Adhyaya 1

Verse 1

श्रीशुक उवाच कृत्वा दैत्यवधं कृष्ण: सरामो यदुभिर्वृत: । भुवोऽवतारयद् भारं जविष्ठं जनयन् कलिम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பலராமனுடன், யாதவர்களால் சூழப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பல அசுரர்களை வதைத்தான். பின்னர் பூமியின் பாரத்தை இறக்குவதற்காக, மிக விரைவில் கலியை எழுப்பும் மாபெரும் மோதலை ஏற்படுத்தினான்।

Verse 2

ये कोपिता: सुबहु पाण्डुसुता: सपत्नै- र्दुर्द्यूतहेलनकचग्रहणादिभिस्तान् । कृत्वा निमित्तमितरेतरत: समेतान् हत्वा नृपान् निरहरत् क्षितिभारमीश: ॥ २ ॥

எதிரிகளின் பல குற்றங்கள்—வஞ்சக சூதாட்டம், இழிவுச் சொற்கள், த்ரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்தல் முதலிய கொடுமைகள்—பாண்டு புதல்வர்களைச் சினமூட்டின. பகவான் அவர்களை நிமித்தமாக்கி, குருக்ஷேத்திரப் போரின் பெயரில் இருபுற அரசர்களையும் படைகளுடன் ஒன்றுகூடச் செய்து, போரின் மூலம் அவர்களை அழித்து பூமியின் பாரத்தை நீக்கினார்।

Verse 3

भूभारराजपृतना यदुभिर्निरस्य गुप्तै: स्वबाहुभिरचिन्तयदप्रमेय: । मन्येऽवनेर्ननु गतोऽप्यगतं हि भारं यद् यादवं कुलमहो अविषह्यमास्ते ॥ ३ ॥

பூமிக்குப் பாரமாக இருந்த அரசர்களையும் அவர்களின் படைகளையும், தன் கரங்களால் காக்கப்பட்ட யது வம்சத்தின் மூலம் பகவான் அகற்றினார். அப்பொழுது அளவிடமுடியாத ஆண்டவன் மனத்தில்—“பூமியின் பாரம் போயிற்றென சிலர் சொன்னாலும், எனக்குத் தோன்றுவது அது இன்னும் போகவில்லை; ஏனெனில் இந்த யாதவ குலமே பூமிக்குத் தாங்கமுடியாத வலிமையுடன் இன்னும் உள்ளது” என்று எண்ணினார்।

Verse 4

नैवान्यत: परिभवोऽस्य भवेत् कथञ्चिन् मत्संश्रयस्य विभवोन्नहनस्य नित्यम् । अन्त:कलिं यदुकुलस्य विधाय वेणु- स्तम्बस्य वह्निमिव शान्तिमुपैमि धाम ॥ ४ ॥

கிருஷ்ணன் எண்ணினார்—“என்னைச் சரணடைந்தும், தடையற்ற செல்வமுடையதும் ஆன யது குலத்தை வெளிப்புற சக்தி எவ்விதத்திலும் தோற்கடிக்க முடியாது. ஆகவே நான் குலத்தின் உள்ளே கலகத்தைத் தூண்டுவேன்; அது மூங்கில் காடில் உராய்வால் எழும் தீ போல அனைத்தையும் எரித்து அமைதியை ஏற்படுத்தும். பின்னர் என் உண்மைப் பயனை நிறைவேற்றி என் நித்திய தாமத்திற்குத் திரும்புவேன்।”

Verse 5

एवं व्यवसितो राजन् सत्यसङ्कल्प ईश्वर: । शापव्याजेन विप्राणां सञ्जह्रे स्वकुलं विभु: ॥ ५ ॥

அரசே பரீக்ஷித்! இவ்வாறு தீர்மானித்த, எப்போதும் நிறைவேறும் சங்கல்பமுடைய பரமேஸ்வரன், பிராமணர்களின் சாபம் என்ற பெயரில் தன் சொந்த குலத்தையே ஒதுக்கி (உபசம்ஹரித்து) விட்டான்।

Verse 6

स्वमूर्त्या लोकलावण्यनिर्मुक्त्या लोचनं नृणाम् । गीर्भिस्ता: स्मरतां चित्तं पदैस्तानीक्षतां क्रिया: ॥ ६ ॥ आच्छिद्य कीर्तिं सुश्लोकां वितत्य ह्यञ्जसा नु कौ । तमोऽनया तरिष्यन्तीत्यगात् स्वं पदमीश्वर: ॥ ७ ॥

