Adhyaya 3

Verse 1

श्रीराजोवाच परस्य विष्णोरीशस्य मायिनामपि मोहिनीम् । मायां वेदितुमिच्छामो भगवन्तो ब्रुवन्तु न: ॥ १ ॥

அரசன் நிமி கூறினான்: ஐயா மகான்களே! பெரிய யோகிகளையும் மயக்கும் பரமன் ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் மாயாசக்தியை அறிய விரும்புகிறோம். தயை செய்து இதைப் பற்றி எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

नानुतृप्ये जुषन्युष्मद्वचोहरिकथामृतम् । संसारतापनिस्तप्तो मर्त्यस्तत्तापभेषजम् ॥ २ ॥

உங்கள் வாக்குகளாக வரும் ஹரிகதா அமுதத்தை நான் அருந்தினாலும் என் தாகம் தீரவில்லை. ஏனெனில் நான் சம்சாரத் தாபத்தால் எரிந்த மானவன்; அந்தத் தாபத்திற்கான உண்மையான மருந்து இதுவே.

Verse 3

श्रीअन्तरीक्ष उवाच एभिर्भूतानि भूतात्मा महाभूतैर्महाभुज । ससर्जोच्चावचान्याद्य: स्वमात्रात्मप्रसिद्धये ॥ ३ ॥

ஸ்ரீ அந்தரீக்ஷர் கூறினார்—ஓ மகாபாஹு அரசே, மகாபூதங்களை இயக்கி ஆதியாய் உள்ள அனைத்துயிர்களின் ஆத்மா உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் உள்ள யோனிகளில் உயிர்களைப் படைத்தான்; அவர்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப போகமோ முக்தியோ நாடும்படியாக।

Verse 4

एवं सृष्टानि भूतानि प्रविष्ट: पञ्चधातुभि: । एकधा दशधात्मानं विभजन्जुषते गुणान् ॥ ४ ॥

இவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உயிர்களின் உடல்களில் பரமாத்மா பஞ்சதாதுக்களுடன் புகுந்து மனம், இந்திரியங்களை இயக்குகிறார்; ஒரனாக இருந்தும் ஆத்மாவை பத்துவிதமாகப் பிரித்ததுபோல் செய்து, குணங்களை நாடச் செய்கிறார்।

Verse 5

गुणैर्गुणान्स भुञ्जान आत्मप्रद्योतितै: प्रभु: । मन्यमान इदं सृष्टमात्मानमिह सज्जते ॥ ५ ॥

பரமாத்மா ஒளியூட்டிய இந்திரியங்களால் ஜீவன் மூன்று குணங்களால் ஆன விஷயங்களை அனுபவிக்க முயல்கிறான். இவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உடலையே ‘நான்’ என எண்ணி, பிறவியற்ற நித்திய ஆத்மாவை உடலில் பற்றவைத்து, ஆண்டவனின் மாயையில் சிக்குகிறான்।

Verse 6

कर्माणि कर्मभि: कुर्वन्सनिमित्तानि देहभृत् । तत्तत्कर्मफलं गृह्णन्भ्रमतीह सुखेतरम् ॥ ६ ॥

உடலுடைய ஜீவன் ஆழ்ந்த வாசனைகளால் தூண்டப்பட்டு இந்திரியங்களை கர்மங்களில் ஈடுபடுத்துகிறான்; அந்தக் கர்மபலன்களை அனுபவித்துக்கொண்டே இவ்வுலகில் சொல்லப்படும் இன்பம்-துன்பம் இடையே அலைகிறான்।

Verse 7

इत्थं कर्मगतीर्गच्छन्बह्वभद्रवहा: पुमान् । आभूतसम्प्लवात्सर्गप्रलयावश्न‍ुतेऽवश: ॥ ७ ॥

இவ்வாறு கர்மத்தின் பாதைகளில் செல்லும் மனிதன் பல துன்பகரமான நிலைகளைச் சுமக்கிறான்; தன் கர்மவினைகளின் விளைவால் உதவியற்றவனாய், படைப்பு தொடக்கம் முதல் பிரளயம் வரை மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு-இறப்பை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 8

धातूपप्लव आसन्ने व्यक्तं द्रव्यगुणात्मकम् । अनादिनिधन: कालो ह्यव्यक्तायापकर्षति ॥ ८ ॥

பௌதிகத் தத்துவங்களின் பிரளயம் நெருங்கும்போது, அனாதி-அநந்தனான பகவான் காலரூபமாக நிலை-நுண் குணமயமான வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தை இழுத்து அவ்யக்தத்தில் லயப்படுத்துகிறார்।

Verse 9

शतवर्षा ह्यनावृष्टिर्भविष्यत्युल्बणा भुवि । तत्कालोपचितोष्णार्को लोकांस्त्रीन्प्रतपिष्यति ॥ ९ ॥

பிரளயம் நெருங்கும்போது பூமியில் நூறு ஆண்டுகள் கொடிய வறட்சி ஏற்படும். அப்போது சூரியனின் வெப்பம் படிப்படியாக உயர்ந்து மூன்று உலகங்களையும் கடுமையாக வாட்டும்.

