Adhyaya 4

Verse 1

श्रीराजोवाच यानि यानीह कर्माणि यैर्यै: स्वच्छन्दजन्मभि: । चक्रे करोति कर्ता वा हरिस्तानि ब्रुवन्तु न: ॥ १ ॥

ஸ்ரீ ராஜா நிமி கூறினார்: பகவான் தமது அந்தரங்க சக்தியால், தமது சுயஇச்சையின்படி இவ்வுலகில் அவதரிக்கிறார். ஆகவே தயை செய்து கூறுங்கள்—ஹரி தமது பல அவதாரங்களில் கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலத்தில் இங்கு செய்த, செய்கிற, செய்யவிருக்கும் லீலைக் கர்மங்கள் யாவை?

Verse 2

श्रीद्रुमिल उवाच यो वा अनन्तस्य गुणाननन्ता- ननुक्रमिष्यन् स तु बालबुद्धि: । रजांसि भूमेर्गणयेत् कथञ्चित् कालेन नैवाखिलशक्तिधाम्न: ॥ २ ॥

ஸ்ரீ த்ருமிலர் கூறினார்: அனந்தனான பரமனின் அனந்த குணங்களை முழுமையாக எண்ணவோ விவரிக்கவோ முயல்வவன் குழந்தைபோன்ற அறிவுடையவன். மிகப் பெரிய மேதை கூட நீண்ட கால முயற்சியால் பூமியின் தூசுத் துகள்களை எண்ணிவிடலாம்; ஆனால் எல்லாச் சக்திகளின் தாமமான பகவானின் மனம்கவரும் குணங்களை எண்ண முடியாது.

Verse 3

भूतैर्यदा पञ्चभिरात्मसृष्टै: पुरं विराजं विरचय्य तस्मिन् । स्वांशेन विष्ट: पुरुषाभिधान- मवाप नारायण आदिदेव: ॥ ३ ॥

ஆதிதேவன் நாராயணன் தன்னிலிருந்து உண்டான ஐம்பூதங்களால் விராட்-புரம் (பிரபஞ்ச உடல்) அமைத்து, தன் ஸ்வாம்சத்தால் அதில் பிரவேசித்தபோது, அவர் ‘புருஷன்’ எனப் பெயர் பெற்றார்।

Verse 4

यत्काय एष भुवनत्रयसन्निवेशो यस्येन्द्रियैस्तनुभृतामुभयेन्द्रियाणि । ज्ञानं स्वत: श्वसनतो बलमोज ईहा सत्त्वादिभि: स्थितिलयोद्भ‍व आदिकर्ता ॥ ४ ॥

அவருடைய உடலில் மும்மண்டலங்களின் (திரிலோகம்) அமைப்பு நுண்ணாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளது. அவருடைய தெய்வீக இந்திரியங்களிலிருந்து எல்லா உடலுடையோரின் ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் தோன்றுகின்றன. அவருடைய சைதன்யத்திலிருந்து பந்தப்பட்ட அறிவு, அவருடைய சுவாசத்திலிருந்து பலம், ஓஜஸ், இந்திரிய வலிமை மற்றும் செயற்பாடு வெளிப்படுகின்றன. சத்த்வ-ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களின் வழியாக அவர் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லயத்தின் ஆதிகர்த்தா.

Verse 5

आदावभूच्छतधृती रजसास्य सर्गे विष्णु: स्थितौ क्रतुपतिर्द्विजधर्मसेतु: । रुद्रोऽप्ययाय तमसा पुरुष: स आद्य इत्युद्भ‍वस्थितिलया: सततं प्रजासु ॥ ५ ॥

