Adhyaya 4
Parīkṣit’s Full Surrender and Śukadeva’s Maṅgalācaraṇa to Kṛṣṇa (Inquiry into Creation, Maintenance, and Dissolution)
மரணப் படுக்கை உரையாடலில் சூதர் கூறுகிறார்—சுகதேவரிடமிருந்து ஆத்மதத்துவம் கேட்ட பரீக்ஷித் கிருஷ்ணனில் தீவிரமாக லயித்து, உடல், குடும்பம், அரச வைபவம், மேலும் கர்மம் சார்ந்த தர்ம-அர்த்த-காம மும்மையின்மீதும் பற்றை விட்டார். இந்தத் தூய நிலையிலிருந்து அவர் ‘மக்களின் கேள்விகள்’ எனப் பகவானின் அசிந்த்ய சக்திகளைப் பற்றி வினவுகிறார்—எண்ணற்ற பிரபஞ்சங்களை பகவான் எவ்வாறு படைக்கிறார், குணங்களும் அம்ஷ-கலாவும் கொண்டு உலகை எவ்வாறு காக்கவும் லயிக்கவும் செய்கிறார், ஒருவனாக இருந்தும் ஒரே நேரத்தில், வரிசையாக அல்லது பலவிதமாக செயல்படுவது போல எவ்வாறு தோன்றுகிறார். படைப்புச் சக்தியை விளக்குவதற்கு முன் சுகதேவர் ஹ்ருஷீகேசனை நினைந்து மங்களாசரணமாக தொடர்ச்சியான நமஸ்காரங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்—கிருஷ்ணன் பக்திச் செயல்களால் சுத்தி அளிக்கிறார், முக்தி தருகிறார், பிரம்மாவுக்கு வேத ஞானத்தை அளித்து வலிமை தருகிறார், புருஷ ரூபமாக பிரபஞ்சத்தில் பிரவேசிக்கிறார், பக்தர் சங்கத்தால் மிகப் பாவிகளையும் மீட்கிறார். இறுதியில் பரம்பரை மூலமும் சுட்டப்படுகிறது—பகவானிடமிருந்து நேரடியாகக் கேட்டதை பிரம்மா நாரதருக்கு உரைப்பது; அடுத்த கட்டத்தில் பிரபஞ்சவியல் விளக்கம் முறையாகத் தொடங்குகிறது।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच वैयासकेरिति वचस्तत्त्वनिश्चयमात्मन: । उपधार्य मतिं कृष्णे औत्तरेय: सतीं व्यधात् ॥ १ ॥
சூத கோஸ்வாமி கூறினார்—வ்யாசபுத்திரன் சுகதேவனின் ஆத்மத்தத்துவ நிச்சயத்தை அளிக்கும் வாக்குகளை கேட்ட பின், உத்தரையின் மகன் மகாராஜ பரீக்ஷித், பக்தியுடன் தன் மனதை ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் நிலைநிறுத்தினார்।
Verse 2
आत्मजायासुतागारपशुद्रविणबन्धुषु । राज्ये चाविकले नित्यं विरूढां ममतां जहौ ॥ २ ॥
ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் மீது முழுமையான ஈர்ப்பினால் மகாராஜா பரீக்ஷித் தன் உடல், மனைவி, பிள்ளைகள், அரண்மனை, குதிரை-யானை போன்ற விலங்குகள், செல்வக் களஞ்சியம், நண்பர்-உறவினர் மற்றும் தடையற்ற அரசாட்சியின்மீது வேரூன்றிய மமதையைத் துறந்தார்।
Verse 3
पप्रच्छ चेममेवार्थं यन्मां पृच्छथ सत्तमा: । कृष्णानुभावश्रवणे श्रद्दधानो महामना: ॥ ३ ॥ संस्थां विज्ञाय संन्यस्य कर्म त्रैवर्गिकं च यत् । वासुदेवे भगवति आत्मभावं दृढं गत: ॥ ४ ॥
ஓ உயர்ந்த முனிவர்களே! மகாத்மா மகாராஜா பரீக்ஷித் கிருஷ்ணரின் மகிமை கேட்பதில் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். தன் நெருங்கிய மரணத்தை அறிந்து, தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் த்ரைவார்கிக கர்மங்களைத் துறந்து, வாசுதேவ பகவானில் உறுதியான ஆத்மபாவத்தை நிலைநிறுத்தி, நீங்கள் என்னிடம் கேட்பதையே அவர் கேட்டார்।
