Adhyaya 2

Verse 1

श्रीशुक उवाच एवं पुरा धारणयात्मयोनि- र्नष्टां स्मृतिं प्रत्यवरुध्य तुष्टात् । तथा ससर्जेदममोघद‍ृष्टि- र्यथाप्ययात् प्राग् व्यवसायबुद्धि: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—பிரபஞ்சம் வெளிப்படுவதற்கு முன்பு, ஆத்மயோனி பிரம்மா விராட்-ரூபத்தைத் தியானித்து இறைவனைத் திருப்திப்படுத்தி, இழந்த நினைவைக் மீட்டார். பின்னர் தவறாத பார்வையுடைய பிரம்மா, முன்புபோல உறுதியான நிச்சயத்துடன் படைப்பை மீண்டும் அமைத்தார்.

Verse 2

शाब्दस्य हि ब्रह्मण एष पन्था यन्नामभिर्ध्यायति धीरपार्थै: । परिभ्रमंस्तत्र न विन्दतेऽर्थान् मायामये वासनया शयान: ॥ २ ॥

வேதச் சப்த-பிரம்மத்தின் வழி இவ்வளவு மயக்கமூட்டுவது; மக்கள் அர்த்தமற்ற பெயர்-ஒலிகளில் தியானித்து சொர்க்காதி விஷயங்களுக்குத் தங்கள் புத்தியைத் திருப்புகிறார்கள். கட்டுண்ட ஜீவர்கள் மாயையான இன்பவாசனைகளில் கனவுபோல் அலைகிறார்கள்; ஆனால் அங்கே உண்மையான மகிழ்ச்சியைச் சுவைக்கவில்லை.

Verse 3

अत: कविर्नामसु यावदर्थ: स्यादप्रमत्तो व्यवसायबुद्धि: । सिद्धेऽन्यथार्थे न यतेत तत्र परिश्रमं तत्र समीक्षमाण: ॥ ३ ॥

ஆகையால் ஞானி, பெயர்-ரூபங்களின் உலகில் தேவையான அளவிற்கே முயல வேண்டும். அவன் எச்சரிக்கையுடன் உறுதியான புத்தியோடு இருந்து, வேண்டாதவற்றிற்காகப் பாடுபடாதே; ஏனெனில் அத்தகைய முயற்சிகள் வெறும் வீண் உழைப்பே என்று அவன் தெளிவாகக் காண்கிறான்.

Verse 4

सत्यां क्षितौ किं कशिपो: प्रयासै- र्बाहौ स्वसिद्धे ह्युपबर्हणै: किम् । सत्यञ्जलौ किं पुरुधान्नपात्र्या दिग्वल्कलादौ सति किं दुकूलै: ॥ ४ ॥

பூமியே போதுமான படுக்கையாக இருக்கையில் கட்டில்‑படுக்கை எதற்கு? தன் கைகளே தலையணையாக இருக்கையில் தலையணை எதற்கு? உள்ளங்கைகளே பாத்திரமாக இருக்கையில் பலவகை பாத்திரங்கள் எதற்கு? திசைஆடை அல்லது மரப்பட்டை போன்ற மூடுபொருள் இருக்கையில் ஆடைகள் எதற்கு?

Verse 5

चीराणि किं पथि न सन्ति दिशन्ति भिक्षां नैवाङ्‌घ्रिपा: परभृत: सरितोऽप्यशुष्यन् । रुद्धा गुहा: किमजितोऽवति नोपसन्नान् कस्माद् भजन्ति कवयो धनदुर्मदान्धान् ॥ ५ ॥

பாதையில் கிழிந்த துணிகள் இல்லையா? பிறரைப் பேணுவதற்காக நிற்கும் மரங்கள் இனி தானம் தரவில்லையா? நதிகள் வறண்டு தாகமுற்றவர்க்கு நீர் தரவில்லையா? மலைக் குகைகள் மூடப்பட்டுவிட்டனவா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அஜிதனான பகவான் சரணடைந்தவர்களை காக்கவில்லையா? அப்படியிருக்க, கவி‑முனிகள் உழைத்து சேர்த்த செல்வத்தின் மயக்கத்தில் குருடர்களானவர்களை ஏன் புகழ்ந்து பணிவார்கள்?

