Adhyaya 6

Verse 1

ब्रह्मोवाच वाचां वह्नेर्मुखं क्षेत्रं छन्दसां सप्त धातव: । हव्यकव्यामृतान्नानां जिह्वा सर्वरसस्य च ॥ १ ॥

பிரம்மா கூறினார்—விராட்-புருஷனின் வாய் வாக்கின் உற்பத்தி நிலையம்; அதின் அதிஷ்டாதேவன் அக்னி. அவரின் தோலும் மேலும் ஆறு அடுக்குகளும் வேதச் சந்தஸ்களின் உற்பத்தி நிலையங்கள்; அவரின் நாவு தேவர்கள், பித்ருக்கள், பொதுமக்கள் ஆகியோருக்கான ஹவ்ய-கவ்ய, அமிர்தம் மற்றும் பலவகை அன்னரசுகளின் உற்பத்திக் கேந்திரம்.

Verse 2

सर्वासूनां च वायोश्च तन्नासे परमायणे । अश्विनोरोषधीनां च घ्राणो मोदप्रमोदयो: ॥ २ ॥

அவரின் இரு நாசிகள் நமது பிராணவாயுவும் மற்ற எல்லா வாயுக்களும் தோன்றும் நிலையங்கள். அவரின் மணமறியும் சக்தியால் அஷ்வினீ-குமார தேவர்கள் மற்றும் பலவகை மூலிகைகள் வெளிப்படுகின்றன; அவரின் சுவாச சக்தியால் பலவித நறுமணங்கள் உண்டாகின்றன.

Verse 3

रूपाणां तेजसां चक्षुर्दिव: सूर्यस्य चाक्षिणी । कर्णौ दिशां च तीर्थानां श्रोत्रमाकाशशब्दयो: ॥ ३ ॥

அவரின் கண்கள் எல்லா ரூபங்களின் உற்பத்தி நிலையங்கள்; அவை ஒளிர்ந்து பிரகாசம் அளிக்கின்றன. அவரின் கண்மணிகள் சூரியனும் திவ்ய உலகங்களும் போன்றவை. அவரின் காதுகள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கேட்கின்றன; அவை எல்லா வேதங்களுக்கும் தாங்கலாக உள்ளன. அவரின் கேள்விச் சக்தி ஆகாயமும் பலவகை ஒலிகளும் தோன்றும் நிலையம்.

Verse 4

तद्गात्रं वस्तुसाराणां सौभगस्य च भाजनम् । त्वगस्य स्पर्शवायोश्च सर्वमेधस्य चैव हि ॥ ४ ॥

அவரின் உடற்பரப்பு எல்லாப் பொருள்களின் செயற்பாட்டு தத்துவங்களுக்கும் எல்லாவித நல்வாழ்வுக்கும் ஆதாரமாகும். அவரின் தோல், நகரும் காற்றைப் போல, தொடு உணர்வின் பலவகைத் தோற்றங்களின் உற்பத்தி நிலையம்; மேலும் பலவகை யாகங்களைச் செய்யும் இடமும் அதுவே.

Verse 5

रोमाण्युद्भिज्जजातीनां यैर्वा यज्ञस्तु सम्भृत: । केशश्मश्रुनखान्यस्य शिलालोहाभ्रविद्युताम् ॥ ५ ॥

பகவானின் உடலின் ரோமங்களிலிருந்து எல்லா தாவரங்களும், குறிப்பாக யாகத்திற்கு வேண்டிய மரவகைகளும் தோன்றுகின்றன. அவருடைய தலைமுடி மற்றும் தாடி மேகங்களின் தங்குமிடம்; அவருடைய நகங்கள் கல், இரும்புத் தாது மற்றும் மின்னலின் பிறப்பிடம்.

Verse 6

बाहवो लोकपालानां प्रायश: क्षेमकर्मणाम् ॥ ६ ॥

பகவானின் திருப்புயங்கள், உலகைக் காக்கும் லோகபால தேவர்கள் மற்றும் பிற உயிரினத் தலைவர்களுக்கு நலன் விளைவிக்கும் செயற்புலமாக உள்ளன; அவர்களால் பொதுமக்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 7

विक्रमो भूर्भुव: स्वश्च क्षेमस्य शरणस्य च । सर्वकामवरस्यापि हरेश्चरण आस्पदम् ॥ ७ ॥

பகவானின் முன்னேற்றத் திருவடிகள் பூ, புவ, ஸ்வர்லோகங்களுக்கும், நம் நலனுக்கும் சரணத்திற்கும் ஆதாரமாக உள்ளன; எல்லா விருப்ப வரங்களும் அங்கேயே. ஹரியின் தாமரைத் திருவடிகள் எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் காப்பளிக்கின்றன.

