Adhyaya 14

Verse 1

श्रीउद्धव उवाच वदन्ति कृष्ण श्रेयांसि बहूनि ब्रह्मवादिन: । तेषां विकल्पप्राधान्यमुताहो एकमुख्यता ॥ १ ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்—ஹே கிருஷ்ணா! வேதத்தை விளக்கும் முனிவர்கள் வாழ்க்கை நிறைவை அடைய பல நன்மையான வழிகளைச் சொல்கிறார்கள். அவற்றில் அனைத்தும் சமமாக முக்கியமா, அல்லது ஒன்றே உன்னதமா? ஆண்டவா, அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

भवतोदाहृत: स्वामिन् भक्तियोगोऽनपेक्षित: । निरस्य सर्वत: सङ्गं येन त्वय्याविशेन्मन: ॥ २ ॥

என் ஆண்டவா! நீங்கள் எதிர்பார்ப்பற்ற தூய பக்தியோகத்தைத் தெளிவாக உரைத்தீர்கள்; அதனால் பக்தன் எல்லா உலகியல்ச் சங்கங்களையும் நீக்கி மனதை உம்மிடமே நிலைநிறுத்துகிறான்.

Verse 3

श्रीभगवानुवाच कालेन नष्टा प्रलये वाणीयं वेदसंज्ञिता । मयादौ ब्रह्मणे प्रोक्ता धर्मो यस्यां मदात्मक: ॥ ३ ॥

ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்—பிரளய காலத்தில் காலத்தின் தாக்கத்தால் வேதம் எனப்படும் தெய்வீக ஒலி மறைந்தது. ஆகவே அடுத்த படைப்பின் தொடக்கத்தில் நான் பிரம்மாவுக்கு வேத ஞானத்தை உரைத்தேன்; ஏனெனில் வேதங்களில் கூறப்படும் தர்மம் நான் தானே.

Verse 4

तेन प्रोक्ता स्व पुत्राय मनवे पूर्वजाय सा । ततो भृग्वादयोऽगृह्णन् सप्त ब्रह्ममहर्षय: ॥ ४ ॥

அந்த வேத ஞானத்தை பிரம்மா தன் மூத்த மகன் மனுவுக்கு உரைத்தார். பின்னர் மனுவிடமிருந்து ப்ருகு முதலிய ஏழு பிரம்மமஹரிஷிகள் அதையே ஏற்றுக் கொண்டனர்.

Verse 5

तेभ्य: पितृभ्यस्तत्पुत्रा देवदानवगुह्यका: । मनुष्या: सिद्धगन्धर्वा: सविद्याधरचारणा: ॥ ५ ॥ किन्देवा: किन्नरा नागा रक्ष:किम्पुरुषादय: । बह्वयस्तेषां प्रकृतयो रज:सत्त्वतमोभुव: ॥ ६ ॥ याभिर्भूतानि भिद्यन्ते भूतानां पतयस्तथा । यथाप्रकृति सर्वेषां चित्रा वाच: स्रवन्ति हि ॥ ७ ॥

ப்ருகு முதலிய பித்ரு முனிவர்களிலும் பிரம்மாவின் பிற புதல்வர்களிலும் இருந்து பல சந்ததிகள் தோன்றின—தேவர்கள், தானவர்கள், குஹ்யகர்கள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், கிந்தேவர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள், கிம்புருஷர்கள் முதலியோர். ரஜஸ்-சத்த்வ-தமஸ் எனும் மூன்று குணங்களிலிருந்து அவரவர் இயல்பும் ஆசையும் வேறுபட்டன; அதனால் உயிர்களிலும் அவர்களின் தலைவர்களிலும் வேறுபாடு ஏற்பட்டது. இவ்வியல்பு வேறுபாடுகளால் வேதங்களில் பலவகை யாகக் கிரியைகள், மந்திரங்கள், பலன்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 6

