Adhyaya 6
Devas in Dvārakā, Brahmā’s Petition, and Uddhava’s Appeal (Prabhāsa Departure Set-Up)
யாதவ குலத்தின் நியதியான முடிவு நெருங்கும்போது, பிரம்மா சிவன், இந்திரன் மற்றும் தேவர்களுடன் துவாரகைக்கு வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசித்து ஸ்துதி செய்கிறார். தேவர்கள் அவரை மாயை-குணங்களுக்கு அசையாத மேலாளன், சாதாரண யாக-கர்மப் புண்ணியத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரே பரிசுத்திகரன், மற்றும் அவரது திருவடித் தாமரை பொருள்-ஆசையை எரிக்கும் சரணமெனப் போற்றுகின்றனர்; திரிவிக்ரமனின் உலகமெங்கும் விரிந்த அடியெடுப்பை நினைத்து, ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளயங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் காலம் அவருடைய சக்தியே என ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். பிரம்மா பூமியின் பாரம் நீங்கியதாகச் சொல்லி, பகவான் தம் தாமத்திற்கு திரும்பவும், அதே நேரம் உலக நிர்வாகத்தையும் காக்கவும் வேண்டுகிறார். கிருஷ்ணன்—தேவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறியது; யாதவர்களின் மிகுந்த வலிமை உலகை அழுத்தாதபடி பிராமண சாபத்தின் மூலம் அவர்களின் விலகலை முன்பே தொடங்கியுள்ளேன் என்கிறார். தேவர்கள் சென்ற பின் துவாரகையில் கலக்கம், அபசகுனங்கள் அதிகரிக்கின்றன; சுத்திகரணக் கிரியைகளுக்காக உடனே பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்லுமாறு மூத்தோருக்கு கிருஷ்ணன் ஆணையிடுகிறார். புறப்பாட்டுத் தயாரிப்பில் உத்வவன் தீய குறிகளால் கலங்கி, தனிமையில் பகவானை அணுகி தம்முடன் வர அனுமதி வேண்டுகிறான்—இதுவே அடுத்த ரகசிய உபதேசங்களுக்கான முன்னுரை ஆகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच अथ ब्रह्मात्मजै: देवै: प्रजेशैरावृतोऽभ्यगात् । भवश्च भूतभव्येशो ययौ भूतगणैर्वृत: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—பின்னர் பிரம்மா தன் புதல்வர்கள், தேவர்கள் மற்றும் மகா பிரஜாபதிகளால் சூழப்பட்டு த்வாரகைக்குச் சென்றார். எல்லா உயிர்களுக்கும் மங்களம் அளிப்பவனும், பூத-பவ்யங்களின் ஈசனுமான சிவபெருமானும் பூதகணங்களால் சூழப்பட்டு சென்றார்.
Verse 2
इन्द्रो मरुद्भिर्भगवानादित्या वसवोऽश्विनौ । ऋभवोऽङ्गिरसो रुद्रा विश्वे साध्याश्च देवता: ॥ २ ॥ गन्धर्वाप्सरसो नागा: सिद्धचारणगुह्यका: । ऋषय: पितरश्चैव सविद्याधरकिन्नरा: ॥ ३ ॥ द्वारकामुपसञ्जग्मु: सर्वे कृष्णदिदृक्षव: । वपुषा येन भगवान् नरलोकमनोरम: । यशो वितेने लोकेषु सर्वलोकमलापहम् ॥ ४ ॥
மருதர்களுடன் இந்திரன்; ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், அச்வினிகள்; ரிபுக்கள், அங்கிரஸர்கள், ருத்ரர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், சாத்யர்கள் ஆகிய தேவர்கள்; மேலும் கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள், நாகர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், குஹ்யகர்கள்; ரிஷிகள், பித்ருக்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள்—அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிக்க விரும்பி த்வாரகைக்கு வந்தனர். தன் தெய்வீக ரூபத்தால் மனித உலகை மயக்கும் பகவான், எல்லா உலகங்களின் மாசை அகற்றும் தன் புகழை உலகமெங்கும் பரப்பினார்.
Verse 3
इन्द्रो मरुद्भिर्भगवानादित्या वसवोऽश्विनौ । ऋभवोऽङ्गिरसो रुद्रा विश्वे साध्याश्च देवता: ॥ २ ॥ गन्धर्वाप्सरसो नागा: सिद्धचारणगुह्यका: । ऋषय: पितरश्चैव सविद्याधरकिन्नरा: ॥ ३ ॥ द्वारकामुपसञ्जग्मु: सर्वे कृष्णदिदृक्षव: । वपुषा येन भगवान् नरलोकमनोरम: । यशो वितेने लोकेषु सर्वलोकमलापहम् ॥ ४ ॥
இந்திரன் மருதர்களுடன், ஆதித்யர், வசுக்கள், அச்வினிகள், ரிபுக்கள், அங்கிரஸர், ருத்ரர், விஷ்வேதேவர்கள், சாத்யர்கள் ஆகிய தேவர்கள்; மேலும் கந்தர்வர், அப்சரைகள், நாகர், சித்தர், சாரணர், குஹ்யகர், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், வித்யாதரர், கின்னரர்—எல்லோரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிக்க விரும்பி துவாரகைக்கு வந்தனர். பகவான் கிருஷ்ணனின் தெய்வீக வடிவம் மனிதர்களை மயக்கி, அவரது புகழ் உலகமெங்கும் பரவி, பிரபஞ்சத்தின் மாசை அகற்றுகிறது.
