ஈடுபட்டிருந்தன; பாசத்தால் கட்டுண்ட இதயங்களால், ஒருவரின் பார்வை, உடல் அம்சம், மனநிலை ஆகியவற்றில் மற்றொருவர் ஈர்க்கப்பட்டு முழுதும் பிணைந்தன।
Verse 55
शय्यासनाटनस्थानवार्ताक्रीडाशनादिकम् । मिथुनीभूय विश्रब्धौ चेरतुर्वनराजिषु ॥ ५५ ॥
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய மடமான நம்பிக்கையுடன், அவர்கள் காதல் ஜோடியாகக் காட்டின் மரங்களிடையே படுத்தல், அமர்தல், நடப்பது, நிற்பது, உரையாடல், விளையாட்டு, உணவு முதலியவற்றை நிம்மதியாகச் செய்தனர்।
Verse 56
यं यं वाञ्छति सा राजन् तर्पयन्त्यनुकम्पिता । तं तं समनयत् कामं कृच्छ्रेणाप्यजितेन्द्रिय: ॥ ५६ ॥
அரசே, அவள் எதை விரும்பினாலும் பெண் புறா அன்புடன் கணவனை மயக்கி வேண்டிக் கொள்வாள்; இంద్రியக் கட்டுப்பாடு இல்லாத ஆண் புறா, எவ்வளவு சிரமமாயினும் அவள் ஆசையை நிறைவேற்றுவான்।
Verse 57
कपोती प्रथमं गर्भं गृह्णन्ती काल आगते । अण्डानि सुषुवे नीडे स्वपत्यु: सन्निधौ सती ॥ ५७ ॥
பின்னர் பெண் புறா முதல் கர்ப்பத்தை அடைந்தது; காலம் வந்தபோது, கணவனின் அருகிலேயே கூடுக்குள் பல முட்டைகளை இட்டது.
Verse 58
प्रजा: पुपुषतु: प्रीतौ दम्पती पुत्रवत्सलौ । शृण्वन्तौ कूजितं तासां निवृतौ कलभाषितै: ॥ ५९ ॥
காலம் கனிந்தபோது, அந்த முட்டைகளிலிருந்து ஆண்டவரின் அசிந்த்ய சக்தியால் உருவான மென்மையான அங்கங்களும் இறகுகளும் கொண்ட புறாக் குஞ்சுகள் பிறந்தன।
Verse 59
तासां पतत्रै: सुस्पर्शै: कूजितैर्मुग्धचेष्टितै: । प्रत्युद्गमैरदीनानां पितरौ मुदमापतु: ॥ ६० ॥
குஞ்சுகளின் மென்மையான இறகுகளின் தொடுதல், இனிய குரல், மயக்கும் நிர்பராத அசைவுகள், ஓடிவந்து எதிர்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றால் பெற்றோர் புறாக்கள் பேரானந்தம் அடைந்தன।
Verse 60
तासां पतत्रै: सुस्पर्शै: कूजितैर्मुग्धचेष्टितै: । प्रत्युद्गमैरदीनानां पितरौ मुदमापतु: ॥ ६० ॥
குஞ்சுகளின் மென்மையான இறகுகள், அவற்றின் குரல், கூண்டில் அவற்றின் அழகிய நிர்பராத அசைவுகள், பறக்கத் துள்ளும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றைக் கண்டு பெற்றோர் மகிழ்ந்தனர்; பிள்ளைகள் மகிழ்ந்ததால் அவர்களும் மகிழ்ந்தனர்।
Verse 61
स्नेहानुबद्धहृदयावन्योन्यं विष्णुमायया । विमोहितौ दीनधियौ शिशून् पुपुषतु: प्रजा: ॥ ६१ ॥
அன்பால் ஒருவருக்கொருவர் கட்டுண்ட இதயமுடைய அந்த மடப் பறவைகள், ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் மாயையால் முற்றிலும் மயங்கித் தாழ்ந்த அறிவுடன் தங்கள் குஞ்சுகளைப் பேணிக் கொண்டே இருந்தன।
Verse 62
एकदा जग्मतुस्तासामन्नार्थं तौ कुटुम्बिनौ । परित: कानने तस्मिन्नर्थिनौ चेरतुश्चिरम् ॥ ६२ ॥
ஒருநாள் அந்த குடும்பத் தலைவர்களான இரு புறாக்களும் குஞ்சுகளுக்காக உணவு தேடச் சென்றன; உணவுக்கான ஆவலால் அந்தக் காட்டில் எங்கும் நீண்ட நேரம் அலைந்தன।
Verse 63
दृष्ट्वा तान् लुब्धक: कश्चिद् यदृच्छातो वनेचर: । जगृहे जालमातत्य चरत: स्वालयान्तिके ॥ ६३ ॥
அப்போது காட்டில் அலைந்த ஒரு வேட்டைக்காரன் தற்செயலாக கூண்டருகே அசைந்தாடிய இளம் புறாக்களைப் பார்த்தான். வலை விரித்து அவை அனைத்தையும் பிடித்தான்.