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் திருமேனியில் எல்லா அழகின் நிதி; அவரது ரூபம் அத்தனை மனோகரம் என்பதால் மனிதரின் கண்கள் பிற பொருள்களிலிருந்து திருடப்பட்டு அவர்மேலே நிலைத்தன, மற்றவை ஒப்பிடில் அழகற்றதாகத் தோன்றின. அவர் சொற்கள் நினைப்போரின் மனத்தை ஈர்த்தன. அவர் பாதச்சுவடுகளைப் பார்த்தவர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து தங்கள் உடல் செயல்களையும் ஆண்டவனுக்கே அர்ப்பணிக்க விரும்பினர். இவ்வாறு வேதத்தின் சாரமான உயர்ந்த ஸ்லோகங்களில் பாடப்படும் தன் புகழை அவர் எளிதில் பரப்பினார்; “வருங்காலத்தில் பிறக்கும் ஜீவர்கள் இந்த மகிமையைச் செவி கொண்டு கீர்த்தனம் செய்வதாலேயே அறியாமையின் இருளைக் கடப்பார்கள்” என எண்ணினார். இதனால் திருப்தியடைந்து ஈச்வரன் தன் பரம பதத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 7

स्वमूर्त्या लोकलावण्यनिर्मुक्त्या लोचनं नृणाम् । गीर्भिस्ता: स्मरतां चित्तं पदैस्तानीक्षतां क्रिया: ॥ ६ ॥ आच्छिद्य कीर्तिं सुश्लोकां वितत्य ह्यञ्जसा नु कौ । तमोऽनया तरिष्यन्तीत्यगात् स्वं पदमीश्वर: ॥ ७ ॥

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் எல்லாச் சௌந்தர்யத்திற்கும் நிதி. அவரது திவ்ய ரூபம் மனிதர்களின் கண்களைப் பறித்து, பிற அனைத்தையும் அவருடன் ஒப்பிடும்போது அழகற்றதாகத் தோன்றச் செய்கிறது. அவர் சொற்கள் நினைவுகூர்பவர்களின் சித்தத்தை ஈர்க்கும்; அவரது பாதச்சுவடுகளைப் பார்த்தவர்கள் அவரைப் பின்பற்றி தங்கள் செயல்களை ஆண்டவருக்கே அர்ப்பணிக்க விரும்புவர். இவ்வாறு அவர் எளிதாகத் தன் புகழை உலகமெங்கும் பரப்பினார்; வருங்கால ஜீவர்கள் அந்த மகிமையைச் செவி கொண்டு கீர்த்தனம் செய்வதாலேயே அறியாமையின் இருளைத் தாண்டுவார்கள் என அவர் எண்ணினார். இதனால் திருப்தியடைந்து அவர் தம் தாமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 8

श्रीराजोवाच ब्रह्मण्यानां वदान्यानां नित्यं वृद्धोपसेविनाम् । विप्रशाप: कथमभूद् वृष्णीनां कृष्णचेतसाम् ॥ ८ ॥

ஸ்ரீ ராஜா (பரீக்ஷித்) கூறினார்—பிராமணர்களை எப்போதும் மதிக்கும், தானம் செய்யும், மூத்தோர்களையும் உயர்ந்தவர்களையும் இடையறாது சேவிக்கும், மனம் முழுதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் லயித்த வ்ருஷ்ணிகளுக்கு பிராமண சாபம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 9

यन्निमित्त: स वै शापो याद‍ृशो द्विजसत्तम । कथमेकात्मनां भेद एतत् सर्वं वदस्व मे ॥ ९ ॥

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! அந்த சாபம் எதனால் ஏற்பட்டது, அது எத்தகையது, மேலும் ஒரே இலக்கைக் கொண்ட யாதவர்களிடையே இத்தகைய பிளவு எவ்வாறு தோன்றியது—இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 10

श्रीबादरायणिरुवाच बिभ्रद् वपु: सकलसुन्दरसन्निवेशं कर्माचरन् भुवि सुमङ्गलमाप्तकाम: । आस्थाय धाम रममाण उदारकीर्ति: संहर्तुमैच्छत कुलं स्थितकृत्यशेष: ॥ १० ॥