Verse 10

पातालतलमारभ्य सङ्कर्षणमुखानल: । दहन्नूर्ध्वशिखो विष्वग्वर्धते वायुनेरित: ॥ १० ॥

பாதாளலோகத்திலிருந்து தொடங்கி, ஸங்கர்ஷண பகவானின் வாயிலிருந்து தீ எழுகிறது. பெரும் காற்றால் உந்தப்பட்ட மேலே பாயும் ஜ்வாலைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்தையும் சுட்டெரித்து விரிகின்றன.

Verse 11

संवर्तको मेघगणो वर्षति स्म शतं समा: । धाराभिर्हस्तिहस्ताभिर्लीयते सलिले विराट् ॥ ११ ॥

ஸம்வர்த்தக எனப்படும் மேகக் கூட்டங்கள் நூறு ஆண்டுகள் மழை பொழிகின்றன. யானையின் துதிக்கையைப் போன்ற நீண்ட தாரைகளாகக் கொட்டும் மழை, முழு விராட் பிரபஞ்சத்தையும் நீரில் மூழ்கடிக்கிறது.

Verse 12

ततो विराजमुत्सृज्य वैराज: पुरुषो नृप । अव्यक्तं विशते सूक्ष्मं निरिन्धन इवानल: ॥ १२ ॥

அப்போது, அரசே! பிரபஞ்ச ரூபத்தின் ஆத்மாவான வைராஜ புருஷன் (பிரம்மா) தன் விராட் உடலை விட்டு, எரிபொருள் தீர்ந்த தீ போல, நுண்ணிய அவ்யக்த இயல்பில் புகுகின்றான்.

Verse 13

वायुना हृतगन्धा भू: सलिलत्वाय कल्पते । सलिलं तद्‍धृतरसं ज्योतिष्ट्वायोपकल्पते ॥ १३ ॥

வாயு மணக் குணத்தை அகற்றினால் பூமி நீர்தத்துவமாக மாறுகிறது; அதே வாயு நீரின் சுவைக் குணத்தை அகற்றினால் நீர் அக்னித் தத்துவத்தில் லயமாகிறது।

Verse 14

हृतरूपं तु तमसा वायौ ज्योति: प्रलीयते । हृतस्पर्शोऽवकाशेन वायुर्नभसि लीयते । कालात्मना हृतगुणं नभ आत्मनि लीयते ॥ १४ ॥

இருளால் ரூபக் குணம் அகற்றப்பட்டால் அக்னி வாயுவில் லயமாகிறது. ஆகாயத்தின் தாக்கத்தால் ஸ்பர்ஷக் குணம் இழந்த வாயு ஆகாயத்தில் லயமாகிறது. காலரூப பரமாத்மா குணத்தை அகற்றினால் ஆகாயம் தாமஸ அஹங்காரத்தில் லயமாகிறது।

Verse 15

इन्द्रियाणि मनो बुद्धि: सह वैकारिकैर्नृप । प्रविशन्ति ह्यहङ्कारं स्वगुणैरहमात्मनि ॥ १५ ॥

அரசே! பொருட் இந்திரியங்களும் புத்தியும், அவை தோன்றிய ரஜோகுண அஹங்காரத்தில் தத்தம் குணங்களுடன் புகுகின்றன; மனம் தேவர்களுடன் சேர்ந்து சத்த்வகுண அஹங்காரத்தில் லயமாகிறது. பின்னர் முழு அஹங்காரம் தன் குணங்களுடன் மகத்தத்துவத்தில் கரைகிறது।

Verse 16

एषा माया भगवत: सर्गस्थित्यन्तकारिणी । त्रिवर्णा वर्णितास्माभि: किं भूय: श्रोतुमिच्छसि ॥ १६ ॥

இது பகவானின் மாயை; படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றை நிகழ்த்துவது. மும்முகுணமயமான இந்த மாயையை நாம் விளக்கியோம்; இனி நீ மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 17

श्रीराजोवाच यथैतामैश्वरीं मायां दुस्तरामकृतात्मभि: । तरन्त्यञ्ज: स्थूलधियो महर्ष इदमुच्यताम् ॥ १७ ॥

ஸ்ரீ அரசன் கூறினான்—மகா முனிவரே! தன்னடக்கம் இல்லாதோர்க்கு கடக்க இயலாத பரமேஸ்வரனின் ஐஸ்வர்ய மாயையை, நிலைமட்ட புத்தியுடைய பொருளாசை கொண்டவனும் எவ்வாறு எளிதில் கடக்கிறான்? இதை அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 18

श्रीप्रबुद्ध उवाच कर्माण्यारभमाणानां दु:खहत्यै सुखाय च । पश्येत् पाकविपर्यासं मिथुनीचारिणां नृणाम् ॥ १८ ॥

ஸ்ரீப்ரபுத்தர் கூறினார்—ஆண்‑பெண் என்ற பங்குகளை ஏற்று, கட்டுண்ட ஜீவர்கள் காம உறவில் இணைந்து, துயரை அழிக்கவும் இன்பத்தை பெருக்கவும் இடையறாது முயல்கிறார்கள்; ஆனால் பலன் எதிர்மாறாகிறது—இன்பம் குறைந்து, வயது கூடக் கூட உடல்‑உலகத் துன்பமே அதிகரிக்கிறது।

