Adhyaya 10

Verse 1

श्रीभगवानुवाच मयोदितेष्ववहित: स्वधर्मेषु मदाश्रय: । वर्णाश्रमकुलाचारमकामात्मा समाचरेत् ॥ १ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— என்னைச் சரணடைந்து, நான் உரைத்த ச்வதர்மங்களில் கவனமாக மனத்தை நிலைநிறுத்தி, ஆசையற்ற உள்ளத்துடன் வர்ணாஷ்ரமமும் குலாசாரமும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 2

अन्वीक्षेत विशुद्धात्मा देहिनां विषयात्मनाम् । गुणेषु तत्त्वध्यानेन सर्वारम्भविपर्ययम् ॥ २ ॥

தூய ஆன்மா, விஷயபோகத்தில் மூழ்கிய உடலுடைய ஜீவர்கள் இంద్రிய இன்பப் பொருட்களை உண்மை எனப் பொய்யாக ஏற்றதால், குணங்களில் தத்துவத் தியானத்தால் அவர்களின் எல்லா முயற்சிகளும் புரட்டிப் போய் வீணாகின்றன என்று காண வேண்டும்।

Verse 3

सुप्तस्य विषयालोको ध्यायतो वा मनोरथ: । नानात्मकत्वाद् विफलस्तथा भेदात्मधीर्गुणै: ॥ ३ ॥

உறங்குபவன் கனவில் பல விஷய இன்பப் பொருட்களைப் பார்க்கிறான்; தியானிப்பவனின் மனோரதமும் பலவடிவமாய் இருப்பதால் இறுதியில் பயனற்றது. அதுபோல, தன் ஆன்ம அடையாளத்தில் உறங்கிய ஜீவன், குணங்களால் வேறுபாடு-புத்தியுடன் பல விஷயங்களைப் பார்க்கிறான்—அவை பகவானின் மாயாசக்தி படைத்த தற்காலிக உருவாக்கங்கள். இంద్రியத் தூண்டுதலால் அவற்றைத் தியானித்து அவன் புத்தியை வீணாக்குகிறான்।

Verse 4

निवृत्तं कर्म सेवेत प्रवृत्तं मत्परस्त्यजेत् । जिज्ञासायां सम्प्रवृत्तो नाद्रियेत् कर्मचोदनाम् ॥ ४ ॥

என்னை வாழ்வின் இலக்காக மனத்தில் நிலைநிறுத்தியவன், இంద్రிய இன்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரவிருத்தக் கர்மங்களைத் துறந்து, முன்னேற்றத்திற்கான நியமமுடைய நிவிருத்தக் கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் ஆத்மத் தத்துவத்தின் பரம விசாரணையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன், பலன்கர்மத்தைத் தூண்டும் சாஸ்திர விதிகளை ஏற்க வேண்டாம்।

Verse 5

यमानभीक्ष्णं सेवेत नियमान् मत्पर: क्व‍‍चित् । मदभिज्ञं गुरुं शान्तमुपासीत मदात्मकम् ॥ ५ ॥

என்னை பரம இலக்காக ஏற்றவன், பாவத்தைத் தடைசெய்யும் யமங்களை இடையறாது கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; மேலும் இயன்றவரை தூய்மை போன்ற சிறு நியமங்களையும் ஆற்ற வேண்டும். ஆனால் இறுதியில், என்னை யதார்த்தமாக அறிந்த, அமைதியான, ஆன்ம உயர்வால் என்னோடு அபேதமான சத்குருவை அணுகி வழிபட வேண்டும்।

