Adhyaya 21
Dharma, Purity, and the Inner Purpose of the Vedas (Karma-kāṇḍa Reoriented to Bhakti)
உத்தவனுக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் உபதேசம் இவ்வத்யாயத்தில் மேலும் நுணுக்கமாகிறது. தர்மம்–அதர்மம், சுத்தி–அசுத்தி ஆகியவற்றின் துல்லியமான வகைப்பாட்டை விளக்கி, பக்தி, சாங்க்யப் பாணி விவேகம், ஸ்வதர்ம அனுஷ்டானம்—இவையே அங்கீகாரமான பாதைகள்; இவற்றை விட்டு விலகினால் ஜீவன் ஸம்ஸாரத்தில் சுழலும், தன் உரிய நிலையிலான நிலைத்தன்மையே புண்ணியம் என்கிறார். தேசம், காலம், பொருள், சூழ்நிலை ஆகியவற்றின்படி சுத்தி தீர்மானம், மாசுபட்ட நிலங்களுக்கான விதிகள், சுபநேரம், மேலும் மண், நீர், அக்கினி, காற்று, காலம், மந்திரம் மூலம் சுத்திகரிப்பு முறைகள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் ‘புஷ்பித’ வேதப் பலவாக்கியங்கள் பற்றிய விமர்சனம்—அவை விஷயாசக்தரை ஈர்க்கும்; ஆனால் பரம நன்மையை நிர்ணயிப்பதில்லை. ஓங்காரம், சந்தஸ்கள் தன்னிடமிருந்து தோன்றி தன்னிடமே லயமடைகின்றன; கர்மகாண்டம், உபாசனாகாண்டம், ஞானகாண்டம் அனைத்தும் மறைமுகமாக தன்னையே சுட்டுகின்றன என ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வெளிப்படுத்தி, அடுத்த உத்தவகீதையில் வெளிப்புற ஒழுங்குகள் உள்ள்முக பகவத்-சாட்சாத்காரம் மற்றும் சரணாகதியாக மாறும் பாதையைத் தயாரிக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
श्रीभगवानुवाच य एतान् मत्पथो हित्वा भक्तिज्ञानक्रियात्मकान् । क्षुद्रान् कामांश्चलै: प्राणैर्जुषन्त: संसरन्ति ते ॥ १ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: பக்தி, ஞானம், விதிப்படி செய்யும் கர்மம் ஆகிய என் மார்க்கங்களை விட்டு, சஞ்சலமான புலன்களின் தூண்டுதலால் அற்பமான இன்பங்களை நாடுவோர் சம்சாரச் சுழலில் அலைவார்கள்.
Verse 2
स्वे स्वेऽधिकारे या निष्ठा स गुण: परिकीर्तित: । विपर्ययस्तु दोष: स्यादुभयोरेष निश्चय: ॥ २ ॥
தத்தம் அதிகாரத்தில் (ஸ்வதர்மத்தில்) நிலைத்திருப்பதே குணம் (புண்ணியம்) எனப் போற்றப்படுகிறது; அதற்கு மாறான விலகல் தோஷம் (பாபம்) — இதுவே உறுதி.
Verse 3
शुद्ध्यशुद्धी विधीयेते समानेष्वपि वस्तुषु । द्रव्यस्य विचिकित्सार्थं गुणदोषौ शुभाशुभौ । धर्मार्थं व्यवहारार्थं यात्रार्थमिति चानघ ॥ ३ ॥
ஓ பாவமற்ற உத்தவா, ஒரே வகை பொருள்களிலும் உரிய தீர்மானத்திற்காக அதன் குண-தோஷம், சுப-அசுபம் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து சுத்தி-அசுத்தி விதிக்கப்படுகிறது—தர்மத்திற்கும், வழக்கமான நடத்தைக்கும், வாழ்வுப் பயணத்திற்கும்.
