Adhyaya 5

Verse 1

श्रीराजोवाच भगवन्तं हरिं प्रायो न भजन्त्यात्मवित्तमा: । तेषामशान्तकामानां क निष्ठाविजितात्मनाम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்: ஓ யோகேந்திரர்களே, நீங்கள் ஆத்மவித்தையில் மிகச் சிறந்தவர்கள்; பெரும்பாலும் ஹரியை வழிபடாத, ஆசைகள் அடங்காத, தம்மை அடக்க இயலாதவர்களின் நிலை என்ன?

Verse 2

श्रीचमस उवाच मुखबाहूरुपादेभ्य: पुरुषस्याश्रमै: सह । चत्वारो जज्ञिरे वर्णा गुणैर्विप्रादय: पृथक् ॥ २ ॥

ஸ்ரீ சாமஸர் கூறினார்: விராட்-புருஷனின் முகம், கரங்கள், தொடைகள், பாதங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து—குணங்களின் வேறுபட்ட சேர்க்கையால்—பிராமணர் முதலிய நான்கு வர்ணங்கள் தோன்றின; அதனுடன் நான்கு ஆசிரமங்களும் உருவாயின.

Verse 3

य एषां पुरुषं साक्षादात्मप्रभवमीश्वरम् । न भजन्त्यवजानन्ति स्थानाद् भ्रष्टा: पतन्त्यध: ॥ ३ ॥

இந்த வர்ண-ஆசிரமங்களில் உள்ளவர்கள் தங்கள் தோற்றத்தின் மூலமான சாக்ஷாத் ஈஸ்வரன் புருஷோத்தமனை வழிபடாமல் அல்லது அவமதித்தால், அவர்கள் தம் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து கீழ்நிலைக்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 4

दूरे हरिकथा: केचिद् दूरे चाच्युतकीर्तना: । स्त्रिय: शूद्रादयश्चैव तेऽनुकम्प्या भवाद‍ृशाम् ॥ ४ ॥

சிலர் ஹரிகதையிலிருந்து தூரமாகவும், அச்யுதனின் கீர்த்தனையிலிருந்தும் விலகியவர்களாகவும் உள்ளனர்; பெண்கள், சூத்ரர் முதலியோர் உம்மைப் போன்ற மகாத்மர்களின் கருணைக்கு உரியவர்கள்.

Verse 5

विप्रो राजन्यवैश्यौ वा हरे: प्राप्ता: पदान्तिकम् । श्रौतेन जन्मनाथापि मुह्यन्त्याम्नायवादिन: ॥ ५ ॥

அரசே, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகியோர் வேத தீட்சையால் இரண்டாம் பிறவி பெற்றும், ஹரியின் திருவடிகளருகே சென்றும், ஆம்நாயவாதத்தில் மயங்கி உலகியலான தத்துவங்களில் குழம்புகின்றனர்.

Verse 6

कर्मण्यकोविदा: स्तब्धा मूर्खा: पण्डितमानिन: । वदन्ति चाटुकान् मूढा यया माध्व्या गिरोत्सुका: ॥ ६ ॥

கர்மத்தின் நுண்கலை அறியாத, அகந்தையால் உறைந்த, மூடர்கள் தம்மை பண்டிதர் என எண்ணி—வேதத்தின் இனிய சொற்களால் மயங்கி தேவர்களுக்கு புகழ்ச்சிச் சொற்களால் வேண்டுகின்றனர்.

Verse 7

रजसा घोरसङ्कल्पा: कामुका अहिमन्यव: । दाम्भिका मानिन: पापा विहसन्त्यच्युतप्रियान् ॥ ७ ॥

ரஜோகுணத்தின் தாக்கத்தால் அவர்கள் கொடூர எண்ணங்களுடன், மிகுந்த காமத்துடன், பாம்புபோன்ற கோபத்துடன் இருப்பர். வஞ்சகமும் அகந்தையும் பாவச்செயலும் கொண்டு, அச்யுதனுக்குப் பிரியமான பக்தர்களை இகழ்வர்.

Verse 8

वदन्ति तेऽन्योन्यमुपासितस्त्रियो गृहेषु मैथुन्यपरेषु चाशिष: । यजन्त्यसृष्टान्नविधानदक्षिणं वृत्त्यै परं घ्नन्ति पशूनतद्विद: ॥ ८ ॥

அவர்கள் பகவானின் வழிபாட்டை விட்டுவிட்டு, வீட்டில் மனைவியையே போல் வழிபடுகின்றனர்; அதனால் வீடுகள் காமவாழ்க்கைக்கே அர்ப்பணமாகின்றன. இப்படிப்பட்ட இல்லறத்தார் ஒருவருக்கொருவர் அத்தகைய ஆசிகளைப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள். உடல் வாழ்விற்காக யாகத்தை அவசியம் என எண்ணி, அன்னவிநியோகம் மற்றும் தக்ஷிணை இன்றிய அனுமதியற்ற யாகங்களைச் செய்து, விளைவறியாமல் ஆடு முதலிய உயிர்களை கொடூரமாகக் கொல்கிறார்கள்.