Verse 4
पप्रच्छ चेममेवार्थं यन्मां पृच्छथ सत्तमा: । कृष्णानुभावश्रवणे श्रद्दधानो महामना: ॥ ३ ॥ संस्थां विज्ञाय संन्यस्य कर्म त्रैवर्गिकं च यत् । वासुदेवे भगवति आत्मभावं दृढं गत: ॥ ४ ॥
ஓ உயர்ந்த முனிவர்களே! மகாத்மா மகாராஜா பரீக்ஷித் கிருஷ்ணரின் மகிமை கேட்பதில் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். தன் நெருங்கிய மரணத்தை அறிந்து, தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் த்ரைவார்கிக கர்மங்களைத் துறந்து, வாசுதேவ பகவானில் உறுதியான ஆத்மபாவத்தை நிலைநிறுத்தி, நீங்கள் என்னிடம் கேட்பதையே அவர் கேட்டார்।
Verse 5
राजोवाच समीचीनं वचो ब्रह्मन् सर्वज्ञस्य तवानघ । तमो विशीर्यते मह्यं हरे: कथयत: कथाम् ॥ ५ ॥
ராஜா கூறினார்—ஓ குற்றமற்ற பிராமணரே! நீங்கள் அனைத்தையும் அறிந்தவர்; ஆகவே உங்கள் சொற்கள் முற்றிலும் சரியானவையாக எனக்குத் தோன்றுகின்றன. நீங்கள் ஹரியின் கதைகளை உரைக்கிறீர்கள்; அதனால் உங்கள் வாக்குகள் என் அறியாமையின் இருளை மெதுவாகக் கலைக்கின்றன।
Verse 6
भूय एव विवित्सामि भगवानात्ममायया । यथेदं सृजते विश्वं दुर्विभाव्यमधीश्वरै: ॥ ६ ॥
நான் மீண்டும் உங்களிடம் அறிய விரும்புகிறேன்—பகவான் தமது ஆத்மமாயையால் இந்தப் பிரபஞ்சங்களை எவ்வாறு படைக்கிறார்? இது பெரிய தேவர்களுக்கும் கூட எண்ணமுடியாதது.
Verse 7
यथा गोपायति विभुर्यथा संयच्छते पुन: । यां यां शक्तिमुपाश्रित्य पुरुशक्ति: पर: पुमान् । आत्मानं क्रीडयन् क्रीडन् करोति विकरोति च ॥ ७ ॥
எல்லாச் சக்தியும் உடைய பரம்பொருள் தன் பல சக்திகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு உலகை காக்கவும், மீண்டும் ஒடுக்கவும் செய்கிறான்; பரபுருஷன் விளையாடுபவன் போல படைத்து மாற்றமும் செய்கிறான்।
Verse 8
नूनं भगवतो ब्रह्मन् हरेरद्भुतकर्मण: । दुर्विभाव्यमिवाभाति कविभिश्चापि चेष्टितम् ॥ ८ ॥
ஓ பிராமணரே! பகவான் ஹரியின் அதிசய லீலைகள் நிச்சயமாக வியப்பானவை; பெரிய கவிஞர்-பண்டிதர்களின் முயற்சிகளுக்கும் அவை அசிந்த்யமாகவே தோன்றுகின்றன।
Verse 9
यथा गुणांस्तु प्रकृतेर्युगपत् क्रमशोऽपि वा । बिभर्ति भूरिशस्त्वेक: कुर्वन् कर्माणि जन्मभि: ॥ ९ ॥
பிரகிருதியின் குணங்களை ஒருவனே ஒரே நேரத்தில் அல்லது வரிசையாக பலவிதமாகத் தாங்குவது போல, ஒரே பகவான் பல பிறவிகளும் ரூபங்களும் கொண்டு செயல்பட்டு குணங்களை நடத்துகிறார்।
Verse 10
विचिकित्सितमेतन्मे ब्रवीतु भगवान् यथा । शाब्दे ब्रह्मणि निष्णात: परस्मिंश्च भवान्खलु ॥ १० ॥
என் இச் சந்தேகக் கேள்விகளைத் தெளிவாக விளக்குங்கள்; நீங்கள் வேதச் சொற்பிரம்மத்தில் நிபுணரும், பரதத்துவத்தில் ஆத்மசாக்ஷாத்காரம் பெற்றவரும் ஆவீர்।
Verse 11
सूत उवाच इत्युपामन्त्रितो राज्ञा गुणानुकथने हरे: । हृषीकेशमनुस्मृत्य प्रतिवक्तुं प्रचक्रमे ॥ ११ ॥