Verse 4
इन्द्रो मरुद्भिर्भगवानादित्या वसवोऽश्विनौ । ऋभवोऽङ्गिरसो रुद्रा विश्वे साध्याश्च देवता: ॥ २ ॥ गन्धर्वाप्सरसो नागा: सिद्धचारणगुह्यका: । ऋषय: पितरश्चैव सविद्याधरकिन्नरा: ॥ ३ ॥ द्वारकामुपसञ्जग्मु: सर्वे कृष्णदिदृक्षव: । वपुषा येन भगवान् नरलोकमनोरम: । यशो वितेने लोकेषु सर्वलोकमलापहम् ॥ ४ ॥
இந்திரன் மருதர்களுடன், ஆதித்யர், வசுக்கள், அச்வினிகள், ரிபுக்கள், அங்கிரஸர், ருத்ரர், விஷ்வேதேவர்கள், சாத்யர்கள் ஆகிய தேவர்கள்; மேலும் கந்தர்வர், அப்சரைகள், நாகர், சித்தர், சாரணர், குஹ்யகர், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், வித்யாதரர், கின்னரர்—எல்லோரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிக்க விரும்பி துவாரகைக்கு வந்தனர். பகவான் கிருஷ்ணனின் தெய்வீக வடிவம் மனிதர்களை மயக்கி, அவரது புகழ் உலகமெங்கும் பரவி, பிரபஞ்சத்தின் மாசை அகற்றுகிறது.
Verse 5
तस्यां विभ्राजमानायां समृद्धायां महर्द्धिभि: । व्यचक्षतावितृप्ताक्षा: कृष्णमद्भुतदर्शनम् ॥ ५ ॥
மிகுந்த ஐஸ்வர்யங்களால் செழித்து ஒளிர்ந்த துவாரகை நகரில், தேவர்கள் திருப்தியடையாத கண்களால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அதிசய தரிசனத்தை கண்டனர்.
Verse 6
स्वर्गोद्यानोपगैर्माल्यैश्छादयन्तो यदूत्तमम् । गीर्भिश्चित्रपदार्थाभिस्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम् ॥ ६ ॥
தேவர்கள் விண்ணுலகத் தோட்டங்களில் இருந்து கொண்டுவந்த மலர்மாலைகளால் யதுகுலச் சிறந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மூடிச் சூழ்ந்து, பின்னர் இனிய சொற்களும் கருத்துகளும் நிறைந்த வாக்குகளால் ஜகதீஸ்வரனைப் புகழ்ந்தனர்.
Verse 7
श्रीदेवा ऊचु: नता: स्म ते नाथ पदारविन्दं बुद्धीन्द्रियप्राणमनोवचोभि: । यच्चिन्त्यतेऽन्तर्हृदि भावयुक्तै- र्मुमुक्षुभि: कर्ममयोरुपाशात् ॥ ७ ॥
ஸ்ரீதேவர்கள் கூறினர்— ஓ நாதா! எங்கள் புத்தி, இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம், வாக்கு அனைத்தாலும் உமது தாமரைத் திருவடிகளுக்கு வணங்குகிறோம். கர்மப் பந்தத்தின் கடுமையான பாசத்திலிருந்து விடுதலை நாடும் பக்தியுடன் கூடிய யோகிகள் உள்ளத்தில் தியானிப்பதும் அந்தத் திருவடிகளையே.
Verse 8
त्वं मायया त्रिगुणयात्मनि दुर्विभाव्यं व्यक्तं सृजस्यवसि लुम्पसि तद्गुणस्थ: । नैतैर्भवानजित कर्मभिरज्यते वै यत् स्वे सुखेऽव्यवहितेऽभिरतोऽनवद्य: ॥ ८ ॥
ஹே அஜிதப் பெருமானே, மூன்று குணங்களால் ஆன மாயையைத் தம் ஆத்மத்திலேயே இயக்கி வெளிப்பட்ட உலகை நீங்கள் படைத்து, காத்து, அழிக்கிறீர். குணங்களின் செயல்பாட்டில் இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், நீங்கள் கர்மங்களால் எப்போதும் மாசுபடார்; ஏனெனில் தம் இடையறாத நித்திய ஆன்மிக ஆனந்தத்தில் ரதராகிய நிர்மலர்.
Verse 9
शुद्धिर्नृणां न तु तथेड्य दुराशयानां विद्याश्रुताध्ययनदानतप:क्रियाभि: । सत्त्वात्मनामृषभ ते यशसि प्रवृद्ध- सच्छ्रद्धया श्रवणसम्भृतया यथा स्यात् ॥ ९ ॥
வணங்கத்தக்க இறைவா, மாயையால் மாசடைந்த மனமும் துராசையும் கொண்டவர்களுக்கு சாதாரண வழிபாடு, வேதப் படிப்பு, தானம், தவம், சடங்குகள் மட்டும் போதாது. ஹே ரிஷபா, உமது புகழைச் செவியுற்று உறுதியான சத்-ஸ்ரத்தையை வளர்த்த தூய ஆத்மாக்களே, ஸ்ரத்தையற்றோர்க்கு எட்டாத பரிசுத்த நிலையை அடைகின்றனர்.