Verse 8

अपां वीर्यस्य सर्गस्य पर्जन्यस्य प्रजापते: । पुंस: शिश्न उपस्थस्तु प्रजात्यानन्दनिर्वृते: ॥ ८ ॥

பகவானின் உபஸ்தத்திலிருந்து நீர், வீரியம், படைப்புச் சக்தி, மழை மற்றும் பிரஜாபதிகள் தோன்றுகின்றனர். அவருடைய உபஸ்தம், சந்ததியெடுப்பின் துன்பத்தைத் தணிக்கும் இன்பத்தின் காரணமாகும்.

Verse 9

पायुर्यमस्य मित्रस्य परिमोक्षस्य नारद । हिंसाया निऋर्तेर्मृत्योर्निरयस्य गुदं स्मृत: ॥ ९ ॥

நாரதா, பகவானின் விராட் ரூபத்தின் மலவாயில் யமன் மற்றும் மித்ரனின் ஆதாரமாகும். மேலும் அவருடைய குடம், வன்மம்/ஹிம்சை, நைருதி, மரணம், நரகம் முதலியவற்றின் இருப்பிடமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 10

पराभूतेरधर्मस्य तमसश्चापि पश्‍चिम: । नाड्यो नदनदीनां च गोत्राणामस्थिसंहति: ॥ १० ॥

பகவானின் முதுகுப் பகுதியில் அதர்மம், அறியாமை, தமஸ் ஆகியவற்றின் தோல்வி-இடம் உள்ளது. அவருடைய நரம்புகளிலிருந்து பெரிய நதிகளும் சிறுநதிகளும் ஓடுகின்றன; அவருடைய எலும்புகளில் மாபெரும் மலைகள் அடுக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 11

अव्यक्तरससिन्धूनां भूतानां निधनस्य च । उदरं विदितं पुंसो हृदयं मनस: पदम् ॥ ११ ॥

பகவானின் அவ்யக்த ரூபமே மாபெரும் சமுத்திரங்களின் தங்குமிடம்; அவருடைய வயிறு, பிரளயத்தில் லயமான ஜீவர்களின் ஓய்விடம் என அறியப்படுகிறது. அவருடைய இதயம் ஜீவர்களின் சூட்சும உடல்களுக்கும் மனத்திற்கும் இருப்பிடமாகும் என்று அறிவோர் கூறுவர்.

Verse 12

धर्मस्य मम तुभ्यं च कुमाराणां भवस्य च । विज्ञानस्य च सत्त्वस्य परस्यात्मा परायणम् ॥ १२ ॥

அந்த மகாபுருஷனின் சைதன்யமே தர்மத்தின் ஆதாரம்—எனது, உனது, நான்கு குமாரர்களின், பவ (சிவன்) உடையதும். அதே சைதன்யமே சத்தியம், சத்த்வம் மற்றும் பரம ஞானத்தின் உச்ச ஆதாரமாகும்.

Verse 13

अहं भवान् भवश्चैव त इमे मुनयोऽग्रजा: । सुरासुरनरा नागा: खगा मृगसरीसृपा: ॥ १३ ॥ गन्धर्वाप्सरसो यक्षा रक्षोभूतगणोरगा: । पशव: पितर: सिद्धा विद्याध्राश्चारणा द्रुमा: ॥ १४ ॥ अन्ये च विविधा जीवा जलस्थलनभौकस: । ग्रहर्क्षकेतवस्तारास्तडित: स्तनयित्नव: ॥ १५ ॥ सर्वं पुरुष एवेदं भूतं भव्यं भवच्च यत् । तेनेदमावृतं विश्वं वितस्तिमधितिष्ठति ॥ १६ ॥

என்னை (பிரம்மா) தொடங்கி நீயும் பவனும் (சிவன்) வரை, உனக்கு முன் பிறந்த முனிவர்கள்; தேவர்கள்-அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், ஊர்வனங்கள்; கந்தர்வ-அப்சரைகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பூதகணங்கள், உரகங்கள், பசுக்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், மரங்கள்; நீர்-நிலம்-வானில் வாழும் பலவகை ஜீவர்கள்; கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், கேதுக்கள், தாரைகள், மின்னல், இடிமுழக்கம்—கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம் என இருப்பதெல்லாம் புருஷனின் (பகவானின் விஸ்வரூபத்தின்) ஆட்கொள்ளுதலால் எப்போதும் மூடப்பட்டுள்ளது; ஆயினும் அவர் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவராய், நித்தியமாக ‘விதஸ்தி’ அளவு (ஒன்பது அங்குலம்) ரூபத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 14