Verse 6

एवं स्वचित्ते स्वत एव सिद्ध आत्मा प्रियोऽर्थो भगवाननन्त: । तं निर्वृतो नियतार्थो भजेत संसारहेतूपरमश्च यत्र ॥ ६ ॥

இவ்வாறு மனம் நிலைபெற்று, தன் இதயத்தில் உறையும் பரமாத்மாவை சேவை செய்து வழிபட வேண்டும். அவர் எல்லாம் வல்ல, அனந்தமான பகவான்; வாழ்வின் உச்ச இலக்கு அவரே. அவரை ஆராதித்தால் சம்சாரப் பந்தத்தின் காரணம் ஒழியும்.

Verse 7

कस्तां त्वनाद‍ृत्य परानुचिन्ता- मृते पशूनसतीं नाम कुर्यात् । पश्यञ्जनं पतितं वैतरण्यां स्वकर्मजान् परितापाञ्जुषाणम् ॥ ७ ॥

இத்தகைய பரம சிந்தனையைப் புறக்கணித்து, நிலைத்திராத பெயர்‑வடிவங்களில் யார் மூழ்குவார்? அது குருடான பொருளாசையாளர் தவிர வேறு யார்? மக்கள் கூட்டம் வைதரணியைப் போன்ற துயர்நதியில் விழுந்து, தம் கர்மவிளைவால் உண்டான வேதனைகளை அனுபவிப்பதை அவர் காண்கிறார்.

Verse 8

केचित् स्वदेहान्तर्हृदयावकाशे प्रादेशमात्रं पुरुषं वसन्तम् । चतुर्भुजं कञ्जरथाङ्गशङ्ख- गदाधरं धारणया स्मरन्ति ॥ ८ ॥

சிலர் தியானத் தாரணையால், தம் உடலின் உள்ளே இதயப் பகுதியில் உறையும், பிரதேசமாத்திரமான (சிறிய அளவான) புருஷோத்தமனை நினைக்கிறார்கள்—அவர் நான்கு கரங்களுடன் தாமரை, சக்கரம், சங்கம், கதையைத் தாங்கியவர்.

Verse 9

प्रसन्नवक्त्रं नलिनायतेक्षणं कदम्बकिञ्जल्कपिशङ्गवाससम् । लसन्महारत्नहिरण्मयाङ्गदं स्फुरन्महारत्नकिरीटकुण्डलम् ॥ ९ ॥

அவரது முகம் ஆனந்தப் பிரசன்னத்தால் ஒளிர்கிறது; கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போல விரிந்தவை. கடம்ப மலரின் குங்கும நிறம் போன்ற பீதாம்பரம் அணிந்து, ரத்தினம் பதித்த பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ரத்தினமய கிரீடமும் குண்டலங்களும் பிரகாசிக்கின்றன.

Verse 10

उन्निद्रहृत्पङ्कजकर्णिकालये योगेश्वरास्थापितपादपल्लवम् । श्रीलक्षणं कौस्तुभरत्नकन्धर- मम्‍लानलक्ष्म्या वनमालयाचितम् ॥ १० ॥

யோகீஸ்வரர்களின் மலர்ந்த இதயத் தாமரையின் மையத்தில் அவரது தாமரைத் திருவடிகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் ஒளிர்கின்றன; தோள்களில் ரத்தினங்கள் மின்னுகின்றன; அவரது திருமேனி புதுமலர் வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 11

विभूषितं मेखलयाङ्गुलीयकै- र्महाधनैर्नूपुरकङ्कणादिभि: । स्निग्धामलाकुञ्चितनीलकुन्तलै- र्विरोचमानाननहासपेशलम् ॥ ११ ॥