Verse 64
कपोतश्च कपोती च प्रजापोषे सदोत्सुकौ । गतौ पोषणमादाय स्वनीडमुपजग्मतु: ॥ ६४ ॥
ஆண் புறாவும் பெண் புறாவும் தங்கள் குஞ்சுகளைப் போஷிக்க எப்போதும் ஆவலுடன் காட்டில் அலைந்தனர். ஏற்ற உணவைப் பெற்றபின் இப்போது தங்கள் கூண்டை அடைந்தனர்.
Verse 65
कपोती स्वात्मजान् वीक्ष्य बालकान् जालसंवृतान् । तानभ्यधावत् क्रोशन्ती क्रोशतो भृशदु:खिता ॥ ६५ ॥
பெண் புறா தன் குஞ்சுகள் வேட்டைக்காரனின் வலையில் சிக்கியதைப் பார்த்தவுடன் மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினாள். அலறிக்கொண்டு அவர்களிடம் ஓடினாள்; குஞ்சுகளும் அவளை அழைத்துக் கதறின.
Verse 66
सासकृत्स्नेहगुणिता दीनचित्ताजमायया । स्वयं चाबध्यत शिचा बद्धान् पश्यन्त्यपस्मृति: ॥ ६६ ॥
பெண் புறா தீவிரமான உலகியலான பாசத்தின் கயிறுகளால் எப்போதும் கட்டப்பட்டிருந்தாள்; அதனால் அவளது மனம் துயரத்தில் மூழ்கியது. பகவானின் மாயையின் பிடியில் தன்னை மறந்து, கட்டுண்ட குஞ்சுகளிடம் பாய்ந்தவுடன் உடனே வலையில் சிக்கினாள்.
Verse 67
कपोत: स्वात्मजान् बद्धानात्मनोऽप्यधिकान् प्रियान् । भार्यां चात्मसमां दीनो विललापातिदु:खित: ॥ ६७ ॥
தன் உயிரைவிடவும் அதிகம் நேசித்த குஞ்சுகள் வலையில் கட்டுண்டதையும், தன்னுடன் சமமென எண்ணிய மிகப் பிரியமான மனைவியும் கட்டுண்டதையும் கண்ட அந்த ஏழை ஆண் புறா மிகுந்த துயரத்தில் கருணையுடன் புலம்பினான்.
Verse 68
अहो मे पश्यतापायमल्पपुण्यस्य दुर्मते: । अतृप्तस्याकृतार्थस्य गृहस्त्रैवर्गिकोहत: ॥ ६८ ॥
ஐயோ! என் அழிவைப் பாருங்கள்! நான் புண்ணியம் இல்லாத ஒரு முட்டாள். நான் திருப்தியடையவில்லை, வாழ்க்கையின் நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றவில்லை. தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றிற்கு ஆதாரமாக இருந்த என் குடும்ப வாழ்க்கை இப்போது அழிந்துவிட்டது.
Verse 69
अनुरूपानुकूला च यस्य मे पतिदेवता । शून्ये गृहे मां सन्त्यज्य पुत्रै: स्वर्याति साधुभि: ॥ ६९ ॥
என் மனைவி எனக்கு ஏற்றவளாகவும், இணக்கமானவளாகவும் இருந்தாள். அவள் என்னையே தெய்வமாக வணங்கினாள். இப்போது, வெறுமையான வீட்டில் என்னைத் தனியே விட்டுவிட்டு, நற்குணமுள்ள குழந்தைகளுடன் அவள் சொர்க்கம் சென்றுவிட்டாள்.
Verse 70
सोऽहं शून्ये गृहे दीनो मृतदारो मृतप्रज: । जिजीविषे किमर्थं वा विधुरो दु:खजीवित: ॥ ७० ॥
இப்போது நான் வெறுமையான வீட்டில் அற்பனாக வாழ்கிறேன். என் மனைவியும் குழந்தைகளும் இறந்துவிட்டனர். மனைவியை இழந்து துயரத்தில் வாடும் நான் எதற்காக உயிர் வாழ வேண்டும்?