अहं भवान् भवश्चैव त इमे मुनयोऽग्रजा: । सुरासुरनरा नागा: खगा मृगसरीसृपा: ॥ १३ ॥ गन्धर्वाप्सरसो यक्षा रक्षोभूतगणोरगा: । पशव: पितर: सिद्धा विद्याध्राश्चारणा द्रुमा: ॥ १४ ॥ अन्ये च विविधा जीवा जलस्थलनभौकस: । ग्रहर्क्षकेतवस्तारास्तडित: स्तनयित्नव: ॥ १५ ॥ सर्वं पुरुष एवेदं भूतं भव्यं भवच्च यत् । तेनेदमावृतं विश्वं वितस्तिमधितिष्ठति ॥ १६ ॥

என்னை (பிரம்மா) தொடங்கி நீயும் பவனும் (சிவன்) வரை, உனக்கு முன் பிறந்த முனிவர்கள்; தேவர்கள்-அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், ஊர்வனங்கள்; கந்தர்வ-அப்சரைகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பூதகணங்கள், உரகங்கள், பசுக்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், மரங்கள்; நீர்-நிலம்-வானில் வாழும் பலவகை ஜீவர்கள்; கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், கேதுக்கள், தாரைகள், மின்னல், இடிமுழக்கம்—கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம் என இருப்பதெல்லாம் புருஷனின் (பகவானின் விஸ்வரூபத்தின்) ஆட்கொள்ளுதலால் எப்போதும் மூடப்பட்டுள்ளது; ஆயினும் அவர் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவராய், நித்தியமாக ‘விதஸ்தி’ அளவு (ஒன்பது அங்குலம்) ரூபத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 15

अहं भवान् भवश्चैव त इमे मुनयोऽग्रजा: । सुरासुरनरा नागा: खगा मृगसरीसृपा: ॥ १३ ॥ गन्धर्वाप्सरसो यक्षा रक्षोभूतगणोरगा: । पशव: पितर: सिद्धा विद्याध्राश्चारणा द्रुमा: ॥ १४ ॥ अन्ये च विविधा जीवा जलस्थलनभौकस: । ग्रहर्क्षकेतवस्तारास्तडित: स्तनयित्नव: ॥ १५ ॥ सर्वं पुरुष एवेदं भूतं भव्यं भवच्च यत् । तेनेदमावृतं विश्वं वितस्तिमधितिष्ठति ॥ १६ ॥

என்னை (பிரம்மா) தொடங்கி உன்னையும் பவனையும் (சிவன்) வரை, மேலும் உனக்கு முன் பிறந்த முனிவர்கள்; தேவர்கள்-அசுரர்கள், நாகர்கள், மனிதர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், ஊர்வன்கள்—மேலும் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், தூமகேதுக்கள், தாரைகள், மின்னல், இடிமுழக்கம்—இவை அனைத்தும்; கந்தர்வர், அப்சரைகள், யக்ஷர், ராக்ஷசர், பூதகணங்கள், உரகங்கள், பசுக்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர், சாரணர், மரங்கள் மற்றும் நீர்-நிலம்-வானில் வாழும் பலவகை ஜீவர்கள்—கடந்த, நிகழ், வருங்காலமென அனைத்தும்—எப்போதும் பகவான் புருஷனின் விராட் ரூபத்தால் மூடப்பட்டுள்ளன; அவரே இந்தப் பிரபஞ்சத்தை வியாபித்து தாங்குகிறார்.

Verse 16

अहं भवान् भवश्चैव त इमे मुनयोऽग्रजा: । सुरासुरनरा नागा: खगा मृगसरीसृपा: ॥ १३ ॥ गन्धर्वाप्सरसो यक्षा रक्षोभूतगणोरगा: । पशव: पितर: सिद्धा विद्याध्राश्चारणा द्रुमा: ॥ १४ ॥ अन्ये च विविधा जीवा जलस्थलनभौकस: । ग्रहर्क्षकेतवस्तारास्तडित: स्तनयित्नव: ॥ १५ ॥ सर्वं पुरुष एवेदं भूतं भव्यं भवच्च यत् । तेनेदमावृतं विश्वं वितस्तिमधितिष्ठति ॥ १६ ॥

கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது—இந்த உலகில் இருப்பதெல்லாம்—பகவான் புருஷனே; அவர் விராட் ரூபமாக நிலைத்துள்ளார். அசையும்-அசையாத அனைத்தும் அவரால் மூடப்பட்டுள்ளது; அந்த அனந்தப் பிரபுவே உள்ளும் புறமும் அனைத்தையும் ஆள்ந்து தாங்குகிறார்.