Verse 9

श्रिया विभूत्याभिजनेन विद्यया त्यागेन रूपेण बलेन कर्मणा । जातस्मयेनान्धधिय: सहेश्वरान् सतोऽवमन्यन्ति हरिप्रियान् खला: ॥ ९ ॥

செல்வம், வைபவம், உயர்குலம், கல்வி, துறவு, அழகு, வலிமை, வேத கர்ம வெற்றி ஆகியவற்றால் எழும் பொய்ம்மானம் அவர்களின் அறிவை குருடாக்குகிறது. அந்த மயக்கத்தில் அவர்கள் பரமேஸ்வரனையும் ஹரிக்குப் பிரியமான பக்தர்களையும் நிந்தித்து அவமதிக்கிறார்கள்.

Verse 10

सर्वेषु शश्वत्तनुभृत्स्ववस्थितं यथा खमात्मानमभीष्टमीश्वरम् । वेदोपगीतं च न श‍ृण्वतेऽबुधा मनोरथानां प्रवदन्ति वार्तया ॥ १० ॥

பகவான் ஒவ்வொரு உடலுடையவரின் இதயத்திலும் நித்தியமாக இருப்பார்; ஆயினும் ஆகாயம்போல் அசங்கமாகத் தனித்திருப்பார். வேதங்கள் அவரைப் பாடுகின்றன; ஆனால் அறிவிலிகள் அவரைப் பற்றிக் கேட்காமல், தங்கள் மனக்கற்பனைப் போகக் கதைகளில் நேரம் கழிக்கிறார்கள்।

Verse 11

लोके व्यवायामिषमद्यसेवा नित्या हि जन्तोर्न हि तत्र चोदना । व्यवस्थितिस्तेषु विवाहयज्ञ- सुराग्रहैरासु निवृत्तिरिष्टा ॥ ११ ॥

இந்த உலகில் உயிர் இயல்பாகவே காமம், மாமிசம், மதுபானம் ஆகியவற்றில் சாய்கிறது; ஆகவே சாஸ்திரங்கள் அவற்றை ஊக்குவிப்பதில்லை. திருமணம், யாகப் பலி, விதிப்படி மதுக்கிண்ணம் போன்ற ஏற்பாடுகள் இறுதியில் துறவுக்கும் விலகலுக்கும் தான்.

Verse 12

धनं च धर्मैकफलं यतो वै ज्ञानं सविज्ञानमनुप्रशान्ति । गृहेषु युञ्जन्ति कलेवरस्य मृत्युं न पश्यन्ति दुरन्तवीर्यम् ॥ १२ ॥

செல்வத்தின் உரிய பயன் தர்மமே; அதின் அடிப்படையில் ஞானமும் அனுபவஞானமும் வளர்ந்து பரமசத்தியின் சாட்சியையும் அமைதியையும் தரும். ஆனால் பொருளாசையினர் செல்வத்தை குடும்ப வளர்ச்சிக்கே செலவிட்டு, வெல்ல முடியாத மரணம் விரைவில் இந்த நசுங்கும் உடலை அழிக்கும் என்பதை காணார்.

Verse 13

यद् घ्राणभक्षो विहित: सुराया- स्तथा पशोरालभनं न हिंसा । एवं व्यवाय: प्रजया न रत्या इमं विशुद्धं न विदु: स्वधर्मम् ॥ १३ ॥

வேத விதிப்படி யாகத்தில் அர்ப்பணித்த மதுவை பின்னர் குடிக்காமல், மணம் மட்டும் நுகர வேண்டும். அதுபோல் விலங்கு அர்ப்பணம் அனுமதிக்கப்பட்டாலும், பரவலான கொலைக்கு இடமில்லை. மேலும் காமம் திருமணத்தில் பிள்ளைப்பேறுக்கே, உடல் சுகப் பயன்பாட்டிற்கல்ல; ஆனால் அறிவிலிகள் இந்தத் தூய ஸ்வதர்மத்தை அறியார்.

