Adhyaya 7

Verse 1

ब्रह्मोवाच यत्रोद्यत: क्षितितलोद्धरणाय बिभ्रत् क्रौडीं तनुं सकलयज्ञमयीमनन्त: । अन्तर्महार्णव उपागतमादिदैत्यं तं दंष्ट्रयाद्रिमिव वज्रधरो ददार ॥ १ ॥

பிரம்மா கூறினார்—அனந்தன், எல்லா யஜ்ஞங்களின் சாரமாய் விளங்கும் வராஹ ரூபத்தை லீலையாகத் தாங்கி, கர்போதக எனும் பிரபஞ்சப் பெருங்கடலில் மூழ்கிய பூமியை உயர்த்த முனைந்தபோது, ஆதிதைத்யன் ஹிரண்யாக்ஷன் அந்த உள்-மகாரணவத்தில் தோன்றினான்; அப்போது பகவான் அவனைத் தன் தந்தத்தால், வஜ்ரதாரி இந்திரன் மலை ஒன்றைச் சிதைப்பதுபோல், குத்தி வீழ்த்தினார்.

Verse 2

जातो रुचेरजनयत् सुयमान् सुयज्ञ आकूतिसूनुरमरानथ दक्षिणायाम् । लोकत्रयस्य महतीमहरद् यदार्तिं स्वायम्भुवेन मनुना हरिरित्यनूक्त: ॥ २ ॥

பிரஜாபதி ருசி, தன் மனைவி ஆகூதியின் கர்ப்பத்தில் முதலில் ஸுயஜ்ஞனைப் பெற்றான். பின்னர் ஸுயஜ்ஞன் தன் மனைவி தக்ஷிணாவின் கர்ப்பத்தில் ஸுயம முதலிய தேவர்களைப் பெற்றான். ஸுயஜ்ஞன் இந்திரனாக மூன்று லோகங்களின் பெருந்துயரை அகற்றினான்; ஆகவே ஸ்வாயம்புவ மனு அவனை ‘ஹரி’ என்று அழைத்தார்.

Verse 3

जज्ञे च कर्दमगृहे द्विज देवहूत्यां स्त्रीभि: समं नवभिरात्मगतिं स्वमात्रे । ऊचे ययात्मशमलं गुणसङ्गपङ्क- मस्मिन् विधूय कपिलस्य गतिं प्रपेदे ॥ ३ ॥

பின்னர் பகவான் கபில அவதாரமாக, த்விஜ பிரஜாபதி கர்தமரின் இல்லத்தில், அவரது மனைவி தேவஹூதியின் கர்ப்பத்தில், ஒன்பது மகள்களுடன் தோன்றினார். அவர் தன் தாய்க்கு ஆத்மஞானத்தை உபதேசித்தார்; அதனால் அவள் இவ்வாழ்விலேயே குணசங்கத்தின் சேற்றுமாசை அகற்றி தூய்மையடைந்து, கபிலன் காட்டிய முக்தி மார்க்கத்தை அடைந்தாள்.

Verse 4

अत्रेरपत्यमभिकाङ्‍क्षत आह तुष्टो दत्तो मयाहमिति यद् भगवान् स दत्त: । यत्पादपङ्कजपरागपवित्रदेहा योगर्द्धिमापुरुभयीं यदुहैहयाद्या: ॥ ४ ॥

மகா முனி அத்ரி சந்தானம் வேண்டி பிரார்த்தித்தார். அவரால் திருப்தியடைந்த பகவான் “நான் உனக்கு தத்தனாக அளிக்கப்படுகிறேன்” என்று கூறி அத்ரியின் புதல்வனாக தத்தாத்த்ரேயராக அவதரித்தார். அவரது திருவடித் தாமரையின் தூளால் புனிதரான யது, ஹைஹய முதலியோர் உலகியலும் ஆன்மீகமும் ஆகிய இரு அருள்களையும் பெற்றனர்।

Verse 5

तप्तं तपो विविधलोकसिसृक्षया मे आदौ सनात् स्वतपस: स चतु:सनोऽभूत् । प्राक्कल्पसम्प्लवविनष्टमिहात्मतत्त्वं सम्यग् जगाद मुनयो यदचक्षतात्मन् ॥ ५ ॥

பல உலகங்களைப் படைக்க நான் கடும் தவம் செய்தேன். அதனால் மகிழ்ந்த பகவான் ஆதியில் நான்கு சனர்களாக—சனக, சனத்குமார, சனந்தன, சனாதன—அவதரித்தார். முன்கல்பப் பிரளயத்தில் மறைந்த ஆத்மத் தத்துவத்தை அவர்கள் மிகச் சரியாக விளக்கியதால் முனிவர்கள் உடனே அதைத் தெளிவாக உணர்ந்தனர்।

Verse 6

धर्मस्य दक्षदुहितर्यजनिष्ट मूर्त्यां नारायणो नर इति स्वतप:प्रभाव: । दृष्ट्वात्मनो भगवतो नियमावलोपं देव्यस्त्वनङ्गपृतना घटितुं न शेकु: ॥ ६ ॥

தன் தவமும் நியமமும் எவ்வாறு என்பதைக் காட்ட, தர்மனின் மனைவியும் தக்ஷனின் மகளுமான மூர்த்தியின் கருவில் பகவான் நாராயணன்-நரன் என இரட்டையுருவில் தோன்றினார். மன்மதனின் துணையரான தேவலோக அழகியர் அவரது விரதங்களை முறிக்க முயன்றனர்; ஆனால் தோல்வியுற்றனர், ஏனெனில் அவரிடமிருந்தே அவர்களைப் போன்ற பல அழகுகள் வெளிப்படுவதை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 7

कामं दहन्ति कृतिनो ननु रोषद‍ृष्टय‍ा रोषं दहन्तमुत ते न दहन्त्यसह्यम् । सोऽयं यदन्तरमलं प्रविशन् बिभेति काम: कथं नु पुनरस्य मन: श्रयेत ॥ ७ ॥

சித்தர்கள் கோபக் கண்களால் காமத்தை எரித்துவிடுவர்; ஆனால் தானே எரிப்பவனான சகிக்க முடியாத கோபத்தை அவர்கள் எரிக்க இயலாது. ஆனால் அந்தக் கோபமே மாசற்ற உள்ளம் கொண்ட பகவானின் இதயத்தில் புகுவதற்கு அஞ்சுகிறது; அப்படியிருக்க காமம் அவரது மனத்தில் எவ்வாறு தங்கும்?

