Adhyaya 28

Verse 1

श्रीभगवानुवाच परस्वभावकर्माणि न प्रशंसेन्न गर्हयेत् । विश्वमेकात्मकं पश्यन् प्रकृत्या पुरुषेण च ॥ १ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—பிறரின் இயல்பையும் செயல்களையும் புகழவும் வேண்டாம், பழிக்கவும் வேண்டாம். பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் ஆகிய இரண்டின் சேர்க்கையாய் தோன்றும் இவ்வுலகை ஒரே பரம்பொருளில் நிலைபெற்ற ஒன்றாகக் காண்க.

Verse 2

परस्वभावकर्माणि य: प्रशंसति निन्दति । स आशु भ्रश्यते स्वार्थादसत्यभिनिवेशत: ॥ २ ॥

பிறரின் இயல்பும் செயல்களும் குறித்து புகழ்வதிலும் பழிப்பதிலும் ஈடுபடுகிறவன், மாயையான இருமைகளில் பற்றுதலால் விரைவில் தன் உத்தம நலனிலிருந்து வழுவுகிறான்.

Verse 3

तैजसे निद्रयापन्ने पिण्डस्थो नष्टचेतन: । मायां प्राप्नोति मृत्युं वा तद्वन्नानार्थद‍ृक् पुमान् ॥ ३ ॥

கனவின் மாயையாலோ, மரணத்துக்கு ஒப்பான ஆழ்நித்திரையாலோ உடலில் உள்ள ஜீவனின் வெளிச்செய்தி மறைவதுபோல், இருமை அனுபவிக்கும் மனிதன் மாயையும் மரணமும் சந்திக்க வேண்டியதாகிறது।

Verse 4

किं भद्रं किमभद्रं वा द्वैतस्यावस्तुन: कियत् । वाचोदितं तदनृतं मनसा ध्यातमेव च ॥ ४ ॥

உண்மையற்ற இருமை உலகில் உண்மையில் எது நலம், எது தீமை, அதன் அளவு எவ்வளவு? பொருட்சொற்களால் சொல்லப்படுவதும், பொருட்மனத்தால் தியானிக்கப்படுவதும் பரமசத்தியல்ல; அது பொய்யே.

Verse 5

छायाप्रत्याह्वयाभासा ह्यसन्तोऽप्यर्थकारिण: । एवं देहादयो भावा यच्छन्त्यामृत्युतो भयम् ॥ ५ ॥

நிழல், எதிரொலி, மிராஜ் ஆகியவை பொய்யானவையாயினும் பொருள் உணர்வைப் போலத் தோற்றமளிக்கின்றன. அதுபோல் உடல், மனம், அகங்காரம் ஆகியவற்றோடு தன்னை ஒன்றாக்கிக் கொள்வது மாயையாயினும், அது ஜீவனில் மரணம் வரை பயத்தை உண்டாக்குகிறது।

Verse 6

आत्मैव तदिदं विश्वं सृज्यते सृजति प्रभु: । त्रायते त्राति विश्वात्मा ह्रियते हरतीश्वर: ॥ ६ ॥ तस्मान्न ह्यात्मनोऽन्यस्मादन्यो भावो निरूपित: । निरूपितेऽयं त्रिविधा निर्मूला भातिरात्मनि । इदं गुणमयं विद्धि त्रिविधं मायया कृतम् ॥ ७ ॥

பரமாத்மாவே இந்த உலகின் உச்சக் கட்டுப்படுத்தியும் படைப்பாளியும்; அவனே படைக்கப்பட்டதாகவும் தோன்றுகிறான். உலகாத்மாவே காக்கிறான், காக்கப்படுபவனாகவும் இருக்கிறான்; ஈசனே ஒடுக்குகிறான், ஒடுக்கப்படுபவனாகவும் காணப்படுகிறான். ஆகவே அவனிடமிருந்து வேறான தனித்த சத்துவம் எதுவும் நிரூபிக்க முடியாது. அவனுள் தோன்றும் முக்குணமய இயற்கை மூவகையாகப் புலப்பட்டாலும் அதற்கு உண்மையான அடிப்படை இல்லை; அது அவனுடைய மாயாசக்தியின் விளைவே என்று அறி।