Verse 19

नित्यार्तिदेन वित्तेन दुर्लभेनात्ममृत्युना । गृहापत्याप्तपशुभि: का प्रीति: साधितैश्चलै: ॥ १९ ॥

செல்வம் எப்போதும் துன்பம் தருவது; அதை அடைதல் அரிது; ஆன்மாவுக்கு அது மரணமெனும். அந்த நிலையற்ற செல்வத்தால் காக்கப்படும் வீடு, பிள்ளைகள், உறவினர், வீட்டுப் பிராணிகள்—இவற்றில் உண்மையான திருப்தி எது? நிலையான இன்பம் எங்கே?

Verse 20

एवं लोकं परं विद्यान्नश्वरं कर्मनिर्मितम् । सतुल्यातिशयध्वंसं यथा मण्डलवर्तिनाम् ॥ २० ॥

அதேபோல் பரலோகச் சுவர்க்கமும் கர்மத்தால் உருவான நிலையற்றது. அங்கே சமமானவர்களுடன் போட்டி, மேலானவர்களிடம் பொறாமை, புண்ணியம் தீர்ந்தால் சுவர்க்கவாழ்வு அழியும் என்ற அச்சம்—எதிரி அரசர்களால் தொந்தரவு பெறும் மன்னர்கள் உண்மையான இன்பம் அடையாததுபோல்.

Verse 21

तस्माद् गुरुं प्रपद्येत जिज्ञासु: श्रेय उत्तमम् । शाब्दे परे च निष्णातं ब्रह्मण्युपशमाश्रयम् ॥ २१ ॥

ஆகையால் உத்தம நலத்தை அறிய விரும்புவோர், தீட்சை பெற்று சத்குருவின் சரணடைய வேண்டும். உண்மைக் குரு என்பவர்—சாஸ்திரவாக்கிலும் பரத்தத்துவத்திலும் தேர்ந்தவர், சாஸ்திர முடிவை ஆராய்ந்து உணர்ந்தவர், பரம்பொருளின் சரணில் இருந்து உலக ஆசைகளை விட்டு அமைதியடைந்தவர்.

Verse 22

तत्र भागवतान् धर्मान् शिक्षेद् गुर्वात्मदैवत: । अमाययानुवृत्त्या यैस्तुष्येदात्मात्मदोहरि: ॥ २२ ॥

அங்கே சீடன் குருவைத் தன் உயிரும் வணங்கத்தக்க தெய்வமும் எனக் கொண்டு, பகவத‑தர்மம் எனும் தூய பக்திசேவையை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். வஞ்சமின்றி நம்பிக்கையுடன் அனுகூலமாக சேவை செய்ய வேண்டும்; அப்போது அனைத்துஆத்மாவின் ஆத்மாவான ஹரி திருப்தியடைந்து, தம் தூய பக்தருக்கு தம்மையே அருளித் தருவார்.

Verse 23

सर्वतो मनसोऽसङ्गमादौ सङ्गं च साधुषु । दयां मैत्रीं प्रश्रयं च भूतेष्वद्धा यथोचितम् ॥ २३ ॥

உண்மையான சீடன் மனத்தைப் பொருட் பற்றுகளிலிருந்து விலக்கிக் கொண்டு, குருவும் சாது-பக்தர்களும் உடன் சத்சங்கத்தை உறுதியாக வளர்க்க வேண்டும். தாழ்ந்தவர்களுக்கு கருணை, சமநிலையோருக்கு நட்பு, உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையோருக்கு பணிவுடன் சேவை—இவ்வாறு எல்லா உயிர்களிடமும் முறையாக நடக்க வேண்டும்.

Verse 24

शौचं तपस्तितिक्षां च मौनं स्वाध्यायमार्जवम् । ब्रह्मचर्यमहिंसां च समत्वं द्वन्द्वसंज्ञयो: ॥ २४ ॥

குருவைச் சேவிக்க சீடன் தூய்மை, தவம், பொறுமை, மௌனம், வேதச் சுவாத்யாயம், எளிமை, பிரம்மச்சரியம், அஹிம்சை, மேலும் வெப்பு-குளிர், இன்ப-துன்பம் போன்ற இருமைகளில் சமநிலை ஆகியவற்றை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 25

सर्वत्रात्मेश्वरान्वीक्षां कैवल्यमनिकेतताम् । विविक्तचीरवसनं सन्तोषं येन केनचित् ॥ २५ ॥

எங்கும் தன்னை நித்திய சைதன்ய ஆன்மாவாகவும், இறைவனை அனைத்திற்கும் பரம கட்டுப்பாட்டாளராகவும் காண்ந்து தியானம் பயில வேண்டும். தியானம் வளர தனிமையான இடத்தில் வாழ்ந்து, வீடு-குடும்பப் பொருட்களிலான பொய்ப் பற்றை விட வேண்டும். நிலையற்ற உடல் அலங்காரங்களைத் துறந்து, கைவிடப்பட்ட இடங்களில் கிடைக்கும் துணிச்சிறுக்களையோ மரப்பட்டையையோ ஆடையாக அணிந்து, எந்த நிலையிலும் திருப்தியை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 26