Verse 8

विद्ध: सपत्‍न्‍युदितपत्रिभिरन्ति राज्ञो बालोऽपि सन्नुपगतस्तपसे वनानि । तस्मा अदाद् ध्रुवगतिं गृणते प्रसन्नो दिव्या: स्तुवन्ति मुनयो यदुपर्यधस्तात् ॥ ८ ॥

அரசன் முன்னிலையிலேயே சவதித் தாயின் கூர்மையான சொற்களால் காயமடைந்தாலும், சிறுவன் துருவன் கடும் தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான். அவன் பாடிய ஸ்தோத்திரத்தில் மகிழ்ந்த பகவான் அவனுக்கு துருவலோகப் பதவியை அளித்தார்; அந்த தெய்வீக நிலையைக் மேலும்கீழுமுள்ள மகா முனிவர்கள் போற்றுகின்றனர்।

Verse 9

यद्वेनमुत्पथगतं द्विजवाक्यवज्र- निष्प्लुष्टपौरुषभगं निरये पतन्तम् । त्रात्वार्थितो जगति पुत्रपदं च लेभे दुग्धा वसूनि वसुधा सकलानि येन ॥ ९ ॥

மகாராஜா வேனன் தர்மப் பாதையை விட்டு வழிதவறியபோது, பிராமணர்களின் வஜ்ரம் போன்ற சாபம் அவன் புண்ணியமும் பெருமையும் எரித்தது; அவன் நரகத்திற்குத் தள்ளப்பட்டான். அப்போது பகவான் காரணமற்ற கருணையால் ப்ருது என்ற மகனாக அவதரித்து வேனனை நரகத்திலிருந்து மீட்டு, பூமியைப் பால் கறந்து எல்லாவிதப் பயிர்களும் செல்வங்களும் வெளிப்படச் செய்தார்।

Verse 10

नाभेरसावृषभ आस सुदेविसूनु- र्यो वै चचार समद‍ृग् जडयोगचर्याम् । यत्पारमहंस्यमृषय: पदमामनन्ति स्वस्थ: प्रशान्तकरण: परिमुक्तसङ्ग: ॥ १० ॥

நாபி அரசனின் மனைவி சுதேவியின் மகனாக பகவான் ரிஷபதேவராகத் தோன்றினார். சமநோக்குடன் ஜட-யோக ஒழுக்கத்தை நடத்தி மனத்தை சமநிலையில் வைத்தார். ஞானிகள் ‘பரமஹம்சப் பதம்’ எனப் போற்றும்—தன்னிலையே நிலைபெற்று, கரணங்கள் அமைதியடைந்து, பற்றிலிருந்து விடுபட்ட—அந்த உச்ச நிலையை அவர் வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 11

सत्रे ममास भगवान् हयशीरषाथो साक्षात् स यज्ञपुरुषस्तपनीयवर्ण: । छन्दोमयो मखमयोऽखिलदेवतात्मा वाचो बभूवुरुशती: श्वसतोऽस्य नस्त: ॥ ११ ॥

என் (பிரம்மாவின்) யாகச் சத்திரத்தில் பகவான் ஹயக்ரீவ அவதாரமாக நேரில் தோன்றினார். அவர் பொன்னிற யஜ்ஞபுருஷன்; வேதச் சந்தங்களின் உருவம்; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அந்தர்யாமி. அவர் மூச்செடுத்தவுடன், அவரது நாசியிலிருந்து வேத ஸ்தோத்திரங்களின் இனிய ஒலிகள் வெளிப்பட்டன।

Verse 12

मत्स्यो युगान्तसमये मनुनोपलब्ध: क्षोणीमयो निखिलजीवनिकायकेत: । विस्रंसितानुरुभये सलिले मुखान्मे आदाय तत्र विजहार ह वेदमार्गान् ॥ १२ ॥

யுகாந்தத்தில் பகவான் மீன் அவதாரமாக சத்யவ்ரதன் எனும் (எதிர்கால வைவர்ஸ்வத) மனுவுக்கு தோன்றுவார்; பூலோகம் வரை எல்லா உயிர்களுக்கும் அவர் அடைக்கலம். அந்த மாபெரும் வெள்ளப் பயத்தால் என் (பிரம்மாவின்) வாயிலிருந்து வழிந்த வேதங்களை அவர் எடுத்துக் கொண்டு, அந்தப் பரந்த நீரில் விளையாடிக்கொண்டே வேத மார்க்கத்தைப் பாதுகாப்பார்।

Verse 13

क्षीरोदधावमरदानवयूथपाना- मुन्मथ्नताममृतलब्धय आदिदेव: । पृष्ठेन कच्छपवपुर्विदधार गोत्रं निद्राक्षणोऽद्रिपरिवर्तकषाणकण्डू: ॥ १३ ॥

க்ஷீரசாகரத்தில் தேவர்கள், அசுரர்கள் அமிர்தம் பெற மந்தர மலைக்கோலை மத்தியாக வைத்து கடைந்தனர். அப்போது ஆதிதேவன் பகவான் ஆமை (கச்சப) அவதாரம் கொண்டு மந்தர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கி, அது துருவாக அமையச் செய்தார். மலை முன்னும் பின்னும் அசைந்ததால் அவரது முதுகில் உராய்வு ஏற்பட்டு இனிய கண்டு (அரிப்பு) எழுந்தது; அரைநித்திரையிலும் அவர் அந்த அரிப்பின் சுகத்தை அனுபவித்தார்।

Verse 14

त्रैपिष्टपोरुभयहा स नृसिंहरूपं कृत्वा भ्रमद्भ्रुकुटिदंष्ट्रकरालवक्त्रम् । दैत्येन्द्रमाशु गदयाभिपतन्तमारा- दूरौ निपात्य विददार नखै: स्फुरन्तम् ॥ १४ ॥