Verse 7

आत्मैव तदिदं विश्वं सृज्यते सृजति प्रभु: । त्रायते त्राति विश्वात्मा ह्रियते हरतीश्वर: ॥ ६ ॥ तस्मान्न ह्यात्मनोऽन्यस्मादन्यो भावो निरूपित: । निरूपितेऽयं त्रिविधा निर्मूला भातिरात्मनि । इदं गुणमयं विद्धि त्रिविधं मायया कृतम् ॥ ७ ॥

பரமாத்மாவே இந்த உலகின் உச்சக் கட்டுப்படுத்தியும் படைப்பாளியும்; அவனே படைக்கப்பட்டதாகவும் தோன்றுகிறான். உலகாத்மாவே காக்கிறான், காக்கப்படுபவனாகவும் இருக்கிறான்; ஈசனே ஒடுக்குகிறான், ஒடுக்கப்படுபவனாகவும் காணப்படுகிறான். ஆகவே அவனிடமிருந்து வேறான தனித்த சத்துவம் எதுவும் நிரூபிக்க முடியாது. அவனுள் தோன்றும் முக்குணமய இயற்கை மூவகையாகப் புலப்பட்டாலும் அதற்கு உண்மையான அடிப்படை இல்லை; அது அவனுடைய மாயாசக்தியின் விளைவே என்று அறி।

Verse 8

एतद् विद्वान् मदुदितं ज्ञानविज्ञाननैपुणम् । न निन्दति न च स्तौति लोके चरति सूर्यवत् ॥ ८ ॥

என்னால் உரைக்கப்பட்ட ஞான–விஞ்ஞான நுண்மையை முறையாக உணர்ந்தவன் உலகில் பழித்தலும் புகழ்தலும் செய்யான்; சூரியனைப் போல சமநோக்குடன் சுதந்திரமாகச் சுற்றுவான்।

Verse 9

प्रत्यक्षेणानुमानेन निगमेनात्मसंविदा । आद्यन्तवदसज्ज्ञात्वा नि:सङ्गो विचरेदिह ॥ ९ ॥

நேரடி அனுபவம், தர்க்கம், சாஸ்திரச் சாட்சி, மற்றும் ஆத்ம உணர்வு ஆகியவற்றால் இந்த உலகிற்கு தொடக்கமும் முடிவும் உண்டு; ஆகவே இது பரம யதார்த்தம் அல்ல என்று அறிந்து, பற்றற்றவனாய் இவ்வுலகில் வாழ வேண்டும்।

Verse 10

श्रीउद्धव उवाच नैवात्मनो न देहस्य संसृतिर्द्रष्टृद‍ृश्ययो: । अनात्मस्वद‍ृशोरीश कस्य स्यादुपलभ्यते ॥ १० ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்—என் ஆண்டவனே! காண்பவன் ஆன ஆத்மாவிற்கும், காணப்படும் உடலிற்கும் இந்தச் சம்சார அனுபவம் பொருந்தாது. ஆத்மா இயல்பாகவே அறிவுமயம்; உடல் ஜடம். அப்படியெனில் இந்தச் சம்சாரம் யாருக்குப் பொருந்துகிறது?

Verse 11

आत्माव्ययोऽगुण: शुद्ध: स्वयंज्योतिरनावृत: । अग्निवद्दारुवदचिद्देह: कस्येह संसृति: ॥ ११ ॥

ஆத்மா அழிவற்றது, நிர்குணம், தூய்மை, தன்னொளி, பொருளால் ஒருபோதும் மூடப்படாதது—அக்னியைப் போன்றது. ஆனால் உடல் மரக்கட்டையைப் போல ஜடமும் அறிவற்றதும். அப்படியெனில் இவ்வுலகில் சம்சாரம் யாருக்கே?

Verse 12

श्रीभगवानुवाच यावद् देहेन्द्रियप्राणैरात्मन: सन्निकर्षणम् । संसार: फलवांस्तावदपार्थोऽप्यविवेकिन: ॥ १२ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அறிவில்லாத ஜீவன் உடல், இந்திரியங்கள், பிராணன் ஆகியவற்றுடன் நெருக்கம்/ஆசை கொண்டிருக்கும் வரை அவனுடைய சம்சாரம் வளர்ந்து பலன் தருவது போலத் தோன்றும்; ஆனால் இறுதியில் அது அர்த்தமற்றதே।

Verse 13

अर्थे ह्यविद्यमानेऽपि संसृतिर्न निवर्तते । ध्यायतो विषयानस्य स्वप्नेऽनर्थागमो यथा ॥ १३ ॥