Verse 14

ये त्वनेवंविदोऽसन्त: स्तब्धा: सदभिमानिन: । पशून् द्रुह्यन्ति विश्रब्धा: प्रेत्य खादन्ति ते च तान् ॥ १४ ॥

உண்மையான தர்மத்தைக் அறியாத பாவிகள், தங்களை மிகப் புண்ணியவான்கள் என எண்ணி, நம்பிக்கையுடன் இருக்கும் நிரபராத விலங்குகளுக்கு அஞ்சாமல் வன்முறை செய்கிறார்கள்; அடுத்த பிறவியில் அதே உயிர்களே அவர்களை உண்ணும்.

Verse 15

द्विषन्त: परकायेषु स्वात्मानं हरिमीश्वरम् । मृतके सानुबन्धेऽस्मिन् बद्धस्‍नेहा: पतन्त्यध: ॥ १५ ॥

பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள் தங்கள் சவம்போன்ற உடலும் அதனுடன் சேர்ந்த உறவினரும் பொருட்களும் மீது ஆழ்ந்த பாசத்தில் கட்டுண்டு விடுகின்றனர். அஹங்காரமான மூடநிலையில் அவர்கள் பிற உயிர்களையும், எல்லோரின் இதயத்திலும் உறையும் பரமேஸ்வரன் ஹரியையும் பொறாமையால் வெறுக்கின்றனர்; அந்த அபராதத்தால் மெதுவாக நரகத்தில் வீழ்கின்றனர்.

Verse 16

ये कैवल्यमसम्प्राप्ता ये चातीताश्च मूढताम् । त्रैवर्गिका ह्यक्षणिका आत्मानं घातयन्ति ते ॥ १६ ॥

கைவல்ய ஞானத்தை அடையாதவர்களும், அதே நேரம் கடும் அறியாமையின் இருளில் முழுதும் மூழ்காதவர்களும் பொதுவாக தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்கப் பாதையையே பின்பற்றுகின்றனர். உயர்ந்த நோக்கை சிந்திக்க நேரமின்றி, அவர்கள் தம் ஆன்மாவையே கொல்லுபவர்களாக ஆகின்றனர்.

Verse 17

एत आत्महनोऽशान्ता अज्ञाने ज्ञानमानिन: । सीदन्त्यकृतकृत्या वै कालध्वस्तमनोरथा: ॥ १७ ॥

ஆன்மாவைக் கொல்லுபவர்கள் ஒருபோதும் அமைதியடைவதில்லை; அறியாமையால் தம்மை ஞானிகள் என எண்ணி, மனித புத்தியின் நோக்கம் பொருட் வாழ்க்கையை விரிவுபடுத்துதலே என்று கருதுகின்றனர். உண்மையான ஆன்மிக கடமைகளை புறக்கணித்து அவர்கள் எப்போதும் துயருறுகின்றனர்; பெரிய நம்பிக்கைகள் இருந்தாலும் காலத்தின் தவிர்க்க முடியாத நடை அவற்றை அழிக்கிறது.

Verse 18

हित्वात्ममायारचिता गृहापत्यसुहृत्स्त्रिय: । तमो विशन्त्यनिच्छन्तो वासुदेवपराङ्‍मुखा: ॥ १८ ॥

வாசுதேவனைப் புறக்கணித்தவர்கள், ஆண்டவரின் மாயாசக்தி உருவாக்கிய வீடு, பிள்ளைகள், நண்பர்கள், பெண்கள் ஆகியவற்றில் ஆசைபடுகின்றனர். இறுதியில் காலத்தின் வலியால் அவையனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, விருப்பமின்றியும் மிக இருண்ட பகுதிகளுக்குள் நுழைகின்றனர்.

Verse 19

श्री राजोवाच कस्मिन् काले स भगवान् किं वर्ण: कीद‍ृशो नृभि: । नाम्ना वा केन विधिना पूज्यते तदिहोच्यताम् ॥ १९ ॥

ஸ்ரீ ராஜா (நிமி) கேட்டார்—ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அந்த பரமபுருஷன் எந்த காலத்தில், எந்த நிறத்தில், எத்தகைய ரூபத்தில் வெளிப்படுகிறார்? மனித சமுதாயத்தில் அவர் எந்த நாமத்தால், எந்த விதி-நியமங்களால் வழிபடப்படுகிறார்? இதை இங்கே கூறுங்கள்.