Verse 17

स्वधिष्ण्यं प्रतपन् प्राणो बहिश्च प्रतपत्यसौ । एवं विराजं प्रतपंस्तपत्यन्तर्बहि: पुमान् ॥ १७ ॥

சூரியன் தனது கதிர்களை விரித்து உள்ளும் புறமும் ஒளியூட்டுவது போல, பரம புருஷனான பகவான் தமது விராட் ரூபத்தை விரித்து படைப்பில் உள்ளும் வெளியும் அனைத்தையும் தாங்கி ஒளியூட்டுகிறார்.

Verse 18

सोऽमृतस्याभयस्येशो मर्त्यमन्नं यदत्यगात् । महिमैष ततो ब्रह्मन् पुरुषस्य दुरत्यय: ॥ १८ ॥

அந்த பரம புருஷன் அமரத்துவத்துக்கும் அச்சமின்மைக்கும் ஆண்டவன்; அவர் மரணத்தையும் கர்மபலமாகிய போக்ய அன்னத்தையும் கடந்தவர். ஓ பிராமண நாரதா! ஆகவே அந்த புருஷோத்தமனின் மகிமையை அளவிடுதல் அரிது.

Verse 19

पादेषु सर्वभूतानि पुंस: स्थितिपदो विदु: । अमृतं क्षेममभयं त्रिमूर्ध्नोऽधायि मूर्धसु ॥ १९ ॥

ஞானிகள் அறிகின்றனர்: பகவான் புருஷனின் பாதங்களில் எல்லா ஜீவராசிகளும் நிலைத்துள்ளன; அது அவரது சக்தியின் ஒரு பாதப் பகுதியின் ஆதாரம். அமரத்துவம், நலன், அச்சமின்மை—மூப்பு நோய் கவலை அற்ற பரம தாமத்தில்—மூன்று உலகங்களுக்கும் மேலாகவும், பொருள் மூடுபடலங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டதாகவும் உள்ளது.

Verse 20

पादास्त्रयो बहिश्चासन्नप्रजानां य आश्रमा: । अन्तस्त्रिलोक्यास्त्वपरो गृहमेधोऽबृहद्‍व्रत: ॥ २० ॥

பகவானின் சக்தியின் மும்மூன்றில் ஒன்றல்லாத மூன்றுபாதம் ஆன ஆன்மிக உலகம் இந்தப் பொருட் உலகிற்கு அப்பால் உள்ளது; அது குறிப்பாக மறுபிறவி இல்லாதவர்களுக்காக. ஆனால் குடும்பவாழ்க்கை ஆசையில் பற்றுண்டு பிரம்மச்சரிய விரதத்தை கடுமையாகக் காக்காதவர்கள் மும்முலகங்களுக்குள் தான் வாழ வேண்டியதாகிறது।

Verse 21

सृती विचक्रमे विश्वङ्‍साशनानशने उभे । यदविद्या च विद्या च पुरुषस्तूभयाश्रय: ॥ २१ ॥

எங்கும் நிறைந்த பரமபுருஷன் தன் சக்திகளால் கட்டுப்படுத்தும் செயலும், பக்திசேவையின் வழியும் ஆகிய இரண்டையும் விரிவாக நடத்துகிறார். அவித்யை மற்றும் வித்யை—இரண்டிற்கும் இறுதி அதிபதி அவரே; இரண்டிற்கும் ஆதாரமான பரமன் அவரே.

Verse 22

यस्मादण्डं विराड् जज्ञे भूतेन्द्रियगुणात्मक: । तद् द्रव्यमत्यगाद् विश्वं गोभि: सूर्य इवातपन् ॥ २२ ॥

அந்த பரமபுருஷனிடமிருந்து விராட் அண்டமும், பூதங்கள்-இந்திரியங்கள்-குணங்கள் ஆகியவற்றால் ஆன விசுவரூபமும் தோன்றின. ஆயினும் அவர் அந்தப் பொருட் வெளிப்பாடுகளிலிருந்து அசங்கனாய் அப்பாற்பட்டவர்—சூரியன் தன் கதிர்களும் வெப்பமும் இருந்து வேறுபட்டிருப்பதுபோல்.