உண்மைப் பொருள் இல்லையெனினும் சம்சாரம் நீங்காது; விஷயங்களைத் தியானிப்பவனை கனவில் போல பல துன்பங்கள் தாக்கும்।

Verse 14

यथा ह्यप्रतिबुद्धस्य प्रस्वापो बह्वनर्थभृत् । स एव प्रतिबुद्धस्य न वै मोहाय कल्पते ॥ १४ ॥

தூங்குபவனுக்கு கனவு பல துன்பங்களைத் தரினும், விழித்தவனுக்கு அதே கனவு அனுபவம் மயக்கமாகாது।

Verse 15

शोकहर्षभयक्रोधलोभमोहस्पृहादय: । अहङ्कारस्य द‍ृश्यन्ते जन्म मृत्युश्च नात्मन: ॥ १५ ॥

சோகம், மகிழ்ச்சி, பயம், கோபம், பேராசை, மயக்கம், ஆசை முதலியனவும், பிறப்பு-இறப்பும்—இவை அகங்காரத்தின் அனுபவங்கள்; தூய ஆத்மாவின் அல்ல।

Verse 16

देहेन्द्रियप्राणमनोऽभिमानो जीवोऽन्तरात्मा गुणकर्ममूर्ति: । सूत्रं महानित्युरुधेव गीत: संसार आधावति कालतन्त्र: ॥ १६ ॥

உடல், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றை ‘நான்’ எனக் கருதும் ஜீவன், அவை உள்ளே உள்ள அந்தராத்மாவாக இருந்து, குண-கர்மத்தின்படி வடிவம் எடுக்கும்; மொத்தப் பொருள் சக்தியுடன் தொடர்பால் பல பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு, பரம காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் சம்சாரத்தில் இங்கும் அங்கும் ஓடுகின்றான்।

Verse 17

अमूलमेतद् बहुरूपरूपितं मनोवच:प्राणशरीरकर्म । ज्ञानासिनोपासनया शितेन- च्छित्त्वा मुनिर्गां विचरत्यतृष्ण: ॥ १७ ॥

இந்த அகங்காரம் உண்மையில் அடிப்படை அற்றது; ஆயினும் மனம், வாக்கு, பிராணன், உடல், செயல் எனப் பல வடிவங்களில் தோன்றுகிறது. ஆனால் சத்குரு-உபாசனையால் கூர்மையடைந்த ஞானவாளால் அதை வெட்டி, முனிவன் ஆசையற்றவனாய் உலகில் உலாவுகிறான்।

Verse 18

ज्ञानं विवेको निगमस्तपश्च प्रत्यक्षमैतिह्यमथानुमानम् । आद्यन्तयोरस्य यदेव केवलं कालश्च हेतुश्च तदेव मध्ये ॥ १८ ॥

உண்மையான ஆன்மிக ஞானம் ஆத்மா–ஜடம் என்ற வேறுபாட்டை அறிதலிலே நிலைகொள்கிறது; அது சாஸ்திரப் பிரமாணம், தவம், நேரடி அனுபவம், புராணங்களின் வரலாற்றுக் கூறுகள், மற்றும் தர்க்க அனுமானம் ஆகியவற்றால் வளர்கிறது. படைப்புக்கு முன் ஒருவனாக இருந்ததும், அழிவுக்குப் பின் ஒருவனாக நிலைப்பதும் அந்த பரம்பொருளே; அவனே காலத் தத்துவமும் பரம காரணமும். படைப்பின் நடுவிலும் அவனே ஒரே நிஜம்.

Verse 19

यथा हिरण्यं स्वकृतं पुरस्तात् पश्चाच्च सर्वस्य हिरण्मयस्य । तदेव मध्ये व्यवहार्यमाणं नानापदेशैरहमस्य तद्वत् ॥ १९ ॥

தங்கப் பொருட்கள் உருவாகுமுன் தங்கமே உள்ளது; பொருட்கள் அழிந்தபின் தங்கமே மீதமிருக்கும்; நடுவில் பல பெயர்களால் பயன்பட்டாலும் சாரம் தங்கமே. அதுபோல இந்த உலகம் படைக்குமுன், பிரளயத்திற்குப் பின், மற்றும் காப்புக் காலத்திலும் ஒரே நான் மட்டுமே இருக்கிறேன்.