ஆரம்பத்தில் சிருஷ்டிக்காக அந்த ஆதிப் பரமபுருஷன் ரஜோகுணத்தால் பிரம்மா (சதத்ருதி) ரூபமாக வெளிப்பட்டார். நிலைபேறுக்காக அவர் விஷ்ணுவாக—யாகங்களின் அதிபதியாகவும், இருமுறை பிறந்தோரின் தர்ம-சேதுவின் காவலனாகவும்—இருந்தார். பிரளய காலத்தில் தமோகுணத்தால் அதே பரமன் ருத்ர ரூபத்தை ஏற்கிறார். இவ்வாறு உயிர்கள் எப்போதும் உற்பத்தி, நிலை, லயம் ஆகிய சக்திகளுக்குட்பட்டே உள்ளன।

Verse 6

धर्मस्य दक्षदुहितर्यजनिष्ट मूर्त्यां नारायणो नर ऋषिप्रवर: प्रशान्त: । नैष्कर्म्यलक्षणमुवाच चचार कर्म योऽद्यापि चास्त ऋषिवर्यनिषेविताङ्‍‌घ्रि: ॥ ६ ॥

தர்மனுக்கும் தக்ஷனின் மகள் மூர்த்திக்கும் பிறந்தவர் பரம அமைதியுடைய, முனிவர்களில் சிறந்த நர-நாராயண ரிஷி. கர்மச் செயல் நின்று விடும் வகையான பகவத் பக்தியை அவர் உபதேசித்தார்; தாமும் அதனை முற்றிலும் நடைமுறைப்படுத்தினார். அவர் இன்றும் வாழ்கிறார்; மகரிஷிகள் அவரது தாமரைத் திருவடிகளைச் சேவிக்கின்றனர்।

Verse 7

इन्द्रो विशङ्‍क्य मम धाम जिघृक्षतीति कामं न्ययुङ्क्त सगणं स बदर्युपाख्यम् । गत्वाप्सरोगणवसन्तसुमन्दवातै: स्त्रीप्रेक्षणेषुभिरविध्यदतन्महिज्ञ: ॥ ७ ॥

இந்திரன், ‘நர-நாராயண ரிஷி கடும் தவத்தால் மிக வலிமை பெற்று என் ஸ்வர்க்க ராஜ்யத்தைப் பறித்துக் கொள்வாரோ’ என்று அஞ்சினான். ஆகவே அவதாரத்தின் தெய்வீக மகிமையை அறியாமல், காமதேவனையும் அவன் கூட்டத்தையும் பதரிகாச்ரமத்துக்கு அனுப்பினான். அங்கே வசந்தத்தின் மணமிக்க மெல்லிய காற்றும் அப்ஸரைகளின் கூட்டமும் காமமயமான சூழலை உருவாக்க, காமதேவன் அழகிய பெண்களின் அடங்காத பார்வை-அம்புகளால் பகவானைத் தாக்க முயன்றான்।

Verse 8

विज्ञाय शक्रकृतमक्रममादिदेव: प्राह प्रहस्य गतविस्मय एजमानान् । मा भैष्टभो मदन मारुत देववध्वो गृह्णीत नो बलिमशून्यमिमं कुरुध्वम् ॥ ८ ॥

ஆதிதேவன் பகவான் இந்திரன் செய்த அபராதத்தை அறிந்தும் அகந்தை கொள்ளவில்லை. அவர் சிரித்தபடி நடுங்கிய மன்மதன், மாருதன் மற்றும் தேவர்மனைவியரிடம்— “அஞ்சாதீர்; இவ்வளிகளை ஏற்று, என் ஆச்ரமத்தை உங்கள் வருகையால் புனிதமாக்குங்கள்” என்றார்.