தேவர்களின் பேர்பயத்தை நீக்குவதற்காக பகவான் நரசிம்ம ரூபம் எடுத்தார். கோபத்தால் புருவம் சுருக்கி, பயங்கரப் பற்களும் வாயும் காட்டி, கதையுடன் சவால் செய்த அசுரராஜன் ஹிரண்யகசிபுவை தன் தொடைகளில் வைத்து ஒளிரும் நகங்களால் கிழித்தார்।

Verse 15

अन्त:सरस्युरुबलेन पदे गृहीतो ग्राहेण यूथपतिरम्बुजहस्त आर्त: । आहेदमादिपुरुषाखिललोकनाथ तीर्थश्रव: श्रवणमङ्गलनामधेय ॥ १५ ॥

குளத்தின் நடுவில் மிக வலிமையான முதலை கஜேந்திரனின் காலைப் பிடித்தது. மிகுந்த துயருற்ற கஜேந்திரன் தன் தும்பிக்கையில் தாமரை ஏந்தி, ஆதிபுருஷனும் உலகநாதனும் தீர்த்தமெனப் புகழ்பெற்றவனுமான இறைவனை நோக்கி—“உமது திருநாமம் கேட்பதே மங்களம்; அதையே ஜபிக்க வேண்டும்” என்றான்।

Verse 16

श्रुत्वा हरिस्तमरणार्थिनमप्रमेय- श्चक्रायुध: पतगराजभुजाधिरूढ: । चक्रेण नक्रवदनं विनिपाट्य तस्मा- द्धस्ते प्रगृह्य भगवान् कृपयोज्जहार ॥ १६ ॥

கஜேந்திரனின் ஆற்றல் நிறைந்த வேண்டுதலைக் கேட்ட அளவிலே, அளவிட முடியாத ஹரி சக்கராயுதனாய் கருடராஜன் மீது ஏறி உடனே அங்கே தோன்றினார். சக்கரத்தால் முதலையின் வாயை துண்டித்து, தும்பிக்கையைப் பிடித்து கருணையால் கஜேந்திரனை மீட்டார்।

Verse 17

ज्यायान् गुणैरवरजोऽप्यदिते: सुतानां लोकान् विचक्रम इमान् यदथाधियज्ञ: । क्ष्मां वामनेन जगृहे त्रिपदच्छलेन याच्ञामृते पथि चरन् प्रभुभिर्न चाल्य: ॥ १७ ॥

அதிதியின் புதல்வர்களில் இளையவனாகத் தோன்றினாலும், பகவான் குணங்களில் மேன்மை பெற்றவர்; அதியஜ்ஞ ரூபமாக எல்லா உலகங்களையும் அளந்தார். வாமனனாய் மூன்று அடிகள் நிலம் கேட்பதெனும் சாக்கில், பலி மகாராஜனிடமிருந்து எல்லா நிலங்களையும் எடுத்தார்; யாசனை இன்றி ஒருவரின் உரிமையை அதிகாரியும் பறிக்க இயலாது.

Verse 18

नार्थो बलेरयमुरुक्रमपादशौच- माप: शिखाधृतवतो विबुधाधिपत्यम् । यो वै प्रतिश्रुतमृते न चिकीर्षदन्य- दात्मानमङ्ग मनसा हरयेऽभिमेने ॥ १८ ॥

பலிமகாராஜன் உருக்ரமனின் தாமரைத் திருவடிகளைத் துவைத்த தீர்த்தநீரைத் தலையில் தாங்கினார். குரு தடுத்தாலும், தன் வாக்குறுதியைத் தவிர வேறொன்றையும் எண்ணவில்லை. ஆண்டவரின் மூன்றாம் அடியின் அளவை நிறைவேற்ற தன் உடலையே ஹரிக்குச் சமர்ப்பித்தார்; வலிமையால் கைப்பற்றிய சொர்க்கராஜ்யமும் அவருக்கு அற்பமே.

Verse 19

तुभ्यं च नारद भृशं भगवान् विवृद्ध- भावेन साधुपरितुष्ट उवाच योगम् । ज्ञानं च भागवतमात्मसतत्त्वदीपं यद्वासुदेवशरणा विदुरञ्जसैव ॥ १९ ॥

ஏ நாரதா, ஹம்ஸாவதாரமாகிய பகவான் உன் தீவிர பக்தியால் மிகுந்த திருப்தியடைந்து, யோகம், ஞானம் மற்றும் பகவதத் தர்மமான ஆத்மத்தத்துவத் தீபத்தை தெளிவாக உபதேசித்தார்; வாசுதேவ சரணாகதர்கள் அதை எளிதில் உணர்வர்।

Verse 20

चक्रं च दिक्ष्वविहतं दशसु स्वतेजो मन्वन्तरेषु मनुवंशधरो बिभर्ति । दुष्टेषु राजसु दमं व्यदधात् स्वकीर्तिं सत्ये त्रिपृष्ठ उशतीं प्रथयंश्चरित्रै: ॥ २० ॥

மனு அவதாரத்தில் பகவான் மனுவம்சத்தின் வாரிசாகி, தன் தேஜஸால் எல்லாத் திசைகளிலும் தடையில்லா சக்கராயுதத்தைத் தாங்கினார். பத்து மன்வந்தரங்களிலும் தீய அரசர்களை அடக்கி, தம் சரிதங்களால் திரிலோகமெங்கும் சத்தியலோகம் வரை புகழை பரப்பினார்।

Verse 21

धन्वन्तरिश्च भगवान् स्वयमेव कीर्ति- र्नाम्ना नृणां पुरुरुजां रुज आशु हन्ति । यज्ञे च भागममृतायुरवावरुन्ध आयुष्यवेदमनुशास्त्यवतीर्य लोके ॥ २१ ॥

தன்வந்தரி அவதாரத்தில் பகவான் தம் புகழ் மட்டுமே கொண்டு எப்போதும் நோயுற்ற உயிர்களின் நோய்களை விரைவில் நீக்குகிறார்; அவராலேயே தேவர்களுக்கு நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கிறது. அவர் யாகங்களில் தம் பங்கைக் கொள்கிறார்; உலகில் அவதரித்து ஆயுர்வேதம் எனும் மருத்துவ ஞானத்தை உபதேசித்தார்।