Verse 20

विज्ञानमेतत्‍त्रियवस्थमङ्ग गुणत्रयं कारणकार्यकर्तृ । समन्वयेन व्यतिरेकतश्च येनैव तुर्येण तदेव सत्यम् ॥ २० ॥

அன்பனே! இந்த விஞ்ஞானம் கூறுவது: மனம் விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை (சுஷுப்தி) என்ற மூன்று நிலைகளில் வெளிப்படுகிறது; அவை இயற்கையின் மூன்று குணங்களின் விளைவு. அதே மனம் காண்பவன், காணப்படுவது, காண்தலை ஒழுங்குபடுத்துபவன் என்ற மூன்று பாத்திரங்களாகவும் தோன்றுகிறது; இணைவு-வேறுபாடு வழியாக அது மும்மடங்காக அறியப்படுகிறது. ஆனால் இவற்றிலிருந்து தனித்திருக்கும் நான்காம் தத்துவம் (துரீயம்) மட்டுமே பரம சத்தியம்.

Verse 21

न यत् पुरस्तादुत यन्न पश्चा- न्मध्ये च तन्न व्यपदेशमात्रम् । भूतं प्रसिद्धं च परेण यद् यत् तदेव तत् स्यादिति मे मनीषा ॥ २१ ॥

கடந்தகாலத்தில் இல்லாததும், எதிர்காலத்தில் இருக்காததும், அது நீடிக்கும் காலத்திலும் தனிச்சுய இருப்புடையதல்ல; அது பெயர்-வடிவத்தின் மேலோட்டமான குறிப்பு மட்டுமே. என் கருத்தில், எது பிற ஒன்றால் உருவாக்கப்பட்டும் வெளிப்படுத்தப்பட்டும் இருக்கிறதோ, அது இறுதியில் அந்தப் பிற தத்துவமே ஆகும்.

Verse 22

अविद्यमानोऽप्यवभासते यो वैकारिको राजससर्ग एष: । ब्रह्म स्वयंज्योतिरतो विभाति ब्रह्मेन्द्रियार्थात्मविकारचित्रम् ॥ २२ ॥

ரஜோகுணத்தால் உண்டான இந்த மாற்றங்களின் வெளிப்பாடு உண்மையில் அசத்தே ஆனாலும், அது உண்மையெனத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் சுயஜ்யோதி பிரம்மம்—சுயபிரகாசமான பரமசத்தியம்—புலன்கள், புலன்விஷயங்கள், மனம் மற்றும் பூதத் தத்துவங்களின் பல்வகைமையாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது.

Verse 23

एवं स्फुटं ब्रह्मविवेकहेतुभि: परापवादेन विशारदेन । छित्त्वात्मसन्देहमुपारमेत स्वानन्दतुष्टोऽखिलकामुकेभ्य: ॥ २३ ॥

இவ்வாறு பிரம்ம-விவேகத்திற்குரிய தெளிவான நியாயங்களால் பரம சத்தியத்தின் தனித்த நிலையை அறிந்து, உடலே ஆத்மா என்ற தவறான அடையாளத்தை திறமையாக மறுத்து, ஆத்மாவின் அடையாளம் குறித்த எல்லா சந்தேகங்களையும் துண்டிக்க வேண்டும். ஆத்மானந்தத்தில் திருப்தியடைந்து, புலன்களின் காமச் செயல்களிலிருந்து விலக வேண்டும்.

Verse 24

नात्मा वपु: पार्थिवमिन्द्रियाणि देवा ह्यसुर्वायुर्जलम् हुताश: । मनोऽन्नमात्रं धिषणा च सत्त्व- महङ्कृति: खं क्षितिरर्थसाम्यम् ॥ २४ ॥

பூமித் தத்துவத்தால் ஆன இந்த உடல் ஆத்மா அல்ல; புலன்களும் அல்ல, அவற்றின் அதிஷ்டாதேவர்கள் அல்ல, பிராணவாயுவும் அல்ல; வெளி காற்று, நீர், அக்கினி அல்ல; மனமும் அல்ல—இவை அனைத்தும் ஜடப் பொருளே. அதுபோல புத்தி, பொருட்ச் சித்தம், அகங்காரம், ஆகாயம் அல்லது பூமி, புலன்விஷயங்கள், மேலும் இயற்கையின் ஆதிம சமநிலையும் ஆத்மாவின் உண்மையான அடையாளம் அல்ல.