श्रद्धां भागवते शास्त्रेऽनिन्दामन्यत्र चापि हि । मनोवाक्कर्मदण्डं च सत्यं शमदमावपि ॥ २६ ॥

பாகவத சாஸ்திரத்தில் உறுதியான நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்—பகவானின் மகிமைகளைப் பாடும் சாஸ்திரங்களைப் பின்பற்றினால் வாழ்க்கையின் முழு வெற்றி கிடைக்கும் என்று. அதே நேரம் பிற சாஸ்திரங்களை நிந்திக்காமல் இருக்க வேண்டும். மனம், வாக்கு, செயல் ஆகியவற்றை கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்து, எப்போதும் உண்மை பேசு, மேலும் மனமும் புலன்களும் முழுமையாக அடங்கச் செய்.

Verse 27

श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भ‍ुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥

ஹரியின் அதிசயமான தெய்வீக செயல்களைச் செவிமடுத்து, கீர்த்தித்து, தியானிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக பகவானின் அவதாரம், லீலைகள், குணங்கள், நாமங்களில் முழுமையாக லயிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஊக்கமடைந்து தினசரி செயல்கள் அனைத்தையும் இறைவனுக்கான அர்ப்பணமாகச் செய்ய வேண்டும். யாகம், தானம், தவம், ஜபம் மற்றும் தன் மனத்திற்கு இனிய அனைத்தையும் பகவானின் திருப்திக்காகவே சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு, உயிர்வாயுவும் பரமபுருஷனின் தாமரைத் திருவடிகளில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 28

श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भ‍ुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥

ஆண்டவரான ஹரியின் அதிசயமான தெய்வீக செயல்களைச் செவிமடுத்து, கீர்த்தித்து, தியானிக்க வேண்டும். பரமபுருஷோத்தமனின் அவதாரம், லீலைகள், குணங்கள், புனித நாமங்களில் சிறப்பாக மனத்தை ஒன்றாக்கி, தினசரி செயல்கள் அனைத்தையும் அவருக்கே அர்ப்பணமாகச் செய்ய வேண்டும். யாகம், தானம், தவம், ஜபம் அனைத்தும் இறைவன் திருப்திக்காகவே; பகவத் மகிமையைப் பாடும் மந்திரங்களையே ஜபிக்க வேண்டும். எது இனிமையோ மகிழ்ச்சியோ அதனை உடனே பரமேஸ்வரனுக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்—மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு, உயிர்வாயுவும் கூட ஸ்ரீபகவானின் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 29

एवं कृष्णात्मनाथेषु मनुष्येषु च सौहृदम् । परिचर्यां चोभयत्र महत्सु नृषु साधुषु ॥ २९ ॥

தன் பரம நலனை நாடுபவன், கிருஷ்ணனைத் தன் வாழ்வின் ஆண்டவனாக ஏற்றவர்களுடன் நட்பை வளர்க்க வேண்டும். மேலும் எல்லா உயிர்களிடமும் சேவை மனப்பான்மையைப் பெருக்க வேண்டும். குறிப்பாக மனித வடிவில் உள்ளவர்களுக்கு உதவ முயல வேண்டும்; அவர்களிலும் தர்மநெறிகளை ஏற்றவர்களுக்கு. தர்மவான்களிலும் பரமபுருஷோத்தமனின் தூய பக்தர்களுக்கு விசேஷமாக சேவை செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

परस्परानुकथनं पावनं भगवद्यश: । मिथो रतिर्मिथस्तुष्टिर्निवृत्तिर्मिथ आत्मन: ॥ ३० ॥

பக்தர்களுடன் கூடிச் சேர்ந்து பரஸ்பரம் பகவானின் புகழை உரையாடி பாடுவது மிகப் பரிசுத்தமானது. இவ்வாறு அன்பு நிறைந்த நட்பு வளர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் உண்டாகும். ஒருவரை ஒருவர் ஊக்குவிப்பதால், எல்லாத் துயரங்களுக்கும் காரணமான புலன் இன்ப ஆசையிலிருந்து அவர்கள் விலக முடிகிறது.

Verse 31

स्मरन्त: स्मारयन्तश्च मिथोऽघौघहरं हरिम् । भक्त्या सञ्जातया भक्त्या बिभ्रत्युत्पुलकां तनुम् ॥ ३१ ॥

பக்தர்கள் பரஸ்பரம் பகவானின் மகிமைகளை இடையறாது உரையாடுகின்றனர். இதனால் அவர்கள் எப்போதும் ஆண்டவரை நினைத்து, ஒருவருக்கொருவர் அவரது குணங்களையும் லீலைகளையும் நினைவூட்டுகின்றனர். பக்தியோக நெறிகளின் மீது எழும் பக்தியால், அசுபத்தை அகற்றும் ஹரியை அவர்கள் மகிழ்விக்கின்றனர். தடைகள் அனைத்தும் நீங்கி தூய தெய்வப்பிரேமை விழித்தெழ, இவ்வுலகிலேயே அவர்களின் உடலில் ரோமாஞ்சம் போன்ற அதீத ஆனந்த அறிகுறிகள் வெளிப்படுகின்றன.