Verse 22

क्षत्रं क्षयाय विधिनोपभृतं महात्मा ब्रह्मध्रुगुज्झितपथं नरकार्तिलिप्सु । उद्धन्त्यसाववनिकण्टकमुग्रवीर्य- स्त्रि:सप्तकृत्व उरुधारपरश्वधेन ॥ २२ ॥

க்ஷத்திரிய ஆட்சியாளர்கள் பிராமண தர்மத்தை அவமதித்து சத்தியப் பாதையை விட்டு நரகத்தை நாடியபோது, மகாத்மா பகவான் பரசுராம அவதாரத்தில் உக்கிர வீரியத்துடன் கூர்மையான பரசுவை ஏந்தி, பூமியின் முள்ள்களாய் இருந்த அந்தத் தீய அரசர்களை இருபத்தொன்று முறை வேர் அறுத்தார்।

Verse 23

अस्मत्प्रसादसुमुख: कलया कलेश इक्ष्वाकुवंश अवतीर्य गुरोर्निदेशे । तिष्ठन् वनं सदयितानुज आविवेश यस्मिन् विरुध्य दशकन्धर आर्तिमार्च्छत् ॥ २३ ॥

அனைத்து உயிர்கள்மீதும் காரணமற்ற கருணையால் பகவான் தம் பூர்ண கலைகளுடன் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் அவதரித்து, சீதா சக்தியின் ஆண்டவனாக வெளிப்பட்டார். தந்தை தசரதன் ஆணையால் அவர் மனைவி மற்றும் இளைய சகோதரனுடன் வனத்தில் புகுந்து பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்; அவருக்கு விரோதம் செய்த தசகந்த ராவணன் பெரும் அபராதம் செய்து இறுதியில் தோற்கடிக்கப்பட்டான்।

Verse 24

यस्मा अदादुदधिरूढभयाङ्गवेपो मार्गं सपद्यरिपुरं हरवद् दिधक्षो: । दूरे सुहृन्मथितरोषसुशोणद‍ृष्टय‍ा तातप्यमानमकरोरगनक्रचक्र: ॥ २४ ॥

பகவான் ராமச்சந்திரர் தூரத்தில் உள்ள அன்புச் சखी சீதையை நினைத்து துயருற்று, ஹரன் போல எரியும் சிவந்த பார்வையால் ராவண நகரை நோக்கினார். அந்த கோபத் தாப பார்வையின் வெப்பத்தில் மகர, பாம்பு, முதலை போன்ற நீர்வாழ் உயிர்கள் எரிய, அச்சத்தில் நடுங்கிய கடல் உடனே வழி அளித்தது.

Verse 25

वक्ष:स्थलस्पर्शरुग्नमहेन्द्रवाह- दन्तैर्विडम्बितककुब्जुष ऊढहासम् । सद्योऽसुभि: सह विनेष्यति दारहर्तु- र्विस्फूर्जितैर्धनुष उच्चरतोऽधिसैन्ये ॥ २५ ॥

போரில் ராவணனின் மார்பில் மோதியதால் இந்திரனின் வாகனமான ஐராவதத்தின் தந்தங்கள் உடைந்து சிதறி, அவற்றின் துண்டுகள் திசைகளை ஒளிரச் செய்தன. அதனால் ராவணன் பெருமிதம் கொண்டு, தானே எல்லாத் திசைகளையும் வென்றவன் என எண்ணி படையினிடையே சிரித்தபடி உலாவினான்; ஆனால் பகவான் ராமச்சந்திரரின் வில்லின் முழங்கும் டங்காரம் எழுந்தவுடன் அவன் சிரிப்பும் உயிரும் உடனே நின்றன.

Verse 26

भूमे: सुरेतरवरूथविमर्दिताया: क्लेशव्ययाय कलया सितकृष्णकेश: । जात: करिष्यति जनानुपलक्ष्यमार्ग: कर्माणि चात्ममहिमोपनिबन्धनानि ॥ २६ ॥

இறைநம்பிக்கையற்ற அரசர்களின் போர் வலிமையால் பூமி மிகுந்த பாரம் அடைந்தால், உலகத் துயரை நீக்குவதற்காக ஆண்டவன் தன் அಂச-கலையுடன் அவதரிக்கிறார். அவர் தன் மூல ரூபத்தில் அழகிய கருங்கேசத்துடன் தோன்றுகிறார்; அவரின் வழி யாராலும் சரியாக அறிய முடியாது, மேலும் தன் தெய்வீக மகிமையை விரிவாக்க அற்புதச் செயல்களை நிகழ்த்துகிறார்.

Verse 27

तोकेन जीवहरणं यदुलूकिकाया- स्त्रैमासिकस्य च पदा शकटोऽपवृत्त: । यद् रिङ्गतान्तरगतेन दिविस्पृशोर्वा उन्मूलनं त्वितरथार्जुनयोर्न भाव्यम् ॥ २७ ॥

கிருஷ்ணர் பரமபிரபு என்பதில் ஐயமில்லை. இல்லையெனில், தாயின் மடியில் இருந்தபடியே பூதனா போன்ற பெருந்தேவியை அழித்தது எப்படி, மூன்று மாதக் குழந்தையாக இருக்கையில் காலால் சகடத்தை கவிழ்த்தது எப்படி, அல்லது ஊர்ந்து செல்லும் நிலையிலேயே வானைத் தொடும் யமலார்ஜுன மர ஜோடியை வேரோடு பிடுங்கியது எப்படி? இவை ஆண்டவனுக்கு மட்டுமே இயலும் செயல்கள்.