Verse 10
स्यान्नस्तवाङ्घ्रिरशुभाशयधूमकेतु: क्षेमाय यो मुनिभिरार्द्रहृदोह्यमान: । य: सात्वतै: समविभूतय आत्मवद्भि- र्व्यूहेऽर्चित: सवनश: स्वरतिक्रमाय ॥ १० ॥
எங்கள் நலனுக்காக உமது தாமரைத் திருவடிகள், அசுப ஆசைகளைச் சாம்பலாக்கும் தீச்சுடராக இருப்பதாக. அன்பால் உருகிய இதயமுடைய முனிவர்கள் அவற்றை எப்போதும் உள்ளத்தில் தாங்குகின்றனர். அதுபோல, தம்மை அடக்கிய சாத்த்வத பக்தர்கள், ஸ்வர்க்கப் போகங்களைத் தாண்டி உமக்கு இணையான ஐஸ்வர்யம் பெற விரும்பி, காலை, மதியம், மாலை என மூன்று வேளைகளிலும் உமது சதுர்வ்யூஹ விரிவில் உமது திருவடிகளை வழிபடுகின்றனர்.
Verse 11
यश्चिन्त्यते प्रयतपाणिभिरध्वराग्नौ त्रय्या निरुक्तविधिनेश हविर्गृहीत्वा । अध्यात्मयोग उत योगिभिरात्ममायां जिज्ञासुभि: परमभागवतै: परीष्ट: ॥ ११ ॥
ரிக்-யஜுர்-சாம வேத விதிப்படி ஹவியை எடுத்துக் கொண்டு யாக அக்கினியில் ஆஹுதி செலுத்தத் தயாராக இருப்போர் உமது திருவடிகளை நினைக்கின்றனர். அதுபோல, அத்யாத்ம யோகத்தில் உள்ள யோகிகளும் உமது தெய்வீக ஆத்மமாயையை அறிய விரும்பி உமது தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானிக்கின்றனர்; பரம பகவத பக்தர்கள் உமது மாயையைத் தாண்ட விரும்பி உமது திருவடிகளை முற்றிலும் ஆராதிக்கின்றனர்.
Verse 12
पर्युष्टया तव विभो वनमालयेयं संस्पार्धिनी भगवती प्रतिपत्नीवच्छ्री: । य: सुप्रणीतममुयार्हणमाददन्नो भूयात् सदाङ्घ्रिरशुभाशयधूमकेतु: ॥ १२ ॥
ஹே விபுவே, எங்கள் வாடிய வனமாலையையும் நீங்கள் உமது மார்பில் ஏற்றுக்கொண்டீர்—இது உமது கருணை. உமது தெய்வீக மார்பில் ஸ்ரீலட்சுமி நித்தியமாக வாசம் செய்கிறாள்; அங்கே எங்கள் காணிக்கையையும் கண்டால் அவள் பொறாமை கொண்ட இணைமனைவிபோல் கலங்கலாம். ஆயினும் நீங்கள் கருணையால், நித்திய துணைவி லட்சுமியைப் புறக்கணிப்பதுபோல் செய்து, எங்கள் அர்ப்பணத்தைச் சிறந்த ஆராதனையாக ஏற்றுக்கொள்கிறீர். கருணைநிதியே, உமது திருவடிகள் எங்கள் உள்ளத்தின் அசுப ஆசைகளை எரித்துச் சாம்பலாக்கும் தீச்சுடராக எப்போதும் இருக்கட்டும்.
Verse 13
केतुस्त्रिविक्रमयुतस्त्रिपतत्पताको यस्ते भयाभयकरोऽसुरदेवचम्वो: । स्वर्गाय साधुषु खलेष्वितराय भूमन् पाद: पुनातु भगवन् भजतामघं न: ॥ १३ ॥
ஓ பகவனே! திரிவிக்ரம அவதாரத்தில் நீர் கொடித்தூணைப் போல் பாதத்தை உயர்த்தி, மூன்று உலகங்களிலும் வெற்றிக்கொடியென மூன்று பிரிவுகளாக கங்கையைப் பொழியச் செய்தீர். உமது தாமரைப் பாதம் அசுரர்க்கு அச்சம், பக்தர்க்கு அச்சமின்மை அளிக்கிறது; நாங்கள் வழிபடுகின்றோம், எங்கள் பாவங்களை நீக்குக.
Verse 14
नस्योतगाव इव यस्य वशे भवन्ति ब्रह्मादयस्तनुभृतो मिथुरर्द्यमाना: । कालस्य ते प्रकृतिपूरुषयो: परस्य शं नस्तनोतु चरण: पुरुषोत्तमस्य ॥ १४ ॥
பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட உடலுடைய ஜீவர்கள்; உமது காலத்தத்துவத்தின் கடும் கட்டுப்பாட்டில் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் துன்புறுத்தப்பட்டு, மூக்கில் கயிறு கட்டிய காளைகளைப் போல இழுக்கப்படுகின்றனர். இயற்கையும் அனுபவிப்பவனையும் கடந்த புருஷோத்தமா, உமது தாமரைப் பாதங்கள் எங்களுக்கு பரமானந்தம் அருளட்டும்.