Verse 25

समाहितै: क: करणैर्गुणात्मभि-र्गुणो भवेन्मत्सुविविक्तधाम्न: । विक्षिप्यमाणैरुत किं नु दूषणंघनैरुपेतैर्विगतै रवे: किम् ॥ २५ ॥

என் பரம, முற்றிலும் தூய தனிப்பட்ட ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்தவருக்கு, குணங்களின் விளைவான புலன்கள் தியானத்தில் முழுமையாக ஒருமுகப்படுவது என்ன பெருமை? மறுபுறம் அவை கலங்கினால் என்ன குற்றம்? உண்மையில், சூரியனுக்கு மேகங்கள் வருவதும் போவதும் என்ன பொருள்?

Verse 26

यथा नभो वाय्वनलाम्बुभूगुणै- र्गतागतैर्वर्तुगुणैर्न सज्जते । तथाक्षरं सत्त्वरजस्तमोमलै- रहंमते: संसृतिहेतुभि: परम् ॥ २६ ॥

ஆகாயத்தில் காற்று, அக்கினி, நீர், பூமி ஆகியவற்றின் குணங்கள் வந்து போகின்றன; பருவங்களோடு வெப்பம்-குளிர் போன்ற குணங்களும் தோன்றி மறைகின்றன; ஆனாலும் ஆகாயம் அவற்றால் சிக்காது. அதுபோல, பரமமான அக்ஷரப் பிரம்மம், அகங்காரத்தின் ஸம்ஸாரத்திற்கு காரணமான சத்த்வ-ரஜஸ்-தமஸ் மாசுகளால் ஒருபோதும் பற்றப்படாது.

Verse 27

तथापि सङ्ग: परिवर्जनीयो गुणेषु मायारचितेषु तावत् । मद्भ‍‍क्तियोगेन द‍ृढेन यावद् रजो निरस्येत मन:कषाय: ॥ २७ ॥

எனினும், என்னிடத்தில் உறுதியான பக்தியோகப் பயிற்சியால் மனத்தின் ரஜோகுணக் கஷாயம் (மாசு) முற்றிலும் நீங்கும் வரை, மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட குணங்களோடு சேர்க்கையை மிகுந்த கவனத்துடன் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 28

यथामयोऽसाधुचिकित्सितो नृणां पुन: पुन: सन्तुदति प्ररोहन् । एवं मनोऽपक्व‍कषायकर्म कुयोगिनं विध्यति सर्वसङ्गम् ॥ २८ ॥

தவறாகச் சிகிச்சை செய்யப்பட்ட நோய் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து நோயாளியைத் துன்புறுத்துவது போல, விகார வாசனைகளால் முழுதும் சுத்தமாகாத மனம் குயோகியை பொருள்-பற்றில் கட்டி மீண்டும் மீண்டும் வதைக்கிறது।

Verse 29

कुयोगिनो ये विहितान्तरायै- र्मनुष्यभूतैस्‍त्रिदशोपसृष्टै: । ते प्राक्तनाभ्यासबलेन भूयो युञ्जन्ति योगं न तु कर्मतन्त्रम् ॥ २९ ॥

சில நேரங்களில் பொறாமை கொண்ட தேவர்கள் அனுப்பும் குடும்பத்தார், சீடர்கள் முதலிய மனித வடிவத் தடைகள் குயோகியின் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கலாம்; ஆனால் முன் பயிற்சியின் பலத்தால் அவர் அடுத்த பிறவியில் மீண்டும் யோகத்தைத் தொடர்வார்; கர்ம வலையில் இனி சிக்கமாட்டார்।

Verse 30

करोति कर्म क्रियते च जन्तु: केनाप्यसौ चोदित आनिपातात् । न तत्र विद्वान् प्रकृतौ स्थितोऽपि निवृत्ततृष्ण: स्वसुखानुभूत्या ॥ ३० ॥

சாதாரண ஜீவன் கர்மம் செய்கிறான்; அதன் விளைவால் மாற்றமடைகிறான்; பல ஆசைகளால் உந்தப்பட்டு மரண நொடி வரை பலன் நாடி உழல்கிறான். ஆனால் தன் சொரூப ஆனந்தத்தை அனுபவித்த ஞானி ஆசையை விட்டுத் பலன் கர்மத்தில் ஈடுபடான்।