Verse 28

यद् वै व्रजे व्रजपशून् विषतोयपीतान् पालांस्त्वजीवयदनुग्रहद‍ृष्टिवृष्टय‍ा । तच्छुद्धयेऽतिविषवीर्यविलोलजिह्व- मुच्चाटयिष्यदुरगं विहरन् ह्रदिन्याम् ॥ २८ ॥

வ்ரஜத்தில் கோபாலர்கள் மற்றும் அவர்களின் மாடுகள் யமுனையின் விஷநீரை குடித்து மயங்கியபோது, ஆண்டவன் குழந்தைப் பருவத்திலேயே கருணைமிகு பார்வை மழையால் அவர்களை உயிர்ப்பித்தார். பின்னர் யமுனை நீரைத் தூய்மைப்படுத்த விளையாடுவது போல ஆற்றில் குதித்து, விஷ அலைகளை உமிழும் நாவுடைய காளிய நாகனை அடக்கி தண்டித்தார். இத்தகைய வீரச் செயல்களை ஆண்டவனைத் தவிர யார் செய்ய முடியும்?

Verse 29

तत् कर्म दिव्यमिव यन्निशि नि:शयानं दावाग्निना शुचिवने परिदह्यमाने । उन्नेष्यति व्रजमतोऽवसितान्तकालं नेत्रे पिधाप्य सबलोऽनधिगम्यवीर्य: ॥ २९ ॥

அதே இரவில் வ்ரஜவாசிகள் அச்சமின்றி உறங்கிக் கொண்டிருக்க, உலர்ந்த இலைகளால் காட்டுத் தீ எழுந்து அனைவருக்கும் மரணமே நெருங்கியது போலத் தோன்றியது. அப்போது பலராமனுடன் இருந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கண்களை மூடுவதாலேயே அவர்களை காத்தான்—இது அவனுடைய தெய்வீக, மனிதர்க்கு எட்டாத வீரச் செயல்.

Verse 30

गृह्णीत यद् यदुपबन्धममुष्य माता शुल्बं सुतस्य न तु तत् तदमुष्य माति । यज्जृम्भतोऽस्य वदने भुवनानि गोपी संवीक्ष्य शङ्कितमना: प्रतिबोधितासीत् ॥ ३० ॥

யசோதா தாய் தன் மகனின் கைகளை கயிற்றால் கட்ட முயன்றபோது, எவ்வளவு கயிறு சேர்த்தாலும் அது எப்போதும் குறைவாகவே இருந்தது; அவன் அதில் அடங்கவில்லை. பின்னர் பகவான் மெதுவாக வாய்விட்டு கொட்டாவி இட்டு வாய் திறந்தான்; கோபி அவன் வாயில் எல்லா பிரபஞ்சங்களையும் கண்டாள். அதைக் கண்டு அவள் சந்தேகமுற்றாலும், இறுதியில் மகனின் யோகமாயைத் தன்மையால் வேறுவிதமாக நம்பிக்கை பெற்றாள்.

Verse 31

नन्दं च मोक्ष्यति भयाद् वरुणस्य पाशाद् गोपान् बिलेषु पिहितान् मयसूनुना च । अह्न्यापृतं निशि शयानमतिश्रमेण लोकं विकुण्ठमुपनेष्यति गोकुलं स्म ॥ ३१ ॥

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வருணனின் பாசப் பயத்திலிருந்து நந்த மகாராஜனை விடுவிப்பான்; மாயனின் மகனால் குகைகளில் அடைக்கப்பட்ட கோபர்களையும் மீட்பான். பகலில் உழைத்து இரவில் மிகுந்த சோர்வால் உறங்கிய வ்ரஜவாசிகளுக்கு அவர் வைகுண்ட லோகப் பதவியை அருள்வான்—இவை அனைத்தும் அவனுடைய பரம தெய்வீகச் செயல்கள்.

Verse 32

गोपैर्मखे प्रतिहते व्रजविप्लवाय देवेऽभिवर्षति पशून् कृपया रिरक्षु: । धर्तोच्छिलीन्ध्रमिव सप्तदिनानि सप्त- वर्षो महीध्रमनघैककरे सलीलम् ॥ ३२ ॥

கோபர்கள் கிருஷ்ணனின் ஆணையால் இந்திர யாகத்தை நிறுத்தியபோது, இந்திரன் வ்ரஜத்தை அழிக்க ஏழு நாட்கள் கனமழை பொழிந்தான். வ்ரஜவாசிகளும் மிருகங்களும் மீது காரணமற்ற கருணையால், ஏழு வயதான குற்றமற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோவர்தன மலைையை ஒரு கையால் குடைபோல் ஏழு நாட்கள் தாங்கி காத்தான்.

Verse 33

क्रीडन् वने निशि निशाकररश्मिगौर्यां रासोन्मुख: कलपदायतमूर्च्छितेन । उद्दीपितस्मररुजां व्रजभृद्वधूनां हर्तुर्हरिष्यति शिरो धनदानुगस्य ॥ ३३ ॥

நிலவொளி வெண்மையாக்கிய அந்த இரவில் வனத்தில் ராச லீலைக்கு முனைந்த பகவான், இனிய மென்மையான பாடல்களால் வ்ரஜப் பெண்களின் காதல் வேதனையை மேலும் தூண்டினார். அப்போது குபேரனின் अनुசரனான செல்வவானின் பின்தொடர்வன் சங்கசூடன் என்னும் அசுரன் அந்த கோபிகளை கடத்தினான்; பகவான் அவன் தலையை உடலிலிருந்து வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 34

ये च प्रलम्बखरदर्दुरकेश्यरिष्ट- मल्लेभकंसयवना: कपिपौण्ड्रकाद्या: । अन्ये च शाल्वकुजबल्वलदन्तवक्र- सप्तोक्षशम्बरविदूरथरुक्‍मिमुख्या: ॥ ३४ ॥ ये वा मृधे समितिशालिन आत्तचापा: काम्बोजमत्स्यकुरुसृञ्जयकैकयाद्या: । यास्यन्त्यदर्शनमलं बलपार्थभीम- व्याजाह्वयेन हरिणा निलयं तदीयम् ॥ ३५ ॥

ப்ரலம்ப, தேனுக, பக, கேசி, அரிஷ்ட, சாணூர, முஷ்டிக, குவலயாபீட, கம்ச, யவன, நரகாசுர, பௌண்ட்ரக முதலிய அசுரர்களும், சால்வ, த்விவித, பல்வல, தந்தவக்ர, சப்தவ்ருஷ, சம்பர, விதூரத, ருக்மி முதலியோரும்—இவர்கள் அனைவரும் பகவான் ஹரியுடன் கடும் போரில் மோதுவர்; கொல்லப்பட்ட பின் சிலர் பிரம்மஜ்யோதியில், சிலர் வைகுண்ட தாமத்தை அடைவர்.