Verse 9

इत्थं ब्रुवत्यभयदे नरदेव देवा: सव्रीडनम्रशिरस: सघृणं तमूचु: । नैतद् विभो त्वयि परेऽविकृते विचित्रं स्वारामधीरनिकरानतपादपद्मे ॥ ९ ॥

அரசே நிமி, நர-நாராயண ரிஷி இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் அச்சத்தை நீக்கியபோது, அவர்கள் வெட்கத்துடன் தலை தாழ்த்தி கருணை வேண்டி சொன்னார்கள்— “விபோ, நீர் பரமமும் மாற்றமற்றவரும்; எங்கள் அபராதத்தின்போதும் உமது காரணமற்ற கருணை வியப்பல்ல, ஏனெனில் எண்ணற்ற ச்வாராம தைரிய முனிவர்களும் உமது தாமரைத் திருவடிகளில் பணிகிறார்கள்।”

Verse 10

त्वां सेवतां सुरकृता बहवोऽन्तराया: स्वौको विलङ्‍घ्य परमं व्रजतां पदं ते । नान्यस्य बर्हिषि बलीन् ददत: स्वभागान् धत्ते पदं त्वमविता यदि विघ्नमूर्ध्नि ॥ १० ॥

உம்மை வழிபட்டு தேவர்களின் நிலையற்ற உலகங்களைத் தாண்டி உமது பரமபதத்தை அடைய விரும்புவோரின் பாதையில் தேவர்கள் பல தடைகளை இடுகின்றனர். யாகங்களில் தேவர்களுக்கு அவரவர் பங்கை அளிப்போருக்கு அத்தகைய தடைகள் இல்லை. ஆனால் நீர் பக்தனின் நேரடி காவலன்; ஆகவே பக்தன் அந்தத் தடைகளின் தலைமேல் கால்வைத்து முன்னேறுகிறான்.

Verse 11

क्षुत्तृट्‌त्रिकालगुणमारुतजैह्वशैष्णा- नस्मानपारजलधीनतितीर्य केचित् । क्रोधस्य यान्ति विफलस्य वशं पदे गो- र्मज्जन्ति दुश्चरतपश्च वृथोत्सृजन्ति ॥ ११ ॥

சிலர் எங்கள் தாக்கம்—பசி, தாகம், வெப்பம்-குளிர், காலத்தின் குணங்கள், இంద్రியக் காற்று, நாவும் பாலுறுப்பு வேகங்களும் என முடிவற்ற அலைகள் கொண்ட அளவிலா கடல்—அதைத் தாண்ட கடும் தவம் செய்கிறார்கள். ஆனால் அந்தக் கடலைத் தாண்டியபின்பும் பயனற்ற கோபத்தின் வசப்பட்டு, மாட்டின் குளம்புச் சுவடளவு சிறு நீரில் மூழ்கி விடுகிறார்கள்; இவ்வாறு தங்கள் கடினத் தவத்தின் பயனை வீணாக்குகிறார்கள்.

Verse 12

इति प्रगृणतां तेषां स्त्रियोऽत्यद्भुरतदर्शना: । दर्शयामास शुश्रूषां स्वर्चिता: कुर्वतीर्विभु: ॥ १२ ॥

தேவர்கள் இவ்வாறு பரமபிரபுவைத் துதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவன் திடீரென அவர்களின் கண்முன் பல பெண்களை வெளிப்படுத்தினார்—அதிர்ச்சியூட்டும் அழகுடன், சிறந்த ஆடைகள் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பக்தியுடன் ஆண்டவனின் சேவையில் ஈடுபட்டவர்களாக।

Verse 13

ते देवानुचरा द‍ृष्ट्वा स्त्रिय: श्रीरिव रूपिणी: । गन्धेन मुमुहुस्तासां रूपौदार्यहतश्रिय: ॥ १३ ॥

தேவர்களின் பணியாளர்கள், திருமகள்போல் ரூபமுடைய அந்தப் பெண்களைப் பார்த்தும் அவர்களின் உடல் மணத்தை நுகர்ந்தும் மயங்கினர். அவர்களின் ரூப-மகத்துவத்தின் முன் தங்கள் செல்வச்சிறப்பு மங்கியது.