Verse 4
दर्शितोऽयं मयाचारो धर्ममुद्वहतां धुरम् ॥ ४ ॥
உலகிய தர்மநியமங்களின் பாரத்தைச் சுமப்போருக்காக நான் இந்த ஆச்சார வழியை வெளிப்படுத்தினேன்।
Verse 5
भूम्यम्ब्वग्न्यनिलाकाशा भूतानां पञ्चधातव: । आब्रह्मस्थावरादीनां शारीरा आत्मसंयुता: ॥ ५ ॥
பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம்—இவையே ஐந்து மஹாபூதங்கள்; பிரம்மா முதல் அசையா உயிர்கள் வரை எல்லோரின் உடல்களும் இவற்றால் ஆனவை; இவை அனைத்தும் ஒரே பரமபுருஷனான பகவானிடமிருந்து வெளிப்பட்டவை.
Verse 6
वेदेन नामरूपाणि विषमाणि समेष्वपि । धातुषूद्धव कल्प्यन्त एतेषां स्वार्थसिद्धये ॥ ६ ॥
அன்பு உத்தவா, எல்லா உடல்களும் ஒரே ஐந்து பூதங்களால் ஆனதால் சமமானவையே; ஆயினும் உயிர்கள் தம் வாழ்வின் இலக்கை அடைய வேதங்கள் பல்வேறு பெயர்-வடிவங்களை அமைக்கின்றன.
Verse 7
देशकालादिभावानां वस्तूनां मम सत्तम । गुणदोषौ विधीयेते नियमार्थं हि कर्मणाम् ॥ ७ ॥
ஓ புனிதமான உத்தவா, பொருளாசைச் செயல்களை கட்டுப்படுத்துவதற்காக, காலம், இடம் முதலிய அனைத்துப் பொருள்களிலும் உரியது-உரியதல்லது எனும் குண-தோஷங்களை நான் நிறுவினேன்.
Verse 8
अकृष्णसारो देशानामब्रह्मण्योऽशुचिर्भवेत् । कृष्णसारोऽप्यसौवीरकीकटासंस्कृतेरिणम् ॥ ८ ॥
கரும்புள்ளி மான்கள் இல்லாத இடங்கள், அந்தணர்களிடம் பக்தி இல்லாத இடங்கள், கீகடம் போன்ற வறண்ட நிலங்கள் மற்றும் தூய்மைச் சடங்குகள் புறக்கணிக்கப்படும் இடங்கள் ஆகியவை அசுத்தமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
Verse 9
कर्मण्यो गुणवान् कालो द्रव्यत: स्वत एव वा । यतो निवर्तते कर्म स दोषोऽकर्मक: स्मृत: ॥ ९ ॥
தன்னியல்பாலோ அல்லது தகுந்த பொருட்கள் கிடைப்பதாலோ, ஒருவரின் விதிக்கப்பட்ட கடமையைச் செய்வதற்கு ஏற்ற காலம் புனிதமாகக் கருதப்படுகிறது. கடமைக்குத் தடையாக இருக்கும் காலம் அசுத்தமானது.
Verse 10
द्रव्यस्य शुद्ध्यशुद्धी च द्रव्येण वचनेन च । संस्कारेणाथ कालेन महत्वाल्पतयाथवा ॥ १० ॥
ஒரு பொருளின் தூய்மை அல்லது அசுத்தம் என்பது மற்றொரு பொருளின் தொடர்பு, மந்திரச் சொற்கள், சடங்குகள், காலத்தின் விளைவு அல்லது அளவைப் பொறுத்து தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
Verse 11
शक्त्याशक्त्याथ वा बुद्ध्या समृद्ध्या च यदात्मने । अघं कुर्वन्ति हि यथा देशावस्थानुसारत: ॥ ११ ॥
அசுத்தமான பொருட்கள் ஒருவருக்கு பாவ விளைவுகளை ஏற்படுத்துமா என்பது அந்த நபரின் வலிமை, அறிவு, செல்வம், இடம் மற்றும் உடல் நிலையைப் பொறுத்தது.
Verse 12
धान्यदार्वस्थितन्तूनां रसतैजसचर्मणाम् । कालवाय्वग्निमृत्तोयै: पार्थिवानां युतायुतै: ॥ १२ ॥
தானியங்கள், மரப் பொருட்கள், எலும்பு, நூல், திரவங்கள், உலோகங்கள், தோல் மற்றும் மண் பொருட்கள் ஆகியவை காலம், காற்று, நெருப்பு, மண் மற்றும் நீரால் தனித்தனியாகவோ அல்லது கூட்டாகவோ சுத்திகரிக்கப்படுகின்றன.
