Adhyaya 15
Yoga-siddhi — The Mystic Perfections and Their Origin in Meditation on the Lord
உத்தவகீதையின் சாதன உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து, இவ்வத்தியாயத்தில் உத்தவர் யோகசித்திகளின் இயல்பு, எண்ணிக்கை, அவை எவ்வாறு பெறப்படுகின்றன என்பதை வினவுகிறார். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பதினெட்டு சித்திகளை விளக்குகிறார்—தம்மில் நிலைபெற்ற எட்டு முதன்மை அஷ்டசித்திகள் மற்றும் சத்த்வகுணத்தால் தோன்றும் பத்து துணைச் சித்திகள்—மேலும் தியானம், கட்டுப்பாடு சார்ந்த பிற யோகப் பெறுபேறுகளையும் கூறுகிறார். நுண்ணிய தத்துவங்கள், மகத்தத்துவம், அகங்காரம், சூரியன்-பார்வை, பிராணப் பாதைகள், மேலும் விஷ்ணு/நாராயண ரூபம் மற்றும் பிரம்மனில் பகவான் இருப்பை நோக்கி குறிப்பிட்ட தியானங்கள் செய்தால் குறிப்பிட்ட சித்திகள் கிடைக்கும் என அவர் வரைபடமாகச் சொல்கிறார். முடிவில் ஒழுக்கமுள்ள யோகி இவ்வாற்றல்களை அடையலாம் என ஒப்புக்கொண்டாலும், பரம யோகமான பக்தியை நாடும் பக்தர்களுக்கு சித்திகள் கவனச் சிதறலாகும்; தூய பக்தியே உயர்ந்த சித்தி என அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
Shlokas
Verse 1
श्रीभगवानुवाच जितेन्द्रियस्य युक्तस्य जितश्वासस्य योगिन: । मयि धारयतश्चेत उपतिष्ठन्ति सिद्धय: ॥ १ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அன்பு உத்தவா! இந்திரியங்களை வென்று, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, சுவாசத்தை அடக்கி, என்னில் சித்தத்தை நிலைநிறுத்தும் யோகிக்கு யோகசித்திகள் தாமே வந்து சேரும்।
Verse 2
श्रीउद्धव उवाच कया धारणया कास्वित् कथं वा सिद्धिरच्युत । कति वा सिद्धयो ब्रूहि योगिनां सिद्धिदो भवान् ॥ २ ॥
ஸ்ரீஉத்தவர் கூறினார்—அச்ச்யுதப் பெருமானே! எந்தத் தாரணையால் சித்தி பெறப்படுகிறது? அந்தச் சித்தியின் இயல்பு என்ன? யோகிகளின் சித்திகள் எத்தனை? அனைத்துச் சித்திகளையும் அருள்பவர் நீரே; தயை செய்து விளக்குங்கள்।
Verse 3
श्रीभगवानुवाच सिद्धयोऽष्टादश प्रोक्ता धारणा योगपारगै: । तासामष्टौ मत्प्रधाना दशैव गुणहेतव: ॥ ३ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—யோகத்தில் தேர்ந்தவர்கள் சித்திகளும் தாரணைகளும் பதினெட்டு வகை என்று கூறினர். அவற்றில் எட்டு முதன்மையானவை; அவை என்னைச் சார்ந்தவை. மற்ற பத்து துணைச் சித்திகள்; அவை சத்த்வகுணத்திலிருந்து தோன்றுகின்றன।
Verse 4
अणिमा महिमा मूर्तेर्लघिमा प्राप्तिरिन्द्रियै: । प्राकाम्यं श्रुतदृष्टेषु शक्तिप्रेरणमीशिता ॥ ४ ॥ गुणेष्वसङ्गो वशिता यत्कामस्तदवस्यति । एता मे सिद्धय: सौम्य अष्टावौत्पत्तिका मता: ॥ ५ ॥