Verse 20

श्रीकरभाजन उवाच कृतं त्रेता द्वापरं च कलिरित्येषु केशव: । नानावर्णाभिधाकारो नानैव विधिनेज्यते ॥ २० ॥

ஸ்ரீ கரபாஜனன் கூறினார்—கிருத, திரேதா, த்வாபர, கலி ஆகிய யுகங்களில் கேசவன் பல நிறங்கள், பெயர்கள், வடிவங்கள் கொண்டு, பல்வேறு முறைகளால் வழிபடப்படுகிறான்।

Verse 21

कृते शुक्लश्चतुर्बाहुर्जटिलो वल्कलाम्बर: । कृष्णाजिनोपवीताक्षान् बिभ्रद् दण्डकमण्डलू ॥ २१ ॥

சத்தியயுகத்தில் ஆண்டவன் வெண்நிறத்துடன் நான்கு கரங்களுடன், சடைமுடியுடன், மரப்பட்டை ஆடை அணிந்தவனாய் தோன்றுகிறான். கருமான் தோல், பூணூல், ஜபமாலை, பிரம்மச்சாரியின் தண்டு மற்றும் கமண்டலத்தைத் தாங்குகிறான்।

Verse 22

मनुष्यास्तु तदा शान्ता निर्वैरा: सुहृद: समा: । यजन्ति तपसा देवं शमेन च दमेन च ॥ २२ ॥

அக்காலத்தில் மக்கள் அமைதியுடன், பகைமையற்றவர்களாக, எல்லா உயிர்களுக்கும் நண்பர்களாக, சமநிலையுடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் தவம், மனக்கட்டுப்பாடு (சமம்) மற்றும் புலன்கட்டுப்பாடு (தமம்) மூலம் பரம தேவனை வழிபடுவர்।

Verse 23

हंस: सुपर्णो वैकुण्ठो धर्मो योगेश्वरोऽमल: । ईश्वर: पुरुषोऽव्यक्त: परमात्मेति गीयते ॥ २३ ॥

சத்தியயுகத்தில் ஆண்டவன் ஹம்ஸ, சுபர்ண, வைகுண்ட, தர்ம, யோகேஸ்வர, அமல, ஈஸ்வர, புருஷ, அவ்யக்த, பரமாத்மா என்ற பெயர்களால் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 24

त्रेतायां रक्तवर्णोऽसौ चतुर्बाहुस्त्रिमेखल: । हिरण्यकेशस्त्रय्यात्मा स्रुक्स्रुवाद्युपलक्षण: ॥ २४ ॥

திரேதாயுகத்தில் ஆண்டவன் செந்நிறத்துடன் தோன்றுகிறான். நான்கு கரங்களுடன், பொன்னிற முடிகளுடன், மூன்று வேதங்களின் தீட்சையைச் சுட்டும் மும்மடிக் கச்சை அணிகிறான். யாக வழிபாட்டு ஞானத்தின் உருவாக, கரண்டி, ஸ்ருவா முதலிய யாக உபகரணங்கள் அவனது அடையாளங்கள்.

Verse 25

तं तदा मनुजा देवं सर्वदेवमयं हरिम् । यजन्ति विद्यया त्रय्या धर्मिष्ठा ब्रह्मवादिन: ॥ २५ ॥

த்ரேதா யுகத்தில் தர்மநிஷ்டையுடன் பரப்ரம்மத்தை அறிய விரும்பும் மனிதர்கள், மூன்று வேதங்களில் கூறப்பட்ட யாக விதிகளால், எல்லாத் தேவர்களும் அடங்கிய ஸ்ரீஹரியை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 26

विष्णुर्यज्ञ: पृश्न‍िगर्भ: सर्वदेव उरुक्रम: । वृषाकपिर्जयन्तश्च उरुगाय इतीर्यते ॥ २६ ॥

த்ரேதா யுகத்தில் இறைவன் விஷ்ணு, யஜ்ஞ, ப்ருஷ்ணிகர்ப, ஸர்வதேவ, உருக்ரம, வ்ருஷாகபி, ஜயந்த, உருகாய எனும் நாமங்களால் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 27

द्वापरे भगवाञ्श्याम: पीतवासा निजायुध: । श्रीवत्सादिभिरङ्कैश्च लक्षणैरुपलक्षित: ॥ २७ ॥

த்வாபர யுகத்தில் பரமபுருஷன் நீலமணி போன்ற ஷ்யாம நிறத்துடன், பீதாம்பரம் அணிந்து தோன்றுகிறார்; ஸ்ரீவத்ஸம் முதலிய குறியீடுகளும் தனித்த அலங்கார லக்ஷணங்களும் அவரது திவ்ய உடலைச் சுட்டுகின்றன; தம் சொந்த ஆயுதங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார்।

Verse 28

तं तदा पुरुषं मर्त्या महाराजोपलक्षणम् । यजन्ति वेदतन्त्राभ्यां परं जिज्ञासवो नृप ॥ २८ ॥