Verse 71
तांस्तथैवावृतान् शिग्भिर्मृत्युग्रस्तान् विचेष्टत: । स्वयं च कृपण: शिक्षु पश्यन्नप्यबुधोऽपतत् ॥ ७१ ॥
வலையில் சிக்கி, மரணத்தின் விளிம்பில் தவித்துக் கொண்டிருந்த தன் குழந்தைகளைப் பார்த்து, அந்த ஆண் புறா புத்தி பேதலித்துத் தானும் அந்த வலையில் விழுந்தது.
Verse 72
तं लब्ध्वा लुब्धक: क्रूर: कपोतं गृहमेधिनम् । कपोतकान् कपोतीं च सिद्धार्थ: प्रययौ गृहम् ॥ ७२ ॥
அந்தக் கொடூரமான வேடன், குடும்பத் தலைவனான ஆண் புறாவையும், பெண் புறாவையும், அவற்றின் குஞ்சுகளையும் பிடித்துக்கொண்டு, தன் விருப்பம் நிறைவேறிய மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டுக்குச் சென்றான்.
Verse 73
एवं कुटुम्ब्यशान्तात्मा द्वन्द्वाराम: पतत्रिवत् । पुष्णन् कुटुम्बं कृपण: सानुबन्धोऽवसीदति ॥ ७३ ॥
இவ்வாறு குடும்பப் பற்றில் மூழ்கியவன் உள்ளம் கலங்கும். புறாவைப் போல இருமைகளில் இன்பம் தேடி இంద్రிய சுகத்தை நாடுவான்; குடும்பத்தைப் பேணுவதில் மூழ்கிய கஞ்சன் உறவினருடன் பெருந்துயர் அடைவான்.
Verse 74
य: प्राप्य मानुषं लोकं मुक्तिद्वारमपावृतम् । गृहेषु खगवत् सक्तस्तमारूढच्युतं विदु: ॥ ७४ ॥
மனிதப் பிறவி பெற்றவனுக்கு முக்தியின் வாசல் திறந்திருக்கிறது. ஆனால் இந்தக் கதையின் மூடப் பறவை போல வீட்டிலேயே பற்றுடன் இருப்பவன், உயரம் ஏறி தடுமாறி விழுந்தவனென அறியப்பட வேண்டும்.
Frequently Asked Questions
Kṛṣṇa indicates that after His disappearance Kali-yuga will overwhelm society, and people will become addicted to sinful life. Although Uddhava is personally sinless, remaining amid pervasive Kali influences would distract his realization and service. Therefore the Lord instructs him to renounce social attachments, maintain equal vision, and wander with exclusive remembrance of Bhagavān—preserving Poṣaṇa (divine protection) through obedience to the Lord’s final directive.
The Lord explains that a human being capable of sober analysis and sound logic can discern the miseries and instability of sense gratification and thereby rise beyond it. This does not replace śāstra and sādhus; rather, it describes buddhi refined by experience, scriptural principles, and self-control, which can instruct one inwardly to abandon inauspicious habits and seek the Supreme through direct and indirect symptoms.
The avadhūta is a liberated brāhmaṇa mendicant encountered by King Yadu. His method is distinctive because he presents ‘nature and ordinary beings’ as instructors—twenty-four gurus—extracting spiritual axioms from their behaviors. This frames Vedic wisdom as universally legible: the world itself becomes a classroom when viewed through viveka (discernment) and detachment.
The list establishes a structured curriculum of realization: endurance and non-retaliation (earth), non-entanglement (wind/sky), purity and beneficence (water), austerity and transformative power (fire), non-identification amid change (moon/time), and so on. It also signals that the avadhūta’s discourse will unfold progressively across following verses/chapters, making 11.7 the narrative gateway to one of the Bhāgavata’s most cited renunciation and wisdom sections.
The pigeon allegory warns against excessive affection and identity-absorption in spouse and offspring, which produces blindness to mortality and leads to ruin when inevitable loss arrives. The teaching is not a blanket condemnation of household life; rather, it critiques gṛhastha-āsakti (possessive attachment) that eclipses dharma and self-realization. The ‘doors of liberation’ are open in human life, but they close experientially when one lives only for maintenance and sensual bonding.