இடுப்பில் மேகலை, விரல்களில் விலைமதிப்புள்ள ரத்தினம் பதித்த மோதிரங்கள், நுப்புரம், கங்கணம் முதலிய ஆபரணங்களால் அவர் அலங்கரிக்கப்படுகிறார். எண்ணெய் பூசி மினுமினுக்கும், தூய, நீலத் தழும்புடைய சுருள்முடி; மேலும் இனிய புன்னகையுடன் ஒளிரும் முகம் மிக இனிமையானது.

Verse 12

अदीनलीलाहसितेक्षणोल्लसद्- भ्रूभङ्गसंसूचितभूर्यनुग्रहम् । ईक्षेत चिन्तामयमेनमीश्वरं यावन्मनो धारणयावतिष्ठते ॥ १२ ॥

அவரது தாராளமான லீலைகள், புன்னகையுடன் ஒளிரும் பார்வை, புருவ அசைவு—இவை அனைத்தும் அவரது பேரருளின் அறிகுறிகள். ஆகவே மனம் தியானத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரையில், இந்தச் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட ஈசுவர ரூபத்தை ஒருமுகமாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 13

एकैकशोऽङ्गानि धियानुभावयेत् पादादि यावद्धसितं गदाभृत: । जितं जितं स्थानमपोह्य धारयेत् परं परं शुद्ध्यति धीर्यथा यथा ॥ १३ ॥

தியானத்தில் கதாதரப் பெருமானின் அங்கங்களை ஒன்றொன்றாகக் கற்பனை செய்ய வேண்டும்—தாமரைத் திருவடிகளில் தொடங்கி, அவரது புன்னகை முகம் வரை. மனம் எந்த எந்த இடத்தில் வென்று நிலைபெறுகிறதோ, அதைத் தாண்டி அடுத்த அங்கத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; இவ்வாறு உயர உயரச் செல்லும் போது புத்தி மேலும் மேலும் தூய்மையடைகிறது.

Verse 14

यावन्न जायेत परावरेऽस्मिन् विश्वेश्वरे द्रष्टरि भक्तियोग: । तावत् स्थवीय: पुरुषस्य रूपं क्रियावसाने प्रयत: स्मरेत ॥ १४ ॥

பரமும் அபரமும் உலகங்களின் த்ரஷ்டாவான விஶ்வேஸ்வர பகவானில் பக்தியோகம் பிறக்கும்வரை, விதிக்கப்பட்ட கடமைகள் முடிவில் பகவானின் விராட் ரூபத்தை முயன்று தியானித்து நினைக்க வேண்டும்।

Verse 15

स्थिरं सुखं चासनमास्थितो यति- र्यदा जिहासुरिममङ्ग लोकम् । काले च देशे च मनो न सज्जयेत् प्राणान् नियच्छेन्मनसा जितासु: ॥ १५ ॥

அரசே, யோகி இந்த மனிதலோகத்தை விட்டு செல்ல விரும்பும் போது, காலம் இடம் பற்றிய குழப்பத்தில் மனம் சிக்காமல்; நிலையான சுகாசனத்தில் அமர்ந்து, பிராணவாயுவை கட்டுப்படுத்தி, மனத்தால் இந்திரியங்களை அடக்க வேண்டும்।

Verse 16

मन: स्वबुद्ध्यामलया नियम्य क्षेत्रज्ञ एतां निनयेत् तमात्मनि । आत्मानमात्मन्यवरुध्य धीरो लब्धोपशान्तिर्विरमेत कृत्यात् ॥ १६ ॥

பின்னர் யோகி தன் கலங்காத புத்தியால் மனத்தை ஜீவாத்மா (க்ஷேத்ரஜ்ஞன்) மீது ஒன்றாக்கி, அந்த ஜீவனை பரமாத்மாவில் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு திடமானவன் ‘லப்தோபசாந்தி’ எனும் பரம அமைதியைப் பெற்று மற்ற செயல்களிலிருந்து விலகுவான்।