Verse 15
अस्यासि हेतुरुदयस्थितिसंयमाना- मव्यक्तजीवमहतामपि कालमाहु: । सोऽयं त्रिणाभिरखिलापचये प्रवृत्त: कालो गभीररय उत्तमपूरुषस्त्वम् ॥ १५ ॥
இந்த பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணம் நீரே; அவ்யக்த-வ்யக்த இயல்புகளையும் எல்லா ஜீவர்களையும் கட்டுப்படுத்தும் ‘காலம்’ நீரே என முனிவர் கூறுவர். மூன்று நாபிகளுடைய காலச்சக்கரமாக நீர் மறைமுகச் செயலால் அனைத்தையும் சுருக்குகிறீர்; ஆகவே நீரே உத்தமபுருஷன், பரமேஸ்வரன்.
Verse 16
त्वत्त: पुमान् समधिगम्य ययास्य वीर्यं धत्ते महान्तमिव गर्भममोघवीर्य: । सोऽयं तयानुगत आत्मन आण्डकोशं हैमं ससर्ज बहिरावरणैरुपेतम् ॥ १६ ॥
என் ஆண்டவனே! ஆதிப் புருஷ அவதாரமான மகாவிஷ்ணு உம்மிடமிருந்தே படைப்பாற்றலைப் பெறுகிறார்; அந்த அச்யுத சக்தியால் அவர் இயற்கையில் கருவூட்டிப் மகத்தத்துவத்தை உண்டாக்குகிறார். பின்னர் அந்த மகத்தத்துவம் இறைவன் சக்தியுடன் கூடி, பல அடுக்குகளால் மூடப்பட்ட பொன்னான பிரம்மாண்ட முட்டையை உருவாக்குகிறது.
Verse 17
तत्तस्थूषश्च जगतश्च भवानधीशो यन्माययोत्थगुणविक्रिययोपनीतान् । अर्थाञ्जुषन्नपि हृषीकपते न लिप्तो येऽन्ये स्वत: परिहृतादपि बिभ्यति स्म ॥ १७ ॥
ஓ ஹ்ருஷீகேசா! அசையும் அசையாத அனைத்துலகிற்கும் நீரே அதிபதி. உமது மாயையால் எழும் குணவிகாரங்கள் கொண்டு தோன்றும் விஷயங்களை மேற்பார்வை செய்தாலும் நீர் ஒருபோதும் பற்றுபடுவதில்லை. ஆனால் பிற ஜீவர்கள்—யோகிகளும் தத்துவவாதிகளும் கூட—துறந்த விஷயங்களை நினைத்தாலே கலங்கி அஞ்சுகின்றனர்.
Verse 18
स्मायावलोकलवदर्शितभावहारि- भ्रूमण्डलप्रहितसौरतमन्त्रशौण्डै: । पत्न्यस्तु षोडशसहस्रमनङ्गबाणै- र्यस्येन्द्रियं विमथितुं करणैर्न विभ्व्य: ॥ १८ ॥
என் ஆண்டவனே, நீர் பதினாறு ஆயிரம் மிக அழகிய, உயர்குலப் பட்டினிகளுடன் வாழ்கிறீர். அவர்களின் நாணமிகு புன்னகை பார்வையும் வளைந்த புருவங்களின் இனிய சைகைகளும் காதல் செய்தி அனுப்பினாலும், அவை உமது மனமும் இந்திரியங்களையும் கலக்க இயலாது।
Verse 19
विभ्व्यस्तवामृतकथोदवहास्त्रिलोक्या: पादावनेजसरित: शमलानि हन्तुम् । आनुश्रवं श्रुतिभिरङ्घ्रिजमङ्गसङ्गै- स्तीर्थद्वयं शुचिषदस्त उपस्पृशन्ति ॥ १९ ॥
பிரபுவே, உமது அமுதமிகு கதைகளின் ஓடைகளும், உமது தாமரைத் திருவடிகளைத் துவைத்த நீரிலிருந்து பிறந்த புனித நதிகளும்—மூன்று உலகங்களின் மாசுகளை அழிக்க வல்லவை. தூய்மையை நாடுவோர் செவியால் உமது புகழைக் கேட்டு கதாசங்கம் பெறுகின்றனர்; உடலால் நீராடி திருவடிநதிகளின் தீர்த்தசங்கம் அடைகின்றனர்।
Verse 20
श्रीबादरायणिरुवाच इत्यभिष्टूय विबुधै: सेश: शतधृतिर्हरिम् । अभ्यभाषत गोविन्दं प्रणम्याम्बरमाश्रित: ॥ २० ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு பிரம்மா, சிவன் மற்றும் பிற தேவர்களுடன் சேர்ந்து கோவிந்த ஹரியைப் புகழ்ந்து பாடினார். பின்னர் பிரம்மா ஆகாயத்தில் நிலைத்து, வணங்கி, கோவிந்தனை இவ்வாறு உரைத்தார்.
Verse 21
श्रीब्रह्मोवाच भूमेर्भारावताराय पुरा विज्ञापित: प्रभो । त्वमस्माभिरशेषात्मन्तत्तथैवोपपादितम् ॥ २१ ॥
ஸ்ரீ பிரம்மா கூறினார்: பிரபுவே, முன்பு பூமியின் பாரத்தை நீக்குமாறு நாங்கள் உம்மிடம் விண்ணப்பித்தோம். எல்லையற்ற பரமாத்மாவே, அந்த வேண்டுகோளை நீர் நிச்சயமாக முறையாக நிறைவேற்றினீர்.