Verse 23

यदास्य नाभ्यान्नलिनादहमासं महात्मन: । नाविदं यज्ञसम्भारान् पुरुषावयवानृते ॥ २३ ॥

அந்த மகாத்மா மகாவிஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்திலிருந்து நான் பிறந்தபோது, யாகத்திற்கான பொருட்கள் எனக்கு எதுவும் இல்லை. அந்த மகாபுருஷனின் திருமேனி அங்கங்களே எனக்கு யாகப் பொருள்களாக இருந்தன.

Verse 24

तेषु यज्ञस्य पशव: सवनस्पतय: कुशा: । इदं च देवयजनं कालश्चोरुगुणान्वित: ॥ २४ ॥

யாகம் செய்யப் பசுக்கள்/பலியிடப் பொருள், சவனத் தாவரங்கள், குசை முதலியவை தேவை; மேலும் தேவயஜன வேதி (யாகவேதி) மற்றும் சிறப்புடைய ஏற்ற காலம்—வசந்தம் போன்றது—அவசியம்.

Verse 25

वस्तून्योषधय: स्‍नेहा रसलोहमृदो जलम् । ऋचो यजूंषि सामानि चातुर्होत्रं च सत्तम ॥ २५ ॥

மற்ற தேவைகள்—பாத்திரங்கள், தானிய-மூலிகைகள், நெய் முதலிய ஸ்நேஹங்கள், தேன் முதலிய ரசங்கள், பொன் முதலிய உலோகம், மண், நீர்; மேலும் ரிக், யஜுர், சாம வேதங்கள் மற்றும் யாகத்திற்கான நான்கு ரித்விக்கள்—ஓ சிறந்தவரே!

Verse 26

नामधेयानि मन्त्राश्च दक्षिणाश्च व्रतानि च । देवतानुक्रम: कल्प: सङ्कल्पस्तन्त्रमेव च ॥ २६ ॥

தேவர்களின் நாமங்களை அழைத்தல், அதற்கான மந்திரங்கள், தக்ஷிணைகள் மற்றும் விரதங்கள்; தேவதாநுக்ரமம், கல்பம், சங்கல்பம், தந்திரம்—இவையும் பிற தேவைகள்.

Verse 27

गतयो मतयश्चैव प्रायश्चित्तं समर्पणम् । पुरुषावयवैरेते सम्भारा: सम्भृता मया ॥ २७ ॥

நடைகள், மனநிலைகள், ப்ராயச்சித்தம் மற்றும் சமர்ப்பணம்—இவ்வெல்லா யாகச் சம்பாரங்களையும் நான் பகவான் புருஷனின் அங்கங்களிலிருந்தே சேர்த்தேன்.

Verse 28

इति सम्भृतसम्भार: पुरुषावयवैरहम् । तमेव पुरुषं यज्ञं तेनैवायजमीश्वरम् ॥ २८ ॥

இவ்வாறு புருஷனின் அங்கங்களிலிருந்து யாகச் சம்பாரங்களைச் சேர்த்து, அந்தப் புருஷ-ஈசுவரனையே யாகமாகக் கருதி, அவனாலேயே நான் அந்த ஆண்டவனை வழிபட்டேன்.

Verse 29

ततस्ते भ्रातर इमे प्रजानां पतयो नव । अयजन् व्यक्तमव्यक्तं पुरुषं सुसमाहिता: ॥ २९ ॥

அதன்பின், மகனே, உயிர்களின் அதிபதிகளான உன் ஒன்பது சகோதரர்கள் மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன், வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரு நிலைகளிலும் புருஷ-பகவானைத் திருப்திப்படுத்த யாகம் செய்தனர்.