Verse 13
अमेध्यलिप्तं यद् येन गन्धलेपं व्यपोहति । भजते प्रकृतिं तस्य तच्छौचं तावदिष्यते ॥ १३ ॥
எந்தத் தூய்மைப்படுத்தும் பொருள் மாசடைந்த ஒன்றின் துர்நாற்றமும் அழுக்குப் படலமும் நீக்கி அதை அதன் இயல்பான நிலைக்குத் திருப்புகிறதோ, அதுவே அதற்குரிய சௌசமாகக் கருதப்படுகிறது।
Verse 14
स्नानदानतपोऽवस्थावीर्यसंस्कारकर्मभि: । मत्स्मृत्या चात्मन: शौचं शुद्ध: कर्माचरेद्द्विज: ॥ १४ ॥
குளியல், தானம், தவம், வயது, தனிப்பட்ட வலிமை, சுத்திகரணச் சடங்குகள், விதிக்கப்பட்ட கடமைகள்—முக்கியமாக என்னை நினைவு கூர்தல்—இவற்றால் ஆத்ம சௌசம் உண்டாகிறது. ஆகவே இருமுறை பிறந்தவர் தூய்மையடைந்து தம் கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 15
मन्त्रस्य च परिज्ञानं कर्मशुद्धिर्मदर्पणम् । धर्म: सम्पद्यते षड्भिरधर्मस्तु विपर्यय: ॥ १५ ॥
மந்திரம் உரிய அறிவுடன் ஜபிக்கப்படும்போது தூய்மையடைகிறது; செயல் என்னிடம் அர்ப்பணிக்கப்படும்போது தூய்மையடைகிறது. இடம், காலம், பொருள், செய்பவர், மந்திரம், செயல்—இவ்வாறு ஆறின் தூய்மையால் தர்மம் நிறைவேறும்; இவற்றை அலட்சியம் செய்தால் அதர்மம் உண்டாகும்।
Verse 16
क्वचिद् गुणोऽपि दोष: स्याद् दोषोऽपि विधिना गुण: । गुणदोषार्थनियमस्तद्भिदामेव बाधते ॥ १६ ॥
சில வேளைகளில் விதியின் வலிமையால் நற்குணமே குற்றமாகிறது; சில வேளைகளில் வழக்கமாகக் குற்றமானதும் வேத விதியால் நற்குணமாகிறது. இத்தகைய சிறப்பு விதிகள் நன்மை–தீமை என்ற தெளிவான வேறுபாட்டை மங்கச் செய்கின்றன।
Verse 17
समानकर्माचरणं पतितानां न पातकम् । औत्पत्तिको गुण: सङ्गो न शयान: पतत्यध: ॥ १७ ॥
உயர்ந்தவரை வீழ்த்தக்கூடிய அதே செயல்கள், ஏற்கெனவே வீழ்ந்தவர்களுக்கு பாபமாகாது; தரையில் படுத்திருப்பவன் மேலும் எவ்வாறு விழ முடியும்? தன் இயல்பால் நிர்ணயிக்கப்படும் பொருட்சேர்க்கையும் பிறவியிலேயே உள்ள குணமாகக் கூறப்படுகிறது।
Verse 18
यतो यतो निवर्तेत विमुच्येत ततस्तत: । एष धर्मो नृणां क्षेम: शोकमोहभयापह: ॥ १८ ॥
எந்த எந்த பாவமயமான அல்லது போகமயமான செயலிலிருந்து மனிதன் விலகுகிறானோ, அந்த அந்தப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். இதுவே மனிதர்க்கு க்ஷேமகரமான தர்மம்; சோகம், மோகம், பயம் ஆகியவற்றை அகற்றும்.
Verse 19
विषयेषु गुणाध्यासात् पुंस: सङ्गस्ततो भवेत् । सङ्गात्तत्र भवेत् काम: कामादेव कलिर्नृणाम् ॥ १९ ॥
புலன்விஷயங்களில் குணங்களை ஏற்றி எண்ணுவதால் மனிதனுக்கு அவற்றில் பற்றுதல் உண்டாகிறது. அந்தப் பற்றுதலிலிருந்து காமம் எழுகிறது; அந்தக் காமத்திலிருந்தே மனிதரிடையே கலகம் (கலி) பிறக்கிறது.