Verse 22
धर्मश्च स्थापित: सत्सु सत्यसन्धेषु वै त्वया । कीर्तिश्च दिक्षु विक्षिप्ता सर्वलोकमलापहा ॥ २२ ॥
பிரபுவே, சத்தியத்தில் உறுதியாக நிற்கும் சத்புருஷர்களிடையே நீர் தர்மத்தை மீண்டும் நிறுவினீர். உமது கீர்த்தியை எல்லாத் திசைகளிலும் பரப்பினீர்; உமது புகழைக் கேட்பதாலேயே உலகமெங்கும் மாசு நீங்குகிறது.
Verse 23
अवतीर्य यदोर्वंशे बिभ्रद् रूपमनुत्तमम् । कर्माण्युद्दामवृत्तानि हिताय जगतोऽकृथा: ॥ २३ ॥
ஓ ஆண்டவனே! யது வம்சத்தில் அவதரித்து, நீர் உம்முடைய ஒப்பற்ற தெய்வீக ரூபத்தைத் தாங்கி, உலகமெங்கும் நலனுக்காக மகத்தான திவ்ய லீலைகளை நிகழ்த்தினீர்।
Verse 24
यानि ते चरितानीश मनुष्या: साधव: कलौ । शृण्वन्त: कीर्तयन्तश्च तरिष्यन्त्यञ्जसा तम: ॥ २४ ॥
ஓ ஈசனே! கலியுகத்தில் உமது திருவிளையாட்டுகளைச் செவிமடுத்து பாடி கீர்த்திக்கும் சாதுபக்தர்கள், இவ்வயதின் இருளை எளிதில் கடந்து விடுவர்।
Verse 25
यदुवंशेऽवतीर्णस्य भवत: पुरुषोत्तम । शरच्छतं व्यतीयाय पञ्चविंशाधिकं प्रभो ॥ २५ ॥
ஓ பரமபுருஷனே, ஆண்டவனே! யது வம்சத்தில் அவதரித்த நீர், உமது பக்தர்களுடன் நூற்று இருபத்தைந்து சரத்காலங்களை கழித்தீர்।
Verse 26
नाधुना तेऽखिलाधार देवकार्यावशेषितम् । कुलं च विप्रशापेन नष्टप्रायमभूदिदम् ॥ २६ ॥ तत: स्वधाम परमं विशस्व यदि मन्यसे । सलोकाँल्लोकपालान् न: पाहि वैकुण्ठकिङ्करान् ॥ २७ ॥
ஓ அனைத்திற்கும் ஆதாரமான ஆண்டவனே! தேவர்களுக்காகச் செய்ய வேண்டியது இனி உமக்கு எதுவும் மீதமில்லை; பிராமணர்களின் சாபத்தால் இக்குலமும் பெரும்பாலும் அழிந்தது. ஆகவே நீர் விரும்பினால் பரம ஸ்வதாமத்திற்குச் செல்லும்; மேலும் உலகபாலர்களுடன் உள்ள எங்களை—வைகுண்ட சேவகர்களை—என்றும் காத்தருளும்।
Verse 27
नाधुना तेऽखिलाधार देवकार्यावशेषितम् । कुलं च विप्रशापेन नष्टप्रायमभूदिदम् ॥ २६ ॥ तत: स्वधाम परमं विशस्व यदि मन्यसे । सलोकाँल्लोकपालान् न: पाहि वैकुण्ठकिङ्करान् ॥ २७ ॥
ஓ அனைத்திற்கும் ஆதாரமான ஆண்டவனே! தேவர்களுக்காகச் செய்ய வேண்டியது இனி உமக்கு எதுவும் மீதமில்லை; பிராமணர்களின் சாபத்தால் இக்குலமும் பெரும்பாலும் அழிந்தது. ஆகவே நீர் விரும்பினால் பரம ஸ்வதாமத்திற்குச் செல்லும்; மேலும் உலகபாலர்களுடன் உள்ள எங்களை—வைகுண்ட சேவகர்களை—என்றும் காத்தருளும்।
Verse 28
श्रीभगवानुवाच अवधारितमेतन्मे यदात्थ विबुधेश्वर । कृतं व: कार्यमखिलं भूमेर्भारोऽवतारित: ॥ २८ ॥
முழுமுதற் கடவுள் கூறினார்: தேவர்களின் தலைவரான பிரம்மாவே, உமது பிரார்த்தனையையும் வேண்டுகோளையும் நான் அறிவேன். பூமியின் பாரத்தைக் குறைத்து, உமது சார்பாகத் தேவையான அனைத்தையும் நான் செய்து முடித்துவிட்டேன்.
Verse 29
तदिदं यादवकुलं वीर्यशौर्यश्रियोद्धतम् । लोकं जिघृक्षद् रुद्धं मे वेलयेव महार्णव: ॥ २९ ॥
நான் தோன்றிய இந்த யாதவ குலம், வீரம், வலிமை மற்றும் செல்வத்தால் செழித்து, உலகம் முழுவதையும் விழுங்க அச்சுறுத்தும் அளவுக்கு ஆணவம் கொண்டது. எனவே, கரையானது பெருங்கடலைக் கட்டுப்படுத்துவது போல, நான் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தியுள்ளேன்.