Verse 31

तिष्ठन्तमासीनमुत व्रजन्तं शयानमुक्षन्तमदन्तमन्नम् । स्वभावमन्यत् किमपीहमान- मात्मानमात्मस्थमतिर्न वेद ॥ ३१ ॥

ஆத்மாவில் நிலைத்த அறிவுள்ள ஞானி தன் உடல் செயல்களையும் கவனிக்கான். நின்றாலும், அமர்ந்தாலும், நடந்தாலும், படுத்தாலும், சிறுநீர் கழித்தாலும், உண்டாலும் அல்லது வேறு செயல் செய்தாலும்—உடல் தன் இயல்பின்படி இயங்குகிறது என்று அறிகிறான்।

Verse 32

यदि स्म पश्यत्यसदिन्द्रियार्थं नानानुमानेन विरुद्धमन्यत् । न मन्यते वस्तुतया मनीषी स्वाप्नं यथोत्थाय तिरोदधानम् ॥ ३२ ॥

ஆத்மசாக்ஷாத்காரி சில நேரம் அசுத்தமான பொருள் அல்லது செயலைக் கண்டாலும் அதை உண்மையென ஏற்கான். புலன்விஷயங்கள் மாயை உண்டாக்கும் இருமை மீது தழுவியவை என்று நுண்ணறிவால் அறிந்து, அவை யதார்த்தத்திற்கு முரணானவை, வேறானவை என்று காண்கிறான்—தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் மங்கும் கனவைப் பார்ப்பது போல।

Verse 33

पूर्वं गृहीतं गुणकर्मचित्र- मज्ञानमात्मन्यविविक्तमङ्ग । निवर्तते तत् पुनरीक्षयैव न गृह्यते नापि विसृज्य आत्मा ॥ ३३ ॥

ஓ அங்கா! குணங்களும் கர்மங்களும் பலவகையாக விரியும் அஞ்ஞானத்தை பந்தப்பட்ட ஜீவன் முன்பு ஆத்மாவே எனத் தவறாக ஏற்றான். ஆனால் ஆன்மிக ஞானத்தின் மறுபரிசீலனையால் முக்திக்காலத்தில் அதே அஞ்ஞானம் நீங்குகிறது. நித்திய ஆத்மா எப்போதும் ஏற்கப்படுவதுமில்லை, கைவிடப்படுவதுமில்லை.

Verse 34

यथा हि भानोरुदयो नृचक्षुषां तमो निहन्यान्न तु सद् विधत्ते । एवं समीक्षा निपुणा सती मे हन्यात्तमिस्रं पुरुषस्य बुद्धे: ॥ ३४ ॥

சூரியன் உதயமானால் மனிதரின் கண்களை மூடிய இருள் நீங்கும்; ஆனால் அப்போது காணப்படும் பொருட்களை அது உருவாக்காது—அவை முன்பே இருந்தன. அதுபோலவே, என்னை உண்மையாகவும் வல்லமையாகவும் உணரும் சாக்ஷாத்காரம் மனிதனின் புத்தியில் படிந்த தமஸை அழிக்கிறது.

Verse 35

एष स्वयंज्योतिरजोऽप्रमेयो महानुभूति: सकलानुभूति: । एकोऽद्वितीयो वचसां विरामे येनेषिता वागसवश्चरन्ति ॥ ३५ ॥

பரமபுருஷன் தன்னொளியாய் விளங்குபவன்; பிறவியற்றவன், அளவிட முடியாதவன். அவன் தூய சித்தம்; அனைத்தையும் உணரும் சாக்ஷி. அவன் ஒருவன், இரண்டற்றவன்; சாதாரண சொற்கள் நின்றபின் தான் அவன் அனுபவமாகிறது. அவனால் தான் வாக்கின் சக்தியும் பிராணவாயுக்களும் இயங்குகின்றன.

Verse 36

एतावानात्मसम्मोहो यद् विकल्पस्तु केवले । आत्मनृते स्वमात्मानमवलम्बो न यस्य हि ॥ ३६ ॥

ஆத்மாவில் தோன்றும் எந்த இருமை போன்ற வேறுபாடும் மனத்தின் மயக்கமே. உண்மையில், தன் ஆத்மாவைத் தவிர அந்தக் கற்பித இருமைக்கு தாங்குமிடம் எதுவுமில்லை.