तेभ्य: पितृभ्यस्तत्पुत्रा देवदानवगुह्यका: । मनुष्या: सिद्धगन्धर्वा: सविद्याधरचारणा: ॥ ५ ॥ किन्देवा: किन्नरा नागा रक्ष:किम्पुरुषादय: । बह्वयस्तेषां प्रकृतयो रज:सत्त्वतमोभुव: ॥ ६ ॥ याभिर्भूतानि भिद्यन्ते भूतानां पतयस्तथा । यथाप्रकृति सर्वेषां चित्रा वाच: स्रवन्ति हि ॥ ७ ॥

பிருகு முனிவர் முதலான பித்ருக்கள் மற்றும் பிரம்மாவின் பிற புதல்வர்களிடமிருந்து பல சந்ததிகள் தோன்றி, தேவர்கள், தானவர்கள், மனிதர்கள், குஹ்யகர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், கிந்தேவர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள், கிம்புருஷர்கள் முதலிய பல வடிவங்களை எடுத்தனர். ரஜஸ்-ஸத்த்வ-தமஸ் எனும் மூன்று குணங்களால் உண்டான வேறுபட்ட இயல்பும் ஆசையும் காரணமாக அவர்களின் இனங்களும் தலைவர்களும் வேறுபட்டன; ஆகவே உயிர்களின் பல்வகைத் தன்மைக்கேற்ப வைதிக கர்மங்கள், மந்திரங்கள், பலன்கள் பலவகையாக கூறப்படுகின்றன.

Verse 7

तेभ्य: पितृभ्यस्तत्पुत्रा देवदानवगुह्यका: । मनुष्या: सिद्धगन्धर्वा: सविद्याधरचारणा: ॥ ५ ॥ किन्देवा: किन्नरा नागा रक्ष:किम्पुरुषादय: । बह्वयस्तेषां प्रकृतयो रज:सत्त्वतमोभुव: ॥ ६ ॥ याभिर्भूतानि भिद्यन्ते भूतानां पतयस्तथा । यथाप्रकृति सर्वेषां चित्रा वाच: स्रवन्ति हि ॥ ७ ॥

மூன்று குணங்களால் உண்டான இயல்பு வேறுபாட்டினால் உயிர்களின் இனங்களும் அவரவர் தலைவர்களும் பலவகை. ஆகவே உயிர்களின் இயல்பு பல்வகைத் தன்மைக்கேற்ப வைதிக கர்மங்கள், மந்திரங்கள், பலன்கள் பலவிதமாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 8

एवं प्रकृतिवैचित्र्याद् भिद्यन्ते मतयो नृणाम् । पारम्पर्येण केषाञ्चित् पाषण्डमतयोऽपरे ॥ ८ ॥

இவ்வாறு இயல்பின் பல்வகைத் தன்மையால் மனிதர்களின் கருத்துகளும் அறிவும் வேறுபடுகின்றன. சிலரிடம் மரபு, வழக்கம், சம்பிரதாயம் வழியாக வந்த ஈश्वरநம்பிக்கையுள்ள தத்துவங்கள் நிலவுகின்றன; மற்ற சில ஆசிரியர்கள் நேரடியாக நாத்திகப் பாசண்டக் கருத்துகளை ஆதரிக்கின்றனர்.

Verse 9

मन्मायामोहितधिय: पुरुषा: पुरुषर्षभ । श्रेयो वदन्त्यनेकान्तं यथाकर्म यथारुचि ॥ ९ ॥

மனுஷர்களில் சிறந்தவனே! என் மாயையால் மயங்கிய அறிவுடையவர்கள் தங்கள் தங்கள் கர்மமும் விருப்பமும் போல, உண்மையான நன்மை எது என்பதைக் குறித்து பலவிதமாகப் பேசுகின்றனர்.

Verse 10

धर्ममेके यशश्चान्ये कामं सत्यं दमं शमम् । अन्ये वदन्ति स्वार्थं वा ऐश्व‍‍र्यं त्यागभोजनम् । केचिद् यज्ञं तपो दानं व्रतानि नियमान् यमान् ॥ १० ॥

சிலர் தர்மச் செயல்களால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் புகழ், இன்பவாசனை, சத்தியம், தமம், சமம் என்கிறார்கள். இன்னோர் சிலர் சுயநலம், அதிகாரம்/செல்வம், துறவு அல்லது போகம் என்கிறார்கள்; மேலும் சிலர் யாகம், தவம், தானம், விரதங்கள், நியமங்கள், யமங்கள் என்பவற்றையே நன்மையின் வழி என்கிறார்கள்—ஒவ்வொரு முறைக்கும் ஆதரவாளர்கள் உள்ளனர்.