Verse 30
यद्यसंहृत्य दृप्तानां यदूनां विपुलं कुलम् । गन्तास्म्यनेन लोकोऽयमुद्वेलेन विनङ्क्ष्यति ॥ ३० ॥
கர்வம் கொண்ட யாதவ குலத்தின் இந்த বিশাল கூட்டத்தை அழிக்காமல் நான் இவ்வுலகை விட்டுச் சென்றால், அவர்களின் எல்லையற்ற பெருக்கத்தால் உலகம் முழுவதும் அழிந்துவிடும்.
Verse 31
इदानीं नाश आरब्ध: कुलस्य द्विजशापज: । यास्यामि भवनं ब्रह्मन्नेतदन्ते तवानघ ॥ ३१ ॥
இப்போது அந்தணர்களின் சாபத்தினால், என் குலத்தின் அழிவு தொடங்கிவிட்டது. ஓ பாவமற்ற பிரம்மாவே, இந்த அழிவு முடிந்து நான் வைகுண்டத்திற்குச் செல்லும் வழியில், உமது இருப்பிடத்திற்கு வருகை தருவேன்.
Verse 32
श्रीशुक उवाच इत्युक्तो लोकनाथेन स्वयम्भू: प्रणिपत्य तम् । सह देवगणैर्देव: स्वधाम समपद्यत ॥ ३२ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: அகில உலகிற்கும் நாதரான பகவானால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், சுயம்புவான பிரம்மா பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினார். பின்னர் தேவர்கள் புடைசூழ, பிரம்மா தனது இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார்.
Verse 33
अथ तस्यां महोत्पातान् द्वारवत्यां समुत्थितान् । विलोक्य भगवानाह यदुवृद्धान् समागतान् ॥ ३३ ॥
பின்னர் பகவான் த்வாரகையில் எழுந்த பெரும் அபசகுனக் கலக்கங்களை நோக்கி, கூடியிருந்த யது குல மூத்தோரிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।
Verse 34
श्रीभगवानुवाच एते वै सुमहोत्पाता व्युत्तिष्ठन्तीह सर्वत: । शापश्च न: कुलस्यासीद् ब्राह्मणेभ्यो दुरत्यय: ॥ ३४ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—இங்கு எல்லாத் திசைகளிலும் இப் பெரும் கலக்கங்கள் எழுகின்றன; ஏனெனில் நம் குலம் பிராமணர்களின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டது; அந்தச் சாபம் நீக்க இயலாதது।
Verse 35
न वस्तव्यमिहास्माभिर्जिजीविषुभिरार्यका: । प्रभासं सुमहत्पुण्यं यास्यामोऽद्यैव मा चिरम् ॥ ३५ ॥
மதிப்பிற்குரிய மூத்தோர்களே, உயிர் காக்க விரும்பினால் இங்கு இனி தங்கக் கூடாது. தாமதமின்றி இன்றே மிகப் புனிதமான பிரபாசத் தலத்திற்குச் செல்வோம்।
Verse 36
यत्र स्नात्वा दक्षशापाद् गृहीतो यक्ष्मणोडुराट् । विमुक्त: किल्बिषात् सद्यो भेजे भूय: कलोदयम् ॥ ३६ ॥
பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் நீராடியவுடன், தக்ஷனின் சாபத்தால் க்ஷய நோயால் பிடிக்கப்பட்ட சந்திரனும் உடனே பாபப் பலனிலிருந்து விடுபட்டு மீண்டும் வளர்கலைகளை அடைந்தான்.
Verse 37
वयं च तस्मिन्नाप्लुत्य तर्पयित्वा पितृन् सुरान् । भोजयित्वोषिजो विप्रान् नानागुणवतान्धसा ॥ ३७ ॥ तेषु दानानि पात्रेषु श्रद्धयोप्त्वा महान्ति वै । वृजिनानि तरिष्यामो दानैर्नौभिरिवार्णवम् ॥ ३८ ॥
நாமும் அங்கே நீராடி பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, பலவகை சுவைமிக்க உணவுகளால் வணக்கத்திற்குரிய பிராமணர்களை போஜனம் செய்து, தகுதியான பாத்திரங்களுக்கு श्रद्धையுடன் பெரும் தானங்களை அளிப்போம். இத்தானமே நாவாகி, தகுந்த படகில் பெருங்கடலைக் கடப்பதுபோல், இக்கொடுமையான அபாயங்களை நிச்சயமாகக் கடப்போம்।
Verse 38
वयं च तस्मिन्नाप्लुत्य तर्पयित्वा पितृन् सुरान् । भोजयित्वोषिजो विप्रान् नानागुणवतान्धसा ॥ ३७ ॥ तेषु दानानि पात्रेषु श्रद्धयोप्त्वा महान्ति वै । वृजिनानि तरिष्यामो दानैर्नौभिरिवार्णवम् ॥ ३८ ॥