Verse 32

क्व‍‍चिद् रुदन्त्यच्युतचिन्तया क्व‍‍चि- द्धसन्ति नन्दन्ति वदन्त्यलौकिका: । नृत्यन्ति गायन्त्यनुशीलयन्त्यजं भवन्ति तूष्णीं परमेत्य निवृता: ॥ ३२ ॥

தெய்வப்பிரேமை அடைந்த பக்தர்கள் சில வேளைகளில் அச்யுதனை நினைத்து ஆழ்ந்து உரக்க அழுகின்றனர். சில வேளைகளில் சிரித்து, பேரானந்தம் கொண்டு, ஆண்டவரிடம் அசாதாரணமான மொழியில் பேசுகின்றனர். சில வேளைகளில் ஆடிப் பாடுகின்றனர்; மேலும் சில வேளைகளில் பிறவியற்ற பரமேஸ்வரனின் லீலைகளைப் பயின்று அவற்றை நடிப்புபோல் வெளிப்படுத்துகின்றனர். இன்னும் சில வேளைகளில் அவரது நேரடி தரிசனத்தைப் பெற்று, பற்றற்றவர்களாய் அமைதியாக மௌனமாய் இருப்பார்கள்.

Verse 33

इति भागवतान् धर्मान् शिक्षन् भक्त्या तदुत्थया । नारायणपरो मायामञ्जस्तरति दुस्तराम् ॥ ३३ ॥

இவ்வாறு பகவத தர்மங்களை கற்று, அதிலிருந்து எழும் பக்தியுடன் நடைமுறைப்படுத்தும் பக்தன், இறைவன்பால் பரமப் பிரேம நிலையை அடைகிறான். நாராயணனில் முழு சரணாகதியால், மிகத் தாண்டற்கரிய மாயையையும் எளிதில் கடக்கிறான்.

Verse 34

श्रीराजोवाच नारायणाभिधानस्य ब्रह्मण: परमात्मन: । निष्ठामर्हथ नो वक्तुं यूयं हि ब्रह्मवित्तमा: ॥ ३४ ॥

ஸ்ரீ ராஜா (நிமி) கூறினார்—நாராயணன் என அழைக்கப்படும் பரப்ரஹ்மன், அனைவரின் பரமாத்மா ஆகிய அவரின் பரம நிலை/நிஷ்டையை எங்களுக்கு விளக்குங்கள். நீங்கள் அனைவரும் பிரம்மத் தத்துவத்தில் மிகச் சிறந்த அறிஞர்கள்; ஆகவே கூறத் தகுதியானவர்கள் நீங்களே.

Verse 35

श्रीपिप्पलायन उवाच स्थित्युद्भ‍वप्रलयहेतुरहेतुरस्य यत् स्वप्नजागरसुषुप्तिषु सद् बहिश्च । देहेन्द्रियासुहृदयानि चरन्ति येन सञ्जीवितानि तदवेहि परं नरेन्द्र ॥ ३५ ॥

ஸ்ரீ பிப்பலாயனர் கூறினார்—இந்த பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றின் காரணம் பரம புருஷனே; ஆனால் அவருக்கே முன்னதாக காரணம் இல்லை. அவர் விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை (சுஷுப்தி) நிலைகளிலும் உள்ளார்; அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்டவரும்கூட. பரமாத்மாவாக ஒவ்வொரு உடலிலும் புகுந்து உடல், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றை உயிர்ப்பிப்பவரை—ஓ அரசே, அவரையே பரம பகவான் என அறிக.

Verse 36

नैतन्मनो विशति वागुत चक्षुरात्मा प्राणेन्द्रियाणि च यथानलमर्चिष: स्वा: । शब्दोऽपि बोधकनिषेधतयात्ममूल- मर्थोक्तमाह यद‍ृते न निषेधसिद्धि: ॥ ३६ ॥

அந்த பரமத் தத்துவத்தை மனமும், வாக்கும், பார்வையும், புத்தியும், பிராணனும், இந்திரியங்களும் எட்ட இயலாது; தம் மூல அக்கினியைச் சிறு சினுக்குகள் பாதிக்க இயலாததுபோல். வேதவாக்கும் அவரைச் சொற்களால் முழுமையாக வர்ணிக்க முடியாது; வேதமே அவர் வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டவர் என மறுக்கிறது. ஆயினும் மறைமுகக் குறிப்பால் வேத ஒலி அந்த பரம சத்தியத்திற்கு சான்றாகிறது; அவர் இல்லையெனில் வேத விதி-நிஷேதங்களின் இறுதி நோக்கம் நிலைபெறாது.