அரசே! த்வாபர யுகத்தில் பரமபுருஷனை அறிய விரும்பும் மனிதர்கள், அவரை மகாராஜனைப் போல் மரியாதை செய்யும் பாவத்துடன், வேதமும் தந்திரமும் கூறும் விதிகளின்படி வழிபடுகின்றனர்।

Verse 29

नमस्ते वासुदेवाय नम: सङ्कर्षणाय च । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय तुभ्यं भगवते नम: ॥ २९ ॥ नारायणाय ऋषये पुरुषाय महात्मने । विश्वेश्वराय विश्वाय सर्वभूतात्मने नम: ॥ ३० ॥

வாசுதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; சங்கர்ஷணா, உமக்கு நமஸ்காரம்; ப்ரத்யும்னா, அனிருத்தா, பகவானே—உமக்கு வணக்கம். நாராயண ரிஷியே, மகாத்மா புருஷனே, விஸ்வேஸ்வரனே, விஸ்வஸ்வரூபனே, எல்லா உயிர்களின் அந்தர்யாமியே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 30

नमस्ते वासुदेवाय नम: सङ्कर्षणाय च । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय तुभ्यं भगवते नम: ॥ २९ ॥ नारायणाय ऋषये पुरुषाय महात्मने । विश्वेश्वराय विश्वाय सर्वभूतात्मने नम: ॥ ३० ॥

ஓ பரமேஸ்வர வாசுதேவா! உமக்கு வணக்கம்; மேலும் உமது ரூபங்களான சங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் ஆகியோருக்கும் வணக்கம். ஓ பகவான், உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ஓ நாராயண ரிஷி, ஓ மகாபுருஷ, ஓ விஸ்வேஸ்வர, ஓ விஸ்வமே, ஓ எல்லா உயிர்களின் அந்தர்யாமி—உமக்கு நமः।

Verse 31

इति द्वापर उर्वीश स्तुवन्ति जगदीश्वरम् । नानातन्त्रविधानेन कलावपि तथा श‍ृणु ॥ ३१ ॥

ஓ உर्वீச அரசே! இவ்விதமாக த்வாபர யுகத்தில் மக்கள் ஜகதீஸ்வரனைப் போற்றினர். அதுபோல கலி யுகத்திலும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட சாஸ்திரங்களின் பல விதமான தந்திர-விதிகளின்படி மக்கள் பகவானை வழிபடுகின்றனர்—இதை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.

Verse 32

कृष्णवर्णं त्विषाकृष्णं साङ्गोपाङ्गास्त्रपार्षदम् । यज्ञै: सङ्कीर्तनप्रायैर्यजन्ति हि सुमेधस: ॥ ३२ ॥

கலி யுகத்தில் சுமேதாவிகள் பெரும்பாலும் சங்கீர்த்தன யஜ்ஞத்தால் அந்த அவதாரனை வழிபடுகின்றனர்; அவர் எப்போதும் கிருஷ்ண நாமங்களைப் பாடுகிறார். அவர் ‘கிருஷ்ணவர்ணன்’; ஆனால் அவரது ஒளி கருமை அல்ல—அவர் தாமே கிருஷ்ணன். அவர் அங்க-உபாங்கங்கள், ஆயுதங்கள், பார்ஷதர்கள் உடன் தோன்றுகிறார்.

Verse 33

ध्येयं सदा परिभवघ्नमभीष्टदोहं तीर्थास्पदं शिवविरिञ्चिनुतं शरण्यम् । भृत्यार्तिहं प्रणतपाल भवाब्धिपोतं वन्दे महापुरुष ते चरणारविन्दम् ॥ ३३ ॥

என் ஆண்டவனே! நீர் மகாபுருஷன்; உமது தாமரைத் திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன்—அவையே எந்நாளும் தியானிக்கத் தகுந்தவை. அவை பௌதிக வாழ்வின் அவமானங்களையும் துன்பங்களையும் அழித்து, ஆன்மாவின் உச்ச விருப்பமான தூய பிரேம-பக்தியை அருள்கின்றன. அவை எல்லா தீர்த்தங்களின் அடைக்கலம், பக்தி மரபின் புனிதர்களின் ஆதாரம்; சிவன், பிரம்மா போன்ற தேவர்கள் கூட அவற்றை வணங்குகின்றனர். நீர் சரணடைந்தவர்களை காக்கிறீர், உமது சேவகர்களின் துயரை நீக்குகிறீர்; உமது திருவடிகள் பிறப்பு-இறப்பு கடலைக் கடக்கச் செய்யும் படகு.