Verse 11

आद्यन्तवन्त एवैषां लोका: कर्मविनिर्मिता: । दु:खोदर्कास्तमोनिष्ठा: क्षुद्रा मन्दा: शुचार्पिता: ॥ ११ ॥

கர்மத்தால் உருவான இவ்வுலகங்களுக்கு ஆதியும் அந்தமும் உண்டு. அவை இழிவானவை, மந்தமானவை, தமோகுணத்தில் நிலைத்தவை; பலனை அனுபவித்தாலும் இறுதியில் துயரமே தரும், மனம் புலம்பலால் நிறையும்.

Verse 12

मय्यर्पितात्मन: सभ्य निरपेक्षस्य सर्वत: । मयात्मना सुखं यत्तत् कुत: स्याद् विषयात्मनाम् ॥ १२ ॥

அறிவுடைய உத்தவா! எல்லாவற்றிலும் ஆசையற்றவனாய் தன் சித்தத்தை என்னில் அர்ப்பணிப்பவன், என்னோடு பகிரும் அந்த ஆத்மசுகம், விஷய இன்பத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கு எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 13

अकिञ्चनस्य दान्तस्य शान्तस्य समचेतस: । मया सन्तुष्टमनस: सर्वा: सुखमया दिश: ॥ १३ ॥

இவ்வுலகில் எதையும் வேண்டாதவன், புலன்களை அடக்கி அமைதியடைந்தவன், எல்லா நிலைகளிலும் சமச்சித்தன், என்னில் நிறைவு பெற்ற மனத்தவன்—அவனுக்கு எல்லாத் திசைகளும் இன்பமயமாகும்.

Verse 14

न पारमेष्ठ्यं न महेन्द्रधिष्ण्यं न सार्वभौमं न रसाधिपत्यम् । न योगसिद्धीरपुनर्भवं वा मय्यर्पितात्मेच्छति मद्विनान्यत् ॥ १४ ॥

என்னில் சித்தத்தை நிலைநிறுத்தியவன் பிரம்மாவின் பதவியையோ வாசஸ்தலத்தையோ, இந்திரலோக ஆசனத்தையோ, பூமியின் பேரரசையோ, பாதாளங்களின் ஆட்சியையோ, யோக சித்திகளையோ, பிறப்பு-இறப்பு விடுதலையையோ விரும்பான்; என்னைத் தவிர வேறொன்றும் அவன் நாடான்.

Verse 15

न तथा मे प्रियतम आत्मयोनिर्न शङ्कर: । न च सङ्कर्षणो न श्रीर्नैवात्मा च यथा भवान् ॥ १५ ॥

என் அன்பு உத்தவா! பிரம்மா, சங்கரன், சங்கர்ஷணன், ஸ்ரீலட்சுமி—என் சொந்த ஆத்மாவே ஆனாலும்—நீ போல் எனக்கு இவ்வளவு பிரியமானவர் அல்லர்.

Verse 16

निरपेक्षं मुनिं शान्तं निर्वैरं समदर्शनम् । अनुव्रजाम्यहं नित्यं पूयेयेत्यङ्‍‍घ्रिरेणुभि: ॥ १६ ॥

நிரபேக்ஷமான, அமைதியான, பகையற்ற, சமதரிசி முனி-பக்தர்களின் தாமரைத் திருவடித் தூளால் உலகங்கள் தூய்மையடைய நான் எப்போதும் அவர்களின் பாதச்சுவடுகளைப் பின்தொடர்கிறேன்।