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—எல்லாச் சௌந்தர்யமும் ஒன்றுகூடிய தம் திவ்ய உடலைத் தாங்கி, பகவான் பூமியில் மிக மங்களகரமான லீலைக் கர்மங்களை நிகழ்த்தினார்; உண்மையில் அவர் ஆப்தகாமன், முயற்சி இன்றியே நிறைவு பெற்றவர். தம் தாமத்தில் இன்புறும், பெருமைமிகு புகழுடைய ஆண்டவர், கடமையின் சிறு பகுதி இன்னும் மீதமிருந்ததால், இப்போது தம் குலத்தை அழிக்க விரும்பினார்.

Verse 11

कर्माणि पुण्यनिवहानि सुमङ्गलानि गायज्जगत्कलिमलापहराणि कृत्वा । कालात्मना निवसता यदुदेवगेहे पिण्डारकं समगमन् मुनयो निसृष्टा: ॥ ११ ॥ विश्वामित्रोऽसित: कण्वो दुर्वासा भृगुरङ्गिरा: । कश्यपो वामदेवोऽत्रिर्वसिष्ठो नारदादय: ॥ १२ ॥

புண்ணியப் பலன்களைப் பெருகச் செய்யும், மிக மங்களகரமான, பாடப்படுவதாலேயே உலகின் கலியுகப் பாவமாசுகளை அகற்றும் யாகாதி கர்மங்களை முனிவர்கள் யாதவர்களின் தலைவன் வசுதேவரின் இல்லத்தில் செய்தனர்; அங்கே காலஸ்வரூபனாய் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். கர்மங்கள் நிறைவுற்ற பின், பகவான் முனிவர்களை மரியாதையுடன் வழியனுப்பினார்; அவர்கள் பிண்டாரக எனும் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றனர். அந்த முனிவர்களில் விஸ்வாமித்ரர், அசிதர், கண்வர், துர்வாசர், ப்ருகு, அங்கிரஸ், காஷ்யபர், வாமதேவர், அத்ரி, வசிஷ்டர், நாரதர் முதலியோர் இருந்தனர்.

Verse 12

कर्माणि पुण्यनिवहानि सुमङ्गलानि गायज्जगत्कलिमलापहराणि कृत्वा । कालात्मना निवसता यदुदेवगेहे पिण्डारकं समगमन् मुनयो निसृष्टा: ॥ ११ ॥ विश्वामित्रोऽसित: कण्वो दुर्वासा भृगुरङ्गिरा: । कश्यपो वामदेवोऽत्रिर्वसिष्ठो नारदादय: ॥ १२ ॥

விச்வாமித்ரர், அசிதர், கண்வர், துர்வாசர், ப்ருகு, அங்கிரசர், கச்யபர், வாமதேவர், அத்ரி, வசிஷ்டர், நாரதர் முதலிய முனிவர்கள், பெரும் புண்ணியப் பலன் தரும், மிக மங்களகரமான கர்மங்களைச் செய்தனர்; அவற்றை பாடி உரைப்பதாலேயே உலகின் கலியுகப் பாவங்கள் நீங்கும். யதுகுலத் தலைவன் வசுதேவரின் இல்லத்தில்—காலஸ்வரூபனாய் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தங்கியிருந்தபோது—அவர்கள் முறையாக அவற்றை நிறைவேற்றி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மரியாதையுடன் அனுப்பிய பின் பிண்டாரக தீர்த்தத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 13

क्रीडन्तस्तानुपव्रज्य कुमारा यदुनन्दना: । उपसङ्गृह्य पप्रच्छुरविनीता विनीतवत् ॥ १३ ॥ ते वेषयित्वा स्त्रीवेषै: साम्बं जाम्बवतीसुतम् । एषा पृच्छति वो विप्रा अन्तर्वत्न्‍यसितेक्षणा ॥ १४ ॥ प्रष्टुं विलज्जती साक्षात् प्रब्रूतामोघदर्शना: । प्रसोष्यन्ती पुत्रकामा किंस्वित् सञ्जनयिष्यति ॥ १५ ॥