Verse 30

ततश्च मनव: काले ईजिरे ऋषयोऽपरे । पितरो विबुधा दैत्या मनुष्या: क्रतुभिर्विभुम् ॥ ३० ॥

அதன்பின் காலத்தின்படி மனுக்கள், மகரிஷிகள், பித்ருக்கள், அறிவுடைய தேவர்கள், தைத்யர்கள் மற்றும் மனிதர்கள்—விபுவான பரமேஸ்வரனைத் திருப்திப்படுத்த பல யாகங்களைச் செய்தனர்।

Verse 31

नारायणे भगवति तदिदं विश्वमाहितम् । गृहीतमायोरुगुण: सर्गादावगुण: स्वत: ॥ ३१ ॥

இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பகவான் நாராயணனில் நிலைபெற்றுள்ளது. அவர் தமது மஹாமாயா சக்தியைத் தானே ஏற்றுக் கொள்கிறார்; படைப்பின் தொடக்கத்தில் குணங்களுடன் சேர்ந்தவர் போலத் தோன்றினாலும், இயல்பில் அவர் என்றும் நிர்குணன்।

Verse 32

सृजामि तन्नियुक्तोऽहं हरो हरति तद्वश: । विश्वं पुरुषरूपेण परिपाति त्रिशक्तिधृक् ॥ ३२ ॥

அவருடைய ஆணையால் நான் படைக்கிறேன்; அவரின் வசத்தில் ஹரன் (சிவன்) அழிக்கிறார்; மேலும் அவர் தாமே புருஷ ரூபத்தில், மூன்று சக்திகளின் ஆதிபதியாக, உலகை காக்கிறார்।

Verse 33

इति तेऽभिहितं तात यथेदमनुपृच्छसि । नान्यद्भगवत: किंचिद्भाव्यं सदसदात्मकम् ॥ ३३ ॥

மகனே, நீ கேட்டபடியே அனைத்தையும் நான் விளக்கினேன். காரணமாகவோ விளைவாகவோ, பொருளுலகமோ ஆன்மீகமோ—எது இருந்தாலும் அது அனைத்தும் பகவான்மேல் சார்ந்ததே; அவரைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

Verse 34

न भारती मेऽङ्ग मृषोपलक्ष्यते न वै क्‍वचिन्मे मनसो मृषा गति: । न मे हृषीकाणि पतन्त्यसत्पथे यन्मे हृदौत्कण्ठ्यवता धृतो हरि: ॥ ३४ ॥

நாரதா, நான் மிகுந்த ஆவலுடன் ஹரியின் தாமரைப் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டதால், என் சொற்கள் ஒருபோதும் பொய்யாக நிரூபிக்கப்படவில்லை. என் மனத்தின் முன்னேற்றம் தடைபடுவதில்லை; என் புலன்களும் நிலையற்ற பொருள் ஆசையால் தவறான பாதையில் விழுவதில்லை.

Verse 35

सोऽहं समाम्नायमयस्तपोमय: प्रजापतीनामभिवन्दित: पति: । आस्थाय योगं निपुणं समाहित- स्तं नाध्यगच्छं यत आत्मसम्भव: ॥ ३५ ॥

நான் பிரம்மா; வேத பரம்பரையில் நிறைவு பெற்றவன், தவமயன், யோகத்தில் நிபுணன்; பிரஜாபதிகள் வணங்கினாலும், என் பிறப்பின் மூலமான அந்த பரமப் பிரபுவைத் தத்துவமாக அறிய இயலவில்லை।

Verse 36

नतोऽस्म्यहं तच्चरणं समीयुषां भवच्छिदं स्वस्त्ययनं सुमङ्गलम् । यो ह्यात्ममायाविभवं स्म पर्यगाद् यथा नभ: स्वान्तमथापरे कुत: ॥ ३६ ॥

ஆகையால் நான் அவருடைய திருவடிகளில் சரணடைகிறேன்; அவை மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு–இறப்பு துயரை வெட்டும், நலமும் மங்களமும் தரும் பாதை. ஆகாயமே தன் விரிவின் எல்லையை அளக்க இயலாதபோது, தன் எல்லையைத் தானே அலகிட இயலாத பரம்பொருளை மற்றவர் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 37

नाहं न यूयं यद‍ृतां गतिं विदु- र्न वामदेव: किमुतापरे सुरा: । तन्मायया मोहितबुद्धयस्त्विदं विनिर्मितं चात्मसमं विचक्ष्महे ॥ ३७ ॥

ஆன்மிக ஆனந்தத்தின் பரம நிலையை நான், நீங்கள், வாமதேவன் (சிவன்), மற்ற தேவர்கள் யாரும் அறிய முடியாது. பரம்பொருளின் வெளிப்புற மாயையால் நம் புத்தி மயங்கியுள்ளது; ஆகவே ஒவ்வொருவரும் தம் திறனுக்கேற்ப இந்த வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தையே காண்கிறோம்।

Verse 38

यस्यावतारकर्माणि गायन्ति ह्यस्मदादय: । न यं विदन्ति तत्त्वेन तस्मै भगवते नम: ॥ ३८ ॥