எட்டு முதன்மைச் சித்திகளில் உடலை மாற்றும் மூன்று: அணிமா (அணுவினும் சிறிதாகுதல்), மகிமா (மிகப் பெரிதாகுதல்), லகிமா (மிக இலகுவாகுதல்). ‘ப்ராப்தி’ சித்தியால் விரும்பியது கிடைக்கும்; ‘ப்ராகாம்ய’ சித்தியால் இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் கேள்வியாலும் பார்வையாலும் அறியப்படும் இன்பப் பொருள்களை அனுபவிக்கலாம். ‘ஈஷிதா’ சித்தியால் மாயையின் துணைசக்திகளை இயக்கி ஆளலாம்; ‘வஷிதா’ சித்தியால் மூன்று குணங்களின் தடையின்றி இருப்பான். ‘காமாவஸாயிதா’ சித்தியால் எங்கிருந்தும் எதையும், உச்ச எல்லை வரை பெற முடியும். மென்மையான உத்தவா! இவையே என் இயல்பான, ஒப்பற்ற எட்டு சித்திகள் எனக் கருதப்படுகின்றன।
Verse 5
अणिमा महिमा मूर्तेर्लघिमा प्राप्तिरिन्द्रियै: । प्राकाम्यं श्रुतदृष्टेषु शक्तिप्रेरणमीशिता ॥ ४ ॥ गुणेष्वसङ्गो वशिता यत्कामस्तदवस्यति । एता मे सिद्धय: सौम्य अष्टावौत्पत्तिका मता: ॥ ५ ॥
எட்டு முதன்மைச் சித்திகளில் உடலை மாற்றும் மூன்று: அணிமா (அணுவினும் சிறிதாகுதல்), மகிமா (மிகப் பெரிதாகுதல்), லகிமா (மிக இலகுவாகுதல்). ‘ப்ராப்தி’ சித்தியால் விரும்பியது கிடைக்கும்; ‘ப்ராகாம்ய’ சித்தியால் இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் கேள்வியாலும் பார்வையாலும் அறியப்படும் இன்பப் பொருள்களை அனுபவிக்கலாம். ‘ஈஷிதா’ சித்தியால் மாயையின் துணைசக்திகளை இயக்கி ஆளலாம்; ‘வஷிதா’ சித்தியால் மூன்று குணங்களின் தடையின்றி இருப்பான். ‘காமாவஸாயிதா’ சித்தியால் எங்கிருந்தும் எதையும், உச்ச எல்லை வரை பெற முடியும். மென்மையான உத்தவா! இவையே என் இயல்பான, ஒப்பற்ற எட்டு சித்திகள் எனக் கருதப்படுகின்றன।
Verse 6
अनूर्मिमत्त्वं देहेऽस्मिन् दूरश्रवणदर्शनम् । मनोजव: कामरूपं परकायप्रवेशनम् ॥ ६ ॥ स्वच्छन्दमृत्युर्देवानां सहक्रीडानुदर्शनम् । यथासङ्कल्पसंसिद्धिराज्ञाप्रतिहता गति: ॥ ७ ॥
இயற்கை குணங்களால் உண்டாகும் பத்து துணை யோகசித்திகள்—உடலில் பசி‑தாகம் முதலிய கலக்கங்கள் இல்லாமை, தூரச் செவியறிதலும் தூரக் காட்சியும், மன வேகத்தில் நகர்தல், விரும்பிய வடிவம் எடுதல், பிறர் உடலில் புகுதல்; மேலும் விருப்பமரணம், தேவர்கள்‑அப்சரைகள் விளையாட்டைக் காணுதல், சங்கல்பம் முழுதும் நிறைவேறுதல், தடையின்றி நிறைவேறும் ஆணைச் சக்தி।
Verse 7
अनूर्मिमत्त्वं देहेऽस्मिन् दूरश्रवणदर्शनम् । मनोजव: कामरूपं परकायप्रवेशनम् ॥ ६ ॥ स्वच्छन्दमृत्युर्देवानां सहक्रीडानुदर्शनम् । यथासङ्कल्पसंसिद्धिराज्ञाप्रतिहता गति: ॥ ७ ॥
இயற்கை குணங்களில் இருந்து தோன்றும் துணைச் சித்திகளில்—விருப்பமரணம், தேவர்கள்‑அப்சரைகள் க்ரீடையைத் தரிசித்தல், சங்கல்பம் முழுமையாகச் சித்திப்பது, தடையின்றி நிறைவேறும் ஆணைச் சக்தி; மேலும் முன் கூறிய அனூர்மிமத்த்வம் முதலிய சக்திகளும் அடங்கும்.
