Adhyaya 26

Verse 1

श्रीभगवानुवाच मल्ल‍क्षणमिमं कायं लब्ध्वा मद्धर्म आस्थित: । आनन्दं परमात्मानमात्मस्थं समुपैति माम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—என்னை உணர்வதற்கான வாய்ப்பளிக்கும் இந்த மனித உடலைப் பெற்று, என் தர்மமான பக்தியில் நிலைபெற்றவன், எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் பரமாத்மா, ஆனந்த நிதியான என்னை அடைகிறான்.

Verse 2

गुणमय्या जीवयोन्या विमुक्तो ज्ञाननिष्ठया । गुणेषु मायामात्रेषु द‍ृश्यमानेष्ववस्तुत: । वर्तमानोऽपि न पुमान् युज्यतेऽवस्तुभिर्गुणै: ॥ २ ॥

ஞானத்தில் நிலைத்தவன், குணங்களின் விளைவுகளுடன் கொண்ட பொய்யான அடையாளத்தை விட்டுவிட்டு பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். அவற்றை மாயை மட்டுமே எனக் கண்டு, அவற்றிடையே இருந்தாலும் குணங்களில் சிக்கமாட்டான்; ஏனெனில் அவை உண்மையில் அசத்தே.

Verse 3

सङ्गं न कुर्यादसतां शिश्न‍ोदरतृपां क्व‍‍चित् । तस्यानुगस्तमस्यन्धे पतत्यन्धानुगान्धवत् ॥ ३ ॥

பாலேந்திரியும் வயிற்றும் திருப்தியடையவே வாழும் பொருளாசைமிகு மக்களுடன் எப்போதும் சேர்க்கை கொள்ளாதே. அவர்களைப் பின்பற்றினால், அంధன் அంధனைத் தொடர்வதுபோல், மிகக் கரிய இருளின் பள்ளத்தில் வீழ்வான்।

Verse 4

ऐल: सम्राडिमां गाथामगायत बृहच्छ्रवा: । उर्वशीविरहान् मुह्यन् निर्विण्ण: शोकसंयमे ॥ ४ ॥

புகழ்பெற்ற பேரரசன் ஐலன் (புரூரவா) இந்தப் பாடலைப் பாடினான். ஊர்வசியின் பிரிவால் முதலில் மயங்கினான்; ஆனால் துயரை அடக்கி, பின்னர் வைராக்யம் பெற்றான்।

Verse 5

त्यक्त्वात्मानं व्रजन्तीं तां नग्न उन्मत्तवन्नृप: । विलपन्नन्वगाज्जाये घोरे तिष्ठेति विक्लव: ॥ ५ ॥

அவள் அவனை விட்டுச் செல்லத் தொடங்கியபோது, அரசன் நிர்வாணமாக இருந்தும் பித்தன் போல அவளைத் தொடர்ந்து ஓடினான். மிகுந்த துயரத்தில் அழுதபடி, “என் மனைவியே! கொடுமையானவளே! நில்!” என்று கூவினான்।

Verse 6

कामानतृप्तोऽनुजुषन् क्षुल्ल‍कान् वर्षयामिनी: । न वेद यान्तीर्नायान्तीरुर्वश्याकृष्टचेतन: ॥ ६ ॥

பல ஆண்டுகள் மாலைக் காலங்களில் காம இன்பத்தை அனுபவித்தும் அவன் திருப்தியடையவில்லை; அது அற்பமான இன்பமே. ஊர்வசியால் மனம் ஈர்க்கப்பட்டதால், இரவுகள் வருவதும் போவதும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை।

Verse 7

ऐल उवाच अहो मे मोहविस्तार: कामकश्मलचेतस: । देव्या गृहीतकण्ठस्य नायु:खण्डा इमे स्मृता: ॥ ७ ॥

அரசன் ஐலன் கூறினான்—அய்யோ! என் மயக்கம் எவ்வளவு பெரிது! காமக் களங்கத்தால் மாசடைந்த என் மனம், இந்தத் தேவி என் கழுத்தைப் பற்றிக் கட்டியணைத்தபோது, என் வாழ்நாள் துண்டுகள் எவ்வாறு கழிந்தன என்பதே நினைவில் இல்லை।

Verse 8

नाहं वेदाभिनिर्मुक्त: सूर्यो वाभ्युदितोऽमुया । मूषितो वर्षपूगानां बताहानि गतान्युत ॥ ८ ॥

அந்தப் பெண் என்னை அத்தனை ஏமாற்றினாள்; சூரியன் உதயமோ அஸ்தமனமோ கூட நான் காணவில்லை. அய்யோ, பல ஆண்டுகள் என் நாட்கள் வீணாகக் கழிந்தன!