Verse 6

अमान्यमत्सरो दक्षो निर्ममोद‍ृढसौहृद: । असत्वरोऽर्थजिज्ञासुरनसूयुरमोघवाक् ॥ ६ ॥

குருவின் சேவகர்/சிஷ்யன் பொய்மானமற்றவன், பொறாமையற்றவன், திறமையானவன், சோம்பலற்றவன் ஆக வேண்டும்; மனைவி-மக்கள், வீடு, சமூகம் உட்பட இంద్రியப் பொருட்கள்மீது உரிமை-மமதைத் துறக்க வேண்டும். குருவின்மேல் உறுதியான அன்பு-நட்பு கொண்டு, வழிதவறாமல் இருக்க வேண்டும். எப்போதும் ஆன்மப் பொருளை அறிய விரும்பி, யாரையும் பொறாமைப்படாமல், பயனற்ற பேச்சைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 7

जायापत्यगृहक्षेत्रस्वजनद्रविणादिषु । उदासीन: समं पश्यन् सर्वेष्वर्थमिवात्मन: ॥ ७ ॥

மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு, நிலம், உறவினர், நண்பர், செல்வம் முதலியவற்றில் சமமாகத் தன் ஆத்மநலனை நோக்கி பற்றற்றவனாய் இருக்க வேண்டும்।

Verse 8

विलक्षण: स्थूलसूक्ष्माद् देहादात्मेक्षिता स्वद‍ृक् । यथाग्निर्दारुणो दाह्याद् दाहकोऽन्य: प्रकाशक: ॥ ८ ॥

ஸ்தூல-ஸூக்ஷ்ம உடல்களிலிருந்து வேறான ஆத்மா தன்னைக் காணும் சாட்சி; எரிக்கும், ஒளியூட்டும் அக்கினி எரிய வேண்டிய மரத்திலிருந்து வேறானதுபோல்।

Verse 9

निरोधोत्पत्त्यणुबृहन्नानात्वं तत्कृतान् गुणान् । अन्त:प्रविष्ट आधत्त एवं देहगुणान् पर: ॥ ९ ॥

எரிபொருளின் நிலைப்படி அக்கினி அடங்கியதாய், வெளிப்பட்டதாய், மந்தமாய், பிரகாசமாய் தோன்றுவது போல, பரம ஆத்மா உடலில் புகுந்து உடல் குணங்களை ஏற்றதுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 10

योऽसौ गुणैर्विरचितो देहोऽयं पुरुषस्य हि । संसारस्तन्निबन्धोऽयं पुंसो विद्याच्छिदात्मन: ॥ १० ॥

குணங்களால் உருவான இந்த ஸ்தூல-ஸூக்ஷ்ம உடலே ஜீவனின் பந்தமும் சம்சாரமும்; உடல் குணங்களைத் தன்னுடைய இயல்பென எண்ணும் மாயை, உண்மை ஞானத்தால் வெட்டப்படுகிறது।

Verse 11

तस्माज्जिज्ञासयात्मानमात्मस्थं केवलं परम् । सङ्गम्य निरसेदेतद्वस्तुबुद्धिं यथाक्रमम् ॥ ११ ॥

ஆகவே ஞானப் பயிற்சியால் தன்னுள் உறையும் தூய பரம்பொருளான பகவானை அணுக வேண்டும்; அவரின் நிர்மலமான அதீத இருப்பை உணர்ந்து, உலகை தனித்த சத்தியமெனக் கருதும் பொய்ப் பார்வையை மெதுவாக விலக்க வேண்டும்।

Verse 12

आचार्योऽरणिराद्य: स्यादन्तेवास्युत्तरारणि: । तत्सन्धानं प्रवचनं विद्यासन्धि: सुखावह: ॥ १२ ॥

ஆசாரியர் கீழ் அரணிபோல், சீடன் மேல் அரணிபோல்; குருவின் உபதேசம் நடுவிலுள்ள குச்சிபோல். இவற்றின் தொடுதலால் எழும் ஞானஅக்னி அறியாமை இருளைச் சாம்பலாக்கி குரு-சிஷ்யருக்கு பேரானந்தம் தரும்।

Verse 13

वैशारदी सातिविशुद्धबुद्धि- र्धुनोति मायां गुणसम्प्रसूताम् । गुणांश्च सन्दह्य यदात्ममेतत् स्वयं च शाम्यत्यसमिद् यथाग्नि: ॥ १३ ॥