Verse 34

त्यक्त्वा सुदुस्त्यजसुरेप्सितराज्यलक्ष्मीं धर्मिष्ठ आर्यवचसा यदगादरण्यम् । मायामृगं दयितयेप्सितमन्वधावद् वन्दे महापुरुष ते चरणारविन्दम् ॥ ३४ ॥

ஓ மகாபுருஷனே! உமது தாமரைத் திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன். தேவர்களும் விரும்பும், துறப்பது மிகக் கடினமான அரச லக்ஷ்மியையும் செல்வச் செழிப்பையும் நீர் துறந்தீர். தர்மத்தில் உறுதியாய், ஆர்யன் (பிராமணன்) சொல்/சாபத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து வனத்திற்குச் சென்றீர். கருணையால் மாயை எனும் மிருகத்தின் பின்னால் ஓடும் வீழ்ந்த ஜீவர்களை நீர் பின்தொடர்ந்தீர்; அதே நேரத்தில் உமது பிரியமான அபிலஷிதமான ஷ்யாமசுந்தரனைத் தேடுவதிலும் ஈடுபட்டீர்.

Verse 35

एवं युगानुरूपाभ्यां भगवान् युगवर्तिभि: । मनुजैरिज्यते राजन् श्रेयसामीश्वरोहरि: ॥ ३५ ॥

அரசே, யுகத்திற்கேற்ப பகவான் ஹரி பல நாம-ரூபங்களாக வெளிப்படுகிறார்; அறிவுடைய மனிதர்கள் அந்த யுகத்திற்குரிய நாமரூபங்களால் அவரை வழிபடுகின்றனர், ஏனெனில் அவரே எல்லா நன்மைகளின் தாதா।

Verse 36

कलिं सभाजयन्त्यार्या गुणज्ञा: सारभागिन: । यत्र सङ्कीर्तनेनैव सर्वस्वार्थोऽभिलभ्यते ॥ ३६ ॥

குணத்தை அறிந்து சாரத்தைப் பெறும் ஆரியர்கள் கலியுகத்தைப் போற்றுகின்றனர்; ஏனெனில் இவ்வயதில் சங்கீர்த்தனத்தினாலேயே வாழ்வின் முழுப் பரமப் பயன் எளிதில் கிடைக்கிறது।

Verse 37

न ह्यत: परमो लाभो देहिनां भ्राम्यतामिह । यतो विन्देत परमां शान्तिं नश्यति संसृति: ॥ ३७ ॥

இவ்வுலகில் அலைந்து திரியும் உடலுடைய உயிர்களுக்கு இதைவிட உயர்ந்த லாபம் இல்லை—பகவானின் சங்கீர்த்தனம்; அதனால் பரம சாந்தி கிடைத்து பிறப்பு-இறப்பு சுழல் அழிகிறது।

Verse 38

कृतादिषु प्रजा राजन् कलाविच्छन्ति सम्भवम् । कलौ खलु भविष्यन्ति नारायणपरायणा: । क्व‍‍चित् क्व‍‍चिन्महाराज द्रविडेषु च भूरिश: ॥ ३८ ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महापुण्या प्रतीची च महानदी ॥ ३९ ॥ ये पिबन्ति जलं तासां मनुजा मनुजेश्वर । प्रायो भक्ता भगवति वासुदेवेऽमलाशया: ॥ ४० ॥

அரசே, க்ருத முதலிய யுகங்களின் மக்கள் கலியுகத்தில் பிறக்க விரும்புகின்றனர்; ஏனெனில் கலியில் நாராயண-பராயண பக்தர்கள் இருப்பார்கள்—அவர்கள் பல இடங்களில் தோன்றினாலும், திராவிட தேசத்தில் மிகுதியாக இருப்பார்கள்।

Verse 39

कृतादिषु प्रजा राजन् कलाविच्छन्ति सम्भवम् । कलौ खलु भविष्यन्ति नारायणपरायणा: । क्व‍‍चित् क्व‍‍चिन्महाराज द्रविडेषु च भूरिश: ॥ ३८ ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महापुण्या प्रतीची च महानदी ॥ ३९ ॥ ये पिबन्ति जलं तासां मनुजा मनुजेश्वर । प्रायो भक्ता भगवति वासुदेवेऽमलाशया: ॥ ४० ॥

அங்கு தாமிரபர்ணி, க்ருதமாலா, பயஸ்வினி, மிகப் புனிதமான காவேரி மற்றும் பிரதீசி மகாநதி ஆகிய நதிகள் ஓடுகின்றன।