Verse 8
त्रिकालज्ञत्वमद्वन्द्वं परचित्ताद्यभिज्ञता । अग्न्यर्काम्बुविषादीनां प्रतिष्टम्भोऽपराजय: ॥ ८ ॥ एताश्चोद्देशत: प्रोक्ता योगधारणसिद्धय: । यया धारणया या स्याद् यथा वा स्यान्निबोध मे ॥ ९ ॥
கடந்த‑நிகழ்‑எதிர் காலங்களை அறியும் ஆற்றல், குளிர்‑வெப்பம் முதலிய இருமைகளில் சமநிலை, பிறர் மனத்தை அறிதல், தீ‑சூரியன்‑நீர்‑விஷம் முதலியவற்றின் தாக்கத்தைத் தடுத்தல், மேலும் யாராலும் வெல்லப்படாமை—இவை தியான‑தாரணையின் ஐந்து யோகசித்திகள். இவற்றை நான் பெயரும் இலக்கணமும் கொண்டு மட்டும் கூறினேன்; இப்போது எந்த தாரணையால் எந்தச் சித்தி எவ்வாறு தோன்றுகிறது என்பதை என்னிடமிருந்து அறிக।
Verse 9
त्रिकालज्ञत्वमद्वन्द्वं परचित्ताद्यभिज्ञता । अग्न्यर्काम्बुविषादीनां प्रतिष्टम्भोऽपराजय: ॥ ८ ॥ एताश्चोद्देशत: प्रोक्ता योगधारणसिद्धय: । यया धारणया या स्याद् यथा वा स्यान्निबोध मे ॥ ९ ॥
திரிகாலஞ்ஞத்துவம் முதலிய இவ்வைந்து சித்திகள் யோகத் தாரணைக்குரியவை என்று நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இப்போது என்னிடமிருந்து கேள்: எந்தத் தாரணையால் எந்தச் சித்தி தோன்றுகிறது, சாதனை முறையில் அது எவ்வாறு சித்திக்கிறது—இதனை முழுதும் அறிக।
Verse 10
भूतसूक्ष्मात्मनि मयि तन्मात्रं धारयेन्मन: । अणिमानमवाप्नोति तन्मात्रोपासको मम ॥ १० ॥
எல்லா நுண்ணிய பூதங்களிலும் பரவி நிற்கும் என் அணுரூபத் தத்துவத்தில், அதிலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தி என்னை வழிபடுகிறவன் ‘அணிமா’ எனப்படும் யோகசித்தியை அடைகிறான்।
Verse 11
महत्तत्त्वात्मनि मयि यथासंस्थं मनो दधत् । महिमानमवाप्नोति भूतानां च पृथक् पृथक् ॥ ११ ॥
மஹத்தத்துவ ரூபமாக உள்ள என்னில் மனத்தை யதார்த்தமாக நிலைநிறுத்தி தியானிப்பவன் ‘மஹிமா’ எனும் யோகசித்தியை அடைகிறான். பின்னர் ஆகாயம், வாயு, அக்னி முதலிய ஒவ்வொரு பூதத்தத்துவத்திலும் என்னில் மனத்தைப் பதித்து, அவ்வவ்வ தத்துவங்களின் மகத்துவத்தை முறையே பெறுகிறான்.
Verse 12
परमाणुमये चित्तं भूतानां मयि रञ्जयन् । कालसूक्ष्मार्थतां योगी लघिमानमवाप्नुयात् ॥ १२ ॥
பூதங்களின் அணுவணு தத்துவத்தில் உள்ள என்னில் யோகி சித்தத்தை ஈர்த்தால், காலத்தின் மிக நுண்ணிய அணுச்சாரத்தை உணர்ந்து ‘லகிமா’ எனும் சித்தியை அடைகிறான்.