Verse 9

अहो मे आत्मसम्मोहो येनात्मा योषितां कृत: । क्रीडामृगश्चक्रवर्ती नरदेवशिखामणि: ॥ ९ ॥

அய்யோ, என் ஆத்மமயக்கம்! அதனால் நான் பெண்களின் கைகளில் விளையாட்டு மிருகமாகிவிட்டேன். நான் তো சக்கரவர்த்தி, அரசர்களின் மணிமுடி எனப் போற்றப்பட்டவன்!

Verse 10

सपरिच्छदमात्मानं हित्वा तृणमिवेश्वरम् । यान्तीं स्‍त्रियं चान्वगमं नग्न उन्मत्तवद् रुदन् ॥ १० ॥

செல்வத்துடன் ஆண்டவனென இருந்த என்னை அவள் புல்லெனத் தள்ளிவிட்டாள்; ஆனாலும் நான் நிர்வாணமாக, பித்தன் போல அழுதபடி அவளைத் தொடர்ந்து சென்றேன்.

Verse 11

कुतस्तस्यानुभाव: स्यात् तेज ईशत्वमेव वा । योऽन्वगच्छंस्‍त्रियं यान्तीं खरवत् पादताडित: ॥ ११ ॥

என் செல்வாக்கும், என் ஒளியும், என் ஆட்சி அதிகாரமும் எங்கே? என்னை விட்டுச் சென்ற அந்தப் பெண்ணை நான், பெண் கழுதையின் கால் அடிபட்ட கழுதை போலத் தொடர்ந்து ஓடினேன்.

Verse 12

किं विद्यया किं तपसा किं त्यागेन श्रुतेन वा । किं विविक्तेन मौनेन स्‍त्रीभिर्यस्य मनो हृतम् ॥ १२ ॥

பெரும் கல்வி, தவம், தியாகம், வேத-சாஸ்திரக் கேள்வி—இவற்றால் என்ன பயன்? தனிமை வாழ்வும் மௌனமும் எதற்கு, இறுதியில் மனம் பெண்களால் கவரப்பட்டால்?

Verse 13

स्वार्थस्याकोविदं धिङ् मां मूर्खं पण्डितमानिनम् । योऽहमीश्वरतां प्राप्य स्‍त्रीभिर्गोखरवज्जित: ॥ १३ ॥

என்னைத் திகைக்கிறேன்! என் நலத்தை அறியாத மூடன்; பண்டிதன் எனத் தன்னை எண்ணியவன். ஆண்டவன் பதவி பெற்றும் பெண்களால் எருது-கழுதை போல வெல்லப்பட்டேன்.

Verse 14

सेवतो वर्षपूगान् मे उर्वश्या अधरासवम् । न तृप्यत्यात्मभू: कामो वह्निराहुतिभिर्यथा ॥ १४ ॥

உர்வசியின் உதடுகளின் எனப்படும் அமுதத்தை ஆண்டாண்டு சேவித்தும் என் உள்ளத்தில் காமம் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தது; அது திருப்தியடையவில்லை, நெய் ஆஹுதிகளால் தீ அணையாததுபோல்.

Verse 15

पुंश्चल्यापहृतं चित्तं को न्वन्यो मोचितुं प्रभु: । आत्मारामेश्वरमृते भगवन्तमधोक्षजम् ॥ १५ ॥

வெசியால் கவரப்பட்ட என் சித்தத்தை, இంద్రியங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பகவான் அதோக்ஷஜன்—ஆத்மாராமர்களின் ஈசன்—அவரைத் தவிர வேறு யார் விடுவிக்க முடியும்?