Verse 40

कृतादिषु प्रजा राजन् कलाविच्छन्ति सम्भवम् । कलौ खलु भविष्यन्ति नारायणपरायणा: । क्व‍‍चित् क्व‍‍चिन्महाराज द्रविडेषु च भूरिश: ॥ ३८ ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महापुण्या प्रतीची च महानदी ॥ ३९ ॥ ये पिबन्ति जलं तासां मनुजा मनुजेश्वर । प्रायो भक्ता भगवति वासुदेवेऽमलाशया: ॥ ४० ॥

அரசே, க்ருதயுகம் முதலிய யுகங்களின் மக்கள் கலியுகத்தில் பிறக்க விரும்புவர்; ஏனெனில் கலியில் நாராயணனைச் சரணடைந்த பக்தர்கள் பலர் தோன்றுவர், குறிப்பாக திராவிட தேசத்தில். தாமிரபர்ணி, க்ருதமாலா, பயஸ்வினி, மிகப் புனிதமான காவேரி, பிரதீசி மகாநதி ஆகிய புனித நதிகளின் நீரை அருந்துவோர் பெரும்பாலும் வாசுதேவனின் தூய்மனப் பக்தர்களாவர்।

Verse 41

देवर्षिभूताप्तनृणां पितृणां न किङ्करो नायमृणी च राजन् । सर्वात्मना य: शरणं शरण्यं गतो मुकुन्दं परिहृत्य कर्तम् ॥ ४१ ॥

அரசே, எல்லா உலகியல்க் கடமைகளையும் விட்டு, அனைவருக்கும் அடைக்கலமளிக்கும் முகுந்தனின் தாமரைத் திருவடிகளில் முழுமையாகச் சரணடைந்தவன் தேவர்கள், மகரிஷிகள், உயிர்கள், உறவினர்-நண்பர்கள், மனிதர்கள் அல்லது பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு அடிமையுமல்ல, கடன்பட்டவனுமல்ல. ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் பரமனின் அங்கங்கள்; ஆகவே இறைச் சேவையில் சரணடைந்தவனுக்கு அவர்களைத் தனித்தனியாகச் சேவிக்கத் தேவையில்லை।

Verse 42

स्वपादमूलं भजत: प्रियस्य त्यक्तान्यभावस्य हरि: परेश: । विकर्म यच्चोत्पतितं कथञ्चिद् धुनोति सर्वं हृदि सन्निविष्ट: ॥ ४२ ॥

மற்ற எல்லா பற்றுகளையும் விட்டு, பிரிய பக்தனைப் போல பரமேச்வரன் ஹரியின் திருவடிமூலத்தை வழிபடுகிறவன் இறைவனுக்கு மிகப் பிரியன். அத்தகைய சரணடைந்தவன் தவறுதலாக ஏதேனும் பாவச் செயல் செய்தாலும், அனைவரின் இதயத்திலும் அமர்ந்திருக்கும் பகவான் உடனே அந்தப் பாவத்தின் விளைவுகளை அகற்றிவிடுகிறார்।

Verse 43

श्रीनारद उवाच धर्मान् भागवतानित्थं श्रुत्वाथ मिथिलेश्वर: । जायन्तेयान् मुनीन् प्रीत: सोपाध्यायो ह्यपूजयत् ॥ ४३ ॥

ஸ்ரீநாரத முனி கூறினார்—இவ்வாறு பகவத தர்மத்தின் அறிவியலைக் கேட்ட மிதிலையின் அரசன் நிமி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, யாக ஆசாரியர்களுடன் சேர்ந்து ஜயந்தியின் புத்திர முநிகளை முறையாகப் பூஜித்தான்।

Verse 44

ततोऽन्तर्दधिरे सिद्धा: सर्वलोकस्य पश्यत: । राजा धर्मानुपातिष्ठन्नवाप परमां गतिम् ॥ ४४ ॥

பின்னர் அந்த சித்த முநிகள் அனைவரும் பார்க்கும் முன்பே மறைந்தனர். அரசன் நிமி அவர்கள் கற்றுத்தந்த தர்ம நெறிகளை நம்பிக்கையுடன் கடைப்பிடித்து, இவ்வாறு பரம இலக்கு—பகவத் பிராப்தியை—அடைந்தான்।

Verse 45

त्वमप्येतान् महाभाग धर्मान् भागवतान् श्रुतान् । आस्थित: श्रद्धया युक्तो नि:सङ्गो यास्यसे परम् ॥ ४५ ॥