யதுவம்சக் குமாரர்கள் விளையாடிக்கொண்டே அங்கு முனிவர் கூட்டத்திடம் சென்றனர். அவர்கள் ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பனை பெண் வேடத்தில் அலங்கரித்து, முனிவர்களின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, ஒழுக்கமற்றவர்களாயிருந்தும் பணிவுடையவர்கள்போல் நடித்து கேட்டனர்—“ஓ விப்ரர்களே! இந்த கருநயனமுடைய கர்ப்பிணி பெண் உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறாள்; நேரில் கேட்க வெட்கப்படுகிறாள். ஓ அமோகதரிசன மகரிஷிகளே! பிரசவம் நெருங்கி, அவளுக்கு புதல்வன் வேண்டுமென்று ஆசை—அவள் பெறுவது ஆண்குழந்தையா, பெண்ணா?”

Verse 14

क्रीडन्तस्तानुपव्रज्य कुमारा यदुनन्दना: । उपसङ्गृह्य पप्रच्छुरविनीता विनीतवत् ॥ १३ ॥ ते वेषयित्वा स्त्रीवेषै: साम्बं जाम्बवतीसुतम् । एषा पृच्छति वो विप्रा अन्तर्वत्न्‍यसितेक्षणा ॥ १४ ॥ प्रष्टुं विलज्जती साक्षात् प्रब्रूतामोघदर्शना: । प्रसोष्यन्ती पुत्रकामा किंस्वित् सञ्जनयिष्यति ॥ १५ ॥

யதுவம்சக் குமாரர்கள் விளையாடிக்கொண்டே அங்கு முனிவர் கூட்டத்திடம் சென்றனர். அவர்கள் ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பனை பெண் வேடத்தில் அலங்கரித்து, முனிவர்களின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, ஒழுக்கமற்றவர்களாயிருந்தும் பணிவுடையவர்கள்போல் நடித்து கேட்டனர்—“ஓ விப்ரர்களே! இந்த கருநயனமுடைய கர்ப்பிணி பெண் உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறாள்; நேரில் கேட்க வெட்கப்படுகிறாள். ஓ அமோகதரிசன மகரிஷிகளே! பிரசவம் நெருங்கி, அவளுக்கு புதல்வன் வேண்டுமென்று ஆசை—அவள் பெறுவது ஆண்குழந்தையா, பெண்ணா?”

Verse 15

क्रीडन्तस्तानुपव्रज्य कुमारा यदुनन्दना: । उपसङ्गृह्य पप्रच्छुरविनीता विनीतवत् ॥ १३ ॥ ते वेषयित्वा स्त्रीवेषै: साम्बं जाम्बवतीसुतम् । एषा पृच्छति वो विप्रा अन्तर्वत्न्‍यसितेक्षणा ॥ १४ ॥ प्रष्टुं विलज्जती साक्षात् प्रब्रूतामोघदर्शना: । प्रसोष्यन्ती पुत्रकामा किंस्वित् सञ्जनयिष्यति ॥ १५ ॥

யதுவம்சக் குமாரர்கள் விளையாடிக்கொண்டே அங்கு முனிவர் கூட்டத்திடம் சென்றனர். அவர்கள் ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பனை பெண் வேடத்தில் அலங்கரித்து, முனிவர்களின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, ஒழுக்கமற்றவர்களாயிருந்தும் பணிவுடையவர்கள்போல் நடித்து கேட்டனர்—“ஓ விப்ரர்களே! இந்த கருநயனமுடைய கர்ப்பிணி பெண் உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறாள்; நேரில் கேட்க வெட்கப்படுகிறாள். ஓ அமோகதரிசன மகரிஷிகளே! பிரசவம் நெருங்கி, அவளுக்கு புதல்வன் வேண்டுமென்று ஆசை—அவள் பெறுவது ஆண்குழந்தையா, பெண்ணா?”

Verse 16

एवं प्रलब्धा मुनयस्तानूचु: कुपिता नृप । जनयिष्यति वो मन्दा मुषलं कुलनाशनम् ॥ १६ ॥

ஓ அரசே! இவ்வாறு வஞ்சகமாக இகழப்பட்டதால் முனிவர்கள் கோபமுற்று அந்தப் பையன்களிடம் கூறினர்—“மூடர்களே! அவள் உங்களுக்காக ஒரு ‘முஷலம்’ (இரும்புக் கோல்) பெற்றெடுப்பாள்; அது உங்கள் குலத்தை அழிக்கும்.”