Verse 13
धारयन् मय्यहंतत्त्वे मनो वैकारिकेऽखिलम् । सर्वेन्द्रियाणामात्मत्वं प्राप्तिं प्राप्नोति मन्मना: ॥ १३ ॥
சத்த்வகுணத்தால் உண்டான வைகாரிக அஹந்தத்துவத்தில் உள்ள என்னில் யோகி மனத்தை முழுவதும் நிலைநிறுத்தினால், ‘ப்ராப்தி’ எனும் சித்தியை அடைகிறான்; அதனால் எல்லா ஜீவராசிகளின் இந்திரியங்களின் உரிமை அவனுக்குக் கிடைக்கும், ஏனெனில் அவன் மனம் என்னில் லயித்துள்ளது.
Verse 14
महत्यात्मनि य: सूत्रे धारयेन्मयि मानसम् । प्राकाम्यं पारमेष्ठ्यं मे विन्दतेऽव्यक्तजन्मन: ॥ १४ ॥
கர்மச் சங்கிலியை வெளிப்படுத்தும் மஹத்தத்துவத்தின் ‘சூத்திர’ நிலையிலுள்ள என்னில் யார் தமது மனச் செயல்கள் அனைத்தையும் ஒருமுகப்படுத்துகிறாரோ, அவர் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட என் அருளால் ‘ப்ராகாம்ய’ எனும் மிகச் சிறந்த (பாரமேஷ்ட்ய) சித்தியை அடைகிறார்.
Verse 15
विष्णौ त्र्यधीश्वरे चित्तं धारयेत् कालविग्रहे । स ईशित्वमवाप्नोति क्षेत्रज्ञक्षेत्रचोदनाम् ॥ १५ ॥
மூன்று குணங்களால் ஆன புற சக்தியின் அதிபதி, காலரூபமாகிய இயக்கும் பரமாத்மா விஷ்ணுவில் யார் சித்தத்தை நிலைநிறுத்துகிறாரோ, அவர் ‘ஈசித்வ’ சித்தியை அடைகிறார்; அதனால் பிற கட்டுண்ட ஜீவர்கள், அவர்களின் உடல்கள் மற்றும் உடல்-அடையாள உபாதிகள் ஆகியவற்றை கட்டுப்படுத்த வல்லவராவார்.
Verse 16
नारायणे तुरीयाख्ये भगवच्छब्दशब्दिते । मनो मय्यादधद् योगी मद्धर्मा वशितामियात् ॥ १६ ॥
துரீயத் தத்துவம் எனப் புகழப்படும், எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் நிறைந்த நாராயண ரூபத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தும் யோகி என் இயல்பை அடைந்து ‘வசிதா’ சித்தியைப் பெறுவான்।
Verse 17
निर्गुणे ब्रह्मणि मयि धारयन् विशदं मन: । परमानन्दमाप्नोति यत्र कामोऽवसीयते ॥ १७ ॥
என் நிர்குண பிரம்ம ரூபத்தில் தூய மனத்தை நிலைநிறுத்துவோர் பரமானந்தத்தை அடைவார்; அங்கே எல்லா ஆசைகளும் முற்றிலும் அமைதியடையும்।
Verse 18
श्वेतद्वीपपतौ चित्तं शुद्धे धर्ममये मयि । धारयञ्छ्वेततां याति षडूर्मिरहितो नर: ॥ १८ ॥
ஸ்வேதத்வீபத்தின் அதிபதி, தூய்மையின் உருவம், தர்மமயமான என்னில் சித்தத்தை நிலைநிறுத்தும் மனிதன் தூய நிலையை அடைந்து ஆறு ஊர்மிகளிலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 19
मय्याकाशात्मनि प्राणे मनसा घोषमुद्वहन् । तत्रोपलब्धा भूतानां हंसो वाच: शृणोत्यसौ ॥ १९ ॥