Verse 35

ये च प्रलम्बखरदर्दुरकेश्यरिष्ट- मल्लेभकंसयवना: कपिपौण्ड्रकाद्या: । अन्ये च शाल्वकुजबल्वलदन्तवक्र- सप्तोक्षशम्बरविदूरथरुक्‍मिमुख्या: ॥ ३४ ॥ ये वा मृधे समितिशालिन आत्तचापा: काम्बोजमत्स्यकुरुसृञ्जयकैकयाद्या: । यास्यन्त्यदर्शनमलं बलपार्थभीम- व्याजाह्वयेन हरिणा निलयं तदीयम् ॥ ३५ ॥

போரில் தேர்ந்த, வில்லேந்திய காம்போஜ, மத்ஸ்ய, குரு, ஸ்ரிஞ்ஜய, கைகய முதலிய வீரர்களும், பலராமன், அர்ஜுனன், பீமன் முதலிய பெயர்-வ்யாஜங்களால் வெளிப்பட்ட ஹரியுடன் சமரில் மோதுவர்; கொல்லப்பட்ட பின் அவர்கள் பிரம்மஜ்யோதியிலோ, அல்லது அவருடைய வைகுண்ட நிவாசத்திலோ சேர்வர்.

Verse 36

कालेन मीलितधियामवमृश्य नृणां स्तोकायुषां स्वनिगमो बत दूरपार: । आविर्हितस्त्वनुयुगं स हि सत्यवत्यां वेदद्रुमं विटपशो विभजिष्यति स्म ॥ ३६ ॥

காலத்தின் தாக்கத்தால் அறிவு மங்கிய, ஆயுள் குறைந்த மனிதர்களுக்கு வேதமார்க்கம் மிகத் தூரமும் கடினமும் என்று எண்ணி, பகவான் தாமே சத்யவதியின் புதல்வனாக (வ்யாசதேவர்) அவதரித்து, வேதமரத்தை யுகத்திற்கேற்ப பல கிளைகளாகப் பிரிப்பார்.

Verse 37

देवद्विषां निगमवर्त्मनि निष्ठितानां पूर्भिर्मयेन विहिताभिरद‍ृश्यतूर्भि: । लोकान् घ्नतां मतिविमोहमतिप्रलोभं वेषं विधाय बहु भाष्यत औपधर्म्यम् ॥ ३७ ॥

தேவர்களை வெறுப்போர் வேதவிஞ்ஞானத்தில் நின்று, மாயன் அமைத்த கண்காணாத புறங்கள்/வானயானங்களில் ஆகாயத்தில் பறந்து பல லோகங்களின் உயிர்களை அழிப்பார்கள்; அப்போது பகவான் ஜனார்தனன் புத்தரின் அழகிய வேடம் கொண்டு அவர்களின் மனதை மயக்கி, உபதர்மமான போதனைகளைப் பலவாறு உரைப்பார்.

Verse 38

यर्ह्यालयेष्वपि सतां न हरे: कथा: स्यु: पाषण्डिनो द्विजजना वृषला नृदेवा: । स्वाहा स्वधा वषडिति स्म गिरो न यत्र शास्ता भविष्यति कलेर्भगवान् युगान्ते ॥ ३८ ॥

சத்புருஷர்களின் இல்லங்களில்கூட ஹரிகதை இல்லாமல், த்விஜர்கள் பாஷண்டிகளாகி, ந்ருதேவர்கள் (ஆட்சியாளர்கள்) வ்ருஷலச் சுபாவமுடையவர்களாகி, ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’ போன்ற யாகச் சொற்களே அறியப்படாத நிலை வந்தால்—கலியுக முடிவில் பகவான் பரம தண்டகரராக அவதரிப்பார்.

Verse 39

सर्गे तपोऽहमृषयो नव ये प्रजेशा: स्थानेऽथ धर्ममखमन्वमरावनीशा: । अन्ते त्वधर्महरमन्युवशासुराद्या मायाविभूतय इमा: पुरुशक्तिभाज: ॥ ३९ ॥

படைப்பின் தொடக்கத்தில் தவம், நான் (பிரம்மா), பிரஜாபதிகள் மற்றும் ஒன்பது மகரிஷிகள் பிரஜைகளை உருவாக்குகின்றனர்; நிலைபேறு காலத்தில் பகவான் விஷ்ணு, தேவர்கள், லோகபாலர்கள் மற்றும் பல லோகங்களின் அரசர்கள் செயற்படுகின்றனர்; இறுதியில் அதர்மம், பின்னர் ருத்ரன் மற்றும் கோபமிகு நாஸ்திகர்கள் முதலியோர்—இவர்கள் எல்லாம் பரமப் பிரபுவின் சக்தியின் பிரதிநிதி விபூதிகள்.

Verse 40

विष्णोर्नु वीर्यगणनां कतमोऽर्हतीह य: पार्थिवान्यपि कविर्विममे रजांसि । चस्कम्भ य: स्वरहसास्खलता त्रिपृष्ठं यस्मात् त्रिसाम्यसदनादुरुकम्पयानम् ॥ ४० ॥

இங்கே விஷ்ணுவின் வீரியத்தை முழுமையாக யார் கணக்கிட முடியும்? பிரபஞ்சத்தின் அணுக்களின் தூசுகணங்களையும் அளக்கும் அறிஞனாலும் முடியாது; ஏனெனில் அவரே திரிவிக்ரம ரூபத்தில் எளிதாகவே தமது பாதத்தை உயர்த்தி திரிப்ருஷ்டத்தைத் தாண்டி திரிகுண சம்யநிலையின் தாமம் வரை சென்று அனைத்தையும் அசைத்தார்.