பிரபாச-க்ஷேத்திரத்தில் நீராடி, பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் தర్పண-யாகங்களால் திருப்திப்படுத்தி, பலவகை சுவைமிக்க அன்னத்தால் வணக்கத்திற்குரிய பிராமணர்களை போஜனம் செய்து, அவர்களை தானத்திற்குத் தகுதியான பாத்திரங்களெனக் கருதி பக்தியுடன் பெருந்தானங்களை அளித்தால், தானமெனும் படகால் பெருங்கடலைக் கடப்பதுபோல் இக்கொடுஞ் சோதனைகளை நிச்சயமாகக் கடந்து விடுவோம்।
Verse 39
श्रीशुक उवाच एवं भगवतादिष्टा यादवा: कुरुनन्दन । गन्तुं कृतधियस्तीर्थं स्यन्दनान् समयूयुजन् ॥ ३९ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—குருநந்தனே! பகவான் இவ்வாறு ஆணையிட்டதனால் யாதவர்கள் பிரபாசத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்து, தங்கள் ரதங்களுக்கு குதிரைகளை இணைத்தனர்।
Verse 40
तन्निरीक्ष्योद्धवो राजन् श्रुत्वा भगवतोदितम् । दृष्ट्वारिष्टानि घोराणि नित्यं कृष्णमनुव्रत: ॥ ४० ॥ विविक्त उपसङ्गम्य जगतामीश्वरेश्वरम् । प्रणम्य शिरसा पादौ प्राञ्जलिस्तमभाषत ॥ ४१ ॥
அரசே! எப்போதும் கிருஷ்ணனைப் பின்பற்றும் உத்தவர், யாதவர்களின் நெருங்கிய புறப்பாட்டையும், பகவானின் ஆணையையும் கேட்டும், அச்சமூட்டும் அபசகுனங்களைக் கண்டும், தனிமையான இடத்தில் உலகின் பரமாதிபதியான இறைவனை அணுகி, அவரது திருவடிகளில் தலைவைத்து வணங்கி, கைகூப்பி இவ்வாறு உரைத்தார்।
Verse 41
तन्निरीक्ष्योद्धवो राजन् श्रुत्वा भगवतोदितम् । दृष्ट्वारिष्टानि घोराणि नित्यं कृष्णमनुव्रत: ॥ ४० ॥ विविक्त उपसङ्गम्य जगतामीश्वरेश्वरम् । प्रणम्य शिरसा पादौ प्राञ्जलिस्तमभाषत ॥ ४१ ॥
அரசே! எப்போதும் கிருஷ்ணனைப் பின்பற்றும் உத்தவர், யாதவர்களின் நெருங்கிய புறப்பாட்டையும், பகவானின் ஆணையையும் கேட்டும், அச்சமூட்டும் அபசகுனங்களைக் கண்டும், தனிமையான இடத்தில் உலகின் பரமாதிபதியான இறைவனை அணுகி, அவரது திருவடிகளில் தலைவைத்து வணங்கி, கைகூப்பி இவ்வாறு உரைத்தார்।
Verse 42
श्रीउद्धव उवाच देवदेवेश योगेश पुण्यश्रवणकीर्तन । संहृत्यैतत् कुलं नूनं लोकं सन्त्यक्ष्यते भवान् । विप्रशापं समर्थोऽपि प्रत्यहन्न यदीश्वर: ॥ ४२ ॥
ஸ்ரீஉத்தவர் கூறினார்—தேவதேவேசா, யோகேசா! உமது திவ்ய மகிமைகளைச் செவிமடுத்து பாடுவது தானே பரம புண்ணியம். பிரபோ, இப்போது நீர் இந்த வம்சத்தைச் சுருக்கி, இவ்வுலகில் உமது லீலைகளை நிறைவு செய்து விலகப் போகிறீர் எனத் தோன்றுகிறது. நீர் சர்வேசுவரன், யோகசக்தியின் அதிபதி; இருந்தும் பிராமணர்களின் சாபத்தைத் தடுக்க வல்லவராக இருந்தும் அதை நீர் நீக்கவில்லை—ஆகவே உமது திரோபாவம் நெருங்கியுள்ளது।
Verse 43
नाहं तवाङ्घ्रिकमलं क्षणार्धमपि केशव । त्यक्तुं समुत्सहे नाथ स्वधाम नय मामपि ॥ ४३ ॥
ஓ கேசவா, என் நாதனே! ஒரு கணமும் உன் தாமரைத் திருவடிகளை விட்டு விலக இயலேன்; அருளால் என்னையும் உன் ஸ்வதாமத்துக்கு அழைத்துச் செல்.
Verse 44
तव विक्रीडितं कृष्ण नृणां परममङ्गलम् । कर्णपीयूषमासाद्य त्यजन्त्यन्यस्पृहां जना: ॥ ४४ ॥
ஓ கிருஷ்ணா! உன் லீலைகள் மனிதர்க்கு பரம மங்களம்; செவிகளுக்கு அமுதம் போன்றவை. அவற்றைச் சுவைத்தோர் பிற ஆசைகளை விட்டுவிடுவர்.
Verse 45
शय्यासनाटनस्थानस्नानक्रीडाशनादिषु । कथं त्वां प्रियमात्मानं वयं भक्तास्त्यजेमहि ॥ ४५ ॥
படுக்கை, அமர்வு, நடப்பு, நிற்றல், நீராடல், விளையாட்டு, உணவு முதலிய அனைத்திலும்—ஓ அன்பான பரமாத்மா! நாங்கள் பக்தர்கள் உன்னை எவ்வாறு விட்டு விட முடியும்?