Verse 20
कलेर्दुर्विषह: क्रोधस्तमस्तमनुवर्तते । तमसा ग्रस्यते पुंसश्चेतना व्यापिनी द्रुतम् ॥ २० ॥
கலகத்திலிருந்து தாங்கமுடியாத கோபம் எழுகிறது; அதன் பின் அறியாமையின் இருள் தொடர்கிறது. அந்தத் தமஸ் விரைவில் மனிதனின் விரிந்த அறிவை விழுங்கிவிடுகிறது.
Verse 21
तया विरहित: साधो जन्तु: शून्याय कल्पते । ततोऽस्य स्वार्थविभ्रंशो मूर्च्छितस्य मृतस्य च ॥ २१ ॥
ஓ சாதுவான உத்தவா! அந்த உண்மையான அறிவு இன்றியவன் வெறுமையெனக் கருதப்படுகிறான். அப்போது அவன் வாழ்வின் உண்மையான நோக்கில் இருந்து வழுவி, மயங்கியவன் அல்லது இறந்தவன் போல மந்தமாகிறான்.
Verse 22
विषयाभिनिवेशेन नात्मानं वेद नापरम् । वृक्षजीविकया जीवन् व्यर्थं भस्त्रोव य: श्वसन् ॥ २२ ॥
புலனின்பங்களில் மூழ்குவதால் மனிதன் தன்னை அறியவும், பிறரை அறியவும் முடியாது. மரம்போல் அறியாமையில் வாழ்ந்து, அவன் வீணாக வாழ்கிறான்; வெறும் ஊதுகுழல் (bellows) போல மூச்சுவிடுகிறான்.
Verse 23
फलश्रुतिरियं नृणां न श्रेयो रोचनं परम् । श्रेयोविवक्षया प्रोक्तं यथा भैषज्यरोचनम् ॥ २३ ॥
பலன் கூறும் சாஸ்திரவாக்கியங்கள் மனிதர்க்கு பரம நன்மையை விதிப்பதில்லை; நன்மை தரும் தர்மக் கடமைகளைச் செய்யத் தூண்டுவதற்கான ஈர்ப்புகள் அவை, குழந்தைக்கு மருந்து குடிக்க இனிப்பு வாக்குறுதி அளிப்பதுபோல்।
Verse 24
उत्पत्त्यैव हि कामेषु प्राणेषु स्वजनेषु च । आसक्तमनसो मर्त्या आत्मनोऽनर्थहेतुषु ॥ २४ ॥
பிறப்பு என்ற ஒன்றினாலேயே மனிதர் இன்பவிஷயங்கள், உயிர் நீடிப்பு, உறவினர் ஆகியவற்றில் மனம் பற்றுக் கொள்கிறது; இவ்வாறு அவர்களின் மனம் தம் உண்மையான நலனை அழிக்கும் அனர்த்தக் காரணங்களில் மூழ்குகிறது।
Verse 25
न तानविदुष: स्वार्थं भ्राम्यतो वृजिनाध्वनि । कथं युञ्ज्यात् पुनस्तेषु तांस्तमो विशतो बुध: ॥ २५ ॥
தம் உண்மையான சுயநலனை அறியாதோர், பாவமயமான உலகப் பாதையில் அலைந்து அலைந்து இருளை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்; வேத விதிகளை ஏற்றுக் கேட்கும் அந்த மூடர்களை, வேதம் மீண்டும் இன்பவிஷயங்களில் ஏன் ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்று ஞானி எண்ணுவான்?