ஆகாச ரூபமாகவும் மொத்தப் பிராணனாகவும் உள்ள என்னுள் எழும் விசேஷ நாதத்தை மனத்தால் தாங்கும் தூய ஜீவன், ஆகாசத்தில் எல்லா உயிர்களின் பேச்சையும் உணர்ந்து கேட்க வல்லவன் ஆகிறான்।
Verse 20
चक्षुस्त्वष्टरि संयोज्य त्वष्टारमपि चक्षुषि । मां तत्र मनसा ध्यायन् विश्वं पश्यति दूरत: ॥ २० ॥
பார்வையை சூரியத்தில் ஒன்றாக்கி, சூரியத்தை கண்களில் லயப்படுத்தி, அந்த இணைப்பில் உள்ள என்னை மனத்தால் தியானிப்பவன் தொலைவில் உள்ளதையும் காணும் சக்தியைப் பெறுவான்।
Verse 21
मनो मयि सुसंयोज्य देहं तदनुवायुना । मद्धारणानुभावेन तत्रात्मा यत्र वै मन: ॥ २१ ॥
யோகி தன் மனத்தை முழுமையாக என்னுள் ஒன்றாக்கி, மனத்தைத் தொடரும் வாயுவின் மூலம் உடலையும் என்னுள் லயப்படுத்தினால், என்னைத் தியானித்து நிலைநிறுத்தும் சக்தியால் அவன் அத்தகைய சித்தியை அடைகிறான்; மனம் எங்கு செல்கிறதோ அங்கு உடலும் உடனே பின்தொடரும்।
Verse 22
यदा मन उपादाय यद् यद् रूपं बुभूषति । तत्तद् भवेन्मनोरूपं मद्योगबलमाश्रय: ॥ २२ ॥
யோகி மனத்தைப் பயன்படுத்தி எந்த எந்த ரூபத்தை ஏற்க விரும்புகிறானோ, அதே ரூபம் உடனே மனத்திற்கேற்றவாறு தோன்றும். இது என் அசிந்த்ய யோகசக்தியின் அடைக்கலத்தில் மனத்தை லயப்படுத்துவதால் கிடைக்கும் சித்தி; அந்த சக்தியால் நான் எண்ணற்ற ரூபங்களை ஏற்கிறேன்।
Verse 23
परकायं विशन् सिद्ध आत्मानं तत्र भावयेत् । पिण्डं हित्वा विशेत् प्राणो वायुभूत: षडङ्घ्रिवत् ॥ २३ ॥
சித்தியடைந்த யோகி பிறருடைய உடலில் புக விரும்பினால், அந்த உடலுக்குள் தன்னை இருப்பதாகத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் தன் ஸ்தூல உடலை விட்டுவிட்டு, வாயுவாகிய பிராணன் செல்லும் வழிகளால்—தேனீ ஒரு மலரை விட்டுப் பிறமலருக்குச் செல்லுவது போல—எளிதில் பிறஉடலில் புக வேண்டும்।
Verse 24
पार्ष्ण्यापीड्य गुदं प्राणं हृदुर:कण्ठमूर्धसु । आरोप्य ब्रह्मरन्ध्रेण ब्रह्म नीत्वोत्सृजेत्तनुम् ॥ २४ ॥
ஸ்வச்சந்த-ம்ருத்யு எனும் சித்தியை அடைந்த யோகி, குதத்தை குதிகாலால் அழுத்தி, பிராணனை இதயத்திலிருந்து மார்பு, கழுத்து, இறுதியில் தலை வரை உயர்த்துகிறான். பின்னர் பிரஹ்மரந்திரத்தில் நிலைத்து உடலைத் துறந்து, ஜீவாத்மாவை விரும்பிய இலக்கிற்கு வழிநடத்துகிறான்।
Verse 25
विहरिष्यन् सुराक्रीडे मत्स्थं सत्त्वं विभावयेत् । विमानेनोपतिष्ठन्ति सत्त्ववृत्ती: सुरस्त्रिय: ॥ २५ ॥