Verse 16

बोधितस्यापि देव्या मे सूक्तवाक्येन दुर्मते: । मनोगतो महामोहो नापयात्यजितात्मन: ॥ १६ ॥

தேவி உர்வசி நன்றாகச் சொன்ன வார்த்தைகளால் எனக்கு அறிவுரை கூறினாலும், என் புத்தி மந்தமாய், புலன்கள் அடங்காததால், மனத்தில் புகுந்த பெரும் மயக்கம் நீங்கவில்லை.

Verse 17

किमेतया नोऽपकृतं रज्ज्वा वा सर्पचेतस: । द्रष्टु: स्वरूपाविदुषो योऽहं यदजितेन्द्रिय: ॥ १७ ॥

அவள் எனக்கு என்ன தீங்கு செய்தாள்? நான் என் உண்மைச் சொரூபத்தை அறியாதவன்; புலன்களை வெல்லாதவன். பாம்பு எண்ணம் கொண்டவன் கயிற்றை பாம்பெனத் தவறாகக் காண்பதுபோல் தான்.

Verse 18

क्व‍ायं मलीमस: कायो दौर्गन्ध्याद्यात्मकोऽशुचि: । क्व‍ गुणा: सौमनस्याद्या ह्यध्यासोऽविद्यया कृत: ॥ १८ ॥

இந்த மாசடைந்த, துர்நாற்றமிக்க, அசுத்தமான உடல் என்னதான்? பெண்ணின் உடலின் மணமும் அழகுமெனத் தோன்றும் கவர்ச்சிகள் அவித்யையால் உண்டான மாயையின் பொய்மூடுதலே.

Verse 19

पित्रो: किं स्वं नु भार्याया: स्वामिनोऽग्ने: श्वगृध्रयो: । किमात्मन: किं सुहृदामिति यो नावसीयते ॥ १९ ॥ तस्मिन् कलेवरेऽमेध्ये तुच्छनिष्ठे विषज्जते । अहो सुभद्रं सुनसं सुस्मितं च मुखं स्‍त्रिय: ॥ २० ॥

இந்த உடல் உண்மையில் யாருடைய சொத்து—பெற்றோருடையதா, மனைவியுடையதா, முதலாளியுடையதா, சிதைஅக்னியுடையதா, அல்லது நாய்கள்-கழுகுகளுடையதா? உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவுடையதா, நண்பர்களுடையதா? தீர்மானிக்க முடியாமலேயே மனிதன் இதிலே பற்றுக் கொள்கிறான்.

Verse 20

पित्रो: किं स्वं नु भार्याया: स्वामिनोऽग्ने: श्वगृध्रयो: । किमात्मन: किं सुहृदामिति यो नावसीयते ॥ १९ ॥ तस्मिन् कलेवरेऽमेध्ये तुच्छनिष्ठे विषज्जते । अहो सुभद्रं सुनसं सुस्मितं च मुखं स्‍त्रिय: ॥ २० ॥

அசுத்தமான, தாழ்ந்த முடிவை நோக்கிச் செல்லும் இந்த உடலிலே மனிதன் பற்றுக் கொள்கிறான். பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்து—“ஆஹா, எவ்வளவு அழகு! எவ்வளவு இனிய மூக்கு, எவ்வளவு மெல்லிய புன்னகை!” என்கிறான்.

Verse 21

त्वङ्‍मांसरुधिरस्‍नायुमेदोमज्जास्थिसंहतौ । विण्मूत्रपूये रमतां कृमीणां कियदन्तरम् ॥ २१ ॥

தோல், மாம்சம், இரத்தம், நரம்பு, கொழுப்பு, மஜ்ஜை, எலும்பு—மலம், சிறுநீர், புழை ஆகியவற்றால் ஆன இந்த உடலில் இன்பம் தேடுவோருக்கும் புழுக்களுக்கும் என்ன வேறுபாடு?