Verse 17

निष्किञ्चना मय्यनुरक्तचेतस: शान्ता महान्तोऽखिलजीववत्सला: । कामैरनालब्धधियो जुषन्ति ते यन्नैरपेक्ष्यं न विदु: सुखं मम ॥ १७ ॥

தன்நல ஆசையற்றோர், என்னில் மனம் பற்றியோர், அமைதியுடையோர், அகந்தையற்றோர், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடைய மகாத்மாக்கள்—இன்பவிஷய வாய்ப்புகள் அவர்களின் அறிவை கலக்காது; அவர்கள் என்னுள் அந்த நிரபேக்ஷ ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறார்கள், அதை பிறர் அறியார்।

Verse 18

बाध्यमानोऽपि मद्भ‍क्तो विषयैरजितेन्द्रिय: । प्राय: प्रगल्भया भक्त्या विषयैर्नाभिभूयते ॥ १८ ॥

உத்தவா, என் பக்தன் இன்னும் முழுதாய் இந்திரியங்களை வெல்லாதிருந்தாலும், விஷய ஆசைகள் அவனைத் தொந்தரவு செய்யலாம்; ஆனால் என்னிடமுள்ள அவனது அசையாத பக்தியால் அவன் இன்பவிஷயங்களால் தோற்கடிக்கப்படமாட்டான்।

Verse 19

यथाग्नि: सुसमृद्धार्चि: करोत्येधांसि भस्मसात् । तथा मद्विषया भक्तिरुद्धवैनांसि कृत्‍स्‍नश: ॥ १९ ॥

உத்தவா, எவ்வாறு தீவிரமாக எரியும் அக்கினி எரிபொருளை சாம்பலாக்குகிறதோ, அவ்வாறே என்னிடமான பக்தி என் பக்தர்கள் செய்த பாவங்களை முழுவதும் எரித்து சாம்பலாக்குகிறது।

Verse 20

न साधयति मां योगो न साङ्ख्यं धर्म उद्धव । न स्वाध्यायस्तपस्त्यागो यथा भक्तिर्ममोर्जिता ॥ २० ॥

உத்தவா, யோகம், சாங்க்யம், தர்மகர்மம், வேதப் படிப்பு, தவம் அல்லது துறவு—இவையால் நான் அப்படிப் பிணைக்கப்படமாட்டேன்; ஆனால் என் பக்தர்களின் கலப்பற்ற, வலிமையான பக்தி என்னை அவர்களின் வசப்படுத்துகிறது।

Verse 21

भक्त्याहमेकया ग्राह्य: श्रद्धयात्मा प्रिय: सताम् । भक्ति: पुनाति मन्निष्ठा श्वपाकानपि सम्भवात् ॥ २१ ॥

என்னை ஒரேநிஷ்ட பக்தியாலும் முழு நம்பிக்கையாலும் மட்டுமே அடையலாம். நான் என் பக்தர்களுக்கு இயல்பாகவே பிரியன்; என்னில் நிலைத்த பக்தி நாய்மாமிசம் உண்ணுவோரையும் பிறவிக் குற்றத்திலிருந்து தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 22

धर्म: सत्यदयोपेतो विद्या वा तपसान्विता । मद्भ‍क्त्यापेतमात्मानं न सम्यक् प्रपुनाति हि ॥ २२ ॥

சத்தியமும் கருணையும் உடைய தர்மச் செயல்களோ, தவத்தால் பெற்ற ஞானமோ—என் மீது பக்தி இல்லையெனில்—ஆத்மாவை முற்றிலும் தூய்மைப்படுத்தாது.

Verse 23

कथं विना रोमहर्षं द्रवता चेतसा विना । विनानन्दाश्रुकलया शुध्येद् भक्त्या विनाशय: ॥ २३ ॥

மெய்சிலிர்ப்பு இல்லாமல் உள்ளம் எவ்வாறு உருகும்? உள்ளம் உருகாவிட்டால் அன்புக் கண்ணீர் எவ்வாறு பெருகும்? ஆன்மிக ஆனந்தத்தில் அழுகை இல்லாமல் இறைவனுக்கான காதல்-பக்தி எவ்வாறு நிகழும்? அந்த பக்தி இல்லாமல் மனம் எவ்வாறு தூய்மையாகும்?