திறமையான ஆசாரியரிடம் பணிவுடன் கேட்கும் போது சீடனின் புத்தி மிகத் தூய்மையும் கூர்மையும் அடைகிறது; அது மூன்று குணங்களால் எழும் மாயையின் தாக்கத்தைத் தள்ளுகிறது. பின்னர் அந்தத் தூய ஞானம் குணங்களைச் சுட்டெரித்து, இறுதியில் தானும் அமைதியாகிறது—எரிபொருள் தீர்ந்தால் தீ அணைவதுபோல்।

Verse 14

अथैषाम् कर्मकर्तृणां भोक्तृणां सुखदु:खयो: । नानात्वमथ नित्यत्वं लोककालागमात्मनाम् ॥ १४ ॥ मन्यसे सर्वभावानां संस्था ह्यौत्पत्तिकी यथा । तत्तदाकृतिभेदेन जायते भिद्यते च धी: ॥ १५ ॥ एवमप्यङ्ग सर्वेषां देहिनां देहयोगत: । कालावयवत: सन्ति भावा जन्मादयोऽसकृत् ॥ १६ ॥

அன்பு உதவா! சில தத்துவவாதிகள் என் முடிவை எதிர்க்கிறார்கள். அவர்கள் ஜீவனை கர்மம் செய்பவனாகவும், தன் கர்மத்தால் வரும் இன்ப-துன்பங்களை அனுபவிப்பவனாகவும் கருதுகிறார்கள்; உலகம், காலம், சாஸ்திரங்கள், ஆத்மா ஆகியவை பல்வகையாகவும் நித்தியமாகவும் உள்ளன என்கிறார்கள். பொருள்களின் வடிவ வேறுபாட்டால் புத்தி பிறந்து மாறுகிறது; ஆகவே ஞானம் ஒன்று, நித்தியம் அல்ல எனவும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இம்மதத்தை ஏற்றாலும், உடல் ஏற்றலும் காலத்தின் ஆட்சியும் காரணமாக பிறப்பு, மரணம், முதுமை, நோய் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும்।

Verse 15

अथैषाम् कर्मकर्तृणां भोक्तृणां सुखदु:खयो: । नानात्वमथ नित्यत्वं लोककालागमात्मनाम् ॥ १४ ॥ मन्यसे सर्वभावानां संस्था ह्यौत्पत्तिकी यथा । तत्तदाकृतिभेदेन जायते भिद्यते च धी: ॥ १५ ॥ एवमप्यङ्ग सर्वेषां देहिनां देहयोगत: । कालावयवत: सन्ति भावा जन्मादयोऽसकृत् ॥ १६ ॥

அவர்கள் எல்லாப் பொருள்களின் நிலை இயல்பான உற்பத்திபோல் எனவும், பொருள்களின் வடிவ வேறுபாட்டால் புத்தி பிறந்து உடைந்து மாறுகிறது எனவும் கூறுகிறார்கள். ஆகவே அவர்களின்படி ஞானம் ஒன்று அல்ல; நித்தியமும் அல்ல।

Verse 16

अथैषाम् कर्मकर्तृणां भोक्तृणां सुखदु:खयो: । नानात्वमथ नित्यत्वं लोककालागमात्मनाम् ॥ १४ ॥ मन्यसे सर्वभावानां संस्था ह्यौत्पत्तिकी यथा । तत्तदाकृतिभेदेन जायते भिद्यते च धी: ॥ १५ ॥ एवमप्यङ्ग सर्वेषां देहिनां देहयोगत: । कालावयवत: सन्ति भावा जन्मादयोऽसकृत् ॥ १६ ॥

இவ்வாறாயினும், அன்பனே! எல்லா உடலுடைய ஜீவர்களும் உடல் தொடர்பாலும் காலத்தின் ஆட்சியாலும் பிறப்பு முதலிய நிலைகள்—பிறப்பு, மரணம், முதுமை, நோய்—மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதை அனுபவிப்பார்கள்; ஆகவே சம்சாரச் சுழல் நிற்காது।