Verse 37

यन्नामाकृतिभिर्ग्राह्यं पञ्चवर्णमबाधितम् । व्यर्थेनाप्यर्थवादोऽयं द्वयं पण्डितमानिनाम् ॥ ३७ ॥

ஐந்து பௌதிகத் தத்துவங்களின் இருமை பெயர்-வடிவங்களால் மட்டுமே அறியப்படுகிறது. இந்த இருமை உண்மை எனக் கூறுவோர் போலிப் பண்டிதர்கள்; அவர்கள் ஆதாரமற்ற கற்பனைகளை வீணாகக் கோட்பாடாக முன்வைக்கிறார்கள்.

Verse 38

योगिनोऽपक्व‍योगस्य युञ्जत: काय उत्थितै: । उपसर्गैर्विहन्येत तत्रायं विहितो विधि: ॥ ३८ ॥

இன்னும் பரிபக்வமடையாத யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபடும் யோகியின் உடல் சிலவேளை பலவித இடையூறுகளால் தாக்கப்படும்; ஆகவே இங்கு இந்த முறை விதிக்கப்பட்டது।

Verse 39

योगधारणया कांश्चिदासनैर्धारणान्वितै: । तपोमन्त्रौषधै: कांश्चिदुपसर्गान् विनिर्दहेत् ॥ ३९ ॥

சில இடையூறுகள் யோகத் தாரணையால், சில தாரணையுடன் கூடிய ஆசனங்களால்; மேலும் சில தவம், மந்திரம், மருந்து மூலிகைகளால் எரித்தழிக்கப்படலாம்।

Verse 40

कांश्चिन्ममानुध्यानेन नामसङ्कीर्तनादिभि: । योगेश्वरानुवृत्त्या वा हन्यादशुभदान् शनै: ॥ ४० ॥

இந்த அசுப இடையூறுகள் என்னை இடையறாது நினைவுகூர்வதாலும், என் திருநாமங்களைச் சேர்ந்து கேட்டு கீர்த்தனம் செய்வதாலும், அல்லது மகா யோகேஸ்வரர்களின் பாதையைப் பின்பற்றுவதாலும் மெதுவாக நீங்கும்।

Verse 41

केचिद् देहमिमं धीरा: सुकल्पं वयसि स्थिरम् । विधाय विविधोपायैरथ युञ्जन्ति सिद्धये ॥ ४१ ॥

சில திடமான யோகிகள் பல முறைகளால் இந்த உடலை நோய், முதுமை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுவித்து என்றும் இளமையாக நிலைநிறுத்துகின்றனர்; பின்னர் பொருட்சித்திகளை அடைய யோகத்தில் ஈடுபடுகின்றனர்।

Verse 42

न हि तत् कुशलाद‍ृत्यं तदायासो ह्यपार्थक: । अन्तवत्त्वाच्छरीरस्य फलस्येव वनस्पते: ॥ ४२ ॥

இந்த உடல்-சித்தியை பரமார்த்த ஞானத்தில் தேர்ந்தோர் மிக உயர்வாக மதிப்பதில்லை. உடல் அழிவுக்குரியது; ஆகவே அதற்காகச் செய்யும் முயற்சி பயனற்றது—மரம் நிலைத்தாலும் அதன் கனிபோல் அழியும்.

Verse 43

योगं निषेवतो नित्यं कायश्चेत् कल्पतामियात् । तच्छ्रद्दध्यान्न मतिमान्योगमुत्सृज्य मत्पर: ॥ ४३ ॥

யோகத்தை எப்போதும் பயின்றால் உடல் சில அளவு மேம்படலாம்; ஆனால் என்னில் சரணடைந்த அறிவுடையவன் யோகத்தால் தேகசித்தி பெறலாம் என்ற நம்பிக்கையில் நில்லாது, அந்த முறைகளை விட்டுவிட்டு என்னையே பரமாகப் பற்றுவான்।

Verse 44

योगचर्यामिमां योगी विचरन् मदपाश्रय: । नान्तरायैर्विहन्येत नि:स्पृह: स्वसुखानुभू: ॥ ४४ ॥

என்னைச் சரணடைந்த யோகி இந்த யோகச் செயல்முறையை மேற்கொண்டு நடக்கையில், உள்ளார்ந்த ஆத்மசுகத்தை அனுபவிப்பதால் ஆசையற்றவனாக இருப்பான்; ஆகவே தடைகள் அவனை ஒருபோதும் வீழ்த்தாது।