Verse 46
त्वयोपभुक्तस्रग्गन्धवासोऽलङ्कारचर्चिता: । उच्छिष्टभोजिनो दासास्तव मायां जयेमहि ॥ ४६ ॥
நீ அணிந்த மாலைகள், நறுமணத் தைலங்கள், ஆடைகள், ஆபரணங்களைத் தரித்து, உன் உச்சிஷ்டப் பிரசாதத்தை உண்டு, நாங்கள் உன் தாசர்கள் உன் மாயையை நிச்சயம் வெல்வோம்.
Verse 47
वातवसना य ऋषय: श्रमणा ऊर्ध्वमन्थिन: । ब्रह्माख्यं धाम ते यान्ति शान्ता: सन्न्यासीनोऽमला: ॥ ४७ ॥
திகம்பர ரிஷிகள், தவமுடைய ஶ்ரமணர்கள், ஊர்த்வரேதஸ்கள், அமைதியும் பாவமின்மையும் கொண்ட சந்நியாசிகள்—அவர்கள் ‘பிரஹ்மன்’ எனப்படும் உன் தாமத்தை அடைகிறார்கள்.
Verse 48
वयं त्विह महायोगिन् भ्रमन्त: कर्मवर्त्मसु । त्वद्वार्तया तरिष्यामस्तावकैर्दुस्तरं तम: ॥ ४८ ॥ स्मरन्त: कीर्तयन्तस्ते कृतानि गदितानि च । गत्युत्स्मितेक्षणक्ष्वेलि यन्नृलोकविडम्बनम् ॥ ४९ ॥
ஓ மகாயோகியே! கர்மப் பாதையில் அலைந்தாலும், உமது பக்தர்களின் சங்கத்தில் உமது திருக்கதையை கேட்பதாலே இந்தத் தாண்ட முடியாத சம்சார இருளை நிச்சயமாகக் கடப்போம்।
Verse 49
वयं त्विह महायोगिन् भ्रमन्त: कर्मवर्त्मसु । त्वद्वार्तया तरिष्यामस्तावकैर्दुस्तरं तम: ॥ ४८ ॥ स्मरन्त: कीर्तयन्तस्ते कृतानि गदितानि च । गत्युत्स्मितेक्षणक्ष्वेलि यन्नृलोकविडम्बनम् ॥ ४९ ॥
உமது அற்புத செயல்களையும் இனிய வாக்குகளையும் நாம் நினைந்து கீர்த்திக்கிறோம்; மேலும் உமது ரகசியமான பிரியத் துணைவியருடன் நிகழும் ரஸமய லீலைகள்—உமது நடை, துணிவான புன்னகை, பார்வை, விளையாட்டு—மனிதச் செயல்களைப் போலத் தோன்றினாலும், பக்தரை பரமானந்தத்தில் மயக்குகின்றன।
Verse 50
श्रीशुक उवाच एवं विज्ञापितो राजन् भगवान् देवकीसुत: । एकान्तिनं प्रियं भृत्यमुद्धवं समभाषत ॥ ५० ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ பரீக்ஷித் அரசே! இவ்வாறு விண்ணப்பிக்கப்பட்டபோது, தேவகியின் புதல்வனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் அன்பான, ஒருமுக பக்திச் சேவகன் உத்தவனிடம் ரகசியமாகப் பதிலுரைக்கத் தொடங்கினார்।
Frequently Asked Questions
They come to directly behold the Lord and to formally conclude the cosmic mandate for His descent: the removal of the earth’s burden and the reestablishment of dharma. Their prayers also articulate siddhānta—Kṛṣṇa as the transcendental āśraya who controls māyā and kāla yet remains untouched—thereby making the impending withdrawal of His manifest līlā intelligible as divine arrangement rather than material compulsion.
They state that worship, Vedic study, charity, austerity, and ritual alone cannot fully cleanse consciousness polluted by illusion unless they mature into transcendental faith (śraddhā) in the Lord’s glories. Hearing and glorifying Kṛṣṇa (īśānukathā) is presented as uniquely potent because it directly connects the jīva to the āśraya, burning anarthas like fire at the Lord’s lotus feet.
Kṛṣṇa explains a governance principle: the Yādavas had become so empowered that, if left unchecked, their pride and expansion could devastate the world. The brāhmaṇa curse becomes the instrument of nirodha (withdrawal), ensuring cosmic balance. The Lord is fully capable of counteracting it, but chooses not to, demonstrating that His līlā follows purposeful divine orchestration rather than reactive necessity.
Prabhāsa is presented as a tīrtha where bathing and associated rites—sacrifice for devas and pitṛs, feeding brāhmaṇas, and dāna—help one cross danger like a boat across an ocean. Narratively, it moves the Yādavas out of Dvārakā and sets the stage for the culminating events of the Lord’s manifest departure, while thematically reinforcing purification (śuddhi) and the inevitability of kāla under divine supervision.
Uddhava is Kṛṣṇa’s intimate devotee and counsel-bearing associate, characterized by unwavering fidelity and deep spiritual aptitude. His private approach signals a shift from public, cosmic concerns (devas’ petitions; dynastic decisions) to the inner transmission of liberating instruction. This confidentiality frames Uddhava as the qualified recipient of teachings meant to guide devotees after the Lord’s visible līlā concludes.