Verse 17

तत्रापि कर्मणां कर्तुरस्वातन्‍त्र्‍यं च लक्ष्यते । भोक्तुश्च दु:खसुखयो: को न्वर्थो विवशं भजेत् ॥ १७ ॥

அங்கேயும் கர்மம் செய்பவனின் சுயாதீனமின்மை தெளிவாகப் புலப்படுகிறது. துயர்-இன்பங்களை அனுபவிப்பவன் பிறரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால், கட்டாயமாகச் செய்த கர்மத்தால் என்ன பயன் கிடைக்கும்?

Verse 18

न देहिनां सुखं किञ्चिद् विद्यते विदुषामपि । तथा च दु:खं मूढानां वृथाहङ्करणं परम् ॥ १८ ॥

உடலுடையோரில் அறிவாளிக்கும் சிலவேளை இன்பம் இல்லை; அதுபோல் பெரும் மூடனுக்கும் சிலவேளை இன்பம் கிடைக்கிறது. கர்ம நுணுக்கத்தால் இன்பம் பெறலாம் என்ற எண்ணம் வீண் அகங்காரக் காட்சியே.

Verse 19

यदि प्राप्तिं विघातं च जानन्ति सुखदु:खयो: । तेऽप्यद्धा न विदुर्योगं मृत्युर्न प्रभवेद् यथा ॥ १९ ॥

இன்பத்தை அடையும் வழியும் துன்பத்தைத் தவிர்க்கும் வழியும் அறிந்தாலும், மரணம் ஆட்சி செலுத்த முடியாதபடி செய்யும் யோக முறையை அவர்கள் அறியார்.

Verse 20

कोऽन्वर्थ: सुखयत्येनं कामो वा मृत्युरन्तिके । आघातं नीयमानस्य वध्यस्येव न तुष्टिद: ॥ २० ॥

மரணம் அருகில் இருக்கையில் ஆசையோ பொருள்போகமோ எவ்வாறு இவனை மகிழ்விக்க முடியும்? தூக்கிடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் தண்டிக்கப்பட்டவனுக்கு திருப்தி இல்லாததுபோல், உலக இன்பமும் திருப்தி தராது.

Verse 21

श्रुतं च द‍ृष्टवद् दुष्टं स्पर्धासूयात्ययव्ययै: । बह्वन्तरायकामत्वात् कृषिवच्चापि निष्फलम् ॥ २१ ॥

நாம் கேட்கும் சொர்க்க இன்பம் போன்றதும், நாம் அனுபவித்த உலக இன்பம் போலவே மாசுபட்டதே—போட்டி, பொறாமை, சிதைவு, மரணம் ஆகியவற்றால். ஆகவே பயிர் நோய், பூச்சி தாக்கம், வறட்சி போன்ற பல தடைகளால் விவசாயம் பயனின்றி போவதுபோல், பூமியிலோ சொர்க்கத்திலோ பொருட்சுகம் அடைய முயல்வது எண்ணற்ற இடையூறுகளால் எப்போதும் பயனற்றதே.

Verse 22

अन्तरायैरविहितो यदि धर्म: स्वनुष्ठित: । तेनापि निर्जितं स्थानं यथा गच्छति तच्छृणु ॥ २२ ॥

இடையூறுகளும் குறைகளும் இன்றி ஒருவர் தன் தர்மத்தையும் வைதிக கர்மங்களையும் முறையாகச் செய்தால், அதனால் அவர் ஸ்வர்க நிலையை அடைவார்; ஆனால் அந்தப் பலனும் காலத்தால் அழியும்—இதைக் கேள்.