Verse 41

नान्तं विदाम्यहममी मुनयोऽग्रजास्ते मायाबलस्य पुरुषस्य कुतोऽवरा ये । गायन् गुणान् दशशतानन आदिदेव: शेषोऽधुनापि समवस्यति नास्य पारम् ॥ ४१ ॥

நானும், உனக்கு முன் பிறந்த இம்முனிவர்களும் மாயாபலமுடைய பரமபுருஷனின் எல்லையை அறியோம்; அப்படியிருக்க நமக்குப் பின் பிறந்தோர் எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஆதிதேவன் சேஷனும் ஆயிரம் முகங்களால் இறைவனின் குணங்களைப் பாடினாலும் இன்னும் அவரது எல்லையை அடையவில்லை.

Verse 42

येषां स एष भगवान् दययेदनन्त: सर्वात्मनाश्रितपदो यदि निर्व्यलीकम् । ते दुस्तरामतितरन्ति च देवमायां नैषां ममाहमिति धी: श्वश‍ृगालभक्ष्ये ॥ ४२ ॥

யார்மேல் இந்த அனந்த பகவான் கருணை செய்கிறாரோ, அவர்கள் கபடமின்றி முழுமையாக இறைவனின் பாதங்களில் சரணடைந்து சேவையில் ஒப்படைத்தால், அவர்கள் கடக்க இயலாத தேவமாயையைத் தாண்டி இறைவனை உணர்வார்கள். ஆனால் இறுதியில் நாயும் நரியும் உண்ணும் இந்த உடலில் ‘நான்’ ‘என்’ என்ற பற்றுடன் இருப்போர் உணர முடியாது.

Verse 43

वेदाहमङ्ग परमस्य हि योगमायां यूयं भवश्च भगवानथ दैत्यवर्य: । पत्नी मनो: स च मनुश्च तदात्मजाश्च प्राचीनबर्हिर्ऋभुरङ्ग उत ध्रुवश्च ॥ ४३ ॥ इक्ष्वाकुरैलमुचुकुन्दविदेहगाधि- रघ्वम्बरीषसगरा गयनाहुषाद्या: । मान्धात्रलर्कशतधन्वनुरन्तिदेवा देवव्रतो बलिरमूर्त्तरयो दिलीप: ॥ ४४ ॥ सौभर्युतङ्कशिबिदेवलपिप्पलाद- सारस्वतोद्धवपराशरभूरिषेणा: । येऽन्ये विभीषणहनूमदुपेन्द्रदत्त- पार्थार्ष्टिषेणविदुरश्रुतदेववर्या: ॥ ४५ ॥

ஓ நாரதா, இறைவனின் சக்திகள் சிந்திக்க இயலாததும் அளவிட முடியாததும் ஆயினும், நாம் சரணடைந்தவர்கள் யோகமாயையின் மூலம் அவர் செயல்முறையை அறிகிறோம். அதுபோலவே அனைத்தாற்றலுடைய சிவன், தைத்யகுலச் சிறந்த பிரஹ்லாதன், ஸ்வாயம்புவ மனு, அவரது மனைவி சதரூபா, அவர்களின் பிள்ளைகள் (பிரியவ்ரத, உத்தானபாத, ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரசூதி முதலியோர்), பிராசீனபர்ஹி, ரிபு, அங்க, துருவன், இக்ஷ்வாகு, ஐல, முசுகுந்த, விதேஹ (ஜனக), காதி, ரகு, அம்பரீஷ, ஸகர, கய, நஹுஷ, மாந்தாதா, அலர்க, சததன்வா, அனு, ரந்திதேவ, பீஷ்ம, பலி, அமூர்த்தரய, திலீப, சௌபரி, உதங்க, சிபி, தேவல, பிப்பலாத, சாரஸ்வத, உத்தவ, பராசர, பூரிஷேண, விபீஷண, ஹனுமான், சுகதேவ, அர்ஜுன, ஆர்ஷ்டிஷேண, விதுர, ஸ்ருததேவ முதலியோரும் அவரது சக்திகளை அறிந்தனர்.

Verse 44

वेदाहमङ्ग परमस्य हि योगमायां यूयं भवश्च भगवानथ दैत्यवर्य: । पत्नी मनो: स च मनुश्च तदात्मजाश्च प्राचीनबर्हिर्ऋभुरङ्ग उत ध्रुवश्च ॥ ४३ ॥ इक्ष्वाकुरैलमुचुकुन्दविदेहगाधि- रघ्वम्बरीषसगरा गयनाहुषाद्या: । मान्धात्रलर्कशतधन्वनुरन्तिदेवा देवव्रतो बलिरमूर्त्तरयो दिलीप: ॥ ४४ ॥ सौभर्युतङ्कशिबिदेवलपिप्पलाद- सारस्वतोद्धवपराशरभूरिषेणा: । येऽन्ये विभीषणहनूमदुपेन्द्रदत्त- पार्थार्ष्टिषेणविदुरश्रुतदेववर्या: ॥ ४५ ॥

ஓ நாரதா, பரமபகவானின் யோகமாயா சக்திகள் அறியமுடியாததும் அளவிடமுடியாததும் ஆனாலும், நாம் சரணடைந்த பக்தர்கள் என்பதால் அவர் யோகமாயையால் செயற்படுவதை அறிகிறோம். அதுபோலவே சக்திமான் சிவன், தைத்யகுலச் சிறந்த பிரஹ்லாதன், ஸ்வாயம்புவ மனு, சதரூபா மற்றும் அவர்களின் சந்ததி, பிராசீனபர்ஹி, ரிபு, அங்க, துருவன் முதலியோரும் அதை அறிகின்றனர்.