Verse 22

अथापि नोपसज्जेत स्‍त्रीषु स्‍त्रैणेषु चार्थवित् । विषयेन्द्रियसंयोगान्मन: क्षुभ्यति नान्यथा ॥ २२ ॥

இருப்பினும் உடலின் உண்மை இயல்பை அறிந்தவன் பெண்களுடனும், பெண்களில் பற்றுள்ள ஆண்களுடனும் பழகக் கூடாது; ஏனெனில் இంద్రியங்கள் பொருள்களுடன் சேர்ந்தால் மனம் தவிர்க்க முடியாமல் கலங்குகிறது.

Verse 23

अद‍ृष्टादश्रुताद् भावान्न भाव उपजायते । असम्प्रयुञ्जत: प्राणान् शाम्यति स्तिमितं मन: ॥ २३ ॥

காணாததும் கேளாததும் மனத்தை கலக்காது. புலன்களை கட்டுப்படுத்தி அவற்றை விஷயங்களில் செலுத்தாதவனின் மனம் உலகச் செயல்களில் இருந்து தானே அடங்கி அமைதியடையும்।

Verse 24

तस्मात् सङ्गो न कर्तव्य: स्‍त्रीषु स्‍त्रैणेषु चेन्द्रियै: । विदुषां चाप्यविस्रब्ध: षड्‍वर्ग: किमु माद‍ृशाम् ॥ २४ ॥

ஆகையால் புலன்கள் பெண்களோடு அல்லது பெண்களில் ஆசை கொண்ட ஆண்களோடு சுதந்திரமாகச் சேரக் கூடாது. மிகக் கற்றவர்களும் மனத்தின் ஆறு பகைவர்களை நம்ப முடியாது; எனைப் போன்ற மூடர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல.

Verse 25

श्रीभगवानुवाच एवं प्रगायन् नृपदेवदेव: स उर्वशीलोकमथो विहाय । आत्मानमात्मन्यवगम्य मां वै उपारमज्ज्ञानविधूतमोह: ॥ २५ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: இவ்வாறு பாடலைப் பாடிய பின், தேவர்கள்-மனிதர்களில் சிறந்த மகாராஜா புரூரவா, ஊர்வசியின் லோகத்தில் பெற்ற நிலையை விட்டு விலகினார். ஞானத்தால் மாயை நீங்க, இதயத்தில் என்னை பரமாத்மாவென உணர்ந்து இறுதியில் அமைதியடைந்தார்।

Verse 26

ततो दु:सङ्गमुत्सृज्य सत्सु सज्जेत बुद्धिमान् । सन्त एवास्य छिन्दन्ति मनोव्यासङ्गमुक्तिभि: ॥ २६ ॥

எனவே அறிவுள்ளவன் தீய சங்கத்தை விட்டு, சத்சங்கத்தில் சேர வேண்டும். சாந்தர்கள் தங்கள் விடுதலை அளிக்கும் வாக்குகளால் மனத்தின் மிகை பற்றை வெட்டி விடுவர்।

Verse 27

सन्तोऽनपेक्षा मच्चित्ता: प्रशान्ता: समदर्शिन: । निर्ममा निरहङ्कारा निर्द्वन्द्वा निष्परिग्रहा: ॥ २७ ॥

என் பக்தர்கள் பொருளாதார ஆதாரங்களில் சார்ந்திராமல், தங்கள் மனத்தை என்னில் நிலைநிறுத்துவர். அவர்கள் எப்போதும் அமைதியுடன், சமநோக்குடன், மமதை-அகங்காரம் இன்றி, இருமை மற்றும் பேராசை-சேர்க்கை இன்றியவர்களாக இருப்பர்।

Verse 28

तेषु नित्यं महाभाग महाभागेषु मत्कथा: । सम्भवन्ति हि ता नृणां जुषतां प्रपुनन्त्यघम् ॥ २८ ॥

ஓ மகாபாக்யமான உத்தவா, அத்தகைய மகாபாக பக்தர்களின் சங்கத்தில் என் கதைகள் எப்போதும் நிகழ்கின்றன; அவற்றை பக்தியுடன் கேட்டு கீர்த்திப்பவர்கள் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைகிறார்கள்।