Verse 23

इष्ट्वेह देवता यज्ञै: स्वर्लोकं याति याज्ञिक: । भुञ्जीत देववत्तत्र भोगान् दिव्यान् निजार्जितान् ॥ २३ ॥

இங்கே பூமியில் யாகங்களால் தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்துபவன் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைந்து, அங்கே தேவரைப் போலத் தன் புண்ணியத்தால் ஈட்டிய தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 24

स्वपुण्योपचिते शुभ्रे विमान उपगीयते । गन्धर्वैर्विहरन् मध्ये देवीनां हृद्यवेषधृक् ॥ २४ ॥

ஸ்வர்கத்தை அடைந்தபின், பூமியில் செய்த புண்ணியத்தால் பெற்ற ஒளிமிகு விமானத்தில் அவன் உலாவுகிறான்; கந்தர்வர்கள் பாடலால் அவனைப் புகழ, அழகிய ஆடை அணிந்து தேவாங்கனைகளின் நடுவே இன்புறுகிறான்.

Verse 25

स्त्रीभि: कामगयानेन किङ्किणीजालमालिना । क्रीडन् न वेदात्मपातं सुराक्रीडेषु निर्वृत: ॥ २५ ॥

வானுலகப் பெண்களுடன், விரும்பிய இடமெல்லாம் செல்லும், சிணுங்கும் மணிவளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விமானத்தில் அவன் விளையாடுகிறான். தேவர்களின் இன்பத் தோட்டங்களில் மகிழ்ந்து, தன் புண்ணியம் தீர்ந்து விரைவில் வீழ்வதை அவன் உணரான்.

Verse 26

तावत् स मोदते स्वर्गे यावत् पुण्यं समाप्यते । क्षीणपुण्य: पतत्यर्वागनिच्छन् कालचालित: ॥ २६ ॥

அவன் புண்ணியம் இருக்கும் வரை ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்கிறான். புண்ணியம் தீர்ந்தபோது, விருப்பமில்லாவிட்டாலும், காலத்தின் வலியால் இழுக்கப்பட்டு கீழே வீழ்கிறான்.

Verse 27

यद्यधर्मरत: सङ्गादसतां वाजितेन्द्रिय: । कामात्मा कृपणो लुब्ध: स्त्रैणो भूतविहिंसक: ॥ २७ ॥ पशूनविधिनालभ्य प्रेतभूतगणान् यजन् । नरकानवशो जन्तुर्गत्वा यात्युल्बणं तम: ॥ २८ ॥ कर्माणि दु:खोदर्काणि कुर्वन् देहेन तै: पुन: । देहमाभजते तत्र किं सुखं मर्त्यधर्मिण: ॥ २९ ॥

தீய சங்கமோ அல்லது இந்திரியக் கட்டுப்பாடு இல்லாமையாலோ அதர்மத்தில் ஈடுபடும் மனிதன், காமமயன், கஞ்சன், பேராசைக்காரன், பெண்சுகத்தில் ஆசைப்பட்டவன், உயிர்களை வதைக்கும் வன்முறையாளன் ஆகிறான். வேத விதியை மீறி மிருகங்களை கொன்று, பேய்-பூதக் கூட்டங்களை வழிபட்டு மயங்கிய ஜீவன் நரகத்தில் விழுகிறான்; அங்கே அடர்ந்த தமோகுணம் கலந்த உடலைப் பெறுகிறான். அந்த இழிந்த உடலால் மீண்டும் துயரத்தைப் பெருக்கும் அசுபக் கர்மங்களைச் செய்து, மறுமறுபடியும் அதே போன்ற உடலை ஏற்கிறான்—மரணத்தில் முடியும் செயல்களில் ஈடுபடுவோர்க்கு இன்பம் எங்கே?