Verse 45

वेदाहमङ्ग परमस्य हि योगमायां यूयं भवश्च भगवानथ दैत्यवर्य: । पत्नी मनो: स च मनुश्च तदात्मजाश्च प्राचीनबर्हिर्ऋभुरङ्ग उत ध्रुवश्च ॥ ४३ ॥ इक्ष्वाकुरैलमुचुकुन्दविदेहगाधि- रघ्वम्बरीषसगरा गयनाहुषाद्या: । मान्धात्रलर्कशतधन्वनुरन्तिदेवा देवव्रतो बलिरमूर्त्तरयो दिलीप: ॥ ४४ ॥ सौभर्युतङ्कशिबिदेवलपिप्पलाद- सारस्वतोद्धवपराशरभूरिषेणा: । येऽन्ये विभीषणहनूमदुपेन्द्रदत्त- पार्थार्ष्टिषेणविदुरश्रुतदेववर्या: ॥ ४५ ॥

இக்ஷ்வாகு, ஐல, முசுகுந்த, விதேஹ (ஜனகன்), காதி, ரகு, அம்பரீஷன், ஸகரன், கயன், நாஹுஷன், மாந்தாதா, அலர்கன், சததன்வா, அனு, ரந்திதேவன், தேவவ்ரதன் (பீஷ்மன்), பலி, அமூர்த்தரய, திலீபன்—இவர்கள் அனைவரும் பகவானின் யோகமாயா சக்தியை அறிந்தவர்கள்.

Verse 46

ते वै विदन्त्यतितरन्ति च देवमायां स्त्रीशूद्रहूणशबरा अपि पापजीवा: । यद्यद्भुतक्रमपरायणशीलशिक्षा- स्तिर्यग्जना अपि किमु श्रुतधारणा ये ॥ ४६ ॥

பெண்கள், சூத்ரர்கள், ஹூணர், சபரர் போன்ற பாவவாழ்வில் இருப்பவர்கள்கூட, தூய பக்தர்களிடம் சரணடைந்து அவர்களின் பாதச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி பகவத்-விஞ்ஞானத்தை அறிந்து தேவமாயையைத் தாண்டி விடுதலை பெறுவர்; அப்படியிருக்க வேதத்தைத் தாங்கியோர் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 47

शश्वत् प्रशान्तमभयं प्रतिबोधमात्रं शुद्धं समं सदसत: परमात्मतत्त्वम् । शब्दो न यत्र पुरुकारकवान् क्रियार्थो माया परैत्यभिमुखे च विलज्जमाना तद् वै पदं भगवत: परमस्य पुंसो ब्रह्मेति यद् विदुरजस्रसुखं विशोकम् ॥ ४७ ॥

என்றும் நிலையானது, பரம அமைதியானது, அச்சமற்றது, தூய சித்தமட்டுமே ஆனது, மாசற்றதும் சமமானதும்—சத்-அசத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட அதுவே பரமாத்மத் தத்துவம். அங்கே பலன் நோக்கிய கர்மத்திற்கான சொல்-வலை இல்லை; அவன் முன்னிலையில் மாயை வெட்கப்பட்டு விலகுகிறது. அதுவே பரம புருஷனான பகவானின் பரம பதம்; ஞானிகள் ‘பிரஹ்மம்’ என அறியும், இடையறாத ஆனந்தமும் சோகமின்மையும் உடையது.

Verse 48

सध्‌रयङ् नियम्य यतयो यमकर्तहेतिं । जह्यु: स्वराडिव निपानखनित्रमिन्द्र: ॥ ४८ ॥

அத்தகைய அதீத நிலையில், ஞானிகளும் யோகிகளும் செய்வதுபோல் செயற்கையான மனக்கட்டுப்பாடு, மனவாதம் அல்லது தியானம் தேவையில்லை; சாதகன் அவற்றை, இந்திரன் கிணறு தோண்டும் சிரமத்தை விட்டுவிடுவது போல, விட்டு விடுகிறான்.

Verse 49

स श्रेयसामपि विभुर्भगवान् यतोऽस्य भावस्वभावविहितस्य सत: प्रसिद्धि: । देहे स्वधातुविगमेऽनुविशीर्यमाणे व्योमेव तत्र पुरुषो न विशीर्यतेऽज: ॥ ४९ ॥

எல்லா மங்களங்களுக்கும் அதிபதி அந்தப் பரம்பொருள் பகவான்; ஜீவன் பொருள்மயமோ ஆன்மீகமோ செய்த கர்மங்களின் பலன் அவராலேயே வழங்கப்படுகிறது. உடல் தாதுக்கள் அழிந்தாலும் அஜ ஜீவன் ஆகாயத்திலுள்ள காற்றுபோல் அழிவதில்லை.

Verse 50

सोऽयं तेऽभिहितस्तात भगवान् विश्वभावन: । समासेन हरेर्नान्यदन्यस्मात् सदसच्च यत् ॥ ५० ॥

மகனே, உலகங்களைப் படைத்து வளர்க்கும் அந்த பகவானை நான் சுருக்கமாகச் சொன்னேன். ஹரியைத் தவிர சத்-அசத் இரண்டிற்கும் வேறு காரணம் இல்லை.

Verse 51

इदं भागवतं नाम यन्मे भगवतोदितम् । संग्रहोऽयं विभूतीनां त्वमेतद् विपुलीकुरु ॥ ५१ ॥

நாரதா, ‘பாகவதம்’ எனப்படும் இந்த இறைஞானத்தை பகவான் எனக்கு சுருக்கமாக உரைத்தார்; இது அவருடைய பலவித விபூதிகளின் தொகுப்பு. நீ இதை விரிவாக்கு.

Verse 52

यथा हरौ भगवति नृणां भक्तिर्भविष्यति । सर्वात्मन्यखिलाधारे इति सङ्कल्प्य वर्णय ॥ ५२ ॥

உறுதியான சங்கல்பத்துடன் இவ்வாறு விளக்கி உரை: மனிதர்களுக்கு எல்லாரின் ஆத்மாவும், அனைத்தின் ஆதாரமும் ஆன பகவான் ஹரியிடம் பக்தி மலருமாறு.

Verse 53

मायां वर्णयतोऽमुष्य ईश्वरस्यानुमोदत: । श‍ृण्वत: श्रद्धया नित्यं माययात्मा न मुह्यति ॥ ५३ ॥

அந்த ஈசனின் மாயாசக்திகளோடு கூடிய லீலைகளை, அவருடைய உபதேசத்திற்கேற்ப, வர்ணிக்க வேண்டும். யார் பக்தியுடனும் श्रद्धையுடனும் தினமும் கேட்கிறாரோ, அவர் மாயையால் மயங்கார்.