Verse 14

तानाह देवदेवेश: प्रणतान् प्रहसन्निव । आसामेकतमां वृङ्‍ध्वं सवर्णां स्वर्गभूषणाम् ॥ १४ ॥

தேவர்களின் தேவாதிதேவன், வணங்கி நின்ற விண்ணுலகத் தூதர்களை நோக்கி மென்மையாகச் சிரித்தவாறு கூறினான்— “இவர்களில் உங்களுக்கு ஏற்ற ஒருத்தியைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; அவள் சுவர்க்கத்தின் அலங்காரமாக இருப்பாள்.”

Verse 15

ओमित्यादेशमादाय नत्वा तं सुरवन्दिन: । उर्वशीमप्सर:श्रेष्ठां पुरस्कृत्य दिवं ययु: ॥ १५ ॥

‘ஓம்’ என்று ஆணையை ஏற்று வணங்கி, தேவர்களின் தூதர்கள் அப்சரைகளில் சிறந்த ஊர்வசியைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அவளை மரியாதையுடன் முன்னே வைத்து அவர்கள் சுவர்க்கத்திற்குத் திரும்பினர்.

Verse 16

इन्द्रायानम्य सदसि श‍ृण्वतां त्रिदिवौकसाम् । ऊचुर्नारायणबलं शक्रस्तत्रास विस्मित: ॥ १६ ॥

அவர்கள் இந்திரனின் சபையை அடைந்து, மூன்று விண்ணுலக வாசிகள் கேட்க நாராயணனின் பரம வல்லமையை எடுத்துரைத்தனர். நர-நாராயண ரிஷியைப் பற்றியும் தன் குற்றத்தையும் உணர்ந்த சக்ர இந்திரன் அச்சமும் வியப்பும் கொண்டான்.

Verse 17

हंसस्वरूप्यवददच्युत आत्मयोगं दत्त: कुमार ऋषभो भगवान् पिता न: । विष्णु: शिवाय जगतां कलयावतीर्ण- स्तेनाहृता मधुभिदा श्रुतयोहयास्ये ॥ १७ ॥

அச்யுதனான பரம்பொருள் விஷ்ணு, ஹம்ச ரூபம், தத்தாத்ரேயர், நான்கு குமாரர்கள், எங்கள் தந்தை பகவான் ரிஷபதேவர் முதலிய கலாவதாரங்களாக உலக நலனுக்காக அவதரித்து ஆத்மயோக ஞானத்தைப் போதிக்கிறார். ஹயக்ரீவ ரூபத்தில் மதுவை வதைத்து பாதாளத்திலிருந்து வேதங்களை மீட்டார்.

Verse 18

गुप्तोऽप्यये मनुरिलौषधयश्च मात्स्ये क्रौडे हतो दितिज उद्धरताम्भस: क्ष्माम् । कौर्मे धृतोऽद्रिरमृतोन्मथने स्वपृष्ठे ग्राहात् प्रपन्नमिभराजममुञ्चदार्तम् ॥ १८ ॥

மத்ஸ்ய அவதாரத்தில் பகவான் சத்யவ்ரத மனுவையும், பூமியையும், அரிய மூலிகைகளையும் பிரளய நீரிலிருந்து காத்தார். வராகராகி திதியின் புதல்வன் ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்து, நீரிலிருந்து பூமியை உயர்த்தினார். கூர்ம அவதாரத்தில் மந்தர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கி, கடல் மத்தனத்தில் அமிர்தம் தோன்றச் செய்தார். மேலும் முதலைப் பிடியில் துயருற்ற சரணடைந்த கஜேந்திரராஜனை அவர் விடுவித்தார்.

Verse 19

संस्तुन्वतो निपतितान् श्रमणानृषींश्च शक्रं च वृत्रवधतस्तमसि प्रविष्टम् । देवस्त्रियोऽसुरगृहे पिहिता अनाथा जघ्नेऽसुरेन्द्रमभयाय सतां नृसिंहे ॥ १९ ॥