Verse 37

सत्त्वं रजस्तम इति त्रिवृदेकमादौ सूत्रं महानहमिति प्रवदन्ति जीवम् । ज्ञानक्रियार्थफलरूपतयोरुशक्ति ब्रह्मैव भाति सदसच्च तयो: परं यत् ॥ ३७ ॥

ஆரம்பத்தில் ஒன்றே ஆன பிரம்மம், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என மூன்று குணங்களாக அறியப்படுகிறது. அதுவே சக்தியை விரித்து, சூத்திரம், மகத், அஹங்காரம் என வெளிப்பட்டு, பந்தப்பட்ட ஜீவனின் மறைப்பு நிலைக்கு ஆதாரமாகிறது. ஞானம், செயல், பொருள், பலன் என்ற வடிவங்களில் அதன் பலசக்தி பிரகாசிக்கிறது: ஞானமூர்த்தியான தேவர்கள், இந்திரியங்கள், அவற்றின் விஷயங்கள், மற்றும் கர்மபலனான சுக-துக்கம். இவ்வாறு உலகம் நுண் காரணமாகவும், திட செயலாகவும் வெளிப்படுகிறது; ஆனால் பிரம்மம் இவற்றின் மூலமாய் இருந்தும், இவற்றைத் தாண்டிய பரிபூரண பரமம் ஆகும்.

Verse 38

नात्मा जजान न मरिष्यति नैधतेऽसौ न क्षीयते सवनविद् व्यभिचारिणां हि । सर्वत्र शश्वदनपाय्युपलब्धिमात्रं प्राणो यथेन्द्रियबलेन विकल्पितं सत् ॥ ३८ ॥

பிரம்மசுவரூபமான ஆத்மா பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை; அது வளர்வதுமில்லை, சிதைவதுமில்லை. உடலின் பால்யம், யௌவனம், ஜரா, மரணம் ஆகிய நிலைகளின் சாட்சி-ஞானி அதுவே. அது எங்கும் எப்போதும் தூய சைதன்யமாத்திரம், அழிவற்றது. ஒரே பிராணன் இந்திரியத் தொடர்பால் பலவாகத் தோன்றுவது போல, ஒரே ஆத்மா உடல் தொடர்பால் பல உபாதிகளாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 39

अण्डेषु पेशिषु तरुष्वविनिश्चितेषु प्राणो हि जीवमुपधावति तत्र तत्र । सन्ने यदिन्द्रियगणेऽहमि च प्रसुप्ते कूटस्थ आशयमृते तदनुस्मृतिर्न: ॥ ३९ ॥

முட்டையிலிருந்து பிறப்போர், கருவிலிருந்து பிறப்போர், விதையிலிருந்து முளைப்போர், வியர்வையிலிருந்து பிறப்போர்—எல்லா யோனிகளிலும் பிராணன் ஜீவனைத் தொடர்ந்து அங்கங்கே செல்கிறது. பிராணன் மாற்றமற்றது; உடல் மாறினாலும் அது விகாரமடையாது. அதுபோல ஆத்மாவும் நித்தியமாக ஒன்றே. இது அனுபவத்தால் அறியப்படும்—ஆழ்நித்திரையில் இந்திரியங்கள், மனம், அகங்காரம் அனைத்தும் உறங்கிக் கலந்துவிடும்; ஆனாலும் விழித்தபின் ‘நான் சுகமாக உறங்கினேன்’ என்று நினைவு வரும், ஏனெனில் கூடஸ்த ஆத்மா உள்ளே நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 40

यर्ह्यब्जनाभचरणैषणयोरुभक्त्या चेतोमलानि विधमेद् गुणकर्मजानि । तस्मिन् विशुद्ध उपलभ्यत आत्मतत्त्वं साक्षाद् यथामलद‍ृशो: सवितृप्रकाश: ॥ ४० ॥

ஒருவன் தீவிரமாக பத்மநாபன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரைத் திருவடிகளை வாழ்க்கையின் ஒரே இலக்காகக் கொண்டு, பேர்பக்தியால் இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி சேவையில் ஈடுபட்டால், மூன்று குணங்களிலும் கர்மங்களிலும் இருந்து எழும் மனமாசுகள்—எண்ணற்ற அசுத்த ஆசைகள்—விரைவில் அகலும். இதயம் தூய்மையடைந்தபின் பரமாத்மாவையும் தன் ஆத்மத்தத்துவத்தையும் நேரடியாக உணர்வான்; ஆரோக்கியமான பார்வை சூரியஒளியை நேரில் அனுபவிப்பதுபோல்.

Verse 41

श्रीराजोवाच कर्मयोगं वदत न: पुरुषो येन संस्कृत: । विधूयेहाशु कर्माणि नैष्कर्म्यं विन्दते परम् ॥ ४१ ॥

ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்—ஓ மகரிஷிகளே, மனிதனைச் சுத்திகரிக்கும் கர்மயோக முறையை எங்களுக்கு உரையுங்கள். இந்த யோகத்தால் அவன் இவ்வாழ்விலேயே விரைவாக எல்லா பொருட்கர்மப் பிணைப்புகளையும் கழற்றி, பரம நைஷ்கர்ம்யத்தை அடைந்து, தூய ஆன்மிக வாழ்வில் நிலைபெறுகிறான்.