Verse 29

ता ये श‍ृण्वन्ति गायन्ति ह्यनुमोदन्ति चाद‍ृता: । मत्परा: श्रद्दधानाश्च भक्तिं विन्दन्ति ते मयि ॥ २९ ॥

என் இக்கதைகளை யார் கேட்கிறார்களோ, பாடுகிறார்களோ, மரியாதையுடன் உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்களோ, அவர்கள் என்னையே பரமமாகக் கொண்டு நம்பிக்கையுடன் என்னிடத்தில் பக்தியை அடைகிறார்கள்।

Verse 30

भक्तिं लब्धवत: साधो: किमन्यदवशिष्यते । मय्यनन्तगुणे ब्रह्मण्यानन्दानुभवात्मनि ॥ ३० ॥

ஓ சாதுவே, எண்ணற்ற குணங்களுடைய பரப்ரஹ்மனாகவும் ஆனந்த அனுபவத்தின் உருவாகவும் உள்ள என்னிடத்தில் பக்தியை அடைந்த பூரண பக்தனுக்கு மேலும் என்ன சாதிக்க வேண்டியது மீதமிருக்கும்?

Verse 31

यथोपश्रयमाणस्य भगवन्तं विभावसुम् । शीतं भयं तमोऽप्येति साधून् संसेवतस्तथा ॥ ३१ ॥

யாகஅக்னி ரூபமான பகவான் விபாவசுவை அணைந்தவருக்கு குளிர், பயம், இருள் நீங்குவது போல, ஆண்டவரின் சாதுபக்தர்களை சேவிப்பவருக்கு மந்தம், பயம், அறியாமை அழிகின்றன।

Verse 32

निमज्ज्योन्मज्जतां घोरे भवाब्धौ परमायणम् । सन्तो ब्रह्मविद: शान्ता नौर्दृढेवाप्सु मज्जताम् ॥ ३२ ॥

பயங்கரமான சம்சாரக் கடலில் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கி மேலெழும் உயிர்களுக்கு, பரப்ரஹ்ம ஞானத்தில் நிலைத்த அமைதியான சாந்தர்கள் பரம அடைக்கலம்; அவர்கள் மூழ்குவோரைக் காக்கும் உறுதியான படகுபோல் உள்ளார்கள்।

Verse 33

अन्नं हि प्राणिनां प्राण आर्तानां शरणं त्वहम् । धर्मो वित्तं नृणां प्रेत्य सन्तोऽर्वाग् बिभ्यतोऽरणम् ॥ ३३ ॥

அன்னம் உயிர்களுக்கு உயிராய் இருப்பதுபோல், துன்புறுவோர்க்கு நான் பரம சரணம். இவ்வுலகை விட்டு செல்லும் மனிதர்க்கு தர்மமே செல்வமாய் இருப்பதுபோல், துயர்நிலைக்குள் விழ அஞ்சுவோர்க்கு என் பக்த சாந்தர்களே ஒரே அடைக்கலம்.

Verse 34

सन्तो दिशन्ति चक्षूंषि बहिरर्क: समुत्थित: । देवता बान्धवा: सन्त: सन्त आत्माहमेव च ॥ ३४ ॥

என் பக்த சாந்தர்கள் தெய்வீகக் கண்களை அளிக்கிறார்கள்; சூரியன் எழும்பினால் மட்டுமே வெளிப்புறக் காட்சியைத் தருகிறான். சாந்தர்களே உண்மையான வழிபடத்தக்க தேவர்கள், சாந்தர்களே உண்மையான உறவினர்; அவர்கள் தம் ஆத்மாவே, இறுதியில் அவர்கள் என்னோடு அபேதம்.

Verse 35

वैतसेनस्ततोऽप्येवमुर्वश्या लोकनिष्पृह: । मुक्तसङ्गो महीमेतामात्मारामश्चचार ह ॥ ३५ ॥

இவ்வாறு உர்வசியின் லோகத்தில் இருப்பதற்கான ஆசையையும் இழந்து, மகாராஜா புரூரவா எல்லா பௌதிக சங்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஆத்மாவில் நிறைவு பெற்றவராய் பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தார்.