வாலகில்யர் எனும் சிறு தவசிகள் பசுவின் குளம்புச் சுவடிலுள்ள நீரில் விழுந்தபோது, இந்திரன் அவர்களை இகழ்ந்து சிரித்தான்; அப்போது பகவான் அவர்களை மீட்டார். பின்னர் வ்ருத்ராசுரனை வதைத்த பாவவிளைவால் இருளில் மூழ்கிய இந்திரனையும் அவர் காத்தார். அசுரர்களின் அரண்மனையில் அடைக்கப்பட்ட ஆதரவற்ற தேவர்களின் மனைவிகளையும் பகவான் விடுவித்தார். மேலும் நரசிம்ஹ அவதாரத்தில் சாது பக்தர்களுக்கு அச்சமின்மை அளிக்க அசுரேந்திரன் ஹிரண்யகசிபுவை அவர் வதைத்தார்.

Verse 20

देवासुरे युधि च दैत्यपतीन् सुरार्थे हत्वान्तरेषु भुवनान्यदधात् कलाभि: । भूत्वाथ वामन इमामहरद् बले: क्ष्मां याच्ञाच्छलेन समदाददिते: सुतेभ्य: ॥ २० ॥

தேவர்–அசுரர் போர்களில் பகவான் தேவர்களின் நலனுக்காக தைத்யத் தலைவர்களை அழித்து, ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் தம் பல கலைகளுடன் அவதரித்து உலகங்களைப் பாதுகாக்கிறார். பின்னர் வாமனராகி, பலி மகாராஜாவிடம் மூன்று அடிகள் நிலம் யாசித்து, யாசனையின் சூழ்ச்சியால் முழுப் பூமியையும் கைப்பற்றி, அதன் பின் அந்த முழு உலகையும் அதிதியின் புதல்வர்களுக்கு மீண்டும் அளித்தார்.

Verse 21

नि:क्षत्रियामकृत गां च त्रि:सप्तकृत्वो रामस्तु हैहयकुलाप्ययभार्गवाग्नि: । सोऽब्धिं बबन्ध दशवक्त्रमहन् सलङ्कं सीतापतिर्जयति लोकमलघ्नकीर्ति: ॥ २१ ॥

பிருகு குலத்தில் பரசுராமர் தீயெனத் தோன்றி ஹைஹய வம்சத்தைச் சாம்பலாக்கினார்; இவ்வாறு அவர் இருபத்தொன்று முறை பூமியை க்ஷத்திரியர் இன்றாக்கினார். அதே ஆண்டவன் சீதாதேவியின் கணவரான ராமச்சந்திரராகி கடலுக்கு அணை கட்டி, லங்கையுடன் பத்துமுக ராவணனை வதைத்தார். உலகின் மாசை அழிக்கும் புகழுடைய அந்த ஸ்ரீ ராமன் எந்நாளும் வெற்றி பெறுவானாக.

Verse 22

भूमेर्भरावतरणाय यदुष्वजन्मा जात: करिष्यति सुरैरपि दुष्कराणि । वादैर्विमोहयति यज्ञकृतोऽतदर्हान् शूद्रान् कलौ क्षितिभुजो न्यहनिष्यदन्ते ॥ २२ ॥

பூமியின் பாரத்தைத் தணிக்க அஜன்மனான பகவான் யது குலத்தில் பிறந்து, தேவர்களாலும் செய்ய இயலாத அரிய செயல்களைச் செய்வார். புத்தராக அவர் வாதங்களால் தகுதியற்ற யாகக்காரர்களை மயக்குவார். கலியுகத்தின் முடிவில் கல்கியாகி, அரசர்களென நடிக்கும் சூத்ரச் சுபாவத்தையுடைய கீழ்மக்களை அவர் அழிப்பார்.

Verse 23

एवंविधानि कर्माणि जन्मानि च जगत्पते: । भूरीणि भूरियशसो वर्णितानि महाभुज ॥ २३ ॥

ஓ மகாபாஹு அரசே, ஜகத்பதி பரமபிரபுவின் இத்தகைய எண்ணற்ற அவதாரங்களும் லீலைகளும் உள்ளன; அவரது அளவற்ற புகழ் எல்லையற்றது.