ஓ மகாபாக்ய வஸுதேவா, நீ கேட்ட பகவத தர்மங்களை நம்பிக்கையுடன் ஏற்று நட; பற்றற்றவனாகி பரம பதத்தை அடைவாய்।

Verse 46

युवयो: खलु दम्पत्योर्यशसा पूरितं जगत् । पुत्रतामगमद् यद् वां भगवानीश्वरोहरि: ॥ ४६ ॥

உங்கள் தம்பதியின் புகழால் உலகம் நிரம்பியுள்ளது; ஏனெனில் பகவான் ஈஸ்வரன் ஹரி உங்கள் மகனாக வந்துள்ளார்।

Verse 47

दर्शनालिङ्गनालापै: शयनासनभोजनै: । आत्मा वां पावित: कृष्णे पुत्रस्‍नेहं प्रकुर्वतो: ॥ ४७ ॥

கிருஷ்ணனை மகனென ஏற்று நீங்கள் காட்டிய மகன்-பாசத்தால்—அவரைக் காணுதல், அணைத்தல், உரையாடல், சேர்ந்து படுத்தல்-அமர்தல், சேர்ந்து உண்பது—இந்த நெருக்கமான அன்புறவு உங்கள் உள்ளங்களை முழுதும் தூய்மையாக்கியது; நீங்கள் ஏற்கெனவே பரிபூரணர்।

Verse 48

वैरेण यं नृपतय: शिशुपालपौण्ड्र- शाल्वादयो गतिविलासविलोकनाद्यै: । ध्यायन्त आकृतधिय: शयनासनादौ तत्साम्यमापुरनुरक्तधियां पुन: किम् ॥ ४८ ॥

சிசுபாலன், பௌண்ட்ரகன், சால்வன் போன்ற பகை அரசர்களும் படுத்தல்-அமர்தல் முதலிய வேளைகளிலும் கிருஷ்ணனின் நடையழகு, விளையாட்டுகள், பக்தர்கள்மேல் அன்புக் கண்கள் போன்றவற்றை பொறாமையுடன் தியானித்தனர்; இவ்வாறு எப்போதும் கிருஷ்ணனில் மூழ்கி அவர்கள் கூட ஆண்டவரின் தாமத்தில் முக்தியை அடைந்தனர். அப்படியெனில் அன்புடன் அனுகூல பாவத்தில் எப்போதும் கிருஷ்ணனை நினைப்போருக்கு கிடைக்கும் அருள்வரங்கள் பற்றி என்ன சொல்ல!

Verse 49

मापत्यबुद्धिमकृथा: कृष्णे सर्वात्मनीश्वरे । मायामनुष्यभावेन गूढैश्वर्ये परेऽव्यये ॥ ४९ ॥

கிருஷ்ணனை சாதாரணக் குழந்தை என எண்ணாதீர்; அவர் எல்லாரின் ஆத்மா, அழிவற்ற பரமேஸ்வர பகவான். மாயையால் மனிதப் பாவத்தில் தோன்றி, தன் அசிந்த்ய ஐஸ்வர்யத்தை மறைத்துள்ளார்।

Verse 50

भूभारासुरराजन्यहन्तवे गुप्तये सताम् । अवतीर्णस्य निर्वृत्यै यशो लोके वितन्यते ॥ ५० ॥

பூமிக்குப் பாரமாகிய அசுர அரசர்களை அழிக்கவும், சாது பக்தர்களை காக்கவும் பரமபுருஷன் அவதரித்தான். அவன் கருணையால் தீயவரும் பக்தரும் இருவரும் முக்தி பெறுகின்றனர்; ஆகவே அவன் தெய்வீக புகழ் எல்லா உலகங்களிலும் பரவியது.

Verse 51

श्रीशुक उवाच एतच्छ्रुत्वा महाभागो वसुदेवोऽतिविस्मित: । देवकी च महाभागा जहतुर्मोहमात्मन: ॥ ५१ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இதை கேட்ட மகாபாக்கியசாலி வசுதேவன் மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தான். மேலும் மகாபாக்கியவதி தேவகியுடன் இருவரும் தங்கள் உள்ளத்தில் புகுந்த மயக்கமும் கவலையும் விட்டு நீங்கினர்.

Verse 52

इतिहासमिमं पुण्यं धारयेद् य: समाहित: । स विधूयेह शमलं ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ५२ ॥

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் இந்தப் புண்ணியமான இதிஹாசத்தை தியானித்து உள்ளத்தில் தாங்கினால், இவ்வாழ்விலேயே எல்லாக் கல்மஷத்தையும் கழுவி தூய்மையடைந்து பரப்ரஹ்ம நிலை எனும் உச்ச சித்தியை அடைவான்.