Verse 42

एवं प्रश्न‍मृषीन् पूर्वमपृच्छं पितुरन्तिके । नाब्रुवन् ब्रह्मण: पुत्रास्तत्र कारणमुच्यताम् ॥ ४२ ॥

இத்தகைய கேள்வியை நான் முன்பு என் தந்தை மகாராஜா இக்ஷ்வாகுவின் முன்னிலையில் பிரம்மாவின் நான்கு புதல்வ மகரிஷிகளிடம் கேட்டேன். ஆனால் அவர்கள் என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லவில்லை. தயவுசெய்து அவர்கள் மௌனம் காத்ததற்கான காரணத்தை விளக்குங்கள்.

Verse 43

श्रीआविर्होत्र उवाच कर्माकर्मविकर्मेति वेदवादो न लौकिक: । वेदस्य चेश्वरात्मत्वात् तत्र मुह्यन्ति सूरय: ॥ ४३ ॥

ஸ்ரீ ஆவிர்ஹோத்ரர் கூறினார்—கர்மம், அகர்மம், விகர்மம் ஆகியவற்றின் உண்மை வேதப் பிரமாணத்தால் மட்டுமே அறியப்படும்; உலகியலான ஊகத்தால் இது புரியாது. வேதம் பகவானின் சப்தாவதாரம்; ஆகவே வேதஞானம் பரிபூரணம். வேத அதிகாரத்தைப் புறக்கணித்தால் பெரிய பண்டிதர்களும் கர்மத் தத்துவத்தில் மயங்குவர்.

Verse 44

परोक्षवादो वेदोऽयं बालानामनुशासनम् । कर्ममोक्षाय कर्माणि विधत्ते ह्यगदं यथा ॥ ४४ ॥

இந்த வேதம் பரோட்சமாக உபதேசிக்கிறது; ஏனெனில் இது குழந்தைபோன்ற அறிவுடையோரைக் கட்டுப்படுத்தும் போதனை. கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறச் செய்வதற்காகவே வேதம் முதலில் பலன் நாடும் கர்மங்களை விதிக்கிறது—மருந்து குடிக்கச் செய்ய தந்தை குழந்தைக்கு இனிப்பை வாக்குறுதி அளிப்பதுபோல்.

Verse 45

नाचरेद् यस्तु वेदोक्तं स्वयमज्ञोऽजितेन्द्रिय: । विकर्मणा ह्यधर्मेण मृत्योर्मृत्युमुपैति स: ॥ ४५ ॥

அறிவில்லாதவனும் புலன்களை வெல்லாதவனும் வேதம் கூறிய முறையைப் பின்பற்றாவிட்டால், அவன் நிச்சயமாக விகர்மம் மற்றும் அதர்மத்தில் ஈடுபடுவான்; அதன் பலனாக ‘மரணத்தின் மேல் மரணம்’—மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு-இறப்பு—அடைவான்.

Verse 46

वेदोक्तमेव कुर्वाणो नि:सङ्गोऽर्पितमीश्वरे । नैष्कर्म्यां लभते सिद्धिं रोचनार्था फलश्रुति: ॥ ४६ ॥

வேதம் விதித்த நியத கர்மங்களை பற்றற்ற நிலையில் செய்து, அதன் பலனை ஈசுவரனுக்கு அர்ப்பணித்தால், நைஷ்கர்ம்ய சித்தி—கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை—கிடைக்கும். சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் பலன்-வாக்குறுதிகள் செய்பவரின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதற்கே; அதுவே வேதஞானத்தின் பரம நோக்கம் அல்ல.

Verse 47

य आशु हृदयग्रन्थिं निर्जिहीर्षु: परात्मन: । विधिनोपचरेद् देवं तन्त्रोक्तेन च केशवम् ॥ ४७ ॥

பரமாத்மனைப் பற்றிய ஜீவனை கட்டிப் போடும் இதயக் கட்டு—அஹங்காரப் பந்தத்தை—விரைவில் அறுக்க விரும்புவோர், தந்திரங்கள் முதலிய வேத நூல்களில் கூறிய விதிகளின்படி கேசவனை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 48

लब्ध्वानुग्रह आचार्यात् तेन सन्दर्शितागम: । महापुरुषमभ्यर्चेन्मूर्त्याभिमतयात्मन: ॥ ४८ ॥

ஆசாரியரின் அருளைப் பெற்று, அவர் காட்டிய ஆகம-வேத விதிகளை அறிந்து, பக்தன் தன் மனத்திற்கு இனிய மூர்த்தி ரூபத்தில் பரமபுருஷ பகவானை ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 49

शुचि: सम्मुखमासीन: प्राणसंयमनादिभि: । पिण्डं विशोध्य सन्न्यासकृतरक्षोऽर्चयेद्धरिम् ॥ ४९ ॥

தூய்மையுடன், தேவமூர்த்தியின் முன் அமர்ந்து, பிராணாயாமம் முதலியவற்றால் உடலைச் சுத்தி செய்து, பாதுகாப்பிற்காக திலகம் இட்டு, ஸ்ரீஹரியை வழிபட வேண்டும்।

Verse 50

अर्चादौ हृदये चापि यथालब्धोपचारकै: । द्रव्यक्षित्यात्मलिङ्गानि निष्पाद्य प्रोक्ष्य चासनम् ॥ ५० ॥ पाद्यादीनुपकल्प्याथ सन्निधाप्य समाहित: । हृदादिभि: कृतन्यासो मूलमन्त्रेण चार्चयेत् ॥ ५१ ॥