எவருடைய அவதாரங்களையும் லீலைச் செயல்களையும் நாம் பாடி புகழ்கிறோமோ, அவரைத் தத்துவமாக முழுமையாக அறிய இயலாது; அந்த பரம பகவானுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 39

स एष आद्य: पुरुष: कल्पे कल्पे सृजत्यज: । आत्मात्मन्यात्मनात्मानं स संयच्छति पाति च ॥ ३९ ॥

அவரே ஆதிப் புருஷன், பிறவியற்ற பகவான்; கல்பம் கல்பமாக இந்த உலகைச் சிருஷ்டிக்கிறார். சிருஷ்டி அவருள்ளேயே நிகழ்கிறது; பொருளும் வெளிப்பாடுகளும் அனைத்தும் அவருடைய விரிவே. சில காலம் அவர் காக்கிறார்; பின்னர் அனைத்தையும் தன்னுள்ளேயே மீண்டும் ஒடுக்கிக் கொள்கிறார்।

Verse 40

विशुद्धं केवलं ज्ञानं प्रत्यक् सम्यगवस्थितम् । सत्यं पूर्णमनाद्यन्तं निर्गुणं नित्यमद्वयम् ॥ ४० ॥ ऋषे विदन्ति मुनय: प्रशान्तात्मेन्द्रियाशया: । यदा तदेवासत्तर्कैस्तिरोधीयेत विप्लुतम् ॥ ४१ ॥

பகவான் முற்றிலும் தூயவர்; பொருட் கலங்கல்களால் மாசுபடாதவர். அவர் பரம சத்தியமும் பரிபூரண ஞானஸ்வரூபமும்—ஆதி-அந்தமற்றவர், நிர்குணர், நித்தியர், அத்விதீயர்।

Verse 41

विशुद्धं केवलं ज्ञानं प्रत्यक् सम्यगवस्थितम् । सत्यं पूर्णमनाद्यन्तं निर्गुणं नित्यमद्वयम् ॥ ४० ॥ ऋषे विदन्ति मुनय: प्रशान्तात्मेन्द्रियाशया: । यदा तदेवासत्तर्कैस्तिरोधीयेत विप्लुतम् ॥ ४१ ॥

ஓ ரிஷி நாரதா! மனமும் இந்திரியங்களும் அமைதியடைந்து, பொருட் ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்ட முனிவர்களே பகவானை அறிய முடியும். ஆதாரமற்ற வாதங்களால் அனைத்தும் சிதைந்து, ஆண்டவன் பார்வையிலிருந்து மறைந்து விடுகிறார்।

Verse 42

आद्योऽवतार: पुरुष: परस्य काल: स्वभाव: सदसन्मनश्च । द्रव्यं विकारो गुण इन्द्रियाणि विराट् स्वराट् स्थास्‍नु चरिष्णु भूम्न: ॥ ४२ ॥

காரணார்ணவசாயி விஷ்ணு பரம புருஷனின் முதல் அவதாரம். அவரே காலம், ஸ்வபாவம், காரண-காரியம், மனம், தத்துவங்கள், விகாரம், குணங்கள், இந்திரியங்கள், விராட் ரூபம், கர்போதகசாயி விஷ்ணு, மேலும் அசையும்-அசையாத எல்லா ஜீவராசிகளின் மொத்தத் தொகுதியின் ஆண்டவர்.

Verse 43

अहं भवो यज्ञ इमे प्रजेशा दक्षादयो ये भवदादयश्च । स्वर्लोकपाला: खगलोकपाला नृलोकपालास्तललोकपाला: ॥ ४३ ॥ गन्धर्वविद्याधरचारणेशा ये यक्षरक्षोरगनागनाथा: । ये वा ऋषीणामृषभा: पितृणां दैत्येन्द्रसिद्धेश्वरदानवेन्द्रा: । अन्ये च ये प्रेतपिशाचभूत- कूष्माण्डयादोमृगपक्ष्यधीशा: ॥ ४४ ॥ यत्किंच लोके भगवन्महस्व- दोज:सहस्वद् बलवत् क्षमावत् । श्रीह्रीविभूत्यात्मवदद्भुतार्णं तत्त्वं परं रूपवदस्वरूपम् ॥ ४५ ॥

நான் பிரம்மா, பவ (சிவன்), யஜ்ஞ (விஷ்ணு), தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள், நீங்கள் நாரதாதிகள், மேலும் ஸ்வர்கம்-ஆகாயம்-பூமி-பாதாளத்தின் லோகபாலர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் பகவானின் தெய்வீக சக்தியின் ஒரு சிறு அங்கத்தின் வெளிப்பாடே.