Verse 17

तच्छ्रुत्वा तेऽतिसन्त्रस्ता विमुच्य सहसोदरम् । साम्बस्य दद‍ृशुस्तस्मिन् मुषलं खल्वयस्मयम् ॥ १७ ॥

முனிவர்களின் சாபத்தை கேட்டதும் அவர்கள் மிகுந்த அச்சமடைந்தனர். உடனே சாம்பனின் வயிற்றைத் திறந்து பார்த்தபோது, அதில் இரும்புக் கம்பு (முசலம்) இருந்தது.

Verse 18

किं कृतं मन्दभाग्यैर्न: किं वदिष्यन्ति नो जना: । इति विह्वलिता गेहानादाय मुषलं ययु: ॥ १८ ॥

யாதவ இளைஞர்கள், “அய்யோ! நாம் என்ன செய்தோம்? நாம் எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டசாலிகள்! மக்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன சொல்வார்கள்?” என்று கலங்கி, முசலத்தை எடுத்துக்கொண்டு வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்.

Verse 19

तच्चोपनीय सदसि परिम्‍लानमुखश्रिय: । राज्ञ आवेदयांचक्रु: सर्वयादवसन्निधौ ॥ १९ ॥

அவர்களின் முகஒளி மங்கியது. முசலத்தை அரசவைக்கு கொண்டு வந்து, எல்லா யாதவர்களின் முன்னிலையில் அரசன் உக்ரசேனனிடம் நடந்ததை அறிவித்தனர்.

Verse 20

श्रुत्वामोघं विप्रशापं द‍ृष्ट्वा च मुषलं नृप । विस्मिता भयसन्त्रस्ता बभूवुर्द्वारकौकस: ॥ २० ॥

ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! பிராமணர்களின் தவறாத சாபத்தை கேட்டும், முசலத்தை கண்டும், த்வாரகா மக்கள் வியப்பிலும் அச்சத்திலும் கலங்கினர்.

Verse 21

तच्चूर्णयित्वा मुषलं यदुराज: स आहुक: । समुद्रसलिले प्रास्यल्ल‍ोहं चास्यावशेषितम् ॥ २१ ॥

யாதவர்களின் அரசன் ஆஹுகன் (உக்ரசேனன்) முசலத்தை அரைத்து தூளாக்கச் செய்து, அதன் துண்டுகளையும் மீதமிருந்த இரும்புக் கட்டியையும் தானே கடல் நீரில் எறிந்தான்.

Verse 22

कश्चिन्मत्स्योऽग्रसील्ल‍ोहं चूर्णानि तरलैस्तत: । उह्यमानानि वेलायां लग्नान्यासन् किलैरका: ॥ २२ ॥

ஒரு மீன் இரும்புக் கட்டியையும் அதன் துகள்களையும் விழுங்கியது. பின்னர் அலைகள் அவற்றை கரைக்கு கொண்டு வந்து அங்கே பதியச் செய்தன; அவை உயர்ந்த, கூர்மையான எரகா கம்புகளாக வளர்ந்தன.

Verse 23

मत्स्यो गृहीतो मत्स्यघ्नैर्जालेनान्यै: सहार्णवे । तस्योदरगतं लोहं स शल्ये लुब्धकोऽकरोत् ॥ २३ ॥

அந்த மீன் கடலில் மற்ற மீன்களுடன் மீனவர்களின் வலையில் பிடிபட்டது. அதன் வயிற்றிலிருந்த இரும்புக் கட்டியை வேடன் ஜரா எடுத்துக் கொண்டு, அதை அம்பின் முனையாகப் பொருத்தினான்.

Verse 24

भगवाञ्ज्ञातसर्वार्थ ईश्वरोऽपि तदन्यथा । कर्तुं नैच्छद् विप्रशापं कालरूप्यन्वमोदत ॥ २४ ॥

அனைத்தையும் அறிந்த பரமபகவான், பிராமணர்களின் சாபத்தை மாற்ற வல்லவராயிருந்தும், அதை மாற்ற விரும்பவில்லை. மாறாக காலரூபமாக அவர் அந்த நிகழ்வுகளை மகிழ்ந்து அனுமதித்தார்.