Verse 28

यद्यधर्मरत: सङ्गादसतां वाजितेन्द्रिय: । कामात्मा कृपणो लुब्ध: स्त्रैणो भूतविहिंसक: ॥ २७ ॥ पशूनविधिनालभ्य प्रेतभूतगणान् यजन् । नरकानवशो जन्तुर्गत्वा यात्युल्बणं तम: ॥ २८ ॥ कर्माणि दु:खोदर्काणि कुर्वन् देहेन तै: पुन: । देहमाभजते तत्र किं सुखं मर्त्यधर्मिण: ॥ २९ ॥

வேத விதியை மீறி முறையில்லாமல் மிருகங்களை வதைத்து, பேய்-பூதக் கூட்டங்களை வழிபடும் மயங்கிய ஜீவன் நரகங்களுக்கு சென்று கொடிய இருளை அடைகிறான்; அங்கே தமோகுணம் அடர்ந்த உடலைப் பெறுகிறான்.

Verse 29

यद्यधर्मरत: सङ्गादसतां वाजितेन्द्रिय: । कामात्मा कृपणो लुब्ध: स्त्रैणो भूतविहिंसक: ॥ २७ ॥ पशूनविधिनालभ्य प्रेतभूतगणान् यजन् । नरकानवशो जन्तुर्गत्वा यात्युल्बणं तम: ॥ २८ ॥ कर्माणि दु:खोदर्काणि कुर्वन् देहेन तै: पुन: । देहमाभजते तत्र किं सुखं मर्त्यधर्मिण: ॥ २९ ॥

அந்த கர்மங்களின் விளைவால் ஜீவன் அதே உடலால் துயர-பலன் தரும் செயல்களைச் செய்து, மீண்டும் மீண்டும் அதே போன்ற உடலை ஏற்கிறான். இறுதியில் மரணத்தில் முடியும் செயல்களில் ஈடுபடும் மर्त்ய-தர்மியர்க்கு இன்பம் எப்படிக் கிடைக்கும்?

Verse 30

लोकानां लोकपालानां मद्भ‍यं कल्पजीविनाम् । ब्रह्मणोऽपि भयं मत्तो द्विपरार्धपरायुष: ॥ ३० ॥

வானுலகத்திலிருந்து நரகம்வரை எல்லா உலகங்களிலும், கல்பம் அளவு வாழும் உலகபாலர்களிடமும், என் காலரூபத்திற்குப் பயம் உண்டு. இரு பரார்த்தம் ஆயுள் கொண்ட பிரம்மாவும் என்னிடமே அஞ்சுகிறான்.

Verse 31

गुणा: सृजन्ति कर्माणि गुणोऽनुसृजते गुणान् । जीवस्तु गुणसंयुक्तो भुङ्क्ते कर्मफलान्यसौ ॥ ३१ ॥

குணங்களே கர்மங்களை உருவாக்குகின்றன; குணமே குணங்களைத் தொடரச் செய்கிறது. ஜீவன் குணங்களோடு இணைந்து கர்ம-பலன்களை அனுபவிக்கிறான்; சத்த்வ-ரஜஸ்-தமஸ் தூண்டும் இந்திரியச் செயல்களின் பலனை அவனே பெறுகிறான்.

Verse 32

यावत् स्याद् गुणवैषम्यं तावन्नानात्वमात्मन: । नानात्वमात्मनो यावत् पारतन्‍त्र्‍यं तदैव हि ॥ ३२ ॥

ஜீவன் இயற்கையின் குணங்கள் தனித்தனியாக உண்மையென எண்ணும் வரை, அவன் தன்னைப் பல வடிவங்களெனக் கருதி பல பிறவிகளிலும் பலவகை அனுபவங்களிலும் சிக்குவான். ஆகவே குணங்களின் கீழ் கர்மபலத்திற்கு முழுதும் சார்ந்திருப்பான்.

Verse 33

यावदस्यास्वतन्त्रत्वं तावदीश्वरतो भयम् । य एतत् समुपासीरंस्ते मुह्यन्ति शुचार्पिता: ॥ ३३ ॥

ஜீவன் சுயாதீனமற்ற நிலையில் இருக்கும் வரை, கர்மபலனை விதிக்கும் பரமேஸ்வரனான என்னை அவன் அஞ்சுவான். குணங்களின் பல்வகைமையையே உண்மையென ஏற்று இன்பத்தில் பற்றுடையோர் எப்போதும் சோகம்-வியாதியில் மூழ்கி மயங்குவர்.