Verse 17

न यत्र कालोऽनिमिषां पर: प्रभु: कुतो नु देवा जगतां य ईशिरे । न यत्र सत्त्वं न रजस्तमश्च न वै विकारो न महान् प्रधानम् ॥ १७ ॥

லப்தோபசாந்தி எனும் அந்த அதீத நிலையில், நிமிஷமற்ற தேவர்களையும் கட்டுப்படுத்தும் அழிவூட்டும் காலத்தின் ஆதிக்கம் இல்லை. அங்கே சத்துவம் இல்லை, ரஜஸ் இல்லை, தமஸ் இல்லை; அஹங்காரம் இல்லை, மகத்தத்துவம் இல்லை, பிரதானப் பிரகிருதியும் இல்லை।

Verse 18

परं पदं वैष्णवमामनन्ति तद् यन्नेति नेतीत्यतदुत्सिसृक्षव: । विसृज्य दौरात्म्यमनन्यसौहृदा हृदोपगुह्यार्हपदं पदे पदे ॥ १८ ॥

அதீதவாதிகள் அந்த பரம வைஷ்ணவ பதத்தை அறிவிக்கின்றனர்; அங்கே ‘நேதி நேதி’ என்று கூறி தெய்வமற்ற அனைத்தையும் விலக்க விரும்புகின்றனர். ஆகவே தூய பக்தன் துர்மனத்தைத் துறந்து, ஆண்டவருடன் ஒருமுக அன்பில் நிலைத்து, அவரது தாமரைத் திருவடிகளை இதயத்தில் பதித்து, ஒவ்வொரு கணமும் அவற்றை வழிபடுகிறான்।

Verse 19

इत्थं मुनिस्तूपरमेद् व्यवस्थितो विज्ञानद‍ृग्वीर्यसुरन्धिताशय: । स्वपार्ष्णिनापीड्य गुदं ततोऽनिलं स्थानेषु षट्‍सून्नमयेज्जितक्लम: ॥ १९ ॥

இவ்வாறு முனிவன் ஞானத் தெளிவின் வலிமையால் பரமத் தத்துவத்தில் நிலைத்து, பொருட் ஆசைகளை அணைக்க வேண்டும். பின்னர் குதிகாலால் மலவாயை அடைத்து, பிராணவாயுவை ஆறு முதன்மை நிலையங்களில் ஒன்றொன்றாக உயர்த்த வேண்டும், களைப்பை வென்று।

Verse 20

नाभ्यां स्थितं हृद्यधिरोप्य तस्मा- दुदानगत्योरसि तं नयेन्मुनि: । ततोऽनुसन्धाय धिया मनस्वी स्वतालुमूलं शनकैर्नयेत् ॥ २० ॥

தியான பக்தன் நாபியில் உள்ள பிராணனை மெதுவாக இதயத்திற்கு உயர்த்தி, அங்கிருந்து உதான இயக்கத்தால் மார்பிற்கு கொண்டு சென்று, பின்னர் அறிவால் இடங்களை ஆராய்ந்து அண்ணத்தின் வேர் (தாலுமூலம்) வரை மெதுவாக செலுத்த வேண்டும்।

Verse 21

तस्माद् भ्रुवोरन्तरमुन्नयेत निरुद्धसप्तायतनोऽनपेक्ष: । स्थित्वा मुहूर्तार्धमकुण्ठद‍ृष्टि- र्निर्भिद्य मूर्धन् विसृजेत्परं गत: ॥ २१ ॥