Verse 24

वाग् गद्गदा द्रवते यस्य चित्तं रुदत्यभीक्ष्णं हसति क्व‍‍चिच्च । विलज्ज उद्गायति नृत्यते च मद्भ‍‍क्तियुक्तो भुवनं पुनाति ॥ २४ ॥

யாருடைய பேச்சு தடுமாறி குரல் அடைபடுகிறதோ, யாருடைய உள்ளம் உருகுகிறதோ, யார் அடிக்கடி அழுதும் சிலவேளை சிரித்தும், வெட்கத்துடன் உரக்கப் பாடி நடனமாடுகிறாரோ—என் பக்தியில் நிலைத்த அத்தகைய பக்தன் உலகமெங்கும் தூய்மையாக்குகிறான்.

Verse 25

यथाग्निना हेम मलं जहाति ध्मातं पुन: स्वं भजते च रूपम् । आत्मा च कर्मानुशयं विधूय मद्भ‍‍क्तियोगेन भजत्यथो माम् ॥ २५ ॥

அக்னியில் உருக்கப்பட்ட தங்கம் மாசுகளை விட்டுத் தன் தூய ஒளிவீசும் நிலைக்கு மீளுவது போல, பக்தி-யோகத்தின் அக்னியில் நிலைத்த ஆத்மா முன்கர்மங்களின் கலங்கிய வாசனைகளை அகற்றி தூய்மையடைந்து, தன் ஆதிநிலையிலே என்னைச் சேவிக்கிறது.

Verse 26

यथा यथात्मा परिमृज्यतेऽसौ मत्पुण्यगाथाश्रवणाभिधानै: । तथा तथा पश्यति वस्तु सूक्ष्मं चक्षुर्यथैवाञ्जनसम्प्रयुक्तम् ॥ २६ ॥

நோயுற்ற கண் மருந்து அஞ்சனத்தால் மெதுவாக பார்வை வலிமை பெறுவது போல, ஜீவன் என் புனித மகிமைக் கதைகளைச் செவி கொண்டு பாடி மன மாசைத் துடைத்தால், என் நுண்ணிய தெய்வீக ரூபத்தில் பரம சத்தியமான என்னைத் தரிசிக்கிறான்।

Verse 27

विषयान् ध्यायतश्चित्तं विषयेषु विषज्जते । मामनुस्मरतश्चित्तं मय्येव प्रविलीयते ॥ २७ ॥

புலனின்பப் பொருள்களைத் தியானிப்பவனின் மனம் அவற்றிலேயே சிக்கிக் கொள்கிறது; ஆனால் என்னை இடையறாது நினைப்பவனின் மனம் என்னிலேயே லயிக்கிறது।

Verse 28

तस्मादसदभिध्यानं यथा स्वप्नमनोरथम् । हित्वा मयि समाधत्स्व मनो मद्भ‍ावभावितम् ॥ २८ ॥

ஆகவே கனவின் மனக்கற்பனை போன்ற பொய்யான பொருட் தியானங்களை விட்டு, என் பாவத்தால் பாவிக்கப்பட்ட மனத்தை என்னிலேயே முழுமையாக நிலைநிறுத்து; இடையறாது என்னைச் சிந்தித்தால் தூய்மை பெறுவாய்।

Verse 29

स्‍त्रीणां स्‍त्रीसङ्गिनां सङ्गं त्यक्त्वा दूरत आत्मवान् । क्षेमे विविक्त आसीनश्चिन्तयेन्मामतन्द्रित: ॥ २९ ॥

நித்திய ஆத்மாவை உணர்ந்து, பெண்களுடனும் பெண்களிடம் மிக நெருக்கமாக இருப்பவர்களுடனும் உள்ள சங்கத்தைத் தூரத்திலேயே விட்டு விடு. அச்சமின்றி பாதுகாப்பான தனிமை இடத்தில் அமர்ந்து, சோர்வின்றி மிகுந்த கவனத்துடன் என்னைத் தியானி।

