Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 12
Ātmā’s Unborn Nature and Fearlessness at Death
Parīkṣit’s Final Instruction
अहं ब्रह्म परं धाम ब्रह्माहं परमं पदम् । एवं समीक्ष्य चात्मानमात्मन्याधाय निष्कले ॥ ११ ॥ दशन्तं तक्षकं पादे लेलिहानं विषाननै: । न द्रक्ष्यसि शरीरं च विश्वं च पृथगात्मन: ॥ १२ ॥
ahaṁ brahma paraṁ dhāma brahmāhaṁ paramaṁ padam evaṁ samīkṣya cātmānam ātmany ādhāya niṣkale
“நானே பிரம்மம், பரம தாமம்; அந்தப் பிரம்மமே பரம பதம், எனக்கு அபின்னம்”—என்று தன்னை ஆராய்ந்து, நிர்மல பரமாத்மனில் தன்னை ஒப்படைத்தால், விஷப் பற்களுடன் தக்ஷகன் வந்து பாதத்தை கடித்தாலும் நீ அவனை உணரமாட்டாய்; இறக்கும் உடலையும், சுற்றியுள்ள உலகையும் காணமாட்டாய், ஏனெனில் நீ உன்னை அவற்றிலிருந்து வேறென உணர்ந்திருப்பாய்।
FAQs
This verse teaches inward contemplation—recognizing the Self as Brahman and fixing the mind in the partless Absolute as a direct means toward liberation.
Because Parīkṣit was preparing to leave the body imminently, Śukadeva instructed the most direct, fear-transcending realization—identity with the imperishable Self.
Practice steady remembrance and self-observation: withdraw attention from panic and bodily fear, and anchor awareness in the changeless witness within.