தேவர்களின் இன்பத் தோட்டங்களில் விளையாட விரும்பும் யோகி, என்னுள் நிலைத்துள்ள தூய சத்துவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அப்போது சத்துவகுணத்திலிருந்து தோன்றிய விண்ணுலகப் பெண்கள் விமானங்களில் வந்து அவனருகே அணுகுவர்।
Verse 26
यथा सङ्कल्पयेद् बुद्ध्या यदा वा मत्पर: पुमान् । मयि सत्ये मनो युञ्जंस्तथा तत् समुपाश्नुते ॥ २६ ॥
என்னைச் சார்ந்து, சத்தியமான என்னுள் மனத்தை இணைத்து, புத்தியால் எவ்வாறு சங்கல்பம் செய்கிறானோ, அவன் அதே வழியால் எப்போதும் தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவான்।
Verse 27
यो वै मद्भावमापन्न ईशितुर्वशितु: पुमान् । कुतश्चिन्न विहन्येत तस्य चाज्ञा यथा मम ॥ २७ ॥
அதிபதியும் கட்டுப்படுத்துபவனுமான என் இயல்பை அடைந்தவன், என் ஆணையைப் போலவே அவன் ஆணையும் எவ்விதத்தாலும் தடுக்கப்படாது.
Verse 28
मद्भक्त्या शुद्धसत्त्वस्य योगिनो धारणाविद: । तस्य त्रैकालिकी बुद्धिर्जन्ममृत्यूपबृंहिता ॥ २८ ॥
என் பக்தியால் சுத்த சத்த்வம் பெற்றும் தியான-தாரணை முறையை நன்கு அறிந்தும் உள்ள யோகிக்கு கடந்த-நிகழ்-எதிர் கால அறிவு உண்டாகும்; அவன் தன் மற்றும் பிறரின் பிறப்பு-இறப்பை காணவல்லான்.
Verse 29
अग्न्यादिभिर्न हन्येत मुनेर्योगमयं वपु: । मद्योगशान्तचित्तस्य यादसामुदकं यथा ॥ २९ ॥
நீர்வாழ் உயிர்களின் உடல் நீரால் காயப்படாததுபோல், என் பக்தி-யோகத்தால் சாந்தமான சித்தம் கொண்டும் யோக அறிவில் நிறைந்தும் உள்ள முனிவனின் யோகமய உடல் தீ, சூரியன், நீர், விஷம் முதலியவற்றால் பாதிக்கப்படாது.
Verse 30
मद्विभूतीरभिध्यायन् श्रीवत्सास्त्रविभूषिता: । ध्वजातपत्रव्यजनै: स भवेदपराजित: ॥ ३० ॥
ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் பல ஆயுதங்களும் அணிந்த, கொடிகள், அலங்காரக் குடைகள், விசிறிகள் போன்ற அரசச் சின்னங்களால் நிறைந்த என் வைபவ அவதாரங்களைத் தியானிப்பதால் என் பக்தன் வெல்ல முடியாதவனாகிறான்.
Verse 31
उपासकस्य मामेवं योगधारणया मुने: । सिद्धय: पूर्वकथिता उपतिष्ठन्त्यशेषत: ॥ ३१ ॥
முனிவரே, யோகத் தாரணையால் இவ்விதம் என்னை வழிபடும் பக்தன், நான் கூறிய எல்லா சித்திகளையும் முழுமையாக நிச்சயமாகப் பெறுவான்.
Verse 32
जितेन्द्रियस्य दान्तस्य जितश्वासात्मनो मुने: । मद्धारणां धारयत: का सा सिद्धि: सुदुर्लभा ॥ ३२ ॥
இந்திரியங்களை வென்று, அடக்கமுடையவனாய், சுவாசத்தையும் மனத்தையும் வென்ற முனிவன் எப்போதும் என்னில் தாரணை கொண்டிருப்பின், அவனுக்கு எந்தச் சித்தி மிக அரிதாகும்?