பின்னர் பக்தி-யோகி பிராணனை புருவங்களுக்கிடையில் உயர்த்த வேண்டும். பிராணன் வெளியேறும் ஏழு வாயில்களையும் அடைத்து, ஆசையற்றவனாய், அசையாத பார்வையுடன் அரை முஹூர்த்தம் நிலைத்து; பின்னர் தலைச்சிறு துளையைத் துளைத்து பரமகதியை அடைந்து உடல் பந்தத்தை விட வேண்டும்।

Verse 22

यदि प्रयास्यन् नृप पारमेष्ठ्यं वैहायसानामुत यद् विहारम् । अष्टाधिपत्यं गुणसन्निवाये सहैव गच्छेन्मनसेन्द्रियैश्च ॥ २२ ॥

ஆனால், அரசே, யோகி பிரம்மலோகம் போன்ற பரமேஷ்ட்ய நிலை, வைஹாயசர்களுடன் விண்வெளி உலா, அஷ்டசித்திகளின் ஆட்சி, அல்லது கோடானுகோடி உலகங்களில் ஏதாவது இன்ப நிலை ஆகியவற்றை விரும்பினால், குணங்களால் வடிவான மனமும் இந்திரியங்களும் உடனே அவனுடன் செல்ல வேண்டியதாகும்।

Verse 23

योगेश्वराणां गतिमाहुरन्त- र्बहिस्त्रिलोक्या: पवनान्तरात्मनाम् । न कर्मभिस्तां गतिमाप्नुवन्ति विद्यातपोयोगसमाधिभाजाम् ॥ २३ ॥

யோகேஸ்வரர்களின் இயக்கம்—பிராணரூப அந்தராத்மாவின் வழி மூவுலகங்களுக்குள் மற்றும் அப்பால் தடையின்றி செல்லும் இயக்கம்—எல்லையற்றது என்று கூறப்படுகிறது. ஞானம், தவம், யோகம், சமாதி (மற்றும் பக்தியின் வலிமை) உடையோர் அதை அடைகிறார்கள்; கர்மபலத்தில் மூழ்கியோர் அதை ஒருபோதும் அடையார்।

Verse 24

वैश्वानरं याति विहायसा गत: सुषुम्णया ब्रह्मपथेन शोचिषा । विधूतकल्कोऽथ हरेरुदस्तात् प्रयाति चक्रं नृप शैशुमारम् ॥ २४ ॥

அரசே, யோகி ஒளிமிகு சுஷும்ணை வழியாகப் பிரம்மபாதத்தில் பால் கடலைக் கடந்து பிரம்மலோகத்தை அடையச் செல்லும் போது, முதலில் அக்னிதேவனின் உலகமான வைஶ்வானரத்தை அடைந்து எல்லாக் கல்மஷங்களும் நீங்கி தூய்மையடைகிறான்; பின்னர் பகவான் ஹரியின் சன்னிதிக்காக ஶைஶுமாரச் சக்கரத்திற்கும் மேலே செல்கிறான்।

Verse 25

तद् विश्वनाभिं त्वतिवर्त्य विष्णो- रणीयसा विरजेनात्मनैक: । नमस्कृतं ब्रह्मविदामुपैति कल्पायुषो यद् विबुधा रमन्ते ॥ २५ ॥

இந்த ஶைஶுமாரச் சக்கரமே முழு பிரபஞ்சத்தின் சுழற்சிக்கான மையத் தண்டு; இதை கர்போதகசாயி விஷ்ணுவின் நாபி என்றும் கூறுவர். யோகி ஒருவனே இதைத் தாண்டி, நிர்மலமான ஆத்மாவுடன், பிரம்மவிதர்கள் வணங்கும் மகர்லோகத்தை அடைகிறான்; அங்கே ப்ருகு முதலிய தூய முனிவர்கள் கல்பமளவு நீண்ட ஆயுளில் இன்புறுகின்றனர்।

Verse 26

अथो अनन्तस्य मुखानलेन दन्दह्यमानं स निरीक्ष्य विश्वम् । निर्याति सिद्धेश्वरयुष्टधिष्ण्यं यद् द्वैपरार्ध्यं तदु पारमेष्ठ्यम् ॥ २६ ॥