சூதர் கூறினார்—அரசன் இவ்வாறு ஹரியின் படைப்புச் சக்தியை விளக்குமாறு வேண்டியபோது, சுகதேவ கோஸ்வாமி ஹ்ருஷீகேசன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நினைந்து, உரிய பதிலை அளிக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 12
श्री शुक उवाच नम: परस्मै पुरुषाय भूयसे सदुद्भवस्थाननिरोधलीलया । गृहीतशक्तित्रितयाय देहिना- मन्तर्भवायानुपलक्ष्यवर्त्मने ॥ १२ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவர் கூறினார்—படைப்பு, நிலை, அழிவு என்ற லீலைக்காக இயற்கையின் மூன்று குண சக்திகளை ஏற்றுக் கொள்பவர்; எல்லா உடல்களிலும் உள்ளே முழுமையாக உறைவோர்; அவருடைய வழி அசிந்த்யம்—அந்த பரம புருஷோத்தமனுக்கு என் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।
Verse 13
भूयो नम: सद्वृजिनच्छिदेऽसता- मसम्भवायाखिलसत्त्वमूर्तये । पुंसां पुन: पारमहंस्य आश्रमे व्यवस्थितानामनुमृग्यदाशुषे ॥ १३ ॥
நான் மீண்டும் வணங்குகிறேன் அந்த முழு சத்த்வ ரூபமான இறைவனை—சாதுபக்தர்களின் துயரங்களை வெட்டித் தீர்ப்பவர்; பக்தியற்ற நாஸ்திக மனப்பான்மையின் வளர்ச்சியை அழிப்பவர்; பரமஹம்ச நிலை பெற்ற சாதகர்களுக்கு அவரவர் தகுதிக்கேற்ற பரம இலக்கை விரைவில் அருள்பவர்।
Verse 14
नमो नमस्तेऽस्त्वृषभाय सात्वतां विदूरकाष्ठाय मुहु: कुयोगिनाम् । निरस्तसाम्यातिशयेन राधसा स्वधामनि ब्रह्मणि रंस्यते नम: ॥ १४ ॥
சாத்வதர்களின் உச்சமானவரே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். குயோகிகளுக்கு நீர் தொலைவிலுள்ள மரக்கட்டை போல எட்டாதவர். உமது தெய்வீக ஒளிமிகு ஐஸ்வரியத்தால் சமம் என்ற எண்ணமே நீங்குகிறது; நீர் உமது சொந்த தாமமான பிரஹ்மதாமத்தில் இன்புறுகிறீர்—உமக்கு வணக்கம்।
Verse 15
यत्कीर्तनं यत्स्मरणं यदीक्षणं यद्वन्दनं यच्छ्रवणं यदर्हणम् । लोकस्य सद्यो विधुनोति कल्मषं तस्मै सुभद्रश्रवसे नमो नम: ॥ १५ ॥
யாரைப் பற்றிய கீர்த்தனம், ஸ்மரணம், தரிசனம், வணக்கம், கேள்வி, அர்ச்சனை—இவை அனைத்தும் மனிதரின் பாவமாசை உடனே கழுவுகின்றனவோ, அந்த எல்லா மங்களமும் தரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு—அவரைப் பற்றிக் கேட்பதே நன்மை—என் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।
Verse 16
विचक्षणा यच्चरणोपसादनात् सङ्गं व्युदस्योभयतोऽन्तरात्मन: । विन्दन्ति हि ब्रह्मगतिं गतक्लमा- स्तस्मै सुभद्रश्रवसे नमो नम: ॥ १६ ॥
நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன் அந்த எல்லா மங்களமும் தரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை. அறிவுடையோர் அவருடைய திருவடிகளில் சரணடைந்தால், இப்பிறவியும் அடுத்த பிறவியும் சார்ந்த பற்றுகளை விலக்கி, சிரமமின்றி பிரஹ்மகதி எனும் ஆன்மீக நிலைக்குத் துரிதமாக முன்னேறுவர்।
Verse 17
तपस्विनो दानपरा यशस्विनो मनस्विनो मन्त्रविद: सुमङ्गला: । क्षेमं न विन्दन्ति विना यदर्पणं तस्मै सुभद्रश्रवसे नमो नम: ॥ १७ ॥