Verse 26
एवं व्यवसितं केचिदविज्ञाय कुबुद्धय: । फलश्रुतिं कुसुमितां न वेदज्ञा वदन्ति हि ॥ २६ ॥
வேத ஞானத்தின் உண்மையான நோக்கை அறியாத சில கெட்ட புத்தியினர், பலன் வாக்குறுதி தரும் மலர்ச்சொற்களையே வேதத்தின் உச்ச சத்தியமெனப் பரப்புகின்றனர்; ஆனால் வேதத்தை உண்மையில் அறிந்தோர் அப்படிச் சொல்லார்।
Verse 27
कामिन: कृपणा लुब्धा: पुष्पेषु फलबुद्धय: । अग्निमुग्धा धूमतान्ता: स्वं लोकं न विदन्ति ते ॥ २७ ॥
காமம், கஞ்சத்தனம், பேராசை நிறைந்தோர் மலர்களையே வாழ்க்கையின் கனியென எண்ணுகின்றனர்; தீயின் ஒளியில் மயங்கி, புகையால் திணறி, தம் உண்மையான அடையாளத்தை அவர்கள் அறியார்।
Verse 28
न ते मामङ्ग जानन्ति हृदिस्थं य इदं यत: । उक्थशस्त्रा ह्यसुतृपो यथा नीहारचक्षुष: ॥ २८ ॥
உத்தவா! வேத யாகங்களை மதித்து புலனின்பத்தை நாடுபவர்கள், நான் எல்லோரின் இதயத்திலும் உறைகிறேன் என்றும், இந்தப் பிரபஞ்சம் என்னிடமிருந்து தோன்றி என்னோடு அபின்னம் என்றும் அறியார். அவர்கள் பனிமூட்டால் மூடப்பட்ட கண்களுடையவர்களைப் போன்றோர்.
Verse 29
ते मे मतमविज्ञाय परोक्षं विषयात्मका: । हिंसायां यदि राग: स्याद् यज्ञ एव न चोदना ॥ २९ ॥ हिंसाविहारा ह्यालब्धै: पशुभि: स्वसुखेच्छया । यजन्ते देवता यज्ञै: पितृभूतपतीन् खला: ॥ ३० ॥
புலனாசையில் சத்தியம் கொண்டோர், நான் விளக்கிய வேத ஞானத்தின் மறைமுடிவை அறியார். வன்முறையில் ஆசை வேத யாகத்தில் ஊக்குவிக்கப்பட்டிருந்தால், யாகத்தில் அதற்கான விதி இருப்பதே. ஆனால் தீயோர் தம் இன்பத்திற்காக நிரபராத விலங்குகளை பலியிட்டு, யாகங்களால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதகணத் தலைவர்கள் ஆகியோரைக் கும்பிடுகின்றனர்.
Verse 30
ते मे मतमविज्ञाय परोक्षं विषयात्मका: । हिंसायां यदि राग: स्याद् यज्ञ एव न चोदना ॥ २९ ॥ हिंसाविहारा ह्यालब्धै: पशुभि: स्वसुखेच्छया । यजन्ते देवता यज्ञै: पितृभूतपतीन् खला: ॥ ३० ॥
புலனாசையில் சத்தியம் கொண்டோர், நான் விளக்கிய வேத ஞானத்தின் மறைமுடிவை அறியார். வன்முறையில் ஆசை வேத யாகத்தில் ஊக்குவிக்கப்பட்டிருந்தால், யாகத்தில் அதற்கான விதி இருப்பதே. ஆனால் தீயோர் தம் இன்பத்திற்காக நிரபராத விலங்குகளை பலியிட்டு, யாகங்களால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதகணத் தலைவர்கள் ஆகியோரைக் கும்பிடுகின்றனர்.
Verse 31
स्वप्नोपमममुं लोकमसन्तं श्रवणप्रियम् । आशिषो हृदि सङ्कल्प्य त्यजन्त्यर्थान् यथा वणिक् ॥ ३१ ॥
இந்த உலகம் கனவுபோல்—கேட்க இனிமை, ஆனால் உண்மையில் நிலையற்றது. மூட வணிகன் பயனற்ற ஊக வியாபாரத்தில் தன் உண்மை செல்வத்தை இழப்பதுபோல், மயங்கியோர் வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பை விட்டுவிட்டு, பொருளுலகச் சொர்க்க உயர்வின் ஆசீர்வாதங்களை இதயத்தில் கற்பனை செய்து துரத்துகின்றனர்.
Verse 32
रज:सत्त्वतमोनिष्ठा रज:सत्त्वतमोजुष: । उपासत इन्द्रमुख्यान् देवादीन् न यथैव माम् ॥ ३२ ॥
ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலைபெற்றோர், அதே குணங்களை வெளிப்படுத்தும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மற்றும் பிற தெய்வங்களை வழிபடுவர்; ஆனால் என்னை முறையாக வழிபடார்.