Verse 33
अन्तरायान् वदन्त्येता युञ्जतो योगमुत्तमम् । मया सम्पद्यमानस्य कालक्षपणहेतव: ॥ ३३ ॥
பக்திசேவையில் தேர்ந்தோர் கூறுகின்றனர்: நான் சொன்ன யோகச் சித்திகள் பரம யோகத்தைப் பயில்வோர்க்கு உண்மையில் தடைகளே; என்னிடமிருந்து நேரடியாக வாழ்வின் பூரணத்தைப் பெறுவோர்க்கு அவை காலவிரயமே.
Verse 34
जन्मौषधितपोमन्त्रैर्यावतीरिह सिद्धय: । योगेनाप्नोति ता: सर्वा नान्यैर्योगगतिं व्रजेत् ॥ ३४ ॥
இங்கு நல்ல பிறப்பு, மூலிகைகள், தவம், மந்திரங்கள் ஆகியவற்றால் பெறப்படும் எத்தனை சித்திகளோ, அவை அனைத்தும் என் பக்தியோகச் சேவையால் பெறப்படுகின்றன; வேறு வழிகளால் யோகத்தின் பரம நிலை அடைய முடியாது.
Verse 35
सर्वासामपि सिद्धीनां हेतु: पतिरहं प्रभु: । अहं योगस्य साङ्ख्यस्य धर्मस्य ब्रह्मवादिनाम् ॥ ३५ ॥
அன்பு உத்தவா, எல்லாச் சித்திகளுக்கும் காரணமும் காவலனும் ஆண்டவனும் நானே; யோகம், சாங்க்யம், தூய தர்மச் செயல், மேலும் வேதவாதிகளின் சமுதாயத்திற்கும் நானே प्रभு.
Verse 36
अहमात्मान्तरो बाह्योऽनावृत: सर्वदेहिनाम् । यथा भूतानि भूतेषु बहिरन्त: स्वयं तथा ॥ ३६ ॥
பஞ்சமகாபூதங்கள் எல்லா உடல்களிலும் உள்ளும் புறமும் ஒரேபோல் இருப்பதுபோல், நானும் எல்லா தேஹிகளின் அந்தர்யாமியும், அனைத்திலும் பரவி நிற்பவனும்; என்னை எதுவும் மூட முடியாது।
Frequently Asked Questions
Kṛṣṇa states that yoga masters describe eighteen types: eight primary perfections (aṣṭa-siddhi) that have their shelter in Him, and ten secondary perfections that arise from the material mode of goodness (sattva). He also mentions additional yogic attainments in the context of meditation, such as tri-kāla-jñāna (knowing past, present, future) and resistance to material dualities.
They are: aṇimā (becoming smaller than the smallest), mahimā (becoming greater than the greatest), laghimā (becoming lighter than the lightest), prāpti (obtaining desired objects), prākāmya (experiencing any enjoyable object), īśitā (manipulating subpotencies of māyā), vaśitā (unimpeded by the guṇas), and kāmāvasāyitā (obtaining anything from anywhere to the highest limit).
The chapter links each siddhi to a particular dhyāna: worshiping the Lord in His atomic presence yields aṇimā; meditating on Him as the Supersoul of mahat-tattva yields mahimā; absorption in His presence as the essence within elements yields laghimā; and other perfections arise by fixing consciousness on Him as Viṣṇu/Nārāyaṇa, within ahaṅkāra, within the sun and vision, and through prāṇa-pathways—showing that siddhis are derivative of focused meditation on the Lord’s omnipresence.
Kṛṣṇa states that learned bhakti authorities consider siddhis impediments because they can redirect attention from the supreme goal—exclusive devotion and direct attainment of the Lord. Since bhakti grants the highest perfection (the Lord Himself), fascination with powers can become a waste of time for one practicing para-yoga.
Kṛṣṇa declares Himself to be the cause, protector, and Lord of all mystic perfections, of the yoga system, of analytic knowledge, and of pure activity—establishing that siddhis are not independent achievements but depend on His sanction and presence as Paramātmā within and beyond everything.