Verse 34

काल आत्मागमो लोक: स्वभावो धर्म एव च । इति मां बहुधा प्राहुर्गुणव्यतिकरे सति ॥ ३४ ॥

குணங்களில் கலக்கம் மற்றும் பரஸ்பரச் சேர்க்கை நிகழும் போது, ஜீவர்கள் என்னை பலவிதமாகச் சொல்கின்றனர்—சர்வவல்ல காலம், ஆத்மா, வேதஞானம், உலகம், இயல்பு, தர்மச் சடங்குகள் முதலியன என.

Verse 35

श्रीउद्धव उवाच गुणेषु वर्तमानोऽपि देहजेष्वनपावृत: । गुणैर्न बध्यते देही बध्यते वा कथं विभो ॥ ३५ ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்: ஓ விபோ! உடலால் உண்டாகும் இன்ப-துன்பங்களுடன் குணங்களின் நடுவில் இருந்தும், தேஹி குணங்களால் எவ்வாறு கட்டுப்படாமல் இருக்கிறான்? அல்லது தேஹி நித்தியன், நிர்மலன், உலகத்துக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்றால், அவன் இயற்கையால் எவ்வாறு கட்டுப்படுகிறான்?

Verse 36

कथं वर्तेत विहरेत् कैर्वा ज्ञायेत लक्षणै: । किं भुञ्जीतोत विसृजेच्छयीतासीत याति वा ॥ ३६ ॥ एतदच्युत मे ब्रूहि प्रश्न‍ं प्रश्न‍‌विदां वर । नित्यबद्धो नित्यमुक्त एक एवेति मे भ्रम: ॥ ३७ ॥

அவன் எவ்வாறு வாழ்கிறான், எவ்வாறு உலாவுகிறான், எந்த இலக்கணங்களால் அறியலாம்? அவன் என்ன உண்ணுகிறான், எவ்வாறு கழிக்கிறான், எவ்வாறு படுக்கிறான், அமர்கிறான் அல்லது நடக்கிறான்? ஓ அச்யுதா, கேள்விகளுக்கு விடை அளிப்போரில் சிறந்தவனே, இதை எனக்குச் சொல்வாயாக. ஒரே ஜீவன் நித்திய பந்தப்பட்டவன் என்றும் நித்திய முக்தன் என்றும் சொல்லப்படுவது எனக்கு மயக்கம்.

Verse 37

कथं वर्तेत विहरेत् कैर्वा ज्ञायेत लक्षणै: । किं भुञ्जीतोत विसृजेच्छयीतासीत याति वा ॥ ३६ ॥ एतदच्युत मे ब्रूहि प्रश्न‍ं प्रश्न‍‌विदां वर । नित्यबद्धो नित्यमुक्त एक एवेति मे भ्रम: ॥ ३७ ॥

ஹே அச்யுதப் பெருமானே! ஒரே ஜீவன் சிலவேளை நித்தியபந்தன் என்றும், சிலவேளை நித்தியமுக்தன் என்றும் சொல்லப்படுகின்றான்; அதன் உண்மை நிலை எனக்குப் புரியவில்லை. தத்துவக் கேள்விகளுக்கு விடை அளிப்பவர்களில் நீங்கள் சிறந்தவர்; தயை செய்து நித்தியபந்தன், நித்தியமுக்தன் ஆகியோரின் இலக்கணங்களைச் சொல்லுங்கள். அவர்கள் எவ்வாறு வாழ்வர், எவ்வாறு உலாவுவர், எந்த அறிகுறிகளால் அறியலாம்? என்ன உண்ணுவர், என்ன வெளியேற்றுவர், எவ்வாறு படுப்பர், அமர்வர் அல்லது நடப்பர்?