Verse 33
इष्ट्वेह देवता यज्ञैर्गत्वा रंस्यामहे दिवि । तस्यान्त इह भूयास्म महाशाला महाकुला: ॥ ३३ ॥ एवं पुष्पितया वाचा व्याक्षिप्तमनसां नृणाम् । मानिनां चातिलुब्धानां मद्वार्तापि न रोचते ॥ ३४ ॥
தேவர்களை வழிபடுவோர் இவ்வாறு எண்ணுவர்— “இவ்வுலகில் யாகங்களால் தேவர்களைப் பூஜித்து, சொர்க்கம் சென்று அங்கே இன்புறுவோம்; அந்த இன்பம் முடிந்தபின் மீண்டும் இங்கே வந்து பெரிய இல்லறத்தாராகவும் உயர்குலங்களில் பிறப்போம்.” வேதங்களின் மலர்ச்சொற்களால் மனம் சிதறிய மிக அகந்தையரும் பேராசையரும், என்னைப் பரமேஸ்வரனைப் பற்றிய கதைகளிலும் விருப்பம் கொள்ளார்।
Verse 34
इष्ट्वेह देवता यज्ञैर्गत्वा रंस्यामहे दिवि । तस्यान्त इह भूयास्म महाशाला महाकुला: ॥ ३३ ॥ एवं पुष्पितया वाचा व्याक्षिप्तमनसां नृणाम् । मानिनां चातिलुब्धानां मद्वार्तापि न रोचते ॥ ३४ ॥
இவ்வாறு வேதங்களின் மலர்ச்சொற்களால் மனம் சிதறிய மிக அகந்தையரும் பேராசையரும், என்னைப் பரமேஸ்வரனைப் பற்றிய உரையாடலிலும் சுவை காணார்; ஏனெனில் அவர்களில் பக்தி-ரசம் எழாது।
Verse 35
वेदा ब्रह्मात्मविषयास्त्रिकाण्डविषया इमे । परोक्षवादा ऋषय: परोक्षं मम च प्रियम् ॥ ३५ ॥
மூன்று காண்டுகளாகப் பிரிந்துள்ள இந்த வேதங்கள் இறுதியில் பிரம்ம-ஆத்மாவின் உண்மையையே வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் ரிஷிகளும் மந்திரங்களும் பரோட்சமான, மறைமொழியில் உரைக்கின்றன; அத்தகைய ரகசியப் பரோட்ச விளக்கங்கள் எனக்கும் பிரியமானவை।
Verse 36
शब्दब्रह्म सुदुर्बोधं प्राणेन्द्रियमनोमयम् । अनन्तपारं गम्भीरं दुर्विगाह्यं समुद्रवत् ॥ ३६ ॥
வேதங்களின் தெய்வீக ஒலி எனும் ‘சப்த-பிரம்மம்’ புரிந்துகொள்வது மிகக் கடினம்; அது பிராணன், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகிய நிலைகளில் வெளிப்படுகிறது. அந்த வைதிக நாதம் எல்லையற்றது, ஆழமானது, கடலைப் போல அகாதமானது।
Verse 37
मयोपबृंहितं भूम्ना ब्रह्मणानन्तशक्तिना । भूतेषु घोषरूपेण बिसेषूर्णेव लक्ष्यते ॥ ३७ ॥
அனைத்துயிர்களிலும் உறையும் எல்லையற்ற சக்தியுடைய பரம்பொருளான நான், ஓங்காரமாகிய வைதிக ஒலியை ஒவ்வொரு ஜீவனுள்ளும் தானே நிறுவுகிறேன். அது மிக நுண்ணியதாக, தாமரைத் தண்டின் நாரில் உள்ள ஒரு ஒற்றை இழை போல உணரப்படுகிறது।
Verse 38
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥
சிலந்தி தன் இதயத்திலிருந்து வலைப்பின்னலை உருவாக்கி வாய்மூலம் வெளியிடுவது போல, பரமபுருஷனான பகவான் தன் இதய-ஆகாசத்திலிருந்து மனத்தின் மூலம் ஸ்பர்ஷரூப ஒலியுடன் கூடிய ஆதிப் பிராணனை வெளிப்படுத்துகிறார்; அது எல்லா வேதச் சந்தங்களாலும் நிறைந்த அம்ருதமய ஆனந்தஸ்வரூபம்.