பின்னர் அனந்தனின் வாயிலிருந்து எழும் தீயால் முழு பிரபஞ்சமும் எரிந்து சாம்பலாகும் காட்சியை யோகி காண்கிறான்; அப்போது சித்தேஸ்வரர்கள் பயன்படுத்தும் தெய்வ விமானப் பாதையில் புறப்பட்டு பாரமேஷ்ட்யமான சத்தியலோகத்தை அடைகிறான். சத்தியலோகத்தின் ஆயுள் த்வைபரார்த்தம், அதாவது பிரம்மாவின் ஆயுளுக்கு இணையாகக் கணிக்கப்படுகிறது।

Verse 27

न यत्र शोको न जरा न मृत्यु- र्नार्तिर्न चोद्वेग ऋते कुतश्चित् । यच्चित्ततोऽद: कृपयानिदंविदां दुरन्तदु:खप्रभवानुदर्शनात् ॥ २७ ॥

சத்தியலோகத்தில் துயரம் இல்லை, முதுமை இல்லை, மரணம் இல்லை; எந்தவித வேதனையும் இல்லை; ஆகவே கவலையும் இல்லை. ஆனால் சில வேளைகளில், பக்திசேவையின் முறையை அறியாமல் பொருளுலகின் கடந்து செல்ல முடியாத துன்பங்களுக்கு உட்படுவோரைக் கருதி, மனத்தில் கருணையால் இரக்கம் எழுகிறது।

Verse 28

ततो विशेषं प्रतिपद्य निर्भय- स्तेनात्मनापोऽनलमूर्तिरत्वरन् । ज्योतिर्मयो वायुमुपेत्य काले वाय्वात्मना खं बृहदात्मलिङ्गम् ॥ २८ ॥

சத்தியலோகத்தை அடைந்த பின், பக்தன் நுண்ணுடலால் அச்சமின்றி, திட உடலை ஒத்த ஒரு சிறப்பு ஆத்ம-லிங்கத்தைப் பெறுகிறான். பின்னர் அவன் படிப்படியாக பூமித் தத்துவத்திலிருந்து நீர்த் தத்துவம், நீரிலிருந்து அக்னித் தத்துவம், அக்னியிலிருந்து ஜ்யோதி நிலை, ஜ்யோதியிலிருந்து வாயுத் தத்துவம் என உயர்ந்து, இறுதியில் வாயு-சுவரூபமாக விரிந்த ஆகாசத் தத்துவ நிலையை அடைகிறான்।

Verse 29

घ्राणेन गन्धं रसनेन वै रसं रूपं च द‍ृष्टय‍ा श्वसनं त्वचैव । श्रोत्रेण चोपेत्य नभोगुणत्वं प्राणेन चाकूतिमुपैति योगी ॥ २९ ॥

யோகி மூக்கால் மணத்தை, நாவால் சுவையை, கண்களால் உருவத்தை, தோலால் தொடுதலை, காதால் ஆகாச-குணமான ஒலியை உணர்ந்து; பிராணனால் சங்கல்ப-சக்தியை அடைந்து புலன்விஷயங்களைத் தாண்டுகிறான்.

Verse 30

स भूतसूक्ष्मेन्द्रियसंनिकर्षं मनोमयं देवमयं विकार्यम् । संसाद्य गत्या सह तेन याति विज्ञानतत्त्वं गुणसंनिरोधम् ॥ ३० ॥

அவன் நிலை-பூதங்களும் நுண் இந்திரியங்களும் சேர்ந்து உருவாக்கும் மனோமய, தேவமய மாற்றத்தைத் தாண்டி; அதனுடன் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்து, குணங்களின் அடக்கம் உள்ள விஞ்ஞான-தத்துவத்தை அடைகிறான்.