அர்ச்சனைக்கு கிடைக்கும் உபசாரங்களைச் சேர்த்து, பொருட்கள், இடம், மனம் மற்றும் தேவமூர்த்தியைத் தயாரித்து; ஆசனத்தில் நீர் தெளித்து சுத்தி செய்து, பாத்யம் முதலிய பரிகாரங்களை அமைக்க வேண்டும்। பின்னர் தேவனை உரிய இடத்தில் நிறுவி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, இதயம் முதலிய அங்கங்களில் ந்யாசம்/திலகம் செய்து, மூலமந்திரத்தால் ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 51

अर्चादौ हृदये चापि यथालब्धोपचारकै: । द्रव्यक्षित्यात्मलिङ्गानि निष्पाद्य प्रोक्ष्य चासनम् ॥ ५० ॥ पाद्यादीनुपकल्प्याथ सन्निधाप्य समाहित: । हृदादिभि: कृतन्यासो मूलमन्त्रेण चार्चयेत् ॥ ५१ ॥

அர்ச்சனைக்கு கிடைக்கும் உபசாரங்களைச் சேர்த்து, பொருட்கள், இடம், மனம் மற்றும் தேவமூர்த்தியைத் தயாரித்து; ஆசனத்தில் நீர் தெளித்து சுத்தி செய்து, பாத்யம் முதலிய பரிகாரங்களை அமைக்க வேண்டும்। பின்னர் தேவனை உரிய இடத்தில் நிறுவி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, இதயம் முதலிய அங்கங்களில் ந்யாசம்/திலகம் செய்து, மூலமந்திரத்தால் ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 52

साङ्गोपाङ्गां सपार्षदां तां तां मूर्तिं स्वमन्त्रत: । पाद्यार्घ्याचमनीयाद्यै: स्न‍ानवासोविभूषणै: ॥ ५२ ॥ गन्धमाल्याक्षतस्रग्भिर्धूपदीपोपहारकै: । साङ्गंसम्पूज्य विधिवत् स्तवै: स्तुत्वा नमेद्धरिम् ॥ ५३ ॥

பகவானின் அந்தந்த மூர்த்தியை, அவருடைய அங்கோபாங்கங்கள், ஆயுதங்கள் (சுதர்சனச் சக்கரம் முதலியவை) மற்றும் பர்ஷதர்கள் உடன், தத்தம் மந்திரங்களால் வழிபட வேண்டும்; பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமனீயம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், ஆபரணம், கந்தம், மாலை, அக்ஷதம், பூமாலை, தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்। இவ்வாறு விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜித்து, ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து, ஸ்ரீஹரிக்கு வணங்க வேண்டும்।

Verse 53

साङ्गोपाङ्गां सपार्षदां तां तां मूर्तिं स्वमन्त्रत: । पाद्यार्घ्याचमनीयाद्यै: स्न‍ानवासोविभूषणै: ॥ ५२ ॥ गन्धमाल्याक्षतस्रग्भिर्धूपदीपोपहारकै: । साङ्गंसम्पूज्य विधिवत् स्तवै: स्तुत्वा नमेद्धरिम् ॥ ५३ ॥

திரு ஹரியின் மூர்த்தியை அவரது அங்கோபாங்கங்கள், ஆயுதங்கள் மற்றும் பரிசதர்களுடன், ஒவ்வொன்றுக்கும் உரிய மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும். பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமனம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், ஆபரணம், கந்தம், மாலை, அக்ஷதம், புஷ்பஹாரம், தூபம்-தீபம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜித்து, ஸ்தோத்திரங்களால் ஸ்துதி செய்து தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

आत्मानम् तन्मयं ध्यायन् मूर्तिं सम्पूजयेद्धरे: । शेषामाधाय शिरसा स्वधाम्न्युद्वास्य सत्कृतम् ॥ ५४ ॥

தன்னை இறைவனின் நித்திய சேவகனாகத் தாதாத்மியமாகத் தியானித்து, ஹரியின் மூர்த்தியை முற்றிலும் பூஜிக்க வேண்டும்; அந்தத் தேவன் இதயத்திலும் உறைந்திருக்கிறார் என நினைக்க வேண்டும். பின்னர் மலர்மாலை முதலிய பிரசாத-அவசேஷத்தைத் தலைமேல் தாங்கி, மரியாதையுடன் தேவனைத் தம் இடத்தில் மீண்டும் அமர்த்தி வழிபாட்டை நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

एवमग्‍न्यर्कतोयादावतिथौ हृदये च य: । यजतीश्वरमात्मानमचिरान्मुच्यते हि स: ॥ ५५ ॥

இவ்வாறு அக்கினி, சூரியன், நீர் முதலியவற்றிலும், வீட்டிற்கு வந்த अतிதியின் இதயத்திலும், தன் இதயத்திலும் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஈசுவரனை உணர்ந்து வழிபடுகிறவன் விரைவில் முக்தியை அடைகிறான்.