Verse 44

अहं भवो यज्ञ इमे प्रजेशा दक्षादयो ये भवदादयश्च । स्वर्लोकपाला: खगलोकपाला नृलोकपालास्तललोकपाला: ॥ ४३ ॥ गन्धर्वविद्याधरचारणेशा ये यक्षरक्षोरगनागनाथा: । ये वा ऋषीणामृषभा: पितृणां दैत्येन्द्रसिद्धेश्वरदानवेन्द्रा: । अन्ये च ये प्रेतपिशाचभूत- कूष्माण्डयादोमृगपक्ष्यधीशा: ॥ ४४ ॥ यत्किंच लोके भगवन्महस्व- दोज:सहस्वद् बलवत् क्षमावत् । श्रीह्रीविभूत्यात्मवदद्भुतार्णं तत्त्वं परं रूपवदस्वरूपम् ॥ ४५ ॥

கந்தர்வ-வித்யாதர-சாரணர்களின் தலைவர்கள், யக்ஷ-ராக்ஷஸ-உரக-நாகங்களின் நாதர்கள், ரிஷிகளில் சிறந்தோர் மற்றும் பித்ருலோகத்தின் தலைவர்கள், தைத்யேந்திர-சித்தேஸ்வர-தானவேந்திரர்கள், மேலும் பிரேத-பிசாச-பூத-கூஷ்மாண்ட, நீர்வாழ், மிருக, பறவைகளின் அதிபதிகள்—இவர்களும் அந்த ஆண்டவனின் சக்தியின் அங்கங்களே.

Verse 45

अहं भवो यज्ञ इमे प्रजेशा दक्षादयो ये भवदादयश्च । स्वर्लोकपाला: खगलोकपाला नृलोकपालास्तललोकपाला: ॥ ४३ ॥ गन्धर्वविद्याधरचारणेशा ये यक्षरक्षोरगनागनाथा: । ये वा ऋषीणामृषभा: पितृणां दैत्येन्द्रसिद्धेश्वरदानवेन्द्रा: । अन्ये च ये प्रेतपिशाचभूत- कूष्माण्डयादोमृगपक्ष्यधीशा: ॥ ४४ ॥ यत्किंच लोके भगवन्महस्व- दोज:सहस्वद् बलवत् क्षमावत् । श्रीह्रीविभूत्यात्मवदद्भुतार्णं तत्त्वं परं रूपवदस्वरूपम् ॥ ४५ ॥

நான் பிரம்மா, பவன் (சிவன்), யஜ்ஞன், தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள், நீங்கள் நாரதர்-குமாரர்கள், இந்திர-சந்திரர் போன்ற ஸ்வர்கலோகப் பாலர்கள், பூர்-ந்ரு-தல லோகங்களின் தலைவர்கள், கந்தர்வ-வித்யாதர-சாரணர்களின் அதிபதிகள், யக்ஷ-ராக்ஷஸ-உரக-நாக நாதர்கள், மகரிஷிகள், பித்ருக்கள், தைத்யேந்திர-தானவேந்திர-சித்தேஸ்வரர்கள், மேலும் பிரேத-பிசாச-பூத-கூஷ்மாண்ட, நீர்வாழ்-மிருக-பறவை அதிபதிகள்—உலகில் மிகுந்த தேஜஸ், பலம், க்ஷமா, ஸ்ரீ-ஹ்ரீ-விபூதி, அற்புதம் உடையதாக ரூபமோ அரூபமோ எனத் தோன்றுவது எல்லாம் பகவானின் பரதத்துவம் தானல்ல; அது அவருடைய பராசக்தியின் ஒரு அங்கமே.

Verse 46

प्राधान्यतो यानृष आमनन्ति लीलावतारान् पुरुषस्य भूम्न: । आपीयतां कर्णकषायशोषा- ननुक्रमिष्ये त इमान् सुपेशान् ॥ ४६ ॥

ஹே நாரதா, இப்போது ரிஷிகள் முதன்மையாக உரைத்த பரமபுருஷனின் லீலாவதாரங்களை நான் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சொல்வேன். அவற்றின் சரிதத்தைச் செவியுற்றல் காதில் தேங்கிய மாசை உலரச் செய்கிறது; அவை கேட்க இனிமையும் அழகும் உடையவை, ஆகவே என் இதயத்தில் நிலைகொண்டுள்ளன.