தவசிகள், தானபரர்கள், புகழ்மிக்கோர், மனவலிமையோர், மந்திரவிதர்கள், மங்களமயோர் ஆகியோரும்—தங்கள் சிறப்புகளை ஆண்டவனின் சேவைக்கு அர்ப்பணிக்காவிட்டால்—க்ஷேமபலனை அடையார். அந்த சுபத்ர-ஶ்ரவஸான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।
Verse 18
किरातहूणान्ध्रपुलिन्दपुल्कशा आभीरशुम्भा यवना: खसादय: । येऽन्ये च पापा यदपाश्रयाश्रया: शुध्यन्ति तस्मै प्रभविष्णवे नम: ॥ १८ ॥
கிராத, ஹூண, ஆந்திர, புலிந்த, புல்கச, ஆபீர, ஶும்ப, யவன, கச முதலியோர் மற்றும் பிற பாவச்செயல்களில் ஈடுபட்டோரும்—பகவான் பக்தர்களின் சரணை அடைந்தால்—அந்த பரமசக்தியின் அருளால் தூய்மையடைகின்றனர். அந்த பிரபவிஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 19
स एष आत्मात्मवतामधीश्वर- स्त्रयीमयो धर्ममयस्तपोमय: । गतव्यलीकैरजशङ्करादिभि- र्वितर्क्यलिङ्गो भगवान् प्रसीदताम् ॥ १९ ॥
அவரே ஆத்மஞானிகளுக்கும் உள்ளத்துள் உறையும் பரமாத்மா, பரமேஸ்வரன். அவர் வேதத்திரயம், தர்மம், தவம் ஆகியவற்றின் மெய்யுருவம். பிரம்மா, சங்கரன் முதலியோர் மற்றும் வஞ்சமற்ற மகாத்மாக்கள் பக்தியுடன் தியானிக்கும் அந்த பகவான் என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்।
Verse 20
श्रिय: पतिर्यज्ञपति: प्रजापति- र्धियां पतिर्लोकपतिर्धरापति: । पतिर्गतिश्चान्धकवृष्णिसात्वतां प्रसीदतां मे भगवान् सतां पति: ॥ २० ॥
அவர் லக்ஷ்மிகளின் கணவர், யாகங்களின் அதிபதி, பிரஜைகளின் தலைவர், புத்தியின் ஆண்டவன், உலகங்களின் ஆண்டவன், பூமியின் ஆண்டவன். அந்தக-வ்ருஷ்ணி-சாத்வத (யாதவ) குலத்தார்க்கு அவர் தான் காவலும் கதியும். சத்புருஷர்களின் ஆண்டவனான ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்।
Verse 21
यदङ्घ्र्यध्यानसमाधिधौतया धियानुपश्यन्ति हि तत्त्वमात्मन: । वदन्ति चैतत् कवयो यथारुचं स मे मुकुन्दो भगवान् प्रसीदताम् ॥ २१ ॥
அவரின் திருவடித் தாமரைகளைத் தியானித்து சமாதியில் தூய்மையடைந்த புத்தியால் பக்தர்கள் ஆத்மத் தத்துவத்தை உணர்கின்றனர். ஆனால் கவிஞரும் தர்க்கவாதிகளும் தம் விருப்பப்படி அவரைச் சொல்கின்றனர். அந்த முக்தி அளிக்கும் முகுந்த பகவான் என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்।
Verse 22
प्रचोदिता येन पुरा सरस्वती वितन्वताजस्य सतीं स्मृतिं हृदि । स्वलक्षणा प्रादुरभूत् किलास्यत: स मे ऋषीणामृषभ: प्रसीदताम् ॥ २२ ॥
படைப்பின் தொடக்கத்தில் சரஸ்வதியைத் தூண்டி பிரம்மாவின் இதயத்தில் தூய நினைவும் அறிவும் விரிவடையச் செய்தவர், மேலும் பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டவரெனத் தோன்றிய அந்த ரிஷிகளின் தலைவன் பகவான் என்மேல் பிரசன்னமாவானாக।
Verse 23
भूतैर्महद्भिर्य इमा: पुरो विभु- र्निर्माय शेते यदमूषु पूरुष: । भुङ्क्ते गुणान् षोडश षोडशात्मक: सोऽलङ्कृषीष्ट भगवान् वचांसि मे ॥ २३ ॥