Verse 31

तेनात्मनात्मानमुपैति शान्त- मानन्दमानन्दमयोऽवसाने । एतां गतिं भागवतीं गतो य: स वै पुनर्नेह विषज्जतेऽङ्ग ॥ ३१ ॥

அதனால் ஆத்மா தன் அமைதியான சொரூபத்தில், இறுதியில் ஆனந்தமய பரமானந்தத்தை அடைகிறது. அன்பனே, இந்த பகவதீ கதியை அடைந்தவன் மீண்டும் இவ்வுலகில் பற்றுக் கொள்ளான்.

Verse 32

एते सृती ते नृप वेदगीते त्वयाभिपृष्टे च सनातने च । ये वै पुरा ब्रह्मण आह तुष्ट आराधितो भगवान् वासुदेव: ॥ ३२ ॥

அரசே! இவை வேதங்களில் பாடப்பட்ட வழிகள்; நீ கேட்டதற்கான இவை சனாதனமான உண்மை. முற்காலத்தில் சரியான ஆராதனையால் திருப்தியடைந்த பகவான் வாசுதேவன் இதைத் தானே பிரம்மாவுக்கு உரைத்தான்.

Verse 33

न ह्यतोऽन्य: शिव: पन्था विशत: संसृताविह । वासुदेवे भगवति भक्तियोगो यतो भवेत् ॥ ३३ ॥

இந்தச் சம்சாரத்தில் அலைவோர்க்கு இதைவிட நன்மையான வழி இல்லை—பகவான் வாசுதேவனிடம் பக்தியோகம் எழுதல் தான் விடுதலையின் சிறந்த சாதனம்.

Verse 34

भगवान् ब्रह्म कार्त्स्‍न्येन त्रिरन्वीक्ष्य मनीषया । तदध्यवस्यत् कूटस्थो रतिरात्मन् यतो भवेत् ॥ ३४ ॥

பகவான் பிரம்மா மிகுந்த ஒருமுக மனத்துடன் வேதங்களை மூன்று முறை ஆராய்ந்து, நுண்ணாக விசாரித்து, பரமபுருஷன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் உள்ள ஈர்ப்பு-பக்தியே தர்மத்தின் உச்ச சித்தி என்று தீர்மானித்தார்।

Verse 35

भगवान् सर्वभूतेषु लक्षित: स्वात्मना हरि: । द‍ृश्यैर्बुद्ध्यादिभिर्द्रष्टा लक्षणैरनुमापकै: ॥ ३५ ॥

பகவான் ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஒவ்வொரு உயிரிலும் ஜீவாத்மாவுடன் கூட இருக்கிறார். காணுதல், புத்தி முதலிய அறிகுறிகளால் அவரை உணர்ந்து, அனுமானத்தாலும் அறியலாம்।

Verse 36

तस्मात् सर्वात्मना राजन् हरि: सर्वत्र सर्वदा । श्रोतव्य: कीर्तितव्यश्च स्मर्तव्यो भगवान्नृणाम् ॥ ३६ ॥

ஆகையால், அரசே, மனிதர்கள் எப்போதும் எங்கும் முழு மனத்துடன் பகவான் ஹரியைப் பற்றி கேட்கவும், கீர்த்திக்கவும், நினைக்கவும் வேண்டும்।

Verse 37

पिबन्ति ये भगवत आत्मन: सतां कथामृतं श्रवणपुटेषु सम्भृतम् । पुनन्ति ते विषयविदूषिताशयं व्रजन्ति तच्चरणसरोरुहान्तिकम् ॥ ३७ ॥

பக்தர்களுக்கு அன்பான பகவானின் அமுதமய கதையை செவியால் பருகுவோர், விஷய இன்பங்களால் மாசுபட்ட உள்ளத்தின் நோக்கத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, இறுதியில் அவருடைய திருவடித் தாமரைகளின் அருகே—பரம தாமத்தில்—செல்கின்றனர்।