Verse 30

न तथास्य भवेत् क्लेशो बन्धश्चान्यप्रसङ्गत: । योषित्सङ्गाद् यथा पुंसो यथा तत्सङ्गिसङ्गत: ॥ ३० ॥

பலவகை ஆசைகளால் உண்டாகும் துன்பமும் பந்தமும் உள்ளவற்றில், ஆணுக்கு பெண்சங்கமும் பெண்சங்கத்தில் பற்றுடையவர்களுடனான நெருங்கிய தொடர்பும் அளிக்கும் துன்பம்-பந்தம் போல் வேறொன்றும் இல்லை।

Verse 31

श्रीउद्धव उवाच यथा त्वामरविन्दाक्ष याद‍ृशं वा यदात्मकम् । ध्यायेन्मुमुक्षुरेतन्मे ध्यानं त्वं वक्तुमर्हसि ॥ ३१ ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்— ஓ தாமரைக்கண்ணனே ஸ்ரீகிருஷ்ணா! முக்தியை விரும்புவோர் எந்த முறையில் உம்மைத் தியானிக்க வேண்டும்? உமது எந்த இயல்பு-சொரூபம் தியானத்திற்குரியது? எந்த ரூபத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்? தயை செய்து இந்த தியானவிஷயத்தை எனக்கு உரையருள்வீர்।

Verse 32

श्रीभगवानुवाच सम आसन आसीन: समकायो यथासुखम् । हस्तावुत्सङ्ग आधाय स्वनासाग्रकृतेक्षण: ॥ ३२ ॥ प्राणस्य शोधयेन्मार्गं पूरकुम्भकरेचकै: । विपर्ययेणापि शनैरभ्यसेन्निर्जितेन्द्रिय: ॥ ३३ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— உயரமோ தாழ்வோ இல்லாத சமமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, உடலை நேராகவும் நிலையாகவும் வைத்து சௌகரியமாக இரு; இரு கைகளையும் மடியில் வைத்து, பார்வையை மூக்கின் நுனியில் நிலைநிறுத்து।

Verse 33

श्रीभगवानुवाच सम आसन आसीन: समकायो यथासुखम् । हस्तावुत्सङ्ग आधाय स्वनासाग्रकृतेक्षण: ॥ ३२ ॥ प्राणस्य शोधयेन्मार्गं पूरकुम्भकरेचकै: । विपर्ययेणापि शनैरभ्यसेन्निर्जितेन्द्रिय: ॥ ३३ ॥

பூரகம், கும்பகம், ரேசகம் ஆகிய பிராணாயாமக் கிரியைகளால் பிராணன் செல்லும் வழிகளைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; பின்னர் முறையை மாற்றி (ரேசகம், கும்பகம், பூரகம்) மெதுவாகப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். புலன்களை அடக்கி இவ்வாறு படிப்படியாக பிராணாயாமம் செய்யலாம்।

Verse 34

हृद्यविच्छिन्नमोङ्कारं घण्टानादं बिसोर्णवत् । प्राणेनोदीर्य तत्राथ पुन: संवेशयेत् स्वरम् ॥ ३४ ॥

இதயத்தில் இடைவிடாது ஓங்காரத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; அது மணி ஒலிபோல், தாமரைத் தண்டின் நார்போல் நுண்ணியது. பிராணனால் அதை உயர்த்தி, பின்னர் அந்த ஸ்வரத்தை மீண்டும் அங்கேயே ஒன்றாக்க வேண்டும்।

Verse 35

एवं प्रणवसंयुक्तं प्राणमेव समभ्यसेत् । दशकृत्वस्‍त्रिषवणं मासादर्वाग् जितानिल: ॥ ३५ ॥

இவ்வாறு பிரணவம் (ஓம்) இணைந்த பிராணனையே பயிற்சி செய்ய வேண்டும். காலை, மதியம், மாலை— மூன்று சந்திகளிலும் பத்து முறை செய்து பழக வேண்டும். ஒரு மாதத்திற்குள் பிராணவாயுவை வென்று விடுவான்।