மகாபூதங்களால் இவ்வுடல் வடிவங்களை அமைத்து அவற்றுள் தாமே தங்கியிருக்கும் பரம்பொருள், புருஷ அவதாரமாக ஜீவனை பதினாறு பதினாறு வகை குணப் பிரிவுகளின் ஆட்பாட்டில் அனுபவிக்கச் செய்பவர்—அந்த பகவான் என் சொற்களை அலங்கரிப்பாராக।
Verse 24
नमस्तस्मै भगवते वासुदेवाय वेधसे । पपुर्ज्ञानमयं सौम्या यन्मुखाम्बुरुहासवम् ॥ २४ ॥
வாசுதேவரின் அவதாரமான வேதவ்யாசதேவருக்கு என் வணக்கம். அன்பரே, இறைவனின் தாமரை போன்ற வாயிலிருந்து சொரியும் ஞானமய அமுதத்தைத் தூய பக்தர்கள் பருகுகின்றனர்.
Verse 25
एतदेवात्मभू राजन् नारदाय विपृच्छते । वेदगर्भोऽभ्यधात् साक्षाद् यदाह हरिरात्मन: ॥ २५ ॥
அரசே, நாரதர் கேட்டபோது, பிறப்பிலேயே வேதஞானம் நிறைந்த ஆத்மபூ பிரம்மா, ஹரி தம் மகனுக்குத் தாமே நேரடியாகச் சொன்னதையே அப்படியே விளக்கினார்.
Frequently Asked Questions
Parīkṣit renounces fruitive motivation (karma-miśra aims) because death is imminent and because attraction to Kṛṣṇa has matured into niṣkāma-bhakti. His questions are not curiosity for control or prestige; they are bhakti-driven inquiry (paripraśna) meant to fix consciousness on Bhagavān. In the Bhāgavata, cosmology becomes a meditation-object: by hearing how everything depends on Kṛṣṇa’s śakti, the listener’s attachment to temporary designations dissolves.
Bhagavān is advaya (non-dual) in essence, yet manifests variegated expansions through His internal and external energies. The guṇas belong to prakṛti (material nature), while the Lord remains transcendental; He can preside over the guṇas via puruṣa expansions without becoming conditioned. Thus, the One may appear to act alone, simultaneously in multiple forms, or sequentially—without compromising unity—because all forms are expressions of the same supreme reality and will.
They denote groups traditionally viewed as mleccha or outside orthodox Vedic culture. The Bhāgavata’s theological point is universal eligibility: even those habituated to pāpa (sin) can be purified by taking shelter of the Lord’s devotees (bhakta-āśraya). Deliverance is attributed to the Lord’s supreme power operating through sādhus, emphasizing sadhu-saṅga as a decisive means of purification.
This functions as maṅgalācaraṇa (auspicious invocation) and a hermeneutic key: the subject of creation must be approached through devotion and humility, not mere speculation. The prayers also summarize core doctrines—Kṛṣṇa as liberator, indwelling Supersoul, source of Brahmā’s knowledge, and puruṣa entering the cosmos—thereby framing the forthcoming cosmology as bhakti-siddhānta rather than impersonal physics.