Verse 39
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥
அந்தப் பிரபு சந்தோமயனும் அம்ருதமயனுமாய் வேத ஒலியை ஆயிரம் வழிகளில் விரிவாக்குகிறார்; அது ஓங்காரத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட எழுத்துகளால்—மெய்யெழுத்து, உயிரெழுத்து, ஊஷ்மம், அந்தஸ்தம்—அலங்கரிக்கப்படுகிறது.
Verse 40
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥
அவர் பலவகை மொழிநடையில் விரிந்த வேதவாணியை, ஒவ்வொரு அடுத்த சந்தமும் முந்தையதை விட நான்கு அசைகள் அதிகமாக இருப்பதுபோல், எல்லையற்ற மகத்தான ஒலியாக உருவாக்குகிறார்; இறுதியில் அந்த வேத ஒலியையும் தாமே தம்முள் மீண்டும் இழுத்துக் கொள்கிறார்.
Verse 41
गायत्र्युष्णिगनुष्टुप् च बृहती पङ्क्तिरेव च । त्रिष्टुब्जगत्यतिच्छन्दो ह्यत्यष्ट्यतिजगद् विराट् ॥ ४१ ॥
வேதச் சந்தங்கள்: காயத்ரீ, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதீ, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதீ, அதிச்சந்த, அத்யஷ்டி, அதிஜகதீ, அதிவிராட்.
Verse 42
किं विधत्ते किमाचष्टे किमनूद्य विकल्पयेत् । इत्यस्या हृदयं लोके नान्यो मद् वेद कश्चन ॥ ४२ ॥
வேத அறிவின் மறைமுகமான உள்ளார்ந்த பொருள்—‘இது என்ன விதிக்கிறது? என்ன கூறுகிறது? எதை மீண்டும் எடுத்துச் சொல்லி எதற்குப் பதிலாக முன்வைக்கிறது?’—இதை இந்த உலகில் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் உண்மையில் அறியார்.
Verse 43
मां विधत्तेऽभिधत्ते मां विकल्प्यापोह्यते त्वहम् । एतावान् सर्ववेदार्थ: शब्द आस्थाय मां भिदाम् । मायामात्रमनूद्यान्ते प्रतिषिध्य प्रसीदति ॥ ४३ ॥
வேதங்கள் விதித்த யாகமும் நானே; வழிபடத்தக்க தெய்வமும் நானே. பல தத்துவக் கருத்துகளாக என்னையே முன்வைக்கிறார்கள்; ஆய்வால் என்னையே மறுத்தும் விடுகிறார்கள். இவ்வாறு வைதிகச் சொல் என்னையே எல்லா வேதார்த்தத்தின் சாரமாக நிறுவுகிறது. வேதங்கள் இருமையை என் மாயாசக்தி மட்டுமென விரிவாக ஆராய்ந்து, இறுதியில் அதை முற்றிலும் நீக்கி தாமே திருப்தியடைகின்றன.
Frequently Asked Questions
Because for conditioned souls burdened by mundane dharma, regulated distinctions of purity help restrain sense-driven behavior and stabilize svadharma. The chapter simultaneously subordinates these rules to the higher purifier—remembrance of Kṛṣṇa—showing that external śuddhi is a pedagogical support meant to mature into internal God-consciousness.
It treats such statements as inducements (arthavāda): they motivate materially attached people to perform regulated, beneficial duties rather than unrestrained vice. Yet they are not the Veda’s confidential conclusion; the final purport is realization of Bhagavān, who is the sacrifice, the worshipable object, and the meaning established after philosophical analysis.
Kṛṣṇa states that only He fully knows the Vedas’ confidential purpose—what karma-kāṇḍa rituals actually aim at, what upāsanā-kāṇḍa worship formulas truly indicate, and what jñāna-kāṇḍa hypotheses ultimately resolve—because all three are meant to converge upon Him as āśraya.
Acceptance of sense objects as desirable produces attachment; attachment generates lust; lust leads to quarrel; quarrel produces anger; anger deepens ignorance; and ignorance eclipses intelligence—leaving the person ‘dead-like,’ forgetful of